Υπήρχε ζωή πριν τον κορονοϊό;

Υπήρχε ζωή πριν τον κορονοϊό; Η ψευδαίσθηση μιας περιπετειώδους «κανονικής» ζωής…

Έπρεπε να μείνουμε σπίτι για να καταλάβουμε τα καλά της ζωής που είχαμε πριν. Ωστόσο μέσα σε όλο αυτό το ζοφερό τοπίο είναι μια καλή ευκαιρία να στοχαστούμε τι είδους ζωή είχαμε πριν το ξέσπασμα της επιδημίας.

Σε σύγκριση με το τώρα σίγουρα η «προηγούμενη» ζωή μας φαντάζει ως μία ατελείωτη περιπέτεια. Είναι όμως αυτό αλήθεια; Μάλλον όχι.

Χαμένοι στις υποχρεώσεις, παραδομένοι άνευ όρων σε έναν φρενήρη ρυθμό ζωής που θόλωνε τις εικόνες γύρω μας, αποφεύγαμε επιμελώς να σκεφτούμε το νόημα που υπήρχε πίσω από όλα αυτά. Είναι ειρωνικό, το μόνο πλάσμα στον πλανήτη που έχει το δώρο του λογισμού, να το έχει χρησιμοποιήσει κυρίως για να επινοήσει τρόπους για να μη σκέφτεται.

Μιλούν πολλοί για την αβάσταχτη ρουτίνα του εγκλεισμού στο σπίτι και προφανώς ξεχνούν εντελώς την καθημερινότητά τους πριν την επιδημία, λες και πριν ζούσαν «ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή» εξασκώντας την μέγιστη των τεχνών, την τέχνη του να ζεις.

Δεν το είδα αυτό στα ξεχειλισμένα τραίνα το πρωί. Δεν το συνάντησα στους ασθμαίνοντες δεσμώτες του άγχους, που είναι ικανοί να ποδοπατήσουν όποιον βραδυπορεί, δεν το είδα στην αδιαφορία για την ομορφιά των εικόνων της άνοιξης που επελαύνει, δεν το είδα στα χαμένα, απλανή μάτια που αγκυροβολούν σε μία οθόνη.

Δεν κατηγορώ κανέναν ούτε λησμονώ τον αγώνα που δίνουν όλοι για την καθημερινή επιβίωση, απλά επισημαίνω ότι υπάρχει και κάτι άλλο ουσιώδες στη ζωή που διαρκώς μας διαφεύγει, ρέει ανεπιστρεπτί όπως η άμμος ανάμεσα από τα δάχτυλα.

Και δυστυχώς δεν αναπληρώνεται η πολύτιμη ευκαιρία μας να χαρούμε μέσα από τις όποιες δυσκολίες το δώρο της ζωής, το οποίο μας δόθηκε σαν ένα παιχνίδι που αδυνατούμε να το χαρούμε γιατί δεν αφιερώνουμε χρόνο για να μάθουμε τη λειτουργία του και το αφήνουμε παρατημένο στο ράφι. Και ενώ η ζωή μας κοιτάζει αμήχανη από το ράφι εμείς αναλωνόμαστε σε ένα κυνήγι που έχει ως θήραμα καθετί που μπορεί να μας δώσει χαρά και ψυχική ανάταση.

Και πιστέψτε με τα καταφέρνουμε περίφημα!

Τα έργα της αδικίας, της βίας, η απληστία και η ανισότητα, η αδιαφορία για τον άνθρωπο, τη φύση και τον πνευματικό κόσμο είναι τα αριστουργήματα που θα κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές. Ελπίζω να τα αμφισβητήσουν και να τα γκρεμίσουν, οικοδομώντας έναν νέο κόσμο με τα συντρίμμια τους.

Ο ποιητής γράφει:

«Και να ‘χεις την ψυχή σου στα δάχτυλα, στα μάτια, στα ρουθούνια»,

Δεν αρκεί λοιπόν να σταματήσει αυτή η τρομερή περιπέτεια που ζούμε και να γυρίσουμε απλά στην κενή μας εν πολλοίς καθημερινότητα, αλλά να γυρίσουμε λίγο καλύτεροι, με τις καρδιές ανοιχτές και το νου στα ουσιώδη. Να αγαπήσουμε περισσότερο τη ζωή και το πολύτιμο αγαθό της. Να νιώθουμε και να σκεφτόμαστε περισσότερο, να αγαπάμε και μα ερωτευόμαστε πιο βαθιά και ουσιαστικά και όχι μόνο το ταπεινό μας σαρκίο. Ας σκεφτούμε, όχι τη ζωή που χάσαμε εξαιτίας του κορονοϊού, αλλά τη ζωή που ΔΕΝ είχαμε πριν από συτόν.

Και κλείνω με τα λόγια πάλι του Ελύτη από την «Ιδιωτική οδό» που αυτές τις ημέρες έχουμε άπλετο χρόνο να την αναζητήσουμε. Είθε να την ανακαλύψουμε, να βγάλουμε το πολύτιμο αραχνιασμένο παιχνίδι από το ράφι και να το παίξουμε…

«Είναι ανοιχτή για τον καθένα μας η ιδιωτική του οδός. Και όμως· την ακολουθούν ελάχιστοι. Μερικοί, μόνον όταν συμβεί μια ή δυο φορές στη ζωή τους να είναι ερωτευμένοι. Κι οι υπόλοιποι ποτέ. Είναι αυτοί που αποχωρούν μια μέρα από τη ζωή χωρίς να έχουν πάρει καν είδηση τι τους συνέβη. Και είναι κρίμας. Είναι κρίμας αυτός ο ισόβιος εγκλεισμός στην κιβωτό της Ανάγκης, με καθηλωμένες τις αισθήσεις σε υπηρετικό επίπεδο.»

Χρήστος Ασημακόπουλος www.ogdoo.gr

Δείτε trailer για το “Coachella: 20 Years in the Desert”

Είσαστε έτοιμοι να γιορτάσετε τα 20 χρόνια Coachella μέσα από απίθανα on stage στιγμιότυπα και καθηλωτικές εμφανίσεις των μεγαλύτερων ονομάτων της διεθνούς, μουσικής βιομηχανίας;

Το ημερολόγιο αναγράφει το έτος του 1999 και οι Paul Tollett και Rick Van Santen ξεκινούν ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά festivals… εν αγνοία τους. Το γνωστό στο παγκόσμιο κοινό “festival της ερήμου” θα ρίξει τα θεμέλια, ώστε στην πορεία να εμφανιστούν στο Coachella Valley στο Empire Polo Club του Indio στην Καλιφόρνια τα μεγαλύτερα ονόματα της διεθνούς μουσικής σκηνής. Το Coachella είναι από εκείνα τα festivals που δεν επιδέχονται διακρίσεις σε μουσικά είδη και καλλιτέχνες, ενώ το motto του θα μπορούσε να είναι το “όλοι οι καλοί χωράνε”.

Για τα 20 χρόνια Coachella , λοιπόν, κυκλοφόρησε ένα διθυραμβικό θα λέγαμε trailer για το πολυ-αναμενόμενο κι άκρως μουσικό ντοκιμαντέρ, “Coachella: 20 Years in the Desert”. Τρία λεπτά δεν είναι σίγουρα αρκετά για να χωρέσουν όλα όσα πρέπει από 20 μουσικά χρόνια, ωστόσο είναι σίγουρα αρκετά για να προκαλέσουν την αγωνία που αξίζει να έχει ένα τέτοιο ντοκιμαντέρ πριν από την επίσημη πρεμιέρα του. Κι αν είσαι από αυτούς που το έχουν όνειρο ζωής να παραβρεθούν έστω και μία φορά στη ζωή τους στο εν λόγω festival, τόσο το trailer όσο και το ντοκιμαντέρ μετέπειτα θα εντείνουν αυτή σου την ελπίδα. Εάν πάλι είσαι από τους τυχερούς που βρέθηκαν στον πιο εκρηκτικό συναυλιακό χώρο, τότε μπορείς να θυμηθείς μερικές από τις σημαντικότερες on stage εμφανίσεις κι ανέκδοτες μέχρι τώρα δηλώσεις καλλιτεχνών.

Ο Moby που βρέθηκε στο πρώτο Coachella Festival μοιράζεται τις δικές του εντυπώσεις, ενώ δεν θα σου λείψει η εκθαμβωτική εμφάνιση της Beyonce ή του Aloe Blacc ή και του Ice Cube από την μεγάλη οθόνη. Οι Radiohead, η Madonna, ο Paul McCartney, αλλά και ο Post Malone θα εμφανιστούν ξανά μπροστά σου, όπως ακριβώς και το ολόγραμμα του Tupac Shakur, κατά κόσμον 2Pac.

Το εντυπωσιακό trailer ανοίγει η επιτυχημένη Billie Eilish λέγοντας: “Όλοι γνωρίζουν τι είναι το Coachella. Ακόμη κι αν δεν σε ενδιαφέρει η μουσική, ξέρεις.”

Το ντοκιμαντέρ “Coachell: 20 Years in the Desert” μέσω του YouTube Original Film θα ξεκινήσει να προβάλλεται δωρεάν από τις 10 Απριλίου.

Ηλέκτρα Λήμνιου www.soundarts.gr

1 21 22 23