Οι άγνωστες, τραγικές λεπτομέρειες του παρελθόντος της ηθοποιού που αγαπήσαμε μέσα από ταινίες όπως οι «Μαίρη Πόππινς» και «Μελωδία της ευτυχίας»…

Η «Μελωδία της ευτυχίας», η ταινία μέσα από την οποία τη γνώρισε το κινηματογραφικό κοινό σε κάθε γωνιά του πλανήτη, συμβολίζει την ανθρώπινη ικανότητα να υπερβαίνει ακόμα και τις μεγαλύτερες αντιξοότητες με αστείρευτη αισιοδοξία και όρεξη για ζωή. Αυτό ακριβώς έκανε και η πρωταγωνίστριά της, Τζούλι Άντριους, που από παιδί ξεπέρασε ένα πλήθος από δοκιμασίες.

Στα 14 χρόνια της ανακάλυψε ότι αληθινός πατέρας της δεν ήταν ο σύζυγος της μητέρας της, με τον οποίο είχε μεγαλώσει, αλλά πως αποτελούσε καρπό εξωσυζυγικής περιπέτειας με οικογενειακό τους φίλο. Όταν, στο απόγειο της καριέρας της, προσεγγίστηκε από το βιολογικό πατέρα της, τον απέρριψε έξω φρενών, θεωρώντας ότι προσπαθούσε να εκμεταλλευτεί τη φήμη της. 

Στα 14 χρόνια της ανακάλυψε ότι αληθινός πατέρας της δεν ήταν ο σύζυγος της μητέρας της, με τον οποίο είχε μεγαλώσει, αλλά πως αποτελούσε καρπό εξωσυζυγικής περιπέτειας με οικογενειακό τους φίλο.

Μετά το διαζύγιο των γονιών της η μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε και η Τζούλι πήγε να ζήσει μαζί της και με τον πατριό της, ο οποίος έκρυβε ένα σκοτεινό μυστικό: είχε σοβαρό πρόβλημα με το ποτό και υπό την επήρεια της μέθης δεν ήταν λίγες οι φορές που επιχείρησε να σκαρφαλώσει στο κρεβάτι της θετής κόρης του, η οποία προσπαθώντας να προστατευτεί, άρχισε να κλειδώνει το δωμάτιό της. Ούτε ο κόσμος έξω από το σπίτι της ήταν ασφαλής, καθώς η οικογένεια τότε ζούσε σε κακόφημη συνοικία του Λονδίνου.

Η μικρή Τζούλι βρήκε καταφύγιο στο ταλέντο της στο τραγούδι και άρχισε μαθήματα φωνητικής. Ήδη από τα 10 της συμμετείχε σε παραστάσεις και στα 13 της έγινε η νεότερη ερμηνεύτρια σε παραστάσεις βαριετέ που ψυχαγωγούσαν τη βασιλική οικογένεια.

Το 1959 παντρεύτηκε τον παιδικό της έρωτα, Τόνι Γουόλτον, ο οποίος την είχε προσέξει για πρώτη φορά σε μια σχολική παράσταση. Οι πρώτες εμφανίσεις της στο θεατρικό σανίδι, ωστόσο, τράβηξαν επίσης την προσοχή του Γουόλτ Ντίσνεϊ, που την ήθελε τόσο πολύ για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Μαίρης Πόππινς στην ομώνυμη ταινία (1964), ώστε δέχτηκε να την περιμένει να γεννήσει την κόρη της, που κυοφορούσε ήδη, για να αρχίσει τα γυρίσματα.

Ο Γουόλτ Ντίσνεϊ την ήθελε τόσο πολύ για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Μαίρης Πόππινς στην ομώνυμη ταινία (1964), ώστε δέχτηκε να την περιμένει να γεννήσει την κόρη της, που κυοφορούσε ήδη, για να αρχίσει τα γυρίσματα.

Όμως η μετάβαση της Τζούλι από το θέατρο στο κινηματογραφικό στούντιο τη γέμισε με τέτοιο στρες, ώστε δυσκολευόταν ακόμα και να προφέρει τις ατάκες της, πόσο μάλλον να κρεμαστεί από σύρματα για να πετύχει το εφέ της αιωρούμενης νταντάς με τις ομπρέλες. Και σαν να μην ήταν τα πράγματα αρκετά δύσκολα, ανάμεσα στα γυρίσματα των σκηνών θήλαζε την κόρη της. Ανταμείφθηκε πάντως για την υπεράνθρωπη προσπάθειά της με το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου και μια θέση στο πάνθεον των κινηματογραφικών ηρωίδων. 

Ταπεινή από την αρχή μέχρι το τέλος της ζωής της, αργότερα θα έλεγε για το αγαλματίδιο της Ακαδημίας: «Για ένα διάστημα νόμιζα ότι μου έδωσαν το Όσκαρ ως μια χειρονομία καλωσορίσματος στο Χόλιγουντ». Όμως την επαγγελματική επιτυχία της διαδέχτηκε μια προσωπική δοκιμασία καθώς μετά τα γυρίσματα της ταινίας «Μάιρη Πόππινς» πήρε διαζύγιο. Η ψυχοθεραπεία, τότε, της έσωσε τη ζωή. 

Ταπεινή από την αρχή μέχρι το τέλος της ζωής της, αργότερα θα έλεγε για το αγαλματίδιο της Ακαδημίας: «Για ένα διάστημα νόμιζα ότι μου έδωσαν το Όσκαρ ως μια χειρονομία καλωσορίσματος στο Χόλιγουντ».

Ακολούθησε το πιο εμβληματικό μάλλον φιλμ της, η «Μελωδία της ευτυχίας» (1965). Η ερμηνεία της δείχνει αβίαστη, στην πραγματικότητα όμως κρύβει σκληρή δουλειά και εξωφρενική πνευματική συγκέντρωση. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη σκηνή του ανοίγματος, όπου τραγουδάει και χορεύει στο λιβάδι, ελικόπτερα του κινηματογραφικού συνεργείου πετούσαν σε εκκωφαντική απόσταση από το κεφάλι της. 

Όταν γνώρισε τον δεύτερο σύζυγό της, τον 13 χρόνια μεγαλύτερό της Μπλέικ Έντουαρντς, προσπάθησε σκληρά να μην τον ερωτευτεί αλλά χωρίς επιτυχία. Ο σκηνοθέτης σχολίασε σε κοινό φίλο τους ότι η Τζούλι έδειχνε τόσο χαριτωμένη σαν Μαίρη Πόππινς, που πιθανότατα έκρυβε βιολέτες στα απόκρυφα σημεία της. Εκείνη, ως απάντηση, του έστειλε μια ανθοδέσμη με τα μοβ λουλούδια. Παντρεύτηκαν το 1969, αλλά παρόλο που και οι δύο είχαν παιδιά από προηγούμενους γάμους δεν κατάφεραν να αποκτήσουν βιολογικά παιδιά από κοινού και αποφάσισαν να υιοθετήσουν ένα κοριτσάκι από ορφανοτροφείο του Βιετνάμ. Όμως σε εκείνο το ίδρυμα, όπως διαπίστωσαν, τα παιδιά ζούσαν τόσο συνωστισμένα, που τελικά υιοθέτησαν δύο κοριτσάκια.

Ο σκηνοθέτης σχολίασε σε κοινό φίλο τους ότι η Τζούλι έδειχνε τόσο χαριτωμένη σαν Μαίρη Πόππινς, που πιθανότατα έκρυβε βιολέτες στα απόκρυφα σημεία της. Εκείνη, ως απάντηση, του έστειλε μια ανθοδέσμη με τα μοβ λουλούδια.

Για περίπου μία δεκαετία η Τζούλι αφιερώθηκε στις οικογενειακές υποχρεώσεις της αλλά από τη δεκαετία του ’80 επέστρεψε στον κόσμο του θεάματος, συμμετέχοντας σε ταινίες, σε μια κωμική σειρά και ηχογραφώντας δύο άλμπουμ. Το 1995 ξεχώρισε με την ερμηνεία της στο μιούζικαλ «Βίκτωρ/Βικτώρια», η οποία ωστόσο είχε και μια δραματική συνέπεια που επηρέασε το υπόλοιπο της ζωής της: Όταν άρχισε να βραχνιάζει η φωνή της, η διορθωτική επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε της άφησε μόνιμη βλάβη στις φωνητικές χορδές.

Ακολούθησαν πολλές ακόμα επεμβάσεις και μια δίκη. Κέρδισε ένα άγνωστο ποσό ως αποζημίωση, το οποίο αποφάσισε να διαθέσει στη φιλανθρωπία. Δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι τίποτα δεν μπορούσε να αναπληρώσει τη φωνή της ούτε η οικονομική της άνεση αλλά, κυρίως, η δοτική φύση της αυτή που την έκανε και τόσο ξεχωριστή.

Δείτε την ιστορία της Τζούλι Άντριους:

Γεωργία Καρκάνη www.womantoc.gr