Μια έκθεση για το βινύλιο χωρίς προηγούμενο

Μια έκθεση για το βινύλιο χωρίς προηγούμενο στο Αγρίνιο! (PHOTOS) Επί ένα μήνα 14 συλλέκτες της πόλης ένωσαν τις «δυνάμεις» τους, με επίκεντρο τα εξώφυλλα δίσκων.

Η παράδοση που έχει το Αγρίνιο στο βινύλιο είναι μεγάλη. Ίσως εδώ υπάρχουν οι περισσότεροι συλλέκτες δίσκων στην περιφέρεια, σύμφωνα με τις πληροφορίες, και η αγάπη των Αγρινιωτών εκφράστηκε με μια μεγάλη έκθεση που σημείωσε μεγάλη επιτυχία από πλευράς προσέλευσης κόσμου.

Επί ένα μήνα 14 συλλέκτες της πόλης ένωσαν τις «δυνάμεις» τους, με επίκεντρο τα εξώφυλλα δίσκων σε μια έκθεση που δεν είχε προηγούμενο στην Ελλάδα. Στη διάρκειά της παρουσιάστηκαν διάφορες θεματικές ενότητες γύρω από τον μαγικό κόσμο του βινυλίου σε θεματικές βιτρίνες, όπως συλλεκτικά τζουκ μποξ, πικάπ μεταξύ των οποίων ένα σπάνιο βαλιτσάκι με διπλό πικάπ, δίσκοι 78 στροφών, ανάμεσά τους και μικροί δίσκοι γραμμοφώνου που είναι πολύ σπάνιο να βρεθούν σήμερα, συλλεκτικά πόστερ και διάφορα άλλα αξεσουάρ που κέντρισαν το ενδιαφέρον των μουσικόφιλων.

Πάνω από 1000 εξώφυλλα από πολλούς συλλέκτες, σε θεματικές βιτρίνες εκτέθηκαν στον εκθεσιακό χώρο του Παπαστρατείου Μεγάρου με παράλληλη ζωντανή μουσική από βινύλια, αφίσες, αντίκες, ομιλίες και πολλές εκπλήξεις σε ένα μήνα γεμάτο τέχνη και μουσική.

H έκθεση εξώφυλλων δίσκων βινυλίου, η οποία έφερε την ονομασία «Canvas», ξεκίνησε στο Αγρίνιο και η παρουσίαση της κέρδισε τις εντυπώσεις. Μια έκθεση που προκαλεί νοσταλγία και έγινε πόλος έλξης κατά το διάστημα της φιλοξενίας της στο Παπαστράτειο Μέγαρο.

Η έκθεση διοργανώθηκε από τη Γυμναστική Εταιρεία Αγρινίου σε συνεργασία με το Δήμο Αγρινίου και πρόκειται ουσιαστικά για τη μεγαλύτερη αντίστοιχη που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ στην Ελλάδα, δεδομένου ότι περισσότερα από 1.000 εξώφυλλα όλων των ειδών ελληνικής και ξένης μουσικής 14 συλλεκτών της πόλης και όχι μόνο, έδωσαν ένα ξεχωριστό χρώμα στο Αγρίνιο και στις γύρω περιοχές.

Στα εγκαίνια οι βινυλιακές επιλογές του Μάκη Μηλάτου έδωσαν ένα ιδιαίτερο χρώμα στη γιορτινή ατμόσφαιρα της έκθεσης. Η πρωτότυπη έκθεση «Canvas» θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον εάν συνέχιζε το ταξίδι της στην Αθήνα, αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας.

Γιάννης Αλεξίου www.ogdoo.gr

Αλκης Στέας: Η «φωνή» του Πατρινού Καρναβαλιού

Αλκης Στέας: Η «φωνή» του Πατρινού Καρναβαλιού. Ο παρουσιαστής που μετέδιδε τις παρελάσεις επί 22 χρόνια. Μπορεί το καρναβάλι και οι εκδηλώσεις του σε όλη την χώρα να ακυρώθηκαν λόγω των κρουσμάτων κορωνοϊού, ωστόσο, τα έθιμα παραμένουν ανεξίτηλα μέσα τον χρόνο.

Οι Απόκριες και οι καρναβαλικές παρελάσεις αποτελούν σημαντική παράδοση της χώρας μας. Πολλές πόλεις έχουν κάθε χρόνο την τιμητική τους. Μία από αυτές, η Πάτρα, η πρωτεύουσα του καρναβαλιού. Το Πατρινό Καρναβάλι αποτελεί εδώ για δεκαετίες το μεγαλύτερο και πιο δημοφιλές της χώρας, με χιλιάδες επισκέπτες και καρναβαλιστές κάθε χρόνο.

Ένας άνδρας ήταν αυτός που συνέδεσε το όνομά του με το καρναβάλι της αχαϊκής πρωτεύουσας, καθώς χάρισε τη φωνή του σε αυτό για πάνω από δύο δεκαετίες. Ο Άλκης Στέας υπήρξε δημοφιλής παρουσιαστής της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Αποτέλεσε τη «φωνή του Πατρινού Καρναβαλιού», καθώς επί 22 χρόνια παρουσίαζε τις καρναβαλικές παρελάσεις και τα δρώμενα της πόλης. Η σχέση του με την Πάτρα και το καρναβάλι της ξεκίνησε το 1966…

Διαβάστε ποιος ήταν ο Άλκης Στέας και τη σχέση του με το Πατρινό Καρναβάλι στο Bovary.gr

www.iefimerida.gr

Το Επιμελητήριο Φθιώτιδας ανακοινώνει προς τις επιχειρήσεις

Το Επιμελητήριο Φθιώτιδας ανακοινώνει προς τις επιχειρήσεις – μέλη του ότι η διεξαγωγή της Διεθνούς Έκθεσης Τροφίμων & Ποτών FOOD EXPO 2020 μετατίθεται για 16-18 Μαΐου λόγω των πρόσφατων εξελίξεων της εξάπλωσης του κορωνοϊου.

Όπως αναφέρει σε σχετική ανακοίνωση η διοργανώτρια εταιρεία, «Η εμφάνιση των πρώτων διαπιστωμένων κρουσμάτων του κορονοϊού (COVID-19) και στη χώρα μας, σε συνδυασμό με την ανακοίνωση του Υπουργείου Υγείας για τη ματαίωση όλων των υπαίθριων συναθροίσεων στην Ελλάδα, δημιουργεί έκτακτες και απρόβλεπτες συνθήκες και καθιστά εξαιρετικά αβέβαιη την επιτυχή έκβαση της επερχόμενης διοργάνωσης της FOOD EXPO. Παράλληλα, οι συνθήκες αυτές θέτουν σε πιθανό κίνδυνο την υγεία των συμμετεχόντων στην έκθεση (εκθετών, επισκεπτών, συνεργατών), αλλά και των οικογενειών τους. Λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη όλα τα παραπάνω και με βαθύ αίσθημα ευθύνης, η διοργανώτρια εταιρεία FORUM AE αποφάσισε να μεταθέσει τις ημερομηνίες διεξαγωγής της FOOD EXPO για το τριήμερο 16-17-18 Μαΐου 2020.

Σας ευχαριστούμε για την κατανόησή σας και σας διαβεβαιώνουμε ότι θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε σκληρά προκειμένου να διασφαλίσουμε όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την επιτυχή διοργάνωση της έκθεσης.»

Δελτίο Τύπου

Moby «Κι Έτσι Διαλύθηκαν Όλα»

Κυκλοφορεί και στα ελληνικά η νέα, αποκαλυπτική αυτοβιογραφία του Moby «Κι Έτσι Διαλύθηκαν Όλα»

Έχει ήδη συζητηθεί στο εξωτερικό η νέα αυτοβιογραφία του Moby Then It Fell Apart (2019), η οποία αποτέλεσε άτυπη «συνέχεια» στο Porcelain του 2016, προσφέροντας εκτενή κάλυψη των παιδικών και των εφηβικών του χρόνων, καθώς και των αλλαγών που έφερε στη ζωή του η τεράστια παγκόσμια επιτυχία του Play, το 1999 (Η.Π.Α. #38, Βρετανία #1, Αυστραλία #1, Γαλλία #1, Καναδάς #11, Γερμανία #21).

Με τον τίτλο να λαμβάνεται από έναν στίχο του τραγουδιού του “Extreme Ways”, ο Moby γίνεται ιδιαίτερα αποκαλυπτικός, είτε αναπολεί τους έρωτές του στο λύκειο, είτε τα όσα ακολούθησαν την επιτυχία του Play. Τα οποία ήταν και λαμπερά μα και σκοτεινά, αφού από τη μια βρέθηκε να κάνει παρέα με τον David Bowie και τη Madonna, ενώ από την άλλη έπαιρνε συχνά ecstasy για πρωινό και έπινε βότκα κάθε μέρα. Δεν κρύβει, μάλιστα, ότι έφτασε να σκέφτεται ακόμα και τον θάνατο, ως λύτρωση.

Όλα αυτά, πλέον, θα μπορούμε να τα απολαύσουμε και στη γλώσσα μας, καθώς μετράμε αντίστροφα για την έκδοση της αυτοβιογραφίας στα ελληνικά.

Θα έχει τίτλο Κι Έτσι Διαλύθηκαν Όλα και κυκλοφορεί τη Δευτέρα 9 Μαρτίου σε μετάφραση Ανδρέα Μιχαηλίδη, από τις εκδόσεις Οξύ. Το βιβλίο έχει μέγεθος 432 σελίδες. Περιλαμβάνει επίσης και εισαγωγή, ειδικά γραμμένη από τον Στέφανο Τσιτσόπουλο.

www.avopolis.gr

7ος Περιφερειακός Μαθητικός Διαγωνισμός Στερεάς Ελλάδας

ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑΣ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΕΡΓΑΣΙΩΝ 7ου ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΜΑΘΗΤΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΣΤΕΡΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ για την «Επιχειρηματικότητα & την Καινοτομία»

Τα Επιμελητήρια Στερεάς Ελλάδας σε συνεργασία με την Κεντρική Ένωση Επιμελητηρίων, η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας & ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Στερεάς Ελλάδας που συνδιοργανώνουν τον 7ο Περιφερειακό Μαθητικό Διαγωνισμό Στερεάς Ελλάδας με θέμα την «Επιχειρηματικότητα και την Καινοτομία» ανακοινώνουν την ΠΑΡΑΤΑΣΗ της καταληκτικής προθεσμίας υποβολής εργασιών του Μαθητικού Διαγωνισμού.

Νέα ημερομηνία υποβολής εργασιών ορίζεται η Παρασκευή 06 Μαρτίου 2020 και ώρα 13:00 μ.μ.

Δελτίο Τύπου

Paint It Black: Μια Νύχτα Στο Άλταμοντ (1969)

“Let it Bleed”

Paint It Black: Μια Νύχτα Στο Άλταμοντ (1969) Ο θάνατος του 18άχρονου Meredith Hunter στα χέρια των διαβόητων τσοπεράδων Hells Angels, τη στιγμή που οι Rolling Stones έπαιζαν live, έβαλε σημειολογική ταφόπλακα στην αθωότητα και στην αισιοδοξία των swinging Sixties…

Οι Rolling Stones ήταν το τελευταίο συγκρότημα που εμφανίστηκε το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 1969 στο Άλταμοντ στην Καλιφόρνια, σε έναν αχανή ανοιχτό χώρο που μέχρι τότε φιλοξενούσε αγώνες δρόμων με αυτοκίνητα. Λίγο πριν την έναρξη της συναυλίας, η τοποθεσία έλαβε το παρατσούκλι «Woodstock της Δυτικής Ακτής», αφού οι διοργανωτές έλπιζαν να επαναληφθεί η επιτυχία του θρυλικού τριημέρου, που διοργανώθηκε 6 μήνες πριν στη φάρμα του Μαξ Γιάσγκουρ, στις ανατολικές ακτές των Η.Π.Α.

Οι Rolling Stones ήταν προγραμματισμένοι να παίξουν αμέσως μετά τους SantanaThe Flying Burrito BrothersJefferson Airplane και Crosby, Stills, Nash & Young. Οι (εκ των διοργανωτών) Grateful Dead, οι οποίοι θα έπονταν στο πρόγραμμα, ακύρωσαν την εμφάνισή τους την τελευταία στιγμή, εξαιτίας των βίαιων επεισοδίων που δεν ξεκίνησαν μεν, αλλά συνεχίστηκαν υπό την ανοχή της συμμορίας των Hells Angels. Η λογική με την οποία επιλέχθηκαν αυτοί οι μηχανόβιοι για σεκιουριτάδες ήταν επειδή το φεστιβάλ, ως κατ’ εξοχήν αντισυμβατικό σύμβολο των 1960s, δεν …καταδέχτηκε να χρησιμοποιήσει κανονικούς αστυνομικούς για την ασφάλεια του κόσμου. Έτσι, για την τήρηση της τάξης διάλεξαν κάποιους που ως τότε ήταν διάσημοι ως μια ομάδα από σκληρούς Αμερικανούς μηχανόβιους, οι οποίοι οδηγούσαν Harley Davidson και έλυναν τις διαφορές τους όχι με τη δύναμη της πειθούς, αλλά με την (αδιαμφισβήτητη) σωματική τους δύναμη.

Η πιο γνωστή λέσχη μοτοσικλέτας στον κόσμο ιδρύθηκε στην Καλιφόρνια το 1948 από μια ομάδα βετεράνων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και έγινε ευρύτερα γνωστή το 1966 από ένα άρθρο του διάσημου δημοσιογράφου Hunter Thompson σχετικά με τη δράση τους. Όταν μάλιστα οι υπεύθυνοι του Άλταμοντ ρώτησαν τους Hell’s Angels πώς θα ήθελαν να πληρωθούν για τις υπηρεσίες τους, πήραν την απάντηση: «Μας αρέσει η μπύρα». Όπερ κι εγένετο: μέχρι το τέλος της συναυλίας των Rolling Stones, οι τσοπεράδες κατανάλωσαν ποσότητα μπύρας που αντιστοιχούσε σε περισσότερα από 500 δολάρια της εποχής εκείνης με αντίτιμο να απομακρύνουν τον κόσμο από τη σκηνή, να σταματάνε καβγάδες και να ελέγχουν για ληστείες ή βιασμούς.

Βέβαια, όσοι έζησαν εκείνη την ημέρα, τους θυμούνται να είναι αραχτοί και λάιτ στο μεγαλύτερο κομμάτι του φεστιβάλ, να αγνοούν τα καθήκοντά τους και να κάθονται απλά δίπλα στη σκηνή, πίνοντας μπύρα και μιλώντας. Και ήταν λόγω της χαλαρότητας αυτής που ξεκίνησε το κακό. Όντως, κάποιοι μαστουρωμένοι θεατές έριξαν κάτω μερικές απ’ τις μηχανές τους και τους προκάλεσαν λεκτικά. Όμως οι (υποτιθέμενοι) επιτηρητές της τάξης, αντί να κατευνάσουν τα πνεύματα, τα όξυναν ακόμη περισσότερο: άρπαξαν αλυσίδες και σπασμένες σανίδες και άρχισαν να απειλούν τους συγκεκριμένους θεατές. Μέσα στον χαμό αυτό, ανέβηκαν στη σκηνή οι Rolling Stones. Το συγκρότημα πρόλαβε κι έπαιξε 3 τραγούδια, μέσα σε κλίμα αναταραχής.

Στο “Sympathy For The Devil” ένας 18άχρονος μαύρος θεατής με λαχανί κουστούμι, ο Μeredith Hunter, επιχείρησε να ανεβεί τη σκηνή· όμως ένας απ’ τους Hells Angels τον έπιασε, τον χτύπησε και τον έσπρωξε προς τα πίσω. Σύμφωνα με τους αυτόπτες μάρτυρες, η φιλενάδα του νεαρού προσπάθησε να τον ηρεμήσει, αλλά ο Hunter βρισκόταν εκτός εαυτού κι επέμενε να φτάσει ξανά στις πρώτες σειρές. «Είχε το βλέμμα ενός τρελού», είπε αργότερα ο Rock Scully μάνατζερ των Grateful Dead, ο οποίος καθόταν πάνω στη σκεπή ενός φορτηγού και είδε όλο το επεισόδιο: «είχε πάρει ναρκωτικά και ήθελε να σκοτώσει. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία στο μυαλό μου ότι σκόπευε να προκαλέσει κακό στον Μick Jagger ή σε κάποιον άλλον απ’ τους Rolling Stones ή σε όποιον απλά βρισκόταν στη σκηνή εκείνη τη στιγμή».

Τότε ήταν που οι Rolling Stones άρχισαν το 4ο τραγούδι στη setlist τους, το “Under Μy Thumb”. Την ίδια στιγμή, ο Hunter έβγαλε από την τσέπη του το πιστόλι που είχε κρυμμένο, κίνηση που υπέπεσε στην αντίληψη του σεκιουριτά Alan Passaro. Κρατώντας μαχαίρι, ο μηχανόβιος όρμηξε καταπάνω στον Hunter και με το αριστερό του χέρι έσπρωξε το πιστόλι προς τα κάτω, ενώ με το δεξί μαχαίρωσε τον 18άχρονο στα πλευρά, πολλές φορές. Κατόπιν, αρκετοί Hells Angels έσπευσαν να βοηθήσουν τον συνάδελφό τους, ενώ άλλοι ποδοπατούσαν μέχρι θανάτου τον Hunter. Μερικοί, μάλιστα, τον χτυπούσαν μέχρι και με στέκες του μπιλιάρδου.

Από τη σκηνή, ο Jagger είδε απλά μια συμπλοκή: έναν μαύρο άντρα να παλεύει με μερικά μέλη των Hell’s Angels. Δεν κατάλαβε επ’ ουδενί ότι εκείνη τη στιγμή γινόταν αυτόπτης μάρτυρας σε μια δολοφονία έμαθε τα νέα μετά το τέλος της συναυλίας. Η οποία, παραδόξως, ολοκληρώθηκε κανονικά, με τη μπάντα να παίζει 12 ακόμα τραγούδια, κλείνοντας με το “Street Fighting Man”. Όταν κατόπιν ενημερώθηκε για το έγκλημα, ο Jagger δήλωσε πως «αισθάνομαι χάλια. Νιώθω υπεύθυνος για ό,τι συνέβη».

Ο Passaro αθωώθηκε τελικά από τις κατηγορίες για ανθρωποκτονία, επειδή το δικαστήριο θεώρησε ότι αμυνόταν εναντίον του οπλισμένου Hunter. Μετά τον θάνατο του γιου της, η μητέρα του τελευταίου, Altha May Anderson, ζήτησε να μετατραπεί ο συναυλιακός χώρος στο Άλταμοντ σε δημόσιο πάρκο, προκειμένου να αποφευχθούν μελλοντικοί θάνατοι.

Το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου του 1969 έμεινε λοιπόν στην ιστορία της παγκόσμιας μουσικής όχι τόσο για τα επί σκηνής κατορθώματα των Rolling Stones, αλλά για το γεγονός πως, μέχρι και σήμερα, θεωρείται ως η σημειολογική ταφόπλακα στα αισιόδοξα και swinging Sixties. Τη στιγμή που οι Hells Angels σκότωσαν τον Meredith Hunter, η ροκ μουσική μπήκε σε μια νέα φάση, εντελώς αποκομμένη από την περίοδο της αθωότητας.

προσαρμοσμένη αναδημοσίευση άρθρου που είχε πρωτοδημοσιευτεί σε παλιότερο τεύχος του περιοδικού Sonik ** η κεντρική φωτογραφία ανήκει στον Ethan Russell Κωνσταντίνος Τσάβαλος www.avopolis.gr

Οι ταινίες της εβδομάδας (27/2 – 4/3)

Μπαίνοντας στην τελευταία εβδομάδα της Αποκριάς οι εταιρείες διανομής προσθέτουν ακόμη επτά νέες ταινίες στο πρόγραμμα, παρότι έχει διαφανεί μία μικρή κάμψη στα εισιτήρια από την προηγούμενη εβδομάδα. Ξεχωρίζουν οι ταινίες “Έμμα”, που βασίζεται στο πολυδιαβασμένο ομότιτλο βιβλίο της Τζέιν Όστιν και το αντιρατσιστικό δράμα “Αγώνας για Δικαιοσύνη”.

Το ισπανικό θρίλερ “Εξαφανισμένος” που έχει γυρίσει ο υποψήφιος για Όσκαρ μικρού μήκους ταινία Ροντρίγκο Σορογκογιέν, με τη Μάρτα Νιέτο και το στόρι να περιστρέφεται γύρω από μία γυναίκα που έχει αφήσει πίσω της την Ισπανία, για να ζήσει στη Γαλλία, στο μέρος όπου εξαφανίστηκε ο εξάχρονος γιος της δέκα χρόνια πριν και εκεί συναντά έναν έφηβο, που θυμίζει το χαμένο γιο της. 

Διαβάστε περισσότερα για την ταινία ΕΔΩ

“Emma”

(“Emma”) Κομεντί εποχής, βρετανικής παραγωγής του 2020, σε σκηνοθεσία Ότομ Ντε Γουάιλντ, με τους Άνια Τέιλορ Τζόι, Τζόνι Φλιν, Μπιλ Νάι, Μία Γκοθ, Μιράντα Χαρτ, Τζος Ο’ Κόνορ, Κάλουμ Τέρνερ, Ρούπερτ Γκρέιβς, Τζέμα Γουίλαν, Άμπερ Άντερσον, Τάνια Ρέινολντς κ.ά.

Η Τζέιν Όστιν και το πολυδιαβασμένο βιβλίο της μεταφέρεται στον κινηματογράφο από την Ότομ Ντε Γουάιλντ, η οποία μαζί με τους ανθρώπους τής παραγωγής έκανε αρκετά καλή δουλειά στον τομέα της ανασύστασης της εποχής. Υπέροχα κοστούμια και σκηνικά και έμφαση στη δημιουργία ενός πολύχρωμου λαμπερού καμβά, όπου αναπτύσσεται η ιστορία της Έμμα, μίας κακομαθημένης όμορφης κοπέλας που ωριμάζει μέσα από μία συναισθηματική περιπέτεια και καταλήγει στο μόνιμο γιατρικό, την αγάπη.

Το φιλμ βλέπεται ευχάριστα, το κωμικό δένει σε μεγάλο βαθμό με το δραματικό, η Άνια Τέιλορ Τζόι, έχει άπλετο χώρο για να αναδείξει τη χάρη της, αν και ορισμένες φορές μοιάζει περισσότερο ψυχρή και απόμακρη από εγωκεντρική και εύθυμα επιπόλαιη κοπέλα.

Και μπορεί σχεδόν όλα να λειτουργούν ιδανικά, σε αυτή την εύπεπτη κομεντί εποχής, αναδεικνύοντας σε μεγάλο βαθμό και το πνεύμα του βιβλίου, με την απεξάρτηση των γυναικών από τον γάμο που θα τους εξασφαλίσει κοινωνικό κύρος και οικονομική ασφάλεια, αλλά είναι εμφανές ότι λείπει το βάθος της κινηματογραφικής παιδείας και η ξεχωριστή έμπνευση, καθώς και ότι δεν υπάρχει η διάθεση για να γίνει το χαριτωμένο στόρι η αφορμή για να εμβαθύνει η ταινία στη θέση της γυναίκας σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, σε έναν κόσμο αδικίας και όλα αυτά που καθορίζουν τα διαχρονικά στερεότυπα γύρω από το γυναικείο φύλλο.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Γοητευτική, έξυπνη και πλούσια, η Έμμα είναι μια ανήσυχη “βασίλισσα των μελισσών” χωρίς ανταγωνισμό σε μια μικρή, σχεδόν βαρετή πόλη. Σε αυτήν την απαστράπτουσα σάτιρα κοινωνικών τάξεων και ενηλικίωσης, η Έμμα πρέπει να περιπλανηθεί, να λάβει μέρος σε «πειραγμένους» αγώνες και να κάνει λάθος βήματα, για να βρει την αγάπη που υπήρχε εκεί από την αρχή.

“Αγώνας Για Δικαιοσύνη”

(“Just Mercy”) Δικαστικό δράμα, αμερικανικής παραγωγής του 2019, σε σκηνοθεσία Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον, με τους Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, Τζέιμι Φοξ , Μπρι Λάρσον, Ρομπ Μόργκαν, Τιμ Μπλέικ Νέλσον κ.ά.

Ενδιαφέρον αντιρατσιστικό δικαστικό δράμα, που βασίζεται σε αληθινή ιστορία και που δεν περιορίζεται στο ρατσισμό του αμερικανικού νότου, αλλά θέλει να μιλήσει για ακόμη πολλά θέματα, όπως είναι η δικαιοσύνη και το βαρύ αγκυλωμένο σύστημά της, τα ΜΜΕ, τις θανατικές ποινές, καθώς και την ανάδειξη των χαρακτηριστικών που διαθέτουν οι καταπιεσμένοι Αφροαμερικάνοι. Ίσως για αυτό το λόγο και η 130λεπτη ταινία ορισμένες φορές κάνει κοιλιά και αποπροσανατολίζει το θεατή από την ουσία της, που είναι η απάνθρωπη αδικία, αλλά και η κατανόηση του τι έχουν τραβήξει για αιώνες οι Αφροαμερικάνοι από τη λευκή ισχύ.

Για όσους λατρεύουν το συγκεκριμένο είδος θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η ταινία του Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον δεν είναι ούτε “Ο Μισισιπής Καίγεται”, με Τζιν Χάκμαν, ούτε “Η Ιστορία ενός Εγκλήματος”, με Σίντνεϊ Πουατιέ. Ίσως γιατί ο Κρέτον επιχειρεί να είναι πιο κοντά σε μία ρεαλιστική προσέγγιση της ιστορίας του, που αφορά έναν μαύρο νεαρό δικηγόρο του Χάρβαρντ, ιδεολόγο υπερασπιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που πρέπει να αθωώσει έναν Αφροαμερικάνο που κατηγορείται εμφανώς άδικα για τη δολοφονία μιας λευκής κοπέλας, εξαιτίας της “αναίδειάς” του να ξελογιάσει ερωτικά μια λευκή.

Ο Κρέτον σπαταλά πολλές φορές χρόνο για να αναδείξει το νομικό λαβύρινθο των ΗΠΑ, εστιάζει περισσότερο στη νομική αντιμετώπιση του θέματος, ενώ προτιμά να μην σηκώνει την ένταση ισορροπώντας δύσκολα μεταξύ ρεαλισμού και τη σιγουριά της ακαδημαϊκής κινηματογράφησης.

Ο πρωταγωνιστής Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, δεν θέλει να γίνει ένας νέος Σίντνεϊ Πουατιέ, αλλά ένας χαμηλών τόνων άνθρωπος που νοιάζεται τους συνάνθρωπούς του και πιστεύει στη νομική και στη δικαιοσύνη, αν και ορισμένες φορές αδυνατεί να εξωτερικεύσει όλα αυτά που τον πληγώνουν, ενώ ο Τζέιμι Φοξ, στο ρόλο του θανατοποινίτη, στιβαρός και συγκρατημένος κρατά το μοτίβο της συγκίνησης χωρίς υπερβολές και εύκολες λύσεις.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Μετά την αποφοίτησή του από το Χάρβαρντ, ο νεαρός δικηγόρος Μπράιαν Στίβενσον θα μπορούσε να είχε επιλέξει μια προσοδοφόρα επαγγελματική πορεία. Αντίθετα, κατευθύνεται στην Αλαμπάμα προκειμένου να υπερασπιστεί όσους καταδικάζονται άδικα, έχοντας την υποστήριξη της δικηγόρου Εύα Άνσλεϊ. Μία από τις πρώτες και πιο εκρηκτικές υποθέσεις που αναλαμβάνει, είναι εκείνη του Γουόλτερ ΜακΜίλαν, που το 1987 καταδικάζεται σε θάνατο για την περιβόητη δολοφονία ενός 18χρονου κοριτσιού, παρά την ύπαρξη αποδεικτικών στοιχείων για την αθωότητά του και του γεγονότος ότι η μόνη μαρτυρία εναντίον του ήταν από έναν εγκληματία που είχε κίνητρο να αποκρύψει την αλήθεια. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Μπράιαν εμπλέκεται σε έναν λαβύρινθο νομικών και πολιτικών παρασκηνίων, και απροκάλυπτου και αναίσχυντου ρατσισμού, καθώς παλεύει για τον Γουόλτερ και άλλους σαν αυτόν, με τις πιθανότητες -και το σύστημα- να είναι εναντίον τους.

“Οι Σφυριχτές”

(“La Gomera”) Αστυνομική ταινία, ρουμανικής (γαλλικής, γερμανικής, σουηδικής) παραγωγής του 2019, σε σκηνοθεσία Κορνέλιου Πορομπόιου, με τους Βλαντ Ιβάνοφ, Κατρινέλ Μάρλον, Ροντίκα Λαζάρ, Αγκούστι Βιλαρόνγκα, Κριστομπάλ Πίντο κ.ά.

Αν δεν ήταν μια ρουμανική ταινία του ταλαντούχου Κορνέλιο Πορουμπόιου που είχε καταφέρει να κερδίσει τις εντυπώσεις στο “Αστυνομία, Ταυτότητα”, θα ήταν ένα ακόμη καλογυρισμένο, αλλά συνηθισμένο, γαλλικό νεονουάρ. Μια ταινία που μπορεί να γοητεύσει του Γάλλους, αλλά δεν προσθέτει κάτι ιδιαίτερο στο είδος και ειδικότερα στη ρουμανική κινηματογραφία που έχει αποδείξει ότι διαθέτει τη δική της κινηματογραφική γλώσσα. Ο Πορουμπόιου κάνει ένα εμπορικό φιλμ, με όλα τα συστατικά του είδους, με διεφθαρμένους αστυνομικούς, απάτες και μοιραίες γυναίκες, με το “φαίνεσθαι” να μην έχει καμία σχέση με το “είναι” και στο βάθος μια γενικευμένη σαπίλα. Και όλα αυτά τοποθετούνται σε έναν εξωτικό προορισμό, τα Κανάρια Νησιά, εμπλουτισμένα με ένα υποδόριο χιούμορ, το οποίο λειτουργεί καταλυτικά, χαρίζοντας ένα διασκεδαστικό 90λεπτο. Αλλά μέχρις εδώ. Από κει και πέρα, αυτοί που θα αναζητήσουν αυτό το κάτι παραπάνω από τον Πορομπόιου θα φύγουν ανικανοποίητοι, προσπαθώντας να καταλάβουν γιατί ο ταλαντούχος Ρουμάνος σκηνοθέτης γύρισε αυτή την ταινία, πέρα από την αποδοχή του από το ευρύ γαλλικό κοινό.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ο Κρίστι, ένας διεφθαρμένος Ρουμάνος αστυνομικός που αλλάζει στρατόπεδο ανάλογα με το συμφέρον του, καταφθάνει στη Λα Γκομέρα, στα Κανάρια Νησιά, έχοντας ως αποστολή να βοηθήσει έναν μαφιόζο της περιοχής να αποδράσει από τη φυλακή. Προκειμένου να φέρει σε πέρας την αποστολή του, όμως, πρέπει να μάθει στην εντέλεια τη σφυριχτή (και πάνω απ’ όλα μη αντιληπτή) γλώσσα των ντόπιων, η οποία έχει χρησιμεύσει ως μυστικός κώδικας επικοινωνίας μεταξύ κακοποιών εδώ και πολλές γενιές

“Brahms: The Boy II”

(“Brahms: The Boy II”) Ταινία τρόμου, αμερικανικής παραγωγής του 2020, σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Μπρεντ Μπελ, με τους Κέιτι Χολμς, Ραλφ Ινσον, Οουεν Γίομαν κ.ά.

«Μερικές φορές έχει πλάκα να φοβάσαι» λέει κάποια στιγμή ο μικρός ήρωας της ταινίας χωρίς να ξέρει τι τον περιμένει. Όλα θα ξεκινήσουν όταν θα ξεθάψει και θα ξαναζωντανέψει μια τρομαχτική πορσελάνινη κούκλα, με την οποία θα ξυπνήσει ο τρόμος σε μία έπαυλη, που δείχνει να κρύβει αποτρόπαια μυστικά και να δείχνει απειλητική από μόνη της. Πρόκειται για το σίκουελ του “The Boy” που το 1916 είχε χαρίσει στους φαν του είδους πολλές ανατριχίλες και είχε καταγράψει ένα καλό σκορ στα ταμεία.

Μόνο που εδώ, δεν υπάρχει κάτι καινούργιο πέρα από συνταγές και κλισέ, υπερβολές και αστοχίες, αλλά και μια διάθεση για να ξαναφέρει πίσω στις σκοτεινές αίθουσες τους θεατές που είχαν κάνει πλάκα με το φόβο της πρώτης ταινίας.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Μια νέα οικογένεια, δίχως να γνωρίζει τη σκοτεινή ιστορία, μετακομίζει στην έπαυλη Χίλσαϊρ. Η ιστορία ακολουθεί τον νεότερο γιο, που βρίσκει τον Μπραμς, την πορσελάνινη κούκλα, γίνεται φίλος μαζί της.

ΕΠΙΣΗΣ ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ

Η δραματική πολιτική ταινία από τη Γουατεμάλα “Οι Μητέρες Μας” του Σεζάρ Ντίας, ο οποίος στο ντεμπούτο του κέρδισε στο Φεστιβάλ Καννών τη Χρυσή Κάμερα. Η πολυτάραχη ιστορία της λατινοαμερικανικής χώρας μέσα από έναν ιατροδικαστή, που έχει να ταυτοποιήσει σωρούς νεκρών που θεωρούνταν αγνοούμενοι και αξιοποιώντας μια πληροφορία θα βρεθεί στα χνάρια του αντάρτη πατέρα του, που δεν γνώρισε ποτέ.

Η κλασική αντιπολεμική ταινία “Αστέρι του Βορρά” που γύρισε ο βραβευμένος με δύο Όσκαρ Λιούις Μάλστοουν, με ένα εξαιρετικό καστ πρωταγωνιστών: τους Ντάνα Άντριους, Αν Μπάξτερ, Γουόλτερ Χιούστον, Γουόλτερ Μπρέναν και Έριχ Φον Στροχάιμ. Από τις ελάχιστες φιλοσοβιετικές ταινίες, που αναδεικνύει τον ηρωισμό των σοβιετικών όταν δέχονται επίθεση από τους Ναζί. Η μουσική είναι του Άαρον Κόπλαντ και η διεύθυνση φωτογραφίας του φημισμένου Τζέιμς Γιονγκ Χάου.

www.ogdoo.gr

Πώς τα «Παράσιτα» βοηθούν τους κατοίκους

ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ: Στη Σεούλ πολλοί ζουν όπως στα «Παράσιτα», πώς η ταινία βελτιώνει την καθημερινότητά τους. Η νοτιοκορεάτικη ταινία «Παράσιτα» σάρωσε τα βραβεία. Αποκορύφωμα η ανακήρυξή της ως η Καλύτερη Ταινία στα βραβεία Όσκαρ και φαίνεται ότι δεν επηρέασε μόνο την παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία αλλά και την πολιτική της Νότιας Κορέας.

Πώς τα «Παράσιτα» βοηθούν τους κατοίκους

Σύμφωνα με την εφημερίδα «The Korea Herald» η κυβέρνηση της Σεούλ αποφάσισε να ενισχύσει οικονομικά 1.500 νοικοκυριά που ζουν σε ημιυπόγεια διαμερίσματα, όπως και οι ήρωες στην ταινία «Παράσιτα», για να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσης τους.

Μαζί με το Κορεατικό Ίδρυμα Ενέργειας, κυβέρνηση της Σεούλ θα προσφέρει έως και 3,2 εκατομμύρια won ανά νοικοκυριό για να ενισχύσει τα συστήματα θέρμανσης, να αντικαταστήσει τα πατώματα και να εγκαταστήσει κλιματιστικά, αφυγραντήρες, ανεμιστήρες, παράθυρα και συναγερμούς για πυρκαγιά.

Τα ημιυπόγεια διαμερίσματα είναι μία προσιτή επιλογή για τους κατοίκους της Σεούλ. Περίπου το 78% των κατοίκων αυτών των διαμερισμάτων ανήκουν στο 30% των πολιτών με το κατώτατο όριο εισοδήματος.

Στη Νότια Κορέα υπάρχουν 383.000 ημιυπόγεια διαμερίσματα, εκ των οποίων το 59,5% βρίσκονται στη Σεούλ. Όπως εμφανίζονται στην ταινία τα «Παράσιτα» του Νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη Μπονγκ Τζουν χο τα διαμερίσματα είναι μικρά, υγρά και δύσοσμα, εξαιτίας της έλλειψης ηλιακού φωτός και αερισμού, ειδικά το καλοκαίρι που η πόλη πλημμυρίζει συχνά.

www.iefimerida.gr

Τι αλλάζει σε πανελλαδικές, πρότυπα σχολεία, προγράμματα

Σε τρεις άξονες θα κινούνται οι μεταρρυθμίσεις που προγραμματίζει το υπουργείο Παιδείας, όπως αυτές παρουσιάστηκαν από την υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, Νίκη Κεραμέως στο σημερινό υπουργικό συμβούλιο. Πρόκειται για αλλαγές στο πρόγραμμα του σχολείου, τις εκπαιδευτικές δομές και την ενίσχυση του εκπαιδευτικού έργου.

Όπως ανέφερε το υπουργείο σε σχετική ανακοίνωση, οι μεταρρυθμίσεις θα προχωρήσουν με «συνδυασμό νομοθετικών ρυθμίσεων, υπουργικών αποφάσεων και ευρύτερων δράσεων».

Ειδικότερα, για το πρόγραμμα του σχολείου, οι αλλαγές που προβλέπονται είναι:

– Διαμόρφωση νέων προγραμμάτων σπουδών και σταδιακή επιμόρφωση εκπαιδευτικών ήδη από τον Απρίλιο του 2020.

– Πιλοτική ένταξη των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων το σχ. έτος 2020-2021 στο υποχρεωτικό ωρολόγιο πρόγραμμα.

– Ενίσχυση πληροφορικής, κλασικών γραμμάτων, ξένων γλωσσών και φυσικής αγωγής.

– Τροποποίηση των εξεταζόμενων μαθημάτων και σταδιακή αλλαγή της φιλοσοφίας των εξετάσεων έμφαση στις ερευνητικές εργασίες.

– Θεσμοθέτηση Τράπεζας Θεμάτων, ήδη από το 2020-21 για την Α’ Λυκείου.

– Ενίσχυση του Εθνικού Απολυτηρίου.

Για την ενίσχυση του εκπαιδευτικού έργου, προβλέπεται:

– Έμφαση στην επιμόρφωση, με πρωτοπόρες δράσεις και καινοτόμες μεθόδους. Σε πρώτη φάση, θα επενδυθούν 14 εκατομμύρια ευρώ στο ανθρώπινο δυναμικό της εκπαίδευσης.

– Αξιολόγηση της σχολικής μονάδας από το 2020-21, και αυστηροποίηση του θεσμικού πλαισίου, ώστε να εξασφαλιστεί η εφαρμογή της.

– Δρομολόγηση από το 2020 διαδικασίας για την αξιολόγηση εκπαιδευτικών.

Για τις εκπαιδευτικές δομές, προβλέπονται:

– Αλλαγές στις δομές υποστήριξης του εκπαιδευτικού έργου: διακριτή έμφαση στην παιδαγωγική υποστήριξη σχολικών δικτύων, πιο αξιοκρατική διαδικασία επιλογής στελεχών εκπαίδευσης.

– Για τους δασκάλους: διπλή μοριοδότηση δυσπρόσιτων περιοχών, προτεραιότητα στην κάλυψη κενών των πανελλαδικώς εξεταζόμενων μαθημάτων, διετής διάρκεια πινάκων.

– Για τα Πρότυπα και Πειραματικά Σχολεία: 24 πρότυπα και 38 πειραματικά σχολεία αναμένεται να λειτουργούν από το Σεπτέμβριο του 2020, ενώ θα πραγματοποιηθεί και ανοιχτή πρόσκληση εντός του 2020 για επέκταση.

– Ασφάλεια στο σχολείο: Δάσκαλος/Καθηγητής Εμπιστοσύνης, θέσπιση σχολικών κανονισμών, αναδιάρθρωση των παιδαγωγικών μέτρων και τακτική συλλογή δεδομένων μέσω της αξιολόγησης της σχολικής μονάδας.

Επίσης, το πρόγραμμα του υπουργείου περιλαμβάνει βελτιωτικές ρυθμίσεις για την Ανώτατη Εκπαίδευση. Η υπουργός ανέφερε τις εξής:

– Εξωστρέφεια: δυνατότητα ίδρυσης ξενόγλωσσων προπτυχιακών προγραμμάτων από κάθε ΑΕΙ (χωρίς να απαιτείται έγκριση Υπουργού και χωρίς υποχρεωτική συνεργασία με άλλο ίδρυμα), θεσμοθέτηση κοινών και διπλών προγραμμάτων σπουδών μεταξύ ελληνικών και ξένων ΑΕΙ, διευκολύνσεις στην προσέλκυση και τη διαμονή αλλοδαπών φοιτητών (π.χ. απαλλαγή από ΔΟΑΤΑΠ).

– Αλλαγές στη διοίκηση: ενιαίο ψηφοδέλτιο για τις εκλογές των Πρυτανικών Αρχών, ηλεκτρονική ψηφοφορία, καθιέρωση της τετραετούς θητείας.

– Αλλαγές στις μετεγγραφές: εξορθολογισμός οικονομικών και κοινωνικών κριτηρίων, προσθήκη ακαδημαϊκού κριτηρίου (επίτευξη υψηλού ποσοστού επί της βάσης του τελευταίου εισαχθέντος).

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ www.kathimerini.gr

Pink Floyd: The Wall

Pink Floyd: The Wall Ροκ όπερα, μεγαλειώδες συναυλιακό υπερθέαμα, σινεφίλ βιντεοκλίπ μεγάλου μήκους ή κύκνειο άσμα του progressive rock, λίγο πριν την επικράτηση του punk; Ήταν Φεβρουάριος του 1980, 40 χρόνια πριν δηλαδή, όταν δόθηκαν τα πρώτα live για το θρυλικό The Wall. Και, από όποια οπτική και εάν το παρατηρήσεις, είναι ένα «greater than life» γεγονός…

Όταν κυκλοφόρησε ο διπλός δίσκος, τον Νοέμβριο του 1979, σε κάθε disco και ραδιοφωνικό σταθμό αντηχούσε ο στίχος «we don’t need no education», δίνοντας φωνή σε μια νεολαία που, στην πλειονότητά της, δεν γνώριζε μέχρι τότε την ύπαρξη των Pink Floyd. Εάν λοιπόν ήσουν φοιτητής, βρισκόσουν σε κάποια ευρωπαϊκή πόλη και κατάφερες να παραβρεθείς σε κάποιο από τα ελάχιστα live που δόθηκαν την περίοδο 1980-1981, πιθανό να έχεις ήδη αφηγηθεί εκατομμύρια φορές την εμπειρία αυτή στα παιδιά σου.

Όσοι πάλι από εμάς είχαν την τύχη να δουν από την τηλεόραση την ιστορική σύμπραξη του Roger Waters με διάφορους γνωστούς καλλιτέχνες (Scorpions, Ute Lemper, Sinéad O’Connor, The Hooters, Bryan Adams, Marianne Faithfull, Van Morrison και άλλοι), στο Βερολίνο του 1990 μπροστά στην Πύλη του Βραδεμβούργου, για τον εορτασμό της πτώσης του Τείχους, απ’ όπου και η κάτωθι φωτογραφία θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά απίθανο να την έχουμε λησμονήσει. Η δε θέληση του Waters να εξακολουθήσει να αναβιώνει τη συναυλιακή πτυχή του The Wall μέχρι και σε πρόσφατα χρόνια, δίνει ξανά και ξανά την ευκαιρία της επαφής με μια αυθεντική, ολοκληρωμένη καλλιτεχνική ομοβροντία, η οποία φέτος κλείνει 40 χρόνια παρουσίας στις διεθνείς αρένες.

UN-COMFORTABLY NUMB

Ο David Gilmour πάντα θεωρούσε σαν καλύτερη στιγμή των Pink Floyd το άλμπουμ Wish You Were Here (1975), ενώ ποτέ δεν έκρυψε την αντιπάθεια του για κάποια κομμάτια του The Wall που ήταν γραμμένα από τον Waters (λ.χ. “Vera”, “Bring The Boys Back Home”).

Ο συνθέτης ενός εκ των διασημότερων κιθαριστικών σόλο (“Comfortably Numb”), ενώ έχει παραδεχθεί δημόσια την τεράστια αξία του άλμπουμ, ταυτόχρονα έχει επισημάνει ότι η ιδιαίτερα σφιχτή δομή του και παράλληλα η θεατρική του απόδοση πάνω στη σκηνή, δεν άφηναν χώρο στο γκρουπ για αυτοσχεδιασμούς ή έστω για κάποια παρέκκλιση από τη setlist. Γεγονός που δημιούργησε περαιτέρω διαμάχες στις τάξεις τους.

W-W-WAR

Ο πόλεμος που ξέσπασε μεταξύ του Roger Waters και του Richard Wright στα πλαίσια των ηχογραφήσεων του The Wall, έμελλε να είναι και καθοριστικός για τη φυγή του πρώτου από τη μπάντα. O Wright είχε να συνεισφέρει μουσική από την εποχή του Dark Side Of The Moon (1973), παρότι όλα τα μέλη συνέθεταν κλεισμένα σε ένα στούντιο, μέσω μιας διαδικασίας jamming και αυτοσχεδιασμών. Επιπρόσθετα οι «περίεργες» ιδέες του Waters φαίνονταν στον Wright πιο ταιριαστές για την κυκλοφορία κάποιου σόλο άλμπουμ εκ μέρους του, μιας και δεν εξέφραζαν τις σκέψεις των υπολοίπων.

THE WALL CONCEPT ORIGINS

Μπορεί αφορμή για τη δημιουργία του The Wall να ήταν η αποξένωση του Waters από το ακροατήριο των Pink Floyd (αν όχι η αποστροφή του γι’ αυτό), αλλά ήταν τα βιώματά του εκείνα που οδήγησαν στη γέννηση ενός εκ των πιο διάσημων concept στην ιστορία της μουσικής.

Ο θάνατος του πατέρα του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η υπερπροστατευτική μητέρα, ο πρόσφατος (τότε) χωρισμός από τη γυναίκα του, οι εξοντωτικές περιοδείες, αλλά και η αδιαφορία που έδειχνε το κοινό για το καλλιτεχνικό του έργο, επηρέασαν τον 36άχρονο Βρετανό σε μεγάλο βαθμό:

«Όταν έγραψα το The Wall, αφορούσε περισσότερο εμένα και λιγότερο τον Syd (Barrett). Κυρίως, όμως, το έργο μιλούσε για τον «φόβο» σε οποιαδήποτε μορφή του. Ο Pink, ο χαρακτήρας του The Wall, είναι φοβισμένος· βρίσκεται συνεχώς σε θέση άμυνας και ο τοίχος που έχει χτίσει γύρω του νομίζει ότι τον προστατεύει. Σε προσωπικό επίπεδο, ήμουν ένας άνθρωπος με φοβίες και προτιμούσα να λειτουργώ μοναχικά. Με τη συγγραφή του The Wall αυτοθεραπεύτηκα, αφήνοντας πίσω μου όλα τα νεανικά τραύματα. Πλέον, στα live που κάνω, αυτή η ιστορία παίρνει τη μορφή αλληγορίας. Ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η θρησκεία λειτουργούν με τέτοιον τρόπο, ώστε δημιουργούν φόβο στις συνειδήσεις μας· και, μοιραία, υψώνονται τείχη ανάμεσά μας».

FAILED TO CLIMB THE WALL

Η σύντομη περιοδεία για την υποστήριξη του άλμπουμ (αποτυπώθηκε το 2000 σε δίσκο ως Is There Anybody Out There? The Wall Live), αποτελεί ζωντανό θρύλο της συναυλιακής ιστορίας της rock μουσικής, τόσο λόγω της ανυπέρβλητης για την εποχή τεχν(ολογ)ικής αρτιότητας, όσο και για το υπέρογκο κόστος που απαιτήθηκε για την υλοποίησή της. Οι Pink Floyd βγήκαν στον δρόμο για μια προώθηση που κράτησε μόλις για 31 εμφανίσεις σε συνολικά 4 πόλεις (Λος Άντζελες, Νέα Υόρκη, Λονδίνο και Ντίσελντορφ), λήγοντας άδοξα μια μεγάλη περίοδο της πορείας τους. Αυτές ήταν και οι τελευταίες συναυλίες που έδωσε ο Waters με τους υπόλοιπους, μέχρι να γίνει το one show-off reunion του 2005, στα πλαίσια του Live8.

THE WALL (LIVE) CONSTRUCTORS

Mark Fisher (stage designer): Το stage show της περιοδείας για το The Wall ήταν η πρώτη μεγάλη δουλειά που ανέλαβε και ουσιαστικά αυτή που εκτίναξε στα ύψη την καριέρα του. Ακολούθησαν οι συνεργασίες με Rolling Stones, U2, Tina Turner, Peter Gabriel, Madonna, Metallica, AC/DC κτλ. Επίσης ανέλαβε τον σχεδιασμό των σκηνικών για την τελετή έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου (2008). Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που σκέφτηκε ο Waters για την αναβίωση του The Wall σόου και λόγω της πρότερης εμπειρίας του με το concept σίγουρα ο πιο κατάλληλος.

Ο ίδιος εξήγησε, το 2013: «Είναι πολύ πιο εύκολο σε σχέση με το τι κάναμε το 1980. Η τεχνολογία έχει προοδεύσει πολύ και τα τελευταία χρόνια το κοινό ξοδεύει πολλά περισσότερα χρήματα για συναυλίες, σε σχέση με παλιότερα. Στο Earls Court (Λονδίνο) το εισιτήριο τότε κόστιζε 8 λίρες, ενώ η τιμή στην O2 Arena κυμαίνεται τώρα από 65 έως 85 λίρες. Το πρόβλημα της χρηματοδότησης της περιοδείας του 1980-1981, οφείλεται περισσότερο στη χαμηλή τιμή των εισιτηρίων, παρά στο κόστος παραγωγής».

Andrew Zweck (tour director): Άμεσος συνεργάτης του Roger Waters από την περιοδεία Pros And Cons Οf Hitchhining του 1984 και παιδί για όλες τις δουλειές στην In Τhe Flesh tour των Pink Floyd (1977), ανέλαβε την υλοποίηση του τιτάνιου έργου The Wall Live από το 2010 μέχρι και σήμερα.

«Το 1977, ήμουν απλά ο άνθρωπος πίσω από το ιπτάμενο γουρούνι. Σήμερα, μαζί με τον γιο μου Michael που είναι ο λογιστής του tour έχουμε αναλάβει κάτι πολύ μεγαλύτερο. Υπάρχουν πολλοί αστέρες οι οποίοι περιοδεύουν με 25 νταλίκες εξοπλισμό και κάνουν συναυλίες σαπουνόφουσκες. Δεν ξέρω καμία άλλη παραγωγή που να έχει προσεγγίσει το έργο ενός καλλιτέχνη με αυτήν την ένταση, σε τέτοιο βάθος και με τόσο σεβασμό. Η επένδυση της παραγωγής υπερβαίνει τα 10 εκατομμύρια δολάρια, ενώ μόνο το κόστος των ιπτάμενων φιγούρων του Gerald Scarfe είναι περίπου 2 εκατομμύρια δολάρια, δηλαδή το διπλάσιο από το συνολικό μπάτζετ των 31 συναυλιών του 1980/1981».

Sean Evans (video content director): Ο υπεύθυνος για το οπτικοακουστικό υλικό που εμπλουτίζει σε τεράστιο βαθμό το σόου, είναι ένας ταλαντούχος νεαρός art director, φωτογράφος και σχεδιαστής. Στο πρόσωπό του, ο Roger Waters είδε έναν «μοντέρνο» καλλιτέχνη με όραμα και αγάπη για το concept του The Wall. Μαζί, κλεισμένοι σε ένα μικρό στούντιο για μήνες, επεξεργάστηκαν χιλιάδες ιδέες.

«Ο Roger δεν επιθυμούσε να κάνουμε κάτι σχετικό με την πολιτική. Ήθελε, μέσα από τις προβολές, να εκμοντερνίσουμε το concept: να προβάλλουμε ένα πιο ευρύ μήνυμα, που θα σχετίζεται με τα έθνη, με τις διαφορετικές ιδεολογίες και με τα τείχη τα οποία μπαίνουν ανάμεσά μας, ώστε να μας χωρίζουν, ώστε να αμυνόμαστε, να φοβόμαστε», εξηγεί ο ίδιος.

THREE DIMENSIONS OF THE WALL

Gerald Scarfe (illustrator): Πολιτικός γελοιογράφος αρχικά, πλέον ο πιο γνωστός καρτουνίστας στην ιστορία της μουσικής, ήταν ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε τις θρυλικές φιγούρες του The Wall, οπτικοποιώντας έτσι με απόλυτη επιτυχία το concept του δίσκου. Ίσως επίσης ο πιο στενός συνεργάτης του Waters κατά την περίοδο συγγραφής των στίχων δούλεψαν μαζί για περίπου έναν χρόνο, μέσω μιας σπάνιας αμφίδρομης διαδικασίας.

Ο ίδιος θυμάται, σχετικά: «Έψαχνα αρκετό καιρό για να βρω έναν συμβολισμό για τις δυνάμεις καταπίεσης, ώσπου μια μέρα μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα των σφυριών, ως τα πιο αδυσώπητα, βάναυσα εργαλεία της μηχανικής. Ο Roger ήταν τόσο ενθουσιασμένος, ώστε πρόσθεσε τη λέξη Hammer! στους στίχους… Φυσικά και ήταν ο ηγέτης του εγχειρήματος· αλλά ταυτόχρονα, όταν επέλεγε έναν καλλιτέχνη να τον βοηθήσει, του έδινε πλήρη ελευθερία και υποστήριξη, ώστε να αναδείξει και το δικό του όραμα. Δεν προσπαθούσε δηλαδή να το αλλάξει σύμφωνα με την οπτική του. Και αυτό είναι μια υπέροχη φιλοσοφία, για οποιονδήποτε συνεργάτη».

Sir Alan Parker (σκηνοθέτης, παραγωγός, σεναριογράφος): Δυόμισι χρόνια μετά την κυκλοφορία του The Wall, οι Pink Floyd επιστράτευσαν τον μεγάλο Βρετανό (είχε ήδη πίσω του θρυλικές ταινίες σαν το Midnight Express και το Fame), για τη σκηνοθεσία της ομότιτλης ταινίας που θα ολοκλήρωνε το όραμα του Waters. Παρά όμως το άρτιο αποτέλεσμα, ίσως υπήρξε ένας από τους ελάχιστους άμεσους συνεργάτες του τελευταίου που δεν κατανόησαν το concept στο σύνολό του.

Ο ίδιος εξηγεί: «Αν και είμαι υπερήφανος για την ταινία που φτιάξαμε, δεν μπορώ να πω ότι ήταν μια ευχάριστη εμπειρία η συγκεκριμένη δουλειά. Είναι ένα ενδιαφέρον φιλμ από τεχνική, καθαρά σκηνοθετική άποψη, αλλά πιο πολύ πιστεύω ότι αποτελεί έναν αχταρμά παρανοϊκών ιδεών, οι οποίες για τους περισσότερους από εμάς δεν βγάζουν νόημα… Eλπίζω τουλάχιστον ο Roger να γνωρίζει τι αφορούν όλες αυτές οι μπλεγμένες σκηνές».

Bob Ezrin (παραγωγός): Έχει κάνει την παραγωγή σε πολλά από τα σημαντικότερα rock άλμπουμ και η καριέρα του όταν συνεργάστηκε με τους Pink Floyd ήταν ήδη συνυφασμένη με την επιτυχία (και τον Alice Cooper). Όμως η «περιορισμένη» συνεισφορά του στο The Wall πιθανότατα να του προσέφερε την ύψιστη αναγνώριση. Αναλαμβάνοντας και χρέη διαιτητή λόγω των συνεχών διενέξεων μεταξύ Waters και Wright, ο Ezrin σε συνεργασία με τον James Guthrie μετέτρεψε το συνονθύλευμα των ευφυών ιδεών σε ένα άλμπουμ με αρχή, μέση και τέλος, απ’ το οποίο μάλιστα προέκυψε και single, κάτι που το γκρουπ απέφευγε να κυκλοφορήσει από την εποχή του “See Emily Play”.

Ο ίδιος θυμάται πώς προέκυψε το “Another Brick Ιn The Wall Part 2”: «H στάση του Roger απέναντι στη δουλειά μου ήταν του στυλ «κάνε εσύ τις δικές σου ανοησίες, στο τέλος θα ακούσω το κομμάτι όπως το θέλω εγώ»… Αλλά πάντα με άφηναν να πειράζω τα τραγούδια, με τον δικό μου τρόπο. Και με το συγκεκριμένο είχα ασχοληθεί πολύ. Ενώ ο Roger είχε δώσει σαφείς οδηγίες για μία γέφυρα, ένα ρεφρέν και τέλος, εγώ απλά διπλασίασα τα μέρη του και πρόσθεσα την παιδική χορωδία στη μέση, αλλά κι ένα «κακογραμμένο» γέμισμα με ντραμς. Ευτυχώς ο Roger, με την πρώτη κιόλας φορά που το άκουσε στη νέα του μορφή, το έπιασε…».

προσαρμοσμένη αναδημοσίευση άρθρου που είχε πρωτοδημοσιευτεί σε παλιότερο τεύχος του περιοδικού Sonik
** η κεντρική φωτογραφία προέρχεται από το επίσημο πρόγραμμα της περιοδείας του 1980-1981 για το The Wall www.avopolis.gr

1 2 3 4 19