Χάρρυ Κλυνν: Οι αξέχαστοι ρόλοι ενός μεγάλου κωμικού…

Ένας φόρος τιμής στο πιο καυστικό χιούμορ της μεταπολίτευσης που δύο χρόνια πριν αποχώρησε από τον μάταιο τούτο κόσμο. Ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης με καταγωγή από τον Πόντο, γέννημα θρέμμα της Καλαμαριάς, γνωστότερος στο ευρύ κοινό ως Χάρρυ Κλυνν έφυγε πριν δύο χρόνια στα 78 του. Έκανε, δηλαδή, αυτό που υποσχόταν ήδη από το 1984 με την ταινία Εις μνήμην· κουρασμένος από το μικρό ανέκδοτο που το λένε ζωή, αναχώρησε για άλλα πιο εύφορα λιβάδια, αφού όμως πρώτα είχε αφήσει μία τεράστια κληρονομιά πίσω του γεμάτη από καυστικό χιούμορ και πανέξυπνα αφηγηματικά ευρήματα.

Η άγνωστη στο ευρύ κοινό περίοδος όπου έζησε στην Αμερική τον μετέτρεψε από κωμικό ηθοποιό σε stand up comedian (before it was cool), ένα είδος που κατά κάποιον τρόπο έφερε πρώτος στην Ελλάδα σαν άλλος Ευαγγελιστής της σύγχρονης σάτιρας. Άφησε ακόμη τους θρυλικούς δίσκους που σχεδόν κάθε χρόνο έσπαγαν τα ταμεία στα δισκοπωλεία των 80s και έλιωναν από την πολύ χρήση στα πικ απ των ελληνικών σπιτιών. Άφησε αναμνήσεις απίστευτων παραστάσεων στο θεατρικό σανίδι για όσους είχαν την τύχη να τον παρακολουθήσουν.

Κανένας καλλιτέχνης δεν μπόρεσε, μάλλον, να ξορκίσει αυτήν την περίοδο με καλύτερο τρόπο από ό,τι το δηλητηριώδες και εύστοχο χιούμορ του Χάρρυ Κλυνν (με τη βοήθεια πάντα τρομερών και φοβερών κειμενογράφων όπως ο αείμνηστος Γιάννης Κακουλίδης). Μάλιστα, ο βαθμός αποδοχής και αναγνώρισης που γνώρισε ήταν τέτοιος, ώστε ο θρύλος θέλει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον γηραιότερο τον οποίο είχε ξεσκίζει στα σκετς του να του κάνει παράπονα κάποτε, όταν ο τελευταίος σταμάτησε να τον μιμείται στις παραστάσεις του.

Όσο για τον απλό κόσμο; Εμάς όλους δηλαδή που είμαστε από 30 και πάνω δηλαδή; Ακόμη σήμερα, πολλοί πίνουμε νερό στο όνομά του. Κάτι που θα συνεχίσουμε να κάνουμε, αφού πάντα θα υπάρχουν οι ατάκες του για να τις απαγγέλουμε από καρδιάς στην πρώτη ευκαιρία. Ατάκες βγαλμένες από τις θρυλικές ταινίες του. Ή μάλλον πιο σωστά από τις τρομερά εύστοχες και στερεοτυπικές περσόνες που δημιουργούσε. Κάτι απίστευτες φάτσες που με το δηλητηριώδες χιούμορ τους καυτηρίαζαν την ελληνική κοινωνία ενώ παράλληλα εκπροσωπούσαν μια ολόκληρη εποχή.

Οι κορυφαίες περσόνες του Χάρρυ Κλυνν

Ο ταξιτζής, το τσιγγάνος, ο μάγκας, ο Αρτέμης και ο Τραμπάκουλας είναι μονάχα μερικές από αυτές. Είναι όμως οι πιο τρανταχτές -κι εκείνες που μπορείς να βλέπεις στο repeat, τόσο για τα βροντερά γέλια που προκαλούν όσο και για τα μικρά μαθήματα αποδόμησης της μεταπολίτευσης που μοιράζουν απλόχερα.

Ο Ταξιτζής

Τεράστιος επιστήμονας και χομπίστας που έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι. Δεν κωλώνει πουθενά, τα stop είναι για τους άλλους τους δειλούς όπως δηλώνει, ενώ γενικά ακολουθεί τα νερά της φάσης, όποια κι αν είναι αυτή, γιατί “πατητός και τσίτα τα γκάζια γιατί μου τη δίνεις δικέ μου”.

Ο Τσιγγάνος

Ικανός να πουλήσει πάγο σε Εσκιμώο, ασταμάτητος έμπορος που δεν τον σκιάζει φοβέρα καμιά, κολλημένος με το εμπόρευμά του σε σημείο εμμονής, μπορεί ο κόσμος να καίγεται αλλά αυτός θα τις πουλήσει τις πατάτες.

Ο Αρτέμης

Μάλλον, η πιο βουβή περσόνα του Χάρρυ Κλυνν. Τα λέει όμως όλα με το ύφος του. Αυτό το κουρασμένο και προβληματισμένο ύφος των επαναστατών του καναπέ που κλαίνε για τα παιδάκια στην Αφρική, όσο η κατασπατάληση της γονεϊκής περιουσίας καλά κρατεί.

Ο Τραμπάκουλας

Δε χρειάζεται άλλο σχόλιο εδώ, συνώνυμο της επαρχιώτικης τιμιότητας και ξεροκεφαλιάς. Το όνομά του ακόμα και σήμερα φέρνει χαμόγελα -λίγο πικρά- στα χείλια.

Ο Μάγκας

Γιατί ποιος είπε ότι δεν μπορεί να είσαι και του σαλονιού και του αλωνιού; Αγαπητέ αναγνώστη, να σου συστήσουμε τον υπέρτατο κουλτουρέ μάγκα: έναν Frankenstain, κάπου ανάμεσα στον Μπάμπη τον Σουγιά και τον θρυλικό κριτικό τέχνης της κρατικής τηλεόρασης, Γιάννη Μπακογιαννόπουλο.

Αντί επιλόγου…

Ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης, κατά κόσμον Χάρρυ Κλυνν, είναι ο κωμικός που στο δικό του έργο αποτυπώθηκε ολόκληρη η μεταπολίτευση -με τα κάποια καλά της και τα άπειρα στραβά. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δυστυχώς ταλαιπωρήθηκε πολύ. Τόσο από την υγεία του, όσο και από κάτι ακόμα χειρότερο: Τον χαμό του γιου, του σκηνοθέτη Νίκου Τριανταφυλλίδη, γνωστού και ως ιθύνοντα νου πίσω από το live-άδικο του Gagarin.

Τελικά, πέρα από την παρακαταθήκη που άφησε, ο Χάρρυ Κλυνν θα μπορούσε να είχε κάνει μονάχα αυτό το πιο πάνω σκετσάκι από την ταινία Αλαλούμ (1982) και τίποτα άλλο. Με αυτό και μόνο αυτό θα μπορούσε να μείνει αξέχαστος, αφού δεν πρέπει ποτέ τα 80s να χώρεσαν σε τόσο λίγο φιλμ: Καφενείο στο χωριό, το τζουκμποξ να παίζει Boney M, παππούδια να παραγγέλνουν campari και scotch on the rocks με απόλυτη φυσικότητα καθώς φοράνε φουστανέλες και ο JR να τα δίνει όλα στην πίστα βαρώντας μπαλωθιές. Ελλάς των 80s, Ελλάς μεγαλείο σου!

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας www.esquire.com.gr