Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας χρηματοδοτεί την περιφερειακή οδό της Άμφισσας, προϋπολογισμού 5.070.000 ευρώ

Μια στρατηγική υποδομή για τη Φωκίδα χρηματοδοτεί η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Πρόκειται για το έργο «Περιφερειακή οδός Άμφισσας από την διασταύρωση με οδό προς την Αγ. Ευθυμία έως το Κάστρο της Άμφισσας», προϋπολογισμού 5.070.000 ευρώ από πόρους του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας. Τη σχετική προγραμματική σύμβαση υπέγραψαν ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας κ. Φάνης Σπανός και ο Δήμαρχος Δελφών κ. Παναγιώτης Ταγκαλής.

Σκοπός του έργου είναι η κατασκευή τμήματος της προβλεπόμενης στο εγκεκριμένο Γ.Π.Σ. Περιφερειακής οδού Άμφισσας, η οποία ξεκινά νότια από τη διασταύρωση με την Εθνική Οδό προς Αγία Ευθυμία – Λιδωρίκι, κινείται δυτικά της πόλης διερχόμενη ανάντη του Νοσοκομείου, της Χάρμαινας, του Κάστρου και των Αγίων Αναργύρων. Στη συνέχεια φτάνει έως την Επαρχιακή οδό προς Σπερχειάδα, βόρεια της πόλης και ακολούθως κινείται ανατολικά του οικιστικού ιστού και της επέκτασης του ρυμοτομικού σχεδίου, για να καταλήξει στο οδικό τμήμα της Βόρειας εισόδου της Άμφισσας, το οποίο εξασφαλίζει τη σύνδεση με την Ε.Ο Μπράλου – Ναυπάκτου. Το έργο θα κατασκευαστεί με επίβλεψη του Δήμου Δελφών.  

«Ο περιφερειακός της Άμφισσας είναι το επόμενο, στρατηγικό μας έργο στη Φωκίδα, σε συνεργασία με τον Δήμο Δελφών. Εξασφαλίσαμε πλέον το σύνολο της χρηματοδότησης και προσβλέπουμε σε γρήγορη υλοποίηση. Βελτιώνουμε δραστικά την πρόσβαση και παράλληλα επιτρέπουμε να αναδειχθεί η Άμφισσα στους επισκέπτες της», δήλωσε ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας κ. Φάνης Σπανός.

Αντίστοιχα, ο Δήμαρχος Δελφών κ. Παναγιώτης Ταγκαλής τόνισε: «Η περιφερειακή οδός της πόλης της Άμφισσας είναι ένα από τα κορυφαία έργα της πρωτεύουσας του Δήμου Δελφών, το οποίο έχει δρομολογηθεί χάριν των συντονισμένων ενεργειών Δήμου και Περιφέρειας. Με την υπογραφή της προγραμματικής σύμβασης «ανοίγει» ο δρόμος των απαλλοτριώσεων και στη συνέχεια της δημοπράτησης. Ευχαριστούμε τον Περιφερειάρχη μας κ. Φάνη Σπανό και τον Aντιπεριφερειάρχη Π.Ε. Φωκίδας κ. Γιώργο Δελμούζο, για την άμεση ανταπόκριση στην εξασφάλιση και της πρόσθετης χρηματοδότησης και φυσικά την υπογραφή της σύμβασης».

Δελτίο Τύπου

Πώς ο καθηγητής Μπαμπινιώτης έγινε “ο αγαπημένος” των σκιτσογράφων, με αφορμή τους τροφοδιανομείς αντί για ντελιβεράδες

hatzopoulos gia mpampinioti

Τροφή στους Ελληνες σκιτσογράφους έδωσε ο καθηγητής Γιώργος Μπαμπινιώτης με την επιμονή του να ελληνοποιεί ξενόφερτες λέξες, όπως το take away και το delivery. Με τους πιό διάσημους Ελληνες γελοιογράφους να παίζουν με το επώνυμο του ίδιου του καθηγητή ή να τον εμφανίζουν να θέλει να ελληνοποιήσει ακόμα και το επίθετο Maradona.

Τον Γιώργο Μπαμπινιώτη και το επίθετό του σατίρισε πρώτος ο σκιτσογράφος Δημήτρης Χαντζόπουλος, με αφορμή πρόσφατα σχόλια του καθηγητή Γλωσσολογίας για την μεταφορά ξένων λέξεων στην ελληνική γλώσσα. Και μάλιστα τη σκυτάλη πήρε και ο γελοιογράφος Ανδρέας Πετρουλάκης.

Κι εσύ Γιώργο μου εμμένεις στο ιταλογενές Μπαμπινιώτης, εκ του bambino, ενώ διαθέτουμε εξαίσια ελληνικά ονόματα, όπως Μικρούτσικος και Μωράκης“, σχολίασε στη λεζάντα το σκίτσο του γελοιογράφου της εφημερίδας Καθημερινή, Δημήτρη Χαντζόπουλου, με μια αιχμή για την επιμονή του καθηγητή, που μοιάζει με παιδική συμπεριφορά…

Η γελοιογραφία του Δ. Χαντζόπουλου

Πώς ο καθηγητής Μπαμπινιώτης έγινε "ο αγαπημένος" των σκιτσογράφων, με αφορμή τους τροφοδιανομείς αντί για ντελιβεράδες

“Πανδοχεύς” ο Δ. ΧαΝτζόπουλος;”

Λίγο αργότερα ήρθε νέα τοποθέτηση του Γ. Μπαμπινιώτη μέσω social media σε ένα κείμενο με τίτλο “”Ξενιστής” ή “Πανδοχεύς” ο Δ. ΧαΝτζόπουλος;”, προβάλλοντας την δική του ανάλυση στο επώνυμο του γελοιογράφου.

Γράφει στην ανάρτησή του

Με ένα χιουμοριστικό σκίτσο του ο προικισμένος γελοιογράφος τής “Καθημερινής” Δημήτρης ΧαΝτζόπουλος με παριστάνει με σατιρική διάθεση να αυτοπροτείνω για το επώνυμό μου, αναγόμενο πιθανώς στο ιταλ. bambino, επώνυμα που να περιέχουν μεταφραστικά από την Ιταλική λέξεις όπως “μικρός” ή “μωρό”.

Έτσι ο εκλεκτός σκιτσογράφος μού δίνει την ευκαιρία να προτείνω, βάσει τής ίδιας αρχής, ως μεταφραστική επίσης αυτοπρότασή του την απόδοση τού επωνύμου του ΧαΝτζόπουλου, αναγόμενου στο τουρκικό “χάνι” [μεταφορά τού τουρκ. han < περσ. hān “οίκημα για διανυκτέρευση (και για ζώα) καραβάν σαράι”], από Χαν[ι]τζόπουλος σε “Ξενιστής” ή “Πανδοχεύς”. Διπλή κι αυτός επιλογή. Εκτός αν για λόγους ετυμολογικής διαφάνειας το διατηρήσει ως Χανιτζ-όπουλος.

Το ότι έγω δεν αναφέρθηκα ποτέ σε κύρια ονόματα, αλλά στα σωρηδόν εισαγόμενα αυτόν τον καιρό lock down, delivery, take away, click away, rapid test, Black Friday (καταστήματα πουλούσαν γαλοπούλα για το Thanksgiving Day, ενώ αρχές Νοεμβρίου κάποιοι γιόρτασαν το Halloween) κ.ά., δεν εμπόδισε τον εκλεκτό (το εννοώ) γελοιογράφο να σατιρίσει “γελοιογραφικῇ ἀδείᾳ” το επώνυμό μου. Επιχειρώ γλωσσολογικά εγώ το ίδιο.

Αυτός άρχισε…

Η ανάρτηση του καθηγητή Μπαμπινιώτη

Η σκυτάλη του χιούμορ και στον Ανδρέα Πετρουλάκη

Στην υπόθεση που ξεκίνησε με τις παραινέσεις του γνωστού καθηγητή της Γλωσσολογίας και μεγάλου λεξικογράφου Γιώργου Μπαμπινιώτη να μην το παρακάνουμε με τις ξενικές λέξεις, όπως το lockdown, το take away κ.ά. τη σκυτάλη πήρε και ο γελοιογράφος Ανδρέας πετρουλάκης που δημοσίευσε το παρακάτω εξαιρετικό σκίτσο σχολιάζοντας την “ελληνοποίηση” των λέξεων που έχουμε συνηθίσει να λέμε, αυτή τη φορά “ελληνοποιώντας” το όνομα του Ντιέγκο Μαραντόνα.

πετρουλάκης

www.thetoc.gr

Τρούμπα: Η πιο κακόφημη συνοικία του Πειραιά, τα κόκκινα φανάρια και η αληθινή ιστορία πίσω από τον μύθο

Η Τρούμπα ήταν η πιο κακόφημη συνοικία του Πειραιά, επί σειρά ετών, καθώς ήταν γνωστή για τους οίκους ανοχής και τα καμπαρέ που διέθετε.

Τις ζωές των ανθρώπων της ανέδειξε με την ταινία του «Τα Κόκκινα Φανάρια» 1963 ο Αλέκος Γαλανός, ενώ πολλοί έμαθαν τη συνοικία από τη σειρά του ΑΝΤ1 “Άγριες Μέλισσες”. Πέρα από τη μυθοπλασία, όμως, ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για την αληθινή ιστορία των γυναικών αυτών.

Η περιοχή πήρε το όνομά της από την αντλία (τρόμπα) που ήταν τοποθετημένη από το 1860 σε πηγάδι, στην περιοχή αυτή, στην αρχή της οδού Αιγέως, (σημερινής 2ας Μεραρχίας) στον Πειραιά και εφοδίαζε με νερό τα πλοία.

Τρούμπα: Οι οίκοι ανοχής εμφανίστηκαν και πολλαπλασιάστηκαν λόγω της συχνής διέλευσης ναυτικών

Οι οίκοι ανοχής εμφανίστηκαν και εγκαταστάθηκαν εκεί λίγο μετά την Κατοχή και γρήγορα πολλαπλασιάστηκαν, μιας και το περιβάλλον προσφερόταν, λόγω της συχνής διέλευσης των ναυτικών. Τα «Κόκκινα Φανάρια» καταλάμβαναν ένα μεγάλο τετράγωνο που περικλειόταν από την Ακτή Μιαούλη, τη Φιλελλήνων, την Κολοκοτρώνη και τη Σωτήρος Διος και είχε ως επίκεντρο τους δρόμους Φίλωνος και Νοταρά.

Τρούμπα: Οι οικογένειες κολλούσαν ταμπέλες στις πόρτες τους, για να μην δέχονται περίεργες επισκέψεις

Ωστόσο, επειδή εκτός από τους οίκους ανοχής, υπήρχαν και σπίτια ανθρώπων που ζούσαν χρόνια στην περιοχή, προκειμένου να μην έχουν «περίεργες» επισκέψεις, είχαν κολλήσει στις πόρτες τους ταμπέλες που έγραφαν «εδώ μένουν οικογένειες».

Η Τρούμπα ήταν στις δόξες της τη δεκαετία του ’50 ’60 και η «χρυσή εποχή» της κράτησε περίπου 20 χρόνια, ενώ στους δρόμους της βρίσκονταν τα πιο διάσημα «κακόφημα» καμπαρέ που άφησαν εποχή,όπως το «Τζων Μπουλ» και το « Μπλακ Κατ» που με στριπτιζ και κονσομασιόν προσπαθούσαν να ικανοποιήσουν τους απαιτητικούς πελάτες.

Τρούμπα: Εξαντλητικά και απάνθρωπα τα ωράρια για τις ιερόδουλες

Πίσω από τον χορό τη μουσική και τα φώτα όμως, τα ωράρια των γυναικών αυτών ήταν πραγματιά απάνθρωπα: Τα κορίτσια δούλευαν δέκα το πρωί με δέκα το βράδυ και δέχονταν 100 με 120 βίζιτες την ημέρα, ενώ όσες δεν συμμορφώνονταν αποκτούσαν μια χαρακιά στο μάγουλο από τους νταβατζήδες τους, «προς γνώσιν και συμμόρφωσιν».

Οι ιστορίες των γυναικών αυτών ήταν συνήθως ιστορίες καταπίεσης, μοναξιάς ή απελπισμένου έρωτα. Συνήθως την κοπέλα προτρέπουν και καθοδηγούν, οι νταβατζήδες με την υπόσχεση ότι μόλις εξοικονομήσουν χρήματα θα την παντρευτούν ή κάποια έμπιστη φίλη που είναι στο «κουρμπέτι», ενώ πάντα λένε «για λίγο καιρό να βγουν χρήματα και μετά το κόβουμε», αλλά ο «λίγος καιρός» δε τελειώνει ποτέ. Χαρακτηριστικό ήταν επίσης ότι ιερόδουλες της εποχής ήταν συνήθως και πολύ θρήσκες. Στο διπλανό καμαράκι από αυτό της «αμαρτίας», είχαν ένα εικόνισμα και ένα καντηλάκι πάντα αναμμένο και προσεύχονταν για ένα καλύτερο αύριο.

Μερικές από τις πιο γνωστές ιστορίες της Τρούμπας ήταν η Στέλλα από τη Λαμία που εκμεταλλεύτηκε κάποιος Αντώνης και την έκανε πόρνη στην Τρούμπα και μία μέρα η Στέλλα τον πυροβόλησε στο πόδι και η Δέσποινα πρώην ιερόδουλη και ερωμένη του νταβατζή και ιδιοκτήτη του Puerto Rico Bar, ο οποίος όμως αν και την έβγαλε από την πορνεία, την απατούσε συστηματικά και εκείνη τυφλωμένη από ζήλια τον περιέλουσε με βιτριόλι.

Στα πορνεία της Τρούμπας, η βίζιτα κόστιζε περίπου 27 δραχμές κανονικά, όμως, όταν έφτανε ο 6ος στόλος, το ποσό διπλασιαζόταν, αφού οι Αμερικάνοι ναύτες ήταν η εύκολη λεία για τους νταβατζήδες και από τότε προέκυψε η έκφραση «αμερικανάκι» ως συνώνυμο του κορόιδου.

Τρούμπα: Εκτός από τα 57 δηλωμένα σπίτια, υπήρχαν και άλλα 40 παράνομα

Εκτός από τα 57 σπίτια, τα οποία αναφέρονταν στα αρχεία της Αστυνομίας Πειραιώς, υπήρχαν κι’ άλλα 40 στην γύρω περιοχή με ιερόδουλες, οι οποίες όμως δεν ήταν «δηλωμένες» στο Τμήμα Ηθών και δούλευαν παράνομα με το φόβο των εφόδων της αστυνομίας.

Τρούμπα: Οι φόνοι ήταν καθημερινό φαινόμενο

Η ζωή στην περιοχή ήταν σκληρή, όπως αναφέρει στα απομνημονεύματά του ο Νίκος Μάθεσης, οι φόνοι ήταν καθημερινό φαινόμενο. Σε εφημερίδες τις δεκαετίας του ’60 υπάρχουν πολλά δημοσιεύματα για ανεξιχνίαστες δολοφονίες στην Τρούμπα., λόγω των καθημερινών συμπλοκών που είχαν οι «προστάτες» για τις ιερόδουλές ή εξαιτίας διαφωνιών με πελάτες. Επίσης, στην περιοχή λειτουργούσαν και πολλές «λέσχες» που μέσα έβρισκες κάθε καρυδιάς καρύδι: μπράβοι, αβανταδόροι και «σκυλόμαγκες» έτοιμοι να βγάλουν μαχαίρι για λίγα λεφτά ή για μία κουβέντα παραπάνω.

Τρούμπα: Εκεί μεγαλούργησαν οι πιο γνωστοί

Παράλληλα στην Τρούμπα μεγαλούργησαν και πολλοί γνωστοί ρεμπέτες, ο Μάρκος Βαμβακάρης ο Παπαϊωάννου, ο Κερομύτης και ο Νίκος ο Πουνέντης. Μέρα και βράδυ από όποιο καφενείο πέρναγες, άκουγες μπουζούκι και μπαγλαμά και ένιωθες την μυρωδιά του χασίς από ναργιλέ και από τσιγαριλίκι. Όσοι έπαιζαν μπουζούκι, συνήθως ήταν άνθρωποι της τούφας και το είχαν μάθει στη φυλακή, ενώ για τα παιδιά κάτω των 20 χρόνων και τους «ανώμαλους» απαγορευότανε η είσοδος «δια καρπαζιάς, σβουριχτής και κλοτσιάς».

Τρούμπα: Το 1967 απαγορεύτηκαν όλες οι δραστηριότητες στην περιοχή

Το 1967 ο τότε δήμαρχος Πειραιά Αριστείδης Σκυλίτσης αποφασίζει την απαγόρευση όλων των δραστηριοτήτων στην περιοχή, αφού πέραν των συνθηκών που είχαν δημιουργήσει γκέτο για τους Πειραιώτες, η εγκατάσταση ναυτιλιακών εταιρειών στην Ακτή Μιαούλη ήταν μία καλή ευκαιρία για αναδόμηση, εκκαθάριση και ανάπτυξη της περιοχής. Μέχρι το 1970 το λιμενικό είχε πλέον τον πλήρη έλεγχο, ενώ τα περισσότερα νυχτερινά κέντρα και τα καταγώγια της εποχής κατεδαφίστηκαν. Σήμερα στην περιοχή στεγάζονται το δικαστικό Μέγαρο Πειραιά και Διευθύνσεις του ΝΑΤ και του Υπουργείου Ναυτιλίας.

Ιωάννης Παπαδόπουλος www.enimerotiko.gr

Ο Αντρέα Μποτσέλι στο top 10 των πωλήσεων του Billboard

Ο Αντρέα Μποτσέλι βρίσκεται για 10η φορά στο top 10 του καταλόγου πωλήσεων του Billboard με το άλμπουμ του «Believe», το οποίο βρίσκεται στην 5η θέση. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 13 Νοεμβρίου και μέχρι τις 19 Νοεμβρίου κατάφερε να πωλήσει στις ΗΠΑ 20.000 αντίτυπα.

Στα δέκα πρώτα βρίσκονται επίσης το «Power Up» των AC/DC που έχει κατακτήσει την πρώτη θέση του καταλόγου, στη 2η θέση το «Starting Over» του Κρις Στάπλετον, ενώ στην 8η θέση είναι το «We Need a Little Christmas» των Pentatonix.

Ο Μποτσέλι μπήκε για πρώτη φορά στο top 10 του καταλόγου πωλήσεων του Billboard το 1999 με το άλμπουμ «Sogno», το οποίο έφτασε στο νούμερο τέσσερα, ενώ το 2018 με το άλμπουμ «Si» κατέκτησε την κορυφή.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

www.culturenow.gr

Κομοτηνή: στις 6 πιο προσβάσιμες πόλεις για άτομα με αναπηρία

Η Κομοτηνή βρίσκεται στις 6 πόλεις φιναλίστ του ευρωπαϊκού διαγωνισμού για την προσβασιμότητα για τα άτομα με αναπηρία (ΑμεΑ). Το ενδιαφέρον και η αγωνία μεταφέρονται για τις 2 Δεκεμβρίου, όπου περιμένουμε την τελική τριάδα. Η Κομοτηνή, η οποία βρίσκεται στην κορυφή των πιο προσβάσιμων πόλεων στην Ελλάδα, έχει σοβαρές πιθανότητες να περάσει στον επόμενο γύρο.

www.enlefko.fm

«Πεντέμισι χρονών πήγαινα στο Παγκράτι με τα πόδια να χαζέψω 45άρια δισκάκια σε μια βιτρίνα»

«Πεντέμισι χρονών πήγαινα στο Παγκράτι με τα πόδια να χαζέψω 45άρια δισκάκια σε μια βιτρίνα»…

Η ζωή του Γιώργου Πολυχρονίου, από τον πρώτο του πειρατικό σταθμό του G Poly μέχρι τον Τροχό της Τύχης και τη Sony Music, μοιάζει με γνώριμο soundtrack.

Παρουσιαστής, ραδιοφωνικός παραγωγός-dj, δημοσιογράφος, σοβαρός μουσικόφιλος και συλλέκτης δίσκων. Ο Γιώργος Πολυχρονίου είναι ο ζωντανός μύθος του ελληνικού ραδιοφώνου και τηλεόρασης, καθώς και της ελληνικής μουσικής, μια κινητή βιβλιοθήκη γνώσεων πάνω στο αντικείμενό του. Έχει ζήσει τις χρυσές εποχές της διασκέδασης και του lifestyle και έχει γράψει πολλά χιλιόμετρα σε τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό χρόνο, μετράει ανεπανάληπτες επιτυχίες στην καριέρα του, όπως επίσης έχει ζήσει πάρα πολύ έντονες προσωπικές στιγμές.

Σεμνός, σοβαρός, αστείος, ζωηρός, με χιούμορ, με ειλικρίνεια, με γνώσεις. Συμπαθής όσο δεν παίρνει.

Τον Γιώργο Πολυχρονίου ευτύχησα να τον γνωρίσω πριν αρκετά χρόνια, όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα στη δημοσιογραφία και να τον ζήσω από κοντά δουλεύαμε στους ίδιους χώρους, τον εκτιμούσα βαθιά πάντα, χανόμασταν και βρισκόμασταν, όμως πάντα υπήρχε μια αμοιβαία συμπάθεια φιλία.

Η συγκεκριμένη συνέντευξη πέρασε από 40 κύματα, καθώς ήθελα να την κάνω από καιρό και είτε συναντιόμασταν και δεν την ολοκληρώναμε γιατί μιλούσαμε για όλα τα άλλα, είτε όταν τηλεφωνιόμασταν μιλούσαμε για άσχετα θέματα. Την πρώτη μέρα της 2ης καραντίνας καταφέραμε και την κάναμε, τελικά, μέσω τηλεφώνου και ο ίδιος μου είπε χαριτολογώντας «πάμε από την αρχή, γιατί μόνο ο Φώσκολος λείπει για να υπογράψει με τα τόσα επεισόδια που έχουμε κάνει για αυτή την συνέντευξη». 

Σεμνός, σοβαρός, αστείος, ζωηρός, με χιούμορ, με ειλικρίνεια, με γνώσεις. Συμπαθής όσο δεν παίρνει.

-Έρχεται η περίοδος της ιδιωτικής τηλεόρασης, της μεγάλης άνθησης. Τηλεόραση ΑΝΤ1 και η πρώτη εικόνα του καναλιού ήταν ο Γιώργος Πολυχρονίου…

Ναι, δεν σου κρύβω τώρα με την αφορμή αυτή που λες, με κάλεσε και ο Σρόιτερ σε μία εκπομπή που ήταν να κάνω για τα τριάντα τόσα χρόνια, δεν θυμάμαι, της ιδιωτικής τηλεόρασης. Θα γίνει ένα πρόγραμμα, ρε παιδί μου, tribute στην ιδιωτική τηλεόραση, τριάντα χρόνια και σκέφτομαι να του πω αυτά που θα σου πω εσένα. Ήταν μία ρομαντική εποχή της νεογέννητης ιδιωτικής τηλεόρασης. Είχαν αρχίσει βεβαίως οι πρωτοβουλίες και τα negotiations μήνες πριν λειτουργήσουν οι ιδιωτικοί σταθμοί. Ήξερα περίπου την ημερομηνία έναρξης και η Πρετεντέρη η Άννα η μακαρίτισσα, η μαμά του Γιάννη με ήξερε από την ΕΡΤ, που ως τότε διευθυντής μάρκετινγκ τους έστελνα καλλιτέχνες για τα μουσικά τους προγράμματα στην κρατική τηλεόραση. Δεν υπήρχε ιδιωτική ακόμα. Δεκαετία 1980 σου λέω. Και μου λέει: «Γιώργο, έφυγα από την ΕΡΤ και πήγα στον Κυριακού», όπου μαζί με το Στέλιο Ελληνιάδη θα είμαστε οι εσωτερικοί παραγωγοί με τον Σούντρη επικεφαλής. Η εταιρεία παραγωγής του ANT1 δηλαδή. Των εσωτερικών παραγωγών. Και μου λέει, σε θέλω να κάνεις και ένα δοκιμαστικό, γιατί σου πάει εσένα αυτό, ένα δοκιμαστικό για ένα τηλεπαιχνίδι που θα κάνουμε με την έναρξη της λειτουργίας του ΑΝΤ1, αλλά πρέπει να το ετοιμάσουμε από τώρα αφού κάνουμε τους πιλότους και δοκιμάζουμε δεκαοχτώ άτομα. Και λέω «θα είμαι και εγώ ένας από τους δεκαοχτώ υποψήφιους; Δεν έχω ελπίδες αν φέρετε επώνυμους». Μου λέει: «Εγώ πιστεύω ότι είσαι πρώτος υποψήφιος». Ήξεραν όμως ότι δεν είμαι άνθρωπος της τηλεόρασης. Δεν μου πολυάρεσε. Δεν ήμουν ερωτευμένος. Ήμουν ερωτευμένος με το ραδιόφωνο. Και με φοβόντουσαν, ότι δεν θα πάω όταν έρθει η στιγμή των γυρισμάτων, των πιλοτικών γυρισμάτων. Που είχα αντιπάλους τον Γιάννη Καραλή τον συνθέτη, τον Τσαουσόπουλο, τον Αντώνη Καφετζόπουλο κ.ά. Μιλάμε τώρα για θηρία. Και τελικά, να μη σ’ τα πολυλογώ, μέχρι και ο Βιντιάδης που θα ήταν ο σκηνοθέτης -του οποίου η γυναίκα βέβαια τότε ήταν η καλλιτέχνιδά μου στη SONY, η Πωλίνα-, με πήρε τηλέφωνο από το Μαρόκο -όπου θα έκανε ένα γύρισμα για το video clip της Άννας Βίσση για το άλμπουμ «Η Φωτιά», το 1989, στο σπίτι μου, νύχτα, για να μου πει (δεν υπήρχαν τότε κινητά, γι’ αυτό στο λέω), μην τυχόν και δεν πάω αύριο γιατί με φοβότανε ότι δεν θα πάω. Τελικά πήγα, έστω και στο στυλ «τραβάτε με και ας κλαίω», έκανα πρόχειρα και τελείως αμήχανα και απροετοίμαστα ένα δοκιμαστικό, ήταν δώδεκα άτομα επιτροπή για να επιλέξουνε τον καλύτερο από τους δεκαοχτώ υποψηφίους παρουσιαστές του “Τροχού της Τύχης». Και επέλεξαν εμένα. Έτσι ξεκίνησε η ιστορία.

Και υπήρχε ένα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον του κοινού για την ιδιωτική τηλεόραση. Μεταγραφές από το κρατικό στο ιδιωτικό, νέα ταλέντα, αυθεντικές και αντικειμενικές και αμερόληπτες επιλογές. Ήταν όλα αμερόληπτα. Ήταν άλλη εποχή, της καλής τηλεόρασης, της αυθόρμητης, της αθώας ίσως… Ήταν μαγευτική η περίοδος συγκριτικά με τη σκληρή τηλεόραση, να το πω έτσι κομψά, των τελευταίων ετών, ήταν ρομαντικά. Ένα ξεκίνημα πολύ καλό. Είχε τρομερή θεαματικότητα και αναδείχθηκε από τους Αμερικανούς της CBS FOX, που ήτανε η εταιρεία παραγωγής του Τροχού, η καλύτερη version, νούμερο ένα του original αμερικανικού Τροχού Της Τύχης. Έγινε και τελετή και παραβρέθηκα εγώ με την Κρίστα. Είχε έρθει και η Μάγκυ τότε μαζί μας στην Αμερική. Και συμμετείχαμε και στον Τροχό Της Τύχης σαν ζευγάρι. Όλα τα ζευγάρια του Τροχού Της Τύχης συμμετείχαν και εκεί, μετά από ένα δείπνο, ο πρόεδρος της CBS FOX ανακοίνωσε ότι ο Τροχός της Τύχης του ANT1 της Ελλάδας αναδείχθηκε από την επιτροπή η δική τους η καλύτερη version, με δεύτερη την ολλανδική.

Με την Κρίστα στον «Τροχό της τύχης» (1991)
Mε την Κρίστα συμμετέχουμε ως guests στον αμερικανικό «Τροχό της Τύχης» (Φλόριντα, 1992)

-Πιστεύατε ποτέ ότι θα ζούσατε μια τόσο μεγάλη επιτυχία;

Δεν με συγκινούν αυτά, Σπύρο μου. Ποτέ δεν με συγκινούσαν. Ήθελα να μιλάω πάντα μόνο με την δουλειά μου, με σεμνότητα και σοβαρότητα. Ξέρεις πόσοι με έχουν καλέσει, δήμαρχοι και λοιπά, και τελευταία στιγμή δεν πήγα; Για να με βραβεύσουν για να με κολακεύσουν με ένα τιμητικό τίτλο και δεν έχω πάει;

Ο G.Poly στον πειρατικό σταθμό του.

-Και ο έρωτας με το ραδιόφωνο πώς προέκυψε;

Ο έρωτας προέκυψε όταν ήμουν μικρός. Δώδεκα ετών είχα μικρόφωνο μπροστά μου και έκανα εκπομπές στο σταθμό που είχε αγοράσει ο πρώτος μου ξάδερφος, ο αγαπημένος μου πρώτος ξάδερφος, ο Στέλιος Πολυχρονίου, και ο ίδιος είχε και τη σκέψη του ονόματος του πειρατικού μας σταθμού στα μεσαία, εννοείται παράνομου όπως όλοι της εποχής, GS Poly, Γιώργος-Στέλιος Πολυχρονίου. Και έτσι ξεκίνησα στα δώδεκά μου. Πήγαινα Α’ γυμνασίου. Αυτός ήταν δεκαοχτώ ετών, βέβαια. Τελείωνε το λύκειο. Ήταν πιο μεγάλος από εμένα κατά έξι χρόνια, ήταν και ερωτευμένος με τη Δέσποινα, όπου η Δέσποινα ήταν και το κίνητρό του. Το άλλο κίνητρο ήταν η μόδα. Ήταν μεγάλη μόδα οι σταθμοί. Σου έχω ξαναπεί ότι το ραδιόφωνο έγινε μόδα. Το ραδιόφωνο στην Ελλάδα, εννοώ, έγινε πρώτα μόδα στη μορφή των πειρατικών σταθμών, το 1960. Μόνο στη δεκαετία του ’60, και λίγο το 1970, μέχρι την εποχή που έκλεισε ο πειρατικός Τζερόνιμο Γκρούβι. Μετά έγινε ντεμοντέ. Ξεφούσκωσε το πειρατικό ραδιόφωνο στα μεσαία, όπως το χρηματιστήριο το 1999 στην Ελλάδα. Ακόμα υπάρχουν ερασιτέχνες που μιλάμε γι’ αυτό. Έγινε και τηλεοπτική εκπομπή στην ΕΡΤ, δεν ξέρω άμα το είδες.

-Βέβαια, βέβαια.

Ναι. Λοιπόν, ήταν πολύ μόδα. Όλος ο κόσμος άκουγε πειρατικούς. Εμείς κάναμε επιτυχίες στις δισκογραφικές εταιρείες. Από τότε οι δισκογραφικές εταιρείες στην Ελλάδα κυνηγούσαν τους καλούς μουσικούς παραγωγούς που είχαν πειρατικό σταθμό να τους δίνουνε δωρεάν δείγματα. Κατάλαβες;

Φοιτητικά χρόνια. Λονδίνο, ’70s

-Κατάλαβα. Ωστόσο θέλω να σταθούμε λίγο σ’ αυτό τώρα. Η εξέλιξη που έχει σήμερα η τηλεόραση και το ραδιόφωνο σε σχέση με το ίντερνετ. Πώς είναι; Δηλαδή πώς τα βλέπετε; Οι διαφορές του τότε με το σήμερα.

Το ίντερνετ είναι και σύμμαχος αλλά και αντίπαλος της τηλεόρασης. Είναι σύμμαχος το διαδίκτυο της τηλεόρασης γιατί πολλές εκπομπές διαφημίζονται μέσω τηλεόρασης. Βλέπω δηλαδή στιγμιότυπα Big Brother, στιγμιότυπα του τάδε, τι είπε ο guest Τράγκας στην εκπομπή της Στεφανίδου. Έχει ένα κομμάτι 20 λεπτά. Αυτό σημαίνει προβολή της εκπομπής και του καναλιού.

-Σωστά.

Από τη στιγμή η μόδα δεν είναι η τηλεόραση, ούτε το ραδιόφωνο. Είναι απλώς σε συμπαθητικά level ενδιαφέροντος του ελληνικού κοινού. Η μόδα είναι το ίντερνετ. Και όταν διαφημίζεις ένα πράγμα στο ίντερνετ δωρεάν, όπως είναι τηλεοπτικά στιγμιότυπα μιας εκπομπής, η προβολή των πρωταγωνιστών μιας τηλεοπτικής σειράς από τους παρουσιαστές της εκπομπής είναι μία ζωντανή δωρεάν σούπερ διαφήμιση. Άρα στην περίπτωση αυτή το ίντερνετ λειτουργεί ευεργετικά, φιλικά και συμπαραστατικά στην ελληνική τηλεόραση. Η άλλη πλευρά, όμως, είναι ότι ένας που δεν βλέπει τηλεόραση όπως εγώ βλέπεις, τώρα με παίρνεις στις 10:30 και η τηλεόρασή μου είναι κλειστή, δεν με αφορά, γιατί αυτά που θα έβλεπα τα ξέρω ήδη από το διαδίκτυο, συνεπώς αυτός που δεν βλέπει τηλεόραση, αντιπαρέρχεται τις τηλεοπτικές διαφημισούλες που σου έλεγα και απασχολείται με το διαδίκτυο, με τα δικά του ενδιαφέροντα, επαγγελματικά, μουσικά, πολιτιστικά, επιστημονικά, γκομενικά κτλ. Ο οποιοσδήποτε Έλληνας πολίτης έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο και τον ελεύθερο χρόνο του προτιμάει να τον καταναλώσει εκεί παρά στην τηλεόραση του σπιτιού του. Άρα, εκεί λειτουργεί εχθρικά το διαδίκτυο κατά της τηλεόρασης. Λειτουργεί ευεργετικά σ’ αυτό που σου προείπα. Στο ραδιόφωνο δεν έχει γίνει ακόμα μόδα το να ακούει κάποιος ραδιόφωνο ιντερνετικά, αλλά αρχίζει σιγά-σιγά να γίνεται, το βλέπω και στον εαυτό μου.

Σε μια από τις πολλές εξόδους με το ζευγάρι Αλίκη Βουγιουκλάκη, Βλάσση Μπονάτσο & τον Αντώνη Βαρδή
Mega Banca, 1995, με την Ελένη Μενεγάκη

-Από πού αντλείτε δύναμη για να συνεχίζετε με τον ίδιο ρυθμό, με την ίδια αγάπη, με το ίδιο πάθος;

Όταν αγαπάς ένα πράγμα, νομίζω μ’ αυτό τελειώνει και η ζωή σου. Είτε είναι έμψυχο, είτε είναι άψυχο. Όταν αγαπάς τον γιο σου, την κόρη σου, τη γυναίκα σου, τον ξάδερφό σου, τον αδελφό σου, πάντα θα τον αγαπάς έστω και αν ενδιάμεσα μπορεί να τσακωθείς. Νομίζω αυτό είναι αυθόρμητο. Και σου έχω ξαναπεί ότι μάλλον γεννήθηκα γι’ αυτό. Δεν έχει σημασία αν πέτυχα ή δεν πέτυχα. Μπορούσα να το έχω μόνο χόμπι και να ήμουν ένας, ξέρω ‘γώ, καθηγητής αγγλικών ή τραπεζικός υπάλληλος. Δεν έχει σημασία. Ξέρεις πόσοι ταλαντούχοι και πόσοι άρρωστοι με κάποιο χόμπι τους χάθηκαν, γιατί δεν έτυχε ή δεν προσπάθησαν να το κάνουν επάγγελμα αυτό το χόμπι; Και χάθηκαν από τα γουστόζικα πράγματα και έκαναν κάτι άλλο που επίσης μπορεί να το αγάπησαν. Έτσι; Ξέρω πολλά παραδείγματα, γι’ αυτό σου λέω. Πολλοί ταλαντούχοι χάθηκαν, του ραδιοφώνου, της τηλεόρασης, εννοώ των μέσων ενημέρωσης…

-Πάμε πάλι πίσω στον χρόνο και στη λατρεία του βινυλίου;

Ξεκίνησα ακούγοντας τον αμερικάνικο σταθμό. Πιο μπροστά που δεν υπήρχε αυτός άκουγα μουσικές εκπομπές στο κρατικό ραδιόφωνο. Το χαρτζιλίκι μου έφευγε όλο σε δίσκους και όχι σε γλυκά ή σουβλάκια. Και έτσι ερωτεύτηκα τον δίσκο. Ήταν ο πρώτος μου έρωτας. Αρκεί να σου πω ότι τις Κυριακές το μεσημέρι, εκεί στα πεντέμισι, που έφευγε ο μπαμπάς μου να πάει στο γήπεδο και η αδελφή μου με τη μαμά μου κοιμόντουσαν, έφευγα από τον Υμηττό να πάω στο Παγκράτι με τα πόδια τρέχοντας, παιδάκι μικρό… Σήμερα αυτό είναι απαγορευτικό. Τότε όμως ήταν φυσιολογικό γιατί δεν υπήρχε εγκληματικότητα. Πήγαινα, λοιπόν, στο Παγκράτι να δω κάτι δίσκους που κρέμονταν στη βιτρίνα ενός καταστήματος με ηλεκτρικά είδη που πουλούσε και λίγα δισκάκια. Εκεί κοντά έμενε ο θείος του μπαμπά μου, ο οποίος τον είχε φιλοξενήσει στην Αθήνα από το χωριό για να πάει στο ναυτικό, τελειώνοντας και το νυχτερινό γυμνάσιο στην Αθήνα. 

Μετά πηγαίναμε οικογενειακώς επίσκεψη στον θείο. Τότε η διασκέδαση των Αθηναίων ήταν οι επισκέψεις, ο ένας στον άλλον, στα σπίτια. Αυτή ήτανε η διασκέδαση, άντε και ένα σινεμά. Τίποτα άλλο, δεν υπήρχε τίποτα άλλο! Μιλάω για το ευρύ κοινό. Δεν μιλάω για τους μπουζουκόβιους και τους λεφτάδες που πηγαίνανε σε ωραία κλαμπ. Και εκεί δίπλα ακριβώς στον θείο ήταν το δισκάδικο. Το είχα σταμπάρει, το κοίταζα, δεν μ’ άφηναν να κάτσω πολλή ώρα εκεί στη βιτρίνα να καμαρώσω τα δισκάκια τα 45άρια που κρέμονταν από κάτι κλωστές από το ταβάνι της βιτρίνας, για να δείξει ο μαγαζάρορας στον περαστικό ότι εκτός από κατσαρόλες πουλούσε και δίσκους. Έτσι ερωτεύτηκα. Κάπως έτσι ερωτεύτηκα και την πρώτη μου φίλη, που λεγόταν Μαρία, πλατωνικά βέβαια, και κάπως έτσι ξεκίνησε ο έρωτας με τους δίσκους και το ραδιόφωνο, συνεχίστηκε με το μουσικό, κρατικό ραδιόφωνο, τον αμερικάνικο σταθμό, τις αγορές των δίσκων, τη δημιουργία στα δώδεκά μου του πειρατικού σταθμού GS-POLY και πάει λέγοντας.

-Πώς ήταν τα παιδικά και τα εφηβικά σας χρόνια; 

Ήταν υπέροχα! Ήταν υπέροχα γιατί είχα την τύχη… Καλά, όλες οι οικογένειες ήταν υποδειγματικές τότε, αυστηρές, συντηρητικές, ήταν όμως όλα τόσο ρομαντικά, τόσο γλυκά, με μηδέν εγκληματικότητα, με πολλή ανθρωπιά, με επικοινωνία. Δεν υπήρχαν τεχνητά επικοινωνιακά μέσα, υπήρχαν τα ανθρώπινα. Και σου είπα, η κοινωνικότητα εκφραζόταν με τις επισκέψεις της μιας οικογένειας στην άλλη. Και όχι μόνο λόγω της ονομαστικής εορτής, γενικότερα  οι άνθρωποι έκαναν επισκέψεις. Ανθρώπινες επαφές και όχι τεχνητές μέσω τηλεφώνου ή μέσω ίντερνετ. Πιο αγαπησιάρικα πράγματα. Ο μπαμπάς ήτανε αξιωματικός του ναυτικού, συνεπώς δεν είχαμε πρόβλημα οικονομικό, δεν ήμασταν φυσικά πλούσιοι, μια μεσοαστική οικογένεια. Πέρασα καταπληκτικά χρόνια. Καταπληκτικά! Ήμουνα ένα από τα τυχερά παιδιά της δεκαετίας του 1950 και του 1960.

Sport caster 1974 -1990 στην Κόρινθο με τον Στ. Γαβάκη, YENEΔ

-Στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο έχετε γράψει άπειρες ώρες. Κάποιο ευτράπελο που είχε γίνει και σας έχει μείνει και το θυμάστε και γελάτε;

Πολλά ευτράπελα, πάρα πολλά. Ο μπαμπάς, που όπως και τα αδέλφια του ήταν επίσης αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού, φοβόντουσαν κυρίως τα χρόνια της επταετίας, επειδή κρατούσαν μία αντικειμενική και μία ουδέτερη στάση. Ούτε υπέρ, ούτε κατά της επικρατούσης κατάστασης. Της δικτατορικής εννοώ. Φοβόταν, λοιπόν, να έχω παράνομο ραδιοφωνικό σταθμό, παρ’ ότι τότε ήταν και βαθμοφόρος υψηλός, νομίζω πλωτάρχης ή αντιπλοίαρχος, φώναζε, λοιπόν, που έκανα εκπομπές και έκανα κρυφά τα βράδια. Κρυφά, όχι από τον πατέρα μου. Γιατί σε ένα σπίτι μικρό ,120 τετραγωνικών, δεν θα μπορούσα να το κάνω κρυφά, θα ακουγόταν η μουσική, με ακουστικά βέβαια δεν τους ενοχλούσα. Μια φορά, λοιπόν, είχα αφήσει το φως ανοιχτό, ένα μικρό πορτατίφ. Σκοτεινό το δωμάτιο και έκανα εκπομπή στο δωμάτιό μου. Εκεί είχα τον σταθμό, τα βιβλία μου, τους δίσκους μου, το κρεβάτι μου και τα άλλα σχολικά είδη. Χούντα τότε και ξαφνικά στον τοίχο από το φως του πορτατίφ βλέπω κάτι να γυρνάει γύρω-γύρω και να κάνει κάτι σαν αντικατοπτρισμό. Τρελάθηκα. Λέω, θα είναι ραδιογωνιόμετρο της αστυνομίας. Βγαίνω έξω στο μπαλκόνι, στο δεύτερο όροφο, σιγά-σιγά, είχα φοβηθεί. Δεν είδα τίποτα. Σιγά σιγά μη με πάρει χαμπάρι και ο μπαμπάς μαζί με την μαμά που κοιμόντουσαν στη δική τους κρεβατοκάμαρα, ανεβαίνω στην ταράτσα να δω, να έχω μία πανοραμική άποψη, γιατί ήτανε γωνιακό το σπίτι μας και δεν είχα καλή ορατότητα, για να δω μήπως ήταν το ραδιογωνιόμετρο μπροστά στην άλλη οδό. Τελικά τι ήταν, Σπύρο μου, όταν κατέβηκα;

-Τι ήταν;

Ήταν το δισκάκι που γύρναγε πάνω στο πικάπ, στο ηλεκτρόφωνο, και έδειχνε το αντικείμενο πάνω στον τοίχο με τη βοήθεια του πορτατίφ. Και νόμιζα ότι ήταν το ραδιογωνιόμετρο της αστυνομίας που είχε αντικατοπτρισμό. Ήταν η πρώτη φορά που τα έκανα πάνω μου. Δεύτερη φορά ήταν όταν γεννήθηκε η κόρη μου. Τα έκανα πάνω μου, που λέει ο λόγος δηλαδή.  Το ένα με φόβο, το άλλο με συγκίνηση και απέραντη χαρά. 

Στο αγαπημένο δισκάδικο με βινύλια στο MANHATTAN

-Όλη αυτή η πορεία, όλο αυτό το μουσικό ταξίδι, είχε κόστος; 

Μεγάλο κόστος. Πολύ μεγάλο κόστος. Έχανα πολλά λεφτά για να πάω κάθε Τετάρτη πολύ πρωί -πολλά λεφτά, σου λέω, στις αμερικάνικες εκποιήσεις να αγοράσω μεταχειρισμένους δίσκους των οικογενειών που πούλαγαν τα υπάρχοντά τους γιατί έπαιρνε μετάθεση ο άντρας αξιωματικός της οικογένειας σ’ άλλη βάση. Έκανα, βέβαια, και κάτι ατασταλίες του στυλ να κλέψω κάνα δίφραγκο από τον μπαμπά μου για να συμπληρώσω και να πάρω ένα 45άρι μεταχειρισμένο στο Μοναστηράκι. Έχω κάνει πολλά… Όπως επίσης έπαιρνα την εφημερίδα Billboard, παραγγελία μέσω τραπέζης. Δεν είχαμε διαδίκτυο, e-banking και τέτοια, ούτε καν κάρτες. Και ό,τι ήθελες πήγαινες στην τράπεζα, πλήρωνες, έκανες μία τραπεζική επιταγή και πήγαινες στην Atlantic Bank θυμάμαι, μία ελληνοαμερικάνικη τράπεζα, και μέσω αυτής γινόταν η αγορά. Και σε δύο εβδομάδες σου ερχόταν σπίτι σου το βιβλίο που είχες παραγγείλει. Έτσι έπαιρνα και το Billboard. Ήταν η εβδομαδιαία εφημερίδα που κάλυπτε όλο το φάσμα της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας. Το επίσημο εγχειρίδιο όλων των καλλιτεχνών και κυρίως δισκογραφικών εταιριών. Χωρίς αυτό ήμασταν μουγκοί, τυφλοί και κουφοί.

Με την κόρη του, Ντέμι, από την πρώτη γυναίκα του.
Dangerous party μετά την συναυλία του Μάικλ Τζάκσον στο Μόναχο (1994). με την κόρη του Ντέμι, την τότε γυναίκα του, Μάγκυ Χαραλαμπίδου, και τον Άγγελο Διονυσίου.

-Θα ήθελα να πάμε σε άλλο κεφάλαιο τώρα. Η δημιουργία της οικογένειας ήρθε σε φυσιολογικά πλαίσια; Ήταν κάτι το οποίο το θέλατε;

Ναι. Καταρχάς δεν τολμούσες τότε, σε εκείνες τις εποχές, αν είχες ηλικία για γάμο, είκοσι έως τριάντα, να πεις στους γονείς σου «δεν παντρεύομαι». Δεν τολμούσες. Σου κάνανε χιλιάδες προξενιά οι γονείς, οι συγγενείς, όλοι. Παντρευόμασταν μικροί παλιά. Η μαμά μου ήταν δεκαεπτά ετών. Ακόμα και τη Μάγκυ τη γνώρισα στα δεκαοχτώ – καλά, όταν παντρευτήκαμε ήταν είκοσι τρία. Μπορούσαμε να είχαμε παντρευτεί στα δεκαεννιά της. Το απαιτούσε κιόλας, δηλαδή οι γονείς μας. Τι κάθεστε, λέγανε, είστε δύο χρόνια μαζί. Άντε, παντρευτείτε… Όχι η Μάγκυ, συγγνώμη, η πρώτη μου σύζυγος. Αλλά και την Μάγκυ τη γνώρισα όταν ακόμα ήταν στην Γ’ λυκείου. Όπως και η πρώτη μου γυναίκα, στην Γ’ λυκείου. Αφού να φανταστείς πήγαινα και τις έπαιρνα από το σχολείο και τη μία και την άλλη. Ναι, μικρές. Και εξακολουθώ να κάνω βόλτες έξω από τα σχολεία (γέλια). Αχ, Θεέ μου. Γιατί περιμένω τη μικρή εγγονή μου να σχολάσει ή από το φροντιστήριο ή από τα αγγλικά ή από το λύκειο. Τι να σου πω ρε παιδί μου, έχω κολλήσει στο δεκαοχτώ. Στο τέλος θα γίνω ογδόντα οχτώ και θα κάνω την ίδια δουλειά…

-Ύστερα από τόσο έντονη ζωή αισθάνεστε γεμάτος, αισθάνεστε χορτασμένος;

Πολύ, πολύ. Ενώ είμαι εβδομήντα οχτώ κιλά, η  πρώτη καραντίνα με έκανε ογδόντα τέσερα, να δούμε τώρα η δεύτερη. Γιατί όταν κάθεσαι σπίτι κάποια στιγμή πεινάς και δεν ξέρεις τι να κάνεις και τρως σταφύλια, μπανάνες, γιαούρτι κανένα σάντουιτς, κάτι πρέπει να φας (γέλια). Αλλά ναι, αισθάνομαι γεμάτος και χορτάτος, για να απαντήσω στην ερώτησή σου… Ευγνωμονώ το Θεό που το χόμπι μου, τον έρωτά μου, τα αισθήματά μου, μου τα έκανε πραγματικότητα…Μου τα έδωσε όλα στο πικ. Ποτέ δεν του ζήτησα του Θεού κάτι διαφορετικό. Βεβαίως σε κάποια δυσκολία, σε θέματα κυρίως υγείας, όχι δικά μου ευτυχώς, των αγαπημένων προσώπων, ζήταγα και κάτι έξτρα, αλλά αυτό που ζητάω ακόμα και σήμερα. Καλά, σήμερα πολύ περισσότερο. Το μόνο που ζητάω για εμένα, μάλλον να το πω σωστότερα, για τα αγαπημένα πρόσωπα, οικογένεια δηλαδή και εμένα, τελευταίο εμένα, πάντα τελευταίος εγώ, ζητάω μόνο υγεία. Στην εποχή τη δική μας η υγεία θεωρείτο αυτονόητη, γιατί δεν υπήρχαν τόσες ασθένειες, δεν υπήρχε καυσαέριο, δεν υπήρχε τίποτα. Ήτανε μία ολοκάθαρη χώρα. Μία ολοκάθαρη πόλη εκεί όπου ζούσαμε. Όπου και αν ζούσαμε, Υμηττό, Παγκράτι, μετά Παλαιό Φάληρο όταν παντρεύτηκα. Σήμερα είναι μία και μοναδική, δεν έχει άλλη ευχή, αυτή είναι μόνο. Αν του ζητήσεις λεφτά του Θεού «σε παρακαλώ, Θεέ μου, βοήθησέ με να κερδίσω και εγώ τον πρώτο αριθμό του λαχείου» ο Θεός σου απαντάει με μία μούντζα. Ενώ όταν βοηθάς τον άλλον, μπορεί να σ’ το κάνει μόνος του. Τώρα αυτά τα λέω θυμίζοντας γυναικούλες του κατηχητικού και της εκκλησίας παλαιών εποχών, αλλά μήπως είναι και πραγματικότητα; Όπως λέγανε οι γονείς μας, «όλα εδώ πληρώνονται».

Με τον Jay Kay των Jamiroquai, Λονδίνο, 1997.

-Ωστόσο, μετανιώσατε για πράγματα στη ζωή σας;

Ε, βέβαια, πολλά. Όχι απ’ αυτά που έχω κάνει. Απ’ αυτά που δεν… Είχα προτάσεις και τις απέφυγα. Δεν τα προλάβαινα. Ήμουν ραδιόφωνο δύο ώρες την ημέρα, τηλεόραση τρεις ώρες την ημέρα. Μπορεί να ήταν ημίωρο, αλλά μου έπαιρνε τρεις ώρες, κόσμος, κακό, αλλαγές, ξέρεις κάναμε 2-3 μαγνητοσκοπημένα. Διαφημίσεις, η βασική μου δουλειά, εξάωρο, επτάωρο, οκτάωρο στην εταιρεία δίσκων SONY και μετά το βράδυ μπορεί να ήμουν στο στούντιο του Ρέμου, της Βίσση και του Καρβέλα ή των Κατσιμιχαίων ή στο μαγαζί στο καμαρίνι για μια υπηρεσιακή δουλειά του καλλιτέχνη. Δεν τα προλάβαινα. Ήμουν ένα τρένο, ένα απίστευτο τρένο με μόνιμο κάρβουνο στη μηχανή, τηλέφωνα των ξένων νύχτα μέρα κ.λπ… Ήμουν σε μια διαρκή δραστηριότητα. Μου άρεσε αυτό και μου αρέσει ακόμα. Δεν μ’ αρέσει ο συνταξιοδοτικού χαρακτήρας τρόπος ζωής. Θέλω δράση μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο αυτής της ζωής. Δράση. Γι’ αυτό είμαι εχθρός της καραντίνας. Όχι εναντίον της, έγινε για το καλό της υγείας μας. Εχθρός, γιατί δεν μπορώ άλλη καραντίνα.

-Πρόταση από κάποιο πολιτικό φορέα, πολιτικό κόμμα υπήρχε ποτέ;

Ναι, ναι, υπήρξε. Μία απ’ αυτές δεν ξέρω αν ήταν καλό ή κακό που την απέφυγα… Μου έκανε πρόταση, εν πλω, ο τότε υπουργός Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπανδρέου. Γυρνάγαμε, εγώ και η γυναικεία παρέα μου, από Μύκονο στην Ραφήνα. Και εκεί, στο ίδιο πλοίο, μπήκε και ο Γιώργος με τη γυναίκα του και την κόρη του νομίζω, προερχόμενοι από τη μία και μοναδική στάση που κάναμε στη διαδρομή, την Τήνο. Εκεί, λοιπόν, στην Α Class του πλοίου, ήρθε η γυναίκα του και μου λέει «ελάτε, σας θέλει ο κύριος υπουργός» για να γίνει πιο επίσημα η πρόταση. Και δεν πήγα. Τον πρόσβαλα κιόλας. Είπα κάτι χαριτωμένο και το απέφυγα ευγενικά.

Sony years: «Δαίμονες», θεατρική παράσταση με Βίσση-Καρβέλα και Manolo Diaz (αντιπ. Sony Europe)
Με Μάικλ Τζάκσον και Κουίνσι Τζόουνς στη Ρώμη, πριν από την συναυλία του Μάικλ Τζάκσον το 1988.

-Ποια προσωπικότητα, που έχετε γνωρίσει είτε εντός συνόρων είτε εκτός συνόρων, σας έχει γοητεύσει περισσότερο;

Πολλοί ήταν. Βασικά μου άρεσε η προσωπικότητα ενός Ισπανού, Manolo Diaz λεγότανε, ο οποίος ήταν το αφεντικό μας στην Ευρώπη. Αντιπρόεδρος Sony Music Ευρώπης. Μου θύμισε Πολυχρονίου, μου ταίριαζε σαν χημεία ο χαρακτήρας του. Ένας ευχάριστος, χιουμοριστικός, γεμάτος με καλοσύνη, τρομερός άνθρωπος, διευθύνων σύμβουλος της ισπανικής Sony Music πριν. Επειδή, όμως, ανακάλυψε και προσέφερε έτσι υπηρεσιακώς δισεκατομμύρια δολάρια στη Sony Music ανακάλυψε τον Χούλιο Ιγκλέσιας στην Ισπανία ως διευθυντής της Sony Ισπανίας, η Sony τον προήγαγε σε αντιπρόεδρο Sony Music Ευρώπης. Και τον είχανε οι μικρές χώρες της Ευρώπης, ανάμεσά τους κι η Ελλάδα, αφεντικό τους. Ο πρόεδρος της Ευρώπης ήτανε αφεντικό των μεγάλων χώρων, για τη μουσική βιομηχανία μεγάλων χωρών της Ευρώπης. Δηλαδή Αγγλία, Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία και Ισπανία, εννοείται. Ισπανία, Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία Ιταλία. Πέντε χώρες είχε ο πρόεδρος, Paul Russell, επίσης εξέχουσα προσωπικότητα. Ο Manolo όμως με αγαπούσε πολύ. Όποτε πήγαινα στην Αγγλία ήθελε να μένω σπίτι του και όχι στο ξενοδοχείο. Τόσο πολύ. Με τη γυναίκα του και τα τρία παιδιά του. Δεν έχει σημασία. Έχω, λέει, έξι κρεβατοκάμαρες, θέλω να μείνεις εδώ. Λέω, όχι μωρέ Manolo, άσε τώρα. Τον κάλεσα και ήρθε στη Μύκονο, τον φιλοξένησα σπίτι μου με τη γυναίκα του. Είχαμε πολύ καλή σχέση. Τον είχα φέρει στην Ελλάδα να δει τη Βίσση, να της κάνουμε διεθνή καριέρα. Ναι, είδε ακόμα και τους «Δαίμονες», τη θεατρική παράσταση του Καρβέλα με την Άννα Βίσση, που δεν τους κατάλαβε, βέβαια. Ένας ψηλός είναι. Πολύ ωραίος τύπος, πάντα χαμογελαστός. Από τις καλλιτεχνικές προσωπικότητες ερωτεύτηκα και τυπικά, γιατί ήμουν ήδη ερωτευμένος καλλιτεχνικά, τους Κουίνσι Τζόουνς και Μάικλ Τζάκσον, όταν τους γνώρισα από κοντά. Αυτό ήταν το highlight της ζωής μου, τότε ήμουν marketing director, ήμουν μικρός ακόμα. Tο 1989 ήταν, στη συναυλία που έδωσε στο ξενοδοχείο του στη Ρώμη. Η συναυλία έγινε στο Olimpico, τότε γήπεδο της Roma και της Lazio, τρομερή συναυλία. Μετά τον ξαναείδαμε το 1993, αν θυμάμαι καλά, 1992, δε θυμάμαι, στο Dangerous στη Γερμανία, στο Μόναχο.

-Εντάξει, τρομερές μορφές της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.

Ναι, Μπάρμπαρα Στρέιζαν, Σίντι Λόπερ, Τζάκσονς 9και τα πέντε αδέλφια του Τζάκσον τα έχω γνωρίσει), Μαράια Κάρεϊ.. Μία εβδομάδα καθίσαμε στο Boca Raton της Φλόριντα. Convention Sony Music. Και γνωρίσαμε τη Μαράια και κάναμε παρέα συνέχεια στα διαλείμματα. Οπότε, μια μέρα, με πλησιάζει ο Βέλγος (δεν θυμάμαι όνομα) της Sony Music και μου λέει «Τζορτζ, μην πολυκάνεις παρέα με τη Μαράια, μπορεί να σε απολύσει το αφεντικό». Λέω «ποιος;». «Ο Mottola, είναι μαζί με τον Mottola ζευγάρι». Πω πω! Το αφεντικό του κόσμου, σου μιλάω τώρα. Τότε ήταν αντιπρόεδρος. Ο Yetnikoff ήταν πρόεδρος Sony Music κόσμου και αντιπρόεδρος ο Tommy Mottola. Φίλος μου μετά, γίναμε πολύ φίλοι. «Πώς πάτε εκεί στην Ελλάδα; Γαμάτε, έμαθα, σκίζετε! Να έρθεις μία μέρα στο γραφείο θέλω να σε γνωρίσω. Έχω μάθει ότι είσαι η μουσική εγκυκλοπαίδεια. Γιατί δεν έρχεσαι να δουλέψεις στο δικό μας κατάστημα;». Λέω, «έχω πολλές υποχρεώσεις». Μου λέει, «τι υποχρεώσεις έχεις στην Ελλάδα;». Λέω, «γκόμενες χιλιάδες». «Μπορείς να βρεις και εδώ». Γέλαγε γιατί ήξερα ότι ήτανε γκομενιάρης και ήμουνα παντρεμένος τότε. Φοβερός παίκτης, φοβερός. Ήταν ο γκουρού της Μαράια. Δεν το ήξερα ότι τα είχανε. Το μάθαμε αργότερα, που την παντρεύτηκε.

Με την Μπόνι Τάιλερ (1993)

-Μία άλλη αγάπη σας είναι το ποδόσφαιρο. Έτσι, δεν είναι; Το παρακολουθείτε, το αγαπάτε.

Πολύ. Όχι μόνο το ποδόσφαιρο, κι άλλα σπορ. Ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ και στίβο, κυρίως Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν με ενδιαφέρουν άλλα αθλήματα. Δηλαδή ποδηλασία, φόρμουλα κ.λπ. δεν μου αρέσουν καθόλου ή ξιφασκία ξέρω ‘γω… Αυτά τα τρία, που σου ανέφερα. Χτες έβλεπα Παναθηναϊκός-Κηφισιά 3-0, βόλεϊ ανδρών Α1 κατηγορία ή μάλλον Κηφισιά Παναθηναϊκός. Σήμερα περιμένω να δω 14:30 το ντέρμπι… έχει ένα ντέρμπι εγγλέζικο. Στημένοι εδώ. Μετά το φαγητό, πάνω στον Δήμο στις μπριζόλες, θα κατέβω γρήγορα να δω το ματς 14:30 και μετά θα περιμένω 19:30 να δω Παναθηναϊκό, που παίζει με τον Ατρόμητο Περιστερίου. Πρόσεξε, μπορεί να δω και Πας Γιάννινα Παναιτωλικό. Αν δεν έχει κάτι αντίστοιχο καλύτερο εγγλέζικο στην Cosmote. Κατάλαβες; Είμαι άρρωστος. Μ’ αρέσει και ευτυχώς υπάρχουν τα αθλητικά και οι ταινίες που αγαπάω, ελληνικές κυρίως όχι ξένες, ή Nova ή το Netflix ή Cosmote και η καραντίνα δεν θα μου είναι τόσο αφόρητη. 

-Σήμερα πού σας βρίσκουμε, με τι ασχολείστε;

Είμαι στον ραδιοφωνικό σταθμό Νostos FM, 100.6, σε μια καθημερινή εκπομπή, 10:00 με 12:00 το πρωί, ώρα αιχμής. Ραδιοφωνικής αιχμής. Και μου παίρνει πολύ χρόνο να τη φτιάξω. Είμαι τόσο έμπειρος και γνώστης των πραγμάτων, που σε ένα ραδιόφωνο, αν ήμουνα διευθυντής προγράμματος, μπορώ να στήσω οποιοδήποτε πρόγραμμα, μιας ολόκληρης ημέρας, σύμφωνα με την playlist, 350 τραγουδιών ας πούμε, να παίζει το ένα μετά το άλλο. Εγώ γι’ αυτά τα 350 τραγούδια, σε οποιουδήποτε φορμάτ ραδιοφώνου, εκτός από ελληνικό ρεπερτόριο ή ξέρω ΄γω κλασικής μουσικής, θέλω μισή ώρα όταν ο άλλος θέλει μισή μέρα να το φτιάξει. Αλλά για τη δική μου εκπομπή κάθομαι μισή μέρα. Σαν σήμερα, ας πούμε, γεννήθηκε ο Σπρίνγκστιν, τι κολλάει δίπλα στον Σπρίνγκστιν για να κρατήσω ισχυρό και το ενδιαφέρον του ακροατή; Είναι θέμα ανταγωνισμού τώρα, 10:00-12:00 είναι ανταγωνιστική ώρα. Οπότε κοιτάζω και τέτοιες λεπτομέρειες και ωσότου βάλω τα cd μου και τα βινύλια της προηγούμενης εκπομπής στη θέση τους και σκεφτώ την επόμενη, τη διορθώσω, αφήνω κάποια κενά για να τα σκεφτώ στο κρεβάτι μου…  Σηκώνομαι όμως σαν ελατήριο και πάω το παίρνω το CD, το βάζω στην τσάντα, εφόσον το ξέρω. Αν δεν το θυμάμαι καλά το βάζω δίπλα στην τσάντα να το ακούσω. Μου παίρνει πολύ χρόνο η εκπομπή. Αλλά όταν δουλεύεις την εκπομπή σου, όταν την αγαπάς την εκπομπή σου, όταν αγαπάς αυτό που κάνεις, δύσκολο να μην το εκτιμήσει ο ακροατής.

Λίγο πριν κλείσουμε το τηλέφωνο, η κουβέντα μας πήγε πάλι στο θέμα της πανδημίας και στη διάχυτη ανησυχία της εποχής. «Σ’ αυτό το πλαίσιο το γκρίζο, εγώ που είμαι Τοξότης και πάντα αισιόδοξος, επιπόλαια αισιόδοξος, τόσο αισιόδοξος δηλαδή, βρίσκω ανάμεσα στα γκρίζα ή ίσως και μαύρα σύννεφα που έχουν πλακώσει στον πλανήτη και στον ελληνικό ουρανό, βρίσκω, λοιπόν, ανάμεσα στα σύννεφα και μερικές ακτίνες του ήλιου. Και αυτή την εικόνα θέλω να μεταφέρω και να μεταδώσω, από το βάθος της καρδιάς μου. Δεν πρέπει να αφήνουμε τα μαύρα σύννεφα να χαμηλώσουν και άλλο στη ζωή μας. Πρέπει να παραμείνουν ψηλά και να προσπαθούμε διαρκώς να βρούμε ακτίνες ηλίου ανάμεσα σε αυτά. Να αισιοδοξούμε, να αγαπάμε ο ένας τον άλλον… Με αγάπη, με ανθρωπιά, με συμπαράσταση, με σύμπραξη, με χαμόγελο και μετάδοσης της θετικής αύρας στον συνάνθρωπό μας, μόνο έτσι μπορούμε να συνεχίσουμε» λέει ο Γιώργος Πολυχρονίου και ξαφνικά, νιώθω ότι όλα θα πάνε καλά. Αφού το λέει ο G-Poly. 

«Είμαι στον ραδιοφωνικό σταθμό Νostos FM, 100.6, σε μια καθημερινή εκπομπή, 10:00 με 12:00 το πρωί, ώρα αιχμής. Ραδιοφωνικής αιχμής».
Ο Γιώργος Πολυχρονίου πάντα με χιούμορ και ο Σπύρος Καλαματιανός.


*Οι φωτογραφίες είναι από το φέισμπουκ του Γιώργου Πολυχρονίου.

*Eυχαριστούμε το ραδιόφωνο Nostos Fm, 100.6 για τη φιλοξενία της φωτογράφισης.

Από τον Σπύρο Καλαματιανό

«Είναι όμοια κι όμως διαφέρουν» Πόσο κοντά βρίσκονται τα ρεμπέτικα με τα blues;

Κλέψαμε τον τίτλο μιας σύνθεσης του Μιχάλη Σιγανίδη (από το άλμπουμ Μικρές Αγγελίες), γιατί θα μπορούσαμε με αυτόν να προσεγγίσουμε ένα ερώτημα που έχει ταλαιπωρήσει αρκετά τον ρεμπέτικο μύθο: τι σχέση έχουν, τελικά, τα ρεμπέτικα με τα blues;

Η απάντηση δείχνει εύκολη: καμία. Τουλάχιστον καμία συνειδητή, από τη στιγμή που η ζωντανή αλληλεπίδραση μεταξύ τους ήταν ανύπαρκτη. Αρκεί, άλλωστε, μία μόνο ματιά στη γενεαλογία τους τα μεν ρεμπέτικα δείχνουν κυρίως προς τη σημερινή ελληνική επικράτεια, την Κωνσταντινούπολη, τη Μικρασία ή τα βάθη της Ανατολίας· για τα δε blues, μπορούμε να τραβήξουμε μια νοητή γραμμή που να ενώνει την παράδοση της δυτικής Αφρικής, τις φυτείες της δουλείας στον νότο των Η.Π.Α. και τις βιομηχανικές μητροπόλεις του βορρά στις αρχές του 20ού αιώνα. Τι κοινό μπορεί, λοιπόν, να υπάρχει;

Ωστόσο, αν θέλουμε να δούμε τα blues και το ρεμπέτικο ως πολιτισμικές εκφράσεις (και όχι απλώς ως μορφολογικές κατηγορίες) τότε θα πρέπει να ψάξουμε λίγο καλύτερα. Ο Στάθης Δαμιανάκος, μελετώντας τη σχέση των πορτογαλικών fado με το ρεμπέτικο, βάζει μια ενδιαφέρουσα παράμετρο: «Το φάντο και το ρεμπέτικο ανήκουν, εξίσου με άλλες ομόλογες μορφές ανά τις χώρες και τις ηπείρους (όπως για παράδειγμα τα αμερικάνικα αστικά μπλουζ ή το ταγκό της Αργεντινής), σ’ ένα είδος το οποίο θα μπορούσε να οριστεί ως η “Διεθνής” του απόβλητου και περιθωριακού τραγουδιού» (1).

Φαίνεται έτσι ότι δεν είναι μόνο τα μπλουζ που «μοιάζουν» με το ρεμπέτικο, αλλά όλες οι μουσικές που διαμορφώθηκαν την ίδια πάνω-κάτω περίοδο σε συνθήκες μαζικής αστικοποίησης και βίαιης προλεταριοποίησης. Η «Διεθνής» του Δαμιανάκου είναι αστική, εξ ου και δεν μιλάει γενικώς για τα μπλουζ, αλλά συγκεκριμένως για τα αστικά μπλουζ· γεννήθηκε, δηλαδή, στις πόλεις και διαμορφώθηκε αντιθετικά με το κυρίαρχο πρότυπο ζωής είτε απλώς επιτελώντας την «περιθωριακότητά» της, είτε (σπανιότερα) επιθυμώντας να την ανατρέψει. Είναι, λοιπόν, απολύτως λογικό να προκύψουν παρόμοια ζητήματα και οι διαφορετικές μουσικές εκφράσεις να εστιάζουν σε παρόμοιους προβληματισμούς.

Καφέ με ζωντανή μουσική στην Ιβηρική του 19ου αιώνα

Κάτι άλλο που μοιράζεται αυτή η «Διεθνής» είναι μια αντίστοιχη πορεία στην εξέλιξη των επιμέρους ειδών στην κίνησή τους από το περιθώριο προς το κέντρο. Στην πρώτη τους φάση, τα βρίσκουμε ως τέκνα της ανώνυμης λαϊκής μούσας· τα βρίσκουμε, επίσης, να προχωράνε όπως προχωράνε όλες οι παραδοσιακές μορφές τέχνης: με την προφορικότητα και τον αυτοσχεδιασμό. Σε μια επόμενη φάση, μορφοποιούνται σε διάφορες διακριτές «σχολές», παραμένοντας πάντως κατ’ εξοχήν τρόπος έκφρασης των αποκλεισμένων ή περιθωριοποιημένων. Σε ένα τρίτο στάδιο (το οποίο συχνά συμπίπτει με την εισαγωγή της δισκογραφίας) τα βρίσκουμε να αναμειγνύονται στην κυρίαρχη κουλτούρα, όχι απαραίτητα ενσαρκώνοντας την αιχμή του αστικού προτύπου, πάντως ξεφεύγοντας από το περιθώριο, εκφράζοντας πλέον μία μεγάλη μάζα πληθυσμού. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν λ.χ. τα φάντο, τα οποία σε αυτή τους την περίοδο τα οικειοποιήθηκε ο δικτάτορας Σαλαζάρ, (περίπου) ενσωματώνοντάς τα στους προπαγανδιστικούς του μηχανισμούς (2).

Ρεμπέτικη ορχήστρα του Μεσοπολέμου

Τα παραπάνω εδράζονται, βέβαια, σε ανθρωπολογικές αναλογίες και όχι στη μουσική καθ’ αυτή, άρα δεν τεκμηριώνουν απαραιτήτως κάποια σχέση μεταξύ ρεμπέτικων και blues. Αν τώρα τέτοιες αναλογίες τις «προάγουμε» με το στανιό σε ομοιότητες, θα αρχίσουμε να αναλύουμε περισσότερο τις δικές μας προβολές, επιθυμίες ή εμμονές, παρά τα ίδια: εικάζω, φερ’ ειπείν, πως μια ελληνοκεντρική προσέγγιση θα επιθυμεί διακαώς να βρει τις ομοιότητες των ρεμπέτικων στα Δυτικά μας, παρά στους «προαιώνιους εχθρούς» προς Ανατολάς. Θα καταλήξουμε, δηλαδή, να αντιστρέψουμε τον τίτλο του Σιγανίδη, αναφωνώντας περιχαρείς πως «διαφέρουν κι όμως είναι όμοια».

Προσαρμοσμένη αναδημοσίευση από την ειδική έκδοση του περιοδικού Sonik «Η μουσική από τα 10’s στα 40’s»

Βαγγέλης Πούλιος www.avopolis.gr

Lockdown: Με τι SMS πηγαίνουμε στο ζαχαροπλαστείο, τη λαϊκή, το καθαριστήριο, το βενζινάδικο, το pet shop

Τα καταστήματα λιανικής είναι κλειστά λόγω lockdown, ωστόσο, όπως είναι φυσικό, κάποια καταστήματα με είδη πρώτης ανάγκης παραμένουν ανοιχτά.

Καθώς έχει ήδη ανακοινωθεί παράταση του lockdown μέχρι τουλάχιστον την επόμενη Δευτέρα παραμένει η υποχρέση για αποστολή sms στο 13033.

Ανοιχτά παραμένουν καταστήματα όπως όλα όσα πωλούν προϊόντα διατροφής και φυσικά βενζινάδικα, αλλά και καθαριστήρια, pet shops, συνεργεία κλπ στα οποία η μετακίνηση γίνεται με την αποστολή του σχετικού sms.

SMS για βενζίνη και καθαριστήριο εν μέσω lockdown

Για τα καταστήματα αυτά, το SMS που πρέπει να αποστείλει κανείς στο 13033 είναι αυτό με τον κωδικό 2.

Ποια καταστήματα είναι ανοιχτά:

Καταστήματα τροφίμων (σούπερ μάρκετ, φούρνοι, ιχθυοπωλεία, κρεοπωλεία, ζαχαροπλαστεία κλπ)
Καθαριστήρια
Περίπτερα (24ώρο)
Πρατήρια καυσίμων
Pet shops

Καταστήματα οπτικών και πώλησης ακουστικών βαρηκοΐας μόνο κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας σε τηλέφωνο ανάγκης, που θα δίδεται από τους καταστηματάρχες.

Καταστήματα πώλησης τηλεπικοινωνιακού εξοπλισμού μόνο για τις υπηρεσίες ηλεκτρονικού ή τηλεφωνικού εμπορίου με παράδοση κατ’ οίκον (e-shop κτλ.), καθώς και τις υπηρεσίες πληρωμής λογαριασμών, ανανέωσης υπολοίπου, επισκευής και αντικατάστασης κινητών συσκευών.

Σε λειτουργία και οι λαϊκές αγορές, αλλά με πρόσθετα μέτρα, δηλαδή με τη συμμετοχή του 50% των δραστηριοποιούμενων, λειτουργία παράλληλων αγορών και απόσταση πάγκων 5 μέτρων.

www.iefimerida.gr

Ποια ήταν η νεολαία Ραγκάρε. Αγαπούσαν τις Harley και το ροκ εν ρολ [εικόνες]

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΝΙΑΤΑ ΤΩΝ ’50s: Ραγκάρε (Raggare) ονομάστηκε η νεολαία του ροκ εν ρολ, και γενικότερα τα «άγρια» νιάτα, που έδρασαν στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές του 60, στις Σκανδιναβικές χώρες.

Αγαπούσαν τα γρήγορα αυτοκίνητα, ιδιαίτερα τις μηχανές Harley, είχαν πρότυπα τον Έλβις Πρίσλεϋ, τον Λιτλ Ρίτσαρντ και τα άλλα ινδάλματα της ροκ εν ρολ μουσικής, και χόρευαν μετά μανίας στα κλαμπ, στα σπίτια, και πολλές φορές και στους δρόμους. Μια σειρά από σπάνιες φωτογραφίες του Σίμου Τσαπνίδη, αποτυπώνουν πρόσωπα και καταστάσεις της συγκεκριμένης κουλτούρας.

Η έκρηξη του rock n roll, που συμβαίνει στην Αμερική το 1955, δημιουργεί ένα τεράστιο μουσικοχορευτικό κύμα που μεταδίδεται ταχύτατα, με μέσο τη νεολαία, σε όλο σχεδόν τον Κόσμο.

Διαμορφώνεται έτσι, μία νεανική γλώσσα που έχει την τάση να γίνει παγκόσμια, αφού την δημιουργεί η ζωή, και ενώνει όσους προσπαθούσαν να διαχωρίσουν, οι φοβικές και γέρικες αντιλήψεις.

Στο χρονικό διάστημα 1955-1960, η νέα κουλτούρα, αγγίζει ακόμη και τα κομμουνιστικά κράτη, όμως, η νεολαία εκεί, στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου, τελεί υπό τον άγρυπνο έλεγχο των κρατικών οργάνων ασφαλείας. Απαγορεύσεις και έλεγχοι, σημειώνονται όχι μόνο στα κομμουνιστικά, αλλά και σε κράτη της καπιταλιστικής Δύσης. Αυτό συνέβαινε διότι, οι γερασμένοι «φρουροί» του νόμου, και της τάξης, υποπτεύονταν την κάθε νεανική εκδήλωση, και λίγο πολύ, τη θεωρούσαν αλητεία.

Βεβαίως το βασικό κέντρο, είναι η Αμερική. Σημαντική ανάπτυξη εμφανίζεται στην Αγγλία και μια αξιοσημείωτη λάμψη και στις Σκανδιναβικές χώρες. Η κουλτούρα του ροκ εν ρολ, ανάλογα με την χώρα όπου εξελίσσεται παίρνει και ιδιαίτερο όνομα :

Στην Αμερική, οι Greasers
Στην Αγγλία , οι Teddy Boys
Στην Γαλλία, οι Blousons Noires (σε ελεύθερη μετάφραση: Μαύρα Τζάκετς)
Στις Σκανδιναβικές χώρες, οι Raggare
Αυτά είναι μερικά από διαφορετικά ονόματα, της ίδιας όμως κουλτούρας. Σε πραγματικό χρόνο, εξέφραζαν αυτό που σήμερα εννοούμε με τη γενική λέξη «ροκενρολλάδες».

Για τους ροκενρολλάδες στην Αμερική, στην Αγγλία, ακόμα και γι αυτούς που υπήρξαν στη χώρα μας, έχουν γραφτεί πολλά, η φυσιογνωμία και η συμπεριφορά τους, μας είναι οικείες. Λίγα όμως γνωρίζουμε για τους ροκενρολλάδες των Σκανδιναβικών χωρών, τους Raggare, πρόσωπα που στην Ελλάδα, ποτέ δεν αναφέραμε, ούτε εντάξαμε στην ροκ ιστορία.

Οι Raggare, είναι οι νεαροί Σκανδιναβοί που επηρεάζονται από το ροκ εν ρολ.

Μία φωτογραφία που τραβά ο Σίμος Τσαπνίδης το 1960, στη Νορβηγία, δείχνει νεαρούς έξω από κινηματογράφο που παίζει το φιλμ Raggare με πρωταγωνίστρια την Christina Schollin.

Το φιλμ αυτό, περιγράφει τη συγκεκριμένη κουλτούρα και δείχνει την μεγάλη αγάπη που έχουν αυτά τα παιδιά για τα μεγάλα αμερικάνικα αυτοκίνητα, και τις μηχανές.

Βεβαίως, και αυτό το φιλμ, όπως και τα υπόλοιπα της εποχής, δεν αποφεύγει να υπερτονίσει το θεωρούμενο ως «πρόβλημα νεολαία». Ο κάθε σκηνοθέτης που καταπιάστηκε με το θέμα, έβαζε και τον κίνδυνο από τις θεωρούμενες τότε, ως νεανικές «συμμορίες».

Δεν ήταν όμως έτσι πάντα τα πράγματα, και οι εξαιρέσεις δεν περιέγραφαν την γενική κατάσταση και την αλήθεια. Οι νέοι της εποχής, κατά κανόνα, ήταν παιδιά που διψούσαν για δημιουργία, χαρά, και ζωή, και όχι για τσαμπουκάδες και ξύλο.

Σε μια φωτογραφία του 1960 που τραβά ο Σίμος στην Δανία, βλέπουμε ένα κορίτσι που έχει βάλει στην τσάντα του την φωτογραφία του Έλβις Πρίσλεϋ. Στο πρόσωπό της και στο όλο ύφος της δεν βλέπουμε καμία διάθεση για καυγά, αλλά μία διάθεση για ζωή και χαρά.

Μία άλλη φωτογραφία, πάλι από τον Σίμο, είναι τραβηγμένη στην Πλατεία Δημαρχείου της Κοπεγχάγης, κατά την κατάληξη της Πορείας διαμαρτυρίας για την Ατομική Βόμβα (23 Οκτ 1960). Σε πρώτο πλάνο, οι νεαροί, με τα πέτσινα μπουφάν, είναι φανερό ότι ανήκουν στην κουλτούρα Raggare. Στο πίσω μέρος του μπουφάν, του ενός, είναι γραμμένο το όνομα Little Richard. Η φωτογραφία, αποδεικνύει ότι η ροκ εν ρολ νεολαία, ενδιαφερόταν για μια καλύτερη ζωή και συμμετείχε στους αγώνες για το τεράστιο θέμα της Ειρήνης.

Αρκετές φωτογραφίες τραβά εκείνα τα χρόνια ο Σίμος Τσαπνίδης ο οποίος τότε βρίσκεται στις Σκανδιναβικές χώρες. Βλέπουμε νεαρούς να οδηγούν μηχανές και να φορούν πέτσινα μπουφάν.

Σε άλλες φωτογραφίες, καταγράφονται τα στέκια όπου διασκεδάζουν, και πάρτι ροκ εν ρολ μέσα σε σπίτια.

Κάνει εντύπωση μια φωτογραφία, έτους 1960, όπου νεαρό ζευγάρι ραγκάρε, χορεύει ροκ εν ρολ σε δρόμο της Δανίας. Κόσμος πολύς στέκεται και τους παρακολουθεί.

Στις φωτογραφίες, φαίνεται ακόμη η σύνδεση της νεολαίας ραγκάρε, με το κίνημα αμφισβήτησης, με τους μεγαλύτερους σε ηλικία υπαρξιστές, με το μπητ και με καλλιτεχνικές κινήσεις.

Τα χρόνια αυτά, 1955-1960 και λίγο μετά, είναι τα χρόνια μιας παγκόσμιας νεανικής επανάστασης, τα χρόνια του ροκ εν ρολ, που θα δώσουν τη θέση τους στους επόμενους που δημιουργούν μια επίσης μεγάλη νεανική «αναστάτωση». Και οι επόμενοι είναι οι Beatles, οι Rolling Stones και όλοι οι άλλοι που δημιουργούν την περίφημη Βρετανική Εισβολή και λίγο μετά το Καλοκαίρι της Αγάπης.

Credits – Όλες οι φωτογραφίες Σίμος Τσαπνίδης 1960 -1963. © Μ.Νταλούκας.

Μανώλης Νταλούκας www.iefimerida.gr

Ο σπουδαίος George Harrison

Ο σπουδαίος George Harrison (VIDEO & PHOTOS) Σαν σήμερα στις 29 Νοεμβρίου 2001 ο George Harrison αποχαιρέτισε πρόωρα σε ηλικία 58 ετών, όμως κανείς δεν το ξεχνά…

Πιτσιρικά τον αποκαλούσαν «ο τύπος με το τουρμπάνι», λόγω του μεγάλου τσουλουφιού, λαδωμένου με μπριγιαντίνη. O κιθαρίστας και συνθέτης George Harrison ήταν ο αθέατος εγκέφαλος των Beatles, του γκρουπ που άλλαξε τον μουσικό χάρτη.

Ο Paul McCartney και ο John Lennon δεν πολυάφηναν χώρο στον George να γράφει τραγούδια, όμως λάμβαναν πάντα υπ’ όψη τις υποδείξεις του στην μουσική των κομματιών. Όταν έβρισκε χώρο ο Harrison έδειχνε το μεγάλο του μουσικό ανάστημα κι έγραφε αριστουργηματικά κομμάτια όπως τα «Something», «Here comes the sun» «While my guitar gently weeps», «If I needed someone»…

Η ζωή του πρόωρα χαμένου, στα 58 του, George Harrison από καρκίνο στον αυχένα που μετά έκανε μετάσταση στο στομάχι και στον εγκέφαλο. Σημαντική στιγμή στη ζωή του, όταν ο κολλητός του φίλος Eric Clapton του «έκλεψε» την Patti Boyd, την αγαπημένη του που τον άφησε για χάρη του κολλητού του φίλου Eric όταν εκείνος της έπαιξε το περιβόητο κομμάτι «Layla» που έγραψε για εκείνη. Παρέμειναν όμως οι δύο τους φίλοι και συνεργάτες. O Clapton όταν ρώτησε τον Harrison τι είδους σχέση έχει με την Patti εκείνος τον σνόμπαρε, ενώ τσαντίστηκε όταν κατάλαβε ότι τελικά επισύναψε σχέση με το φίλο του. «Θα ‘ρθεις μαζί μου», την ρώτησε ο Harrison; Όλα πια είχαν τελειώσει…

harsi1.jpg

Μετά ο Harrison έπεσε για ένα διάστημα στην ηρωίνη, ένα όχι και τόσο γνωστό κεφάλαιο στη ζωή του, το οποίο φωτίζει ο Σκορτσέζε στην εξαιρετική ταινία του για τον Harrison «Living in the material world», διάρκεια 3,5 ωρών, καταγράφοντας την κατάντια του την περίοδο εκείνη που έβγαινε οστεώδης στις συναυλίες κι έκανε γαργάρες νωρίτερα για τη φωνή του στα καμαρίνια πίνοντας μέλι και ξύδι σε χλιαρό νερό για να βγαίνει η φωνή του.

Ο George Harrison έζησε αρκετά χρόνια ως το τέλος με την δεύτερη σύζυγό του Olivia σε ένα απίστευτο πύργο μέσα στο δάσος που αγόρασε για να μην γκρεμιστεί. Είναι ο πύργος που έχει φωτογραφία στο δίσκο του «Living in a material world», όπως είναι και ο τίτλος της ταινίας του Μάρτιν Σκορτσέζε.

Ο ίδιος ο Harrison πριν αρρωστήσει αναφέρει ότι ένας λόγος που θα ήθελε να συνεχίσει να ζει εάν του τυχαίνει κάτι κακό είναι ο γιος του, ο Dhani. Η γυναίκα του; Δεν την αναφέρει αν και οι έως τώρα αναφορές κάνουν γνωστό ότι είχε καλή σχέση μαζί της, ενώ με την πρώτη του γυναίκα η σχέση τους αναφέρεται ότι είχε παρακμάσει ήδη όταν ο Clapton ερωτεύτηκε την Patti.

hars2.jpg

Ο περίγυρος του Harrison μιλά στην ταινία για ένα παιδί αλαζονικό. Όσο για τον κολλητό του τότε John Lennon δεν έβλεπε την τύφλα του, όταν δε φορούσε τα γυαλιά του! Όταν προστέθηκε στην παρέα τους ο Ringo Starr και σχημάτισαν μαζί με τον Paul McCartney τους Beatles, το χιούμορ του ντράμερ ήταν αμίμητο: «Πόσοι Beatles χρειάζονται ν’ αλλάξουν μια λάμπα;»… Τέσσερις!

Κι είχε δίκιο κατά τον Paul καθώς ο ίδιος πιστεύει έως σήμερα ότι οι Beatles ήταν σαν ένα τετράγωνο που χωρίς την μία γωνία δεν θα ήταν Beatles, ενώ όπως επίσης αναφέρει στην ταινία: «Οι Beatles ήταν σαν τέσσερα παιδιά που έπαψαν πια να τα φροντίζουν οι γονείς τους».

harsi3.jpg

Το κεφάλαιο «ναρκωτικά» έχει τη δική του θέση στην ταινία. Στην αναφορά της περιόδου που οι Beatles πήγαν στην Ινδία να συναντήσουν τον Μαχαρίσι ήδη τα «σκαθάρια» πειραματιζόντουσαν με LSD, το παραισθησιογόνο που ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένου στους μουσικούς κύκλους της εποχής. Ωστόσο ο George Harrison γνώριζε ότι δεν θα οδηγούσε πουθενά παρά μόνο στην παραφροσύνη η χρήση του κι έτσι αναζήτησε κάτι άλλο για να διευρύνει το μυαλό του, που ήταν ο διαλογισμός. Τι έκανε στο Γάγγη μεσάνυχτα ο Harrison; Μοιραία τότε ήταν η συνάντησή του με τον Ravi Shankar που τον μύησε στην ινδική παραδοσιακή μουσική και το σιτάρ.

Λίγο καιρό μετά, όταν οι Beatles διαλύθηκαν, ο George Harrison έγραψε την πρώτη σόλο επιτυχία του «My Sweet Lord», ένας ύμνος για τους Κρίσνα που επέμενε να γίνει σιγνκλ του άλμπουμ του «All Things Must Pass» (1970) ο ιστορικός παραγωγός Phil Spector. Και είχε απόλυτο δίκιο παρ’ ότι ήταν ένα τραγούδι που ο Harrison είχε φοβίες ότι δεν θα το δεχθεί ο κόσμος λόγω των θρησκευτικών του καταβολών. «Ένα τραγούδι σα να βρίσκεσαι σε αέρινο επίπεδο και δεν θέλεις να σταματήσεις». Έγινε νούμερο ένα…

Γιάννης Αλεξίου www.ogdoo.gr

1 2 3 28