Μετά από το album «King’s Mouth» του 2019 , οι The Flaming Lips, προσγειώθηκαν πίσω στην πόλη της Οκλαχόμα όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο frontman τους, Wayne Coyne. Το 16ο album τους, ένα δίσκος που βασίζεται σε ένα συγκεκριμένο concept, τεκμηριώνει χαλαρά τα εφηβικά του χρόνια. Το «American Head» παίρνει τους ακροατές σε μια βόλτα πίσω στο χρόνο και στις αναμνήσεις και η Americana του Coyne, εμπλουτίζει μια ονειρική, νοσταλγική συνένωση φίλων, συγγενών και συμμοριών ποδηλάτων (η παιδική ηλικία του Wayne Coyne δεν ήταν όπως η δική σου και η δική μου).

Σε αντίθεση με τις πιο δραματικές, ίσως υπερβολικές, ψυχεδελικές δημιουργίες του “King’s Mouth” και του κλασικού “Yoshimi Battles the Pink Robots” του 2002, τα “φλεγόμενα χείλια” παραδίδουν ένα ήσυχο, ευάλωτο και προσγειωμένο album που βασίζεται στις ιδέες της απώλειας της νεανικής αθωότητας. Στο απαλό, synth τραγούδι και πρώτο επίσημο single του album-, «Flowers of Neptune 6», ο Coyne θυμάται «να κάνει οξύ και να βλέπει τις πυγολαμπίδες να λάμπουν», ενώ στο «Assassins of Youth» εμπνευσμένο από το φλαμένκο, αναφέρεται στον «νεότερο εαυτό του» που «έχει ήδη φύγει».

“”Το Flowers Of Neptune 6″ ξεκίνησε ως μια πολύ υποβλητική σειρά μελωδιών που ο Steven Drozd είχε συνθέσει μαζί με εμένα. Την πρώτη φορά που το έπαιξε για μένα, έμεινα έκπληκτος από τη συναισθηματική του ροή”, δήλωσε ο Coyne σε συνέντευξή του σχετικά με το τραγούδι αυτό.

Με το «American Head» το συγκρότημα συλλαμβάνει και συμπυκνώνει αυτές τις ξέγνοιαστες εποχές, πριν ο Coyne βιώσει τα προβλήματα της ενηλικίωσης, ξεσκονίζοντας τα και φορτώνοντάς τα σε ένα μαγικό στερεοσκόπιο, όπου θα διατηρηθούν για πάντα σαν αναμνήσεις. Αυτή είναι μια όμορφη ωδή στην αγάπη και στην απώλεια που χειρίζεται τα θέματα με χάρη, θυμίζοντας ταυτόχρονα το κλασσικό album της μπάντας, «The Soft Bulletin» του 1999.

Μαζί με τον μακροχρόνιο συνεργάτη του και παραγωγό Dave Fridmann, ο Coyne και λοιποί συνεργάτες, παρέδωσαν στο κοινό μια νέα συλλογή neo-psych μελωδιών («At The Movies On Quaaludes»), νοσταλγικές μπαλάντες («Brother Eye») και σκληροπυρηνικά crescendos («Mother Please Don’t Be Sad»). Οι ενορχηστρώσεις σε όλη τη διάρκεια του δίσκου είναι υπνωτικές και ζωντανές, τα καλειδοσκοπικά refrains που εκρήγνυνται σαν κοσμικά ραδιοκύματα αισθανθείτε την ένταση του «When We Die When We’re High», με τα βροντερά και τρελά drums, που αναμοχλεύονται με τους ήχους από γρυλίσματα σκύλων. Επίσης θα βρείτε και μια μαγική συνεργασία με την Kacey Musgraves στο «Watching The Light Bugs Glow», το οποίο ο Coyne χαρακτήρισε ως «αργό ξέσπασμα χωρίς λόγια διαλογισμό». Η Musgraves, θα μπορούσε να θεωρηθεί η νεράιδα του δίσκου μιας και θα τη συναντήσουμε να συμμετέχει και στα “Flowers of Neptune 6” και “God and The Policeman”. Το “You n Me Sellin’ Weed” αφηγείται την ιστορία ενός ζευγαριού της εργατικής τάξης -ο ένας δουλεύει σε σφαγείο και ο άλλος ως έμπορος ναρκωτικών το οποίο, παρόλο που αγωνίζεται για να τα βγάλει πέρα, κάνει το καλύτερο δυνατό ελπίζοντας σε μια καλύτερη ζωή για το μέλλον.

Σε μια δήλωση του, ο Coyne είπε ότι το album ήταν το πρώτο στο οποίο το συγκρότημα έστρεψε το ενδιαφέρον του στη χώρα προέλευσής τους, αντί για πιο σουρεαλιστικά θέματα. «Για πρώτη φορά στη μουσική μας ζωή, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ως «αμερικανικό συγκρότημα»… λέγοντας στους εαυτούς μας ότι θα ήταν η ταυτότητά μας για την επόμενη δημιουργική μας περιπέτεια. … Αρχίσαμε να σκεφτόμαστε κλασικά αμερικάνικα συγκροτήματα όπως οι Grateful Dead και οι Parliament-Funkadelic και πώς ίσως θα μπορούσαμε να αγκαλιάσουμε αυτό το νέο κλίμα», έγραψε.

Αντί να χρησιμοποιούν τη χαρακτηριστική τους φούσκα ήχου για να μεταφέρουν τους ακροατές σε απομακρυσμένους γαλαξίες, όπως έχουν κάνει τόσες πολλές φορές μέχρι τώρα, η μπάντα εδώ επιπλέει απαλά πάνω από την πόλη της Οκλαχόμα, όπου ο Coyne οδηγάει το φανταστικό τους “όχημα” καθώς σκέφτεται ήσυχα τις ομορφιές του τόπου και την παιδική του ηλικία. Το “American Head” είναι μια ήρεμη, ανακλαστική στιγμή μέσα από την οποία μπορείτε να εκτιμήσετε τη θέα όταν το ταξίδι φτάνει σχεδόν στο τέλος του όταν τα κεφάλια του βασιλιά και τα κακά ροζ ρομπότ έχουν εξαϋλωθεί, και η σκόνη τους έχει πλέον στρωθεί στο έδαφος.

Θοδωρής Κολλιόπουλος www.soundarts.gr