Αναζητώντας την εκπαίδευση της νέας εποχής

Αναζητώντας την εκπαίδευση της νέας εποχής. Τα πραγματικά στοιχήματα στο σχολείο του μέλλοντος.

Η συζήτηση για τη χρήση ή όχι καμερών στις σχολικές τάξεις στην Ελλάδα, όπως και η μεγάλη συζήτηση στα πανεπιστήμια των περισσότερων χωρών για την κλίμακα στην οποία θα πρέπει να παγιωθούν πρακτικές όπως η εξ αποστάσεως εκπαίδευση για ένα μακρύ χρονικό διάστημα, είναι μόνο μερικές από τις πλευρές μιας μεγάλης συζήτησης για το μέλλον της παιδείας που αφορμή μόνο έχει τα έκτακτα μέτρα που λαμβάνονται για την αντιμετώπιση της πανδημίας του νέου κορωνοϊού.

Στην πραγματικότητα, οι συζητήσεις αυτές απηχούν υπαρκτά ερωτήματα για το μέλλον της παιδείας σε μια μεταβατική περίοδο, ερωτήματα που δεν αφορούν έκτακτες συνθήκες αλλά το πώς αντιλαμβανόμαστε τη μορφή, το περιεχόμενο και τη στοχοθεσία του εκπαιδευτικού συστήματος.

Το επείγον τέτοιων ερωτημάτων το αντιλαμβανόμασταν και προηγουμένως, μέσα από τις αλλεπάλληλες διαπιστώσεις της κρίσης του εκπαιδευτικού συστήματος, έστω και εάν αυτό πολλές φορές γινόταν μέσα από τον παραμορφωτικό φακό των κατά καιρούς «ηθικών πανικών» για την υποτιθέμενη έλλειψη βασικών γνώσεων των μαθητών (παρότι το μέσο επίπεδο αλφαβητισμού και δεξιοτήτων αυξάνει σε κάθε γενιά) ή την επιλεκτική χρήση στατιστικών όπως οι μετρήσεις PISA (που δεν είναι προσαρμοσμένες στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των επιμέρους εκπαιδευτικών συστημάτων) ή ακόμη χειρότερα την ανεκδοτολογική και εντυπωσιοθηρική παρουσίαση εικόνων «χάους στα πανεπιστήμια».

Η πραγματική κρίση του σχολείου

Μια συζήτηση που δεν έχει γίνει στην κλίμακα που της αναλογεί είναι αυτή που αφορά την πραγματική κρίση του σχολείου σήμερα. Με αυτό δεν θέλουμε να υποτιμήσουμε τη σημαντική δουλειά που κάνουν εκπαιδευτικοί με όρεξη και μεράκι ή το γεγονός ότι οι πραγματικές επιδόσεις των μαθητών είναι σημαντικές.

Κυρίως αναφερόμαστε στην αδυναμία του σχολείου ταυτόχρονα να προσαρμοστεί και να αντισταθεί σε μια πραγματικότητα όπου οι μαθητές δέχονται έναν καταιγισμό πληροφοριών και όπου τα στοιχεία που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είναι η βασική προτεραιότητά του, όπως η τοποθέτηση με τρόπο συνεκτικό σε ένα ιστορικό και κοινωνικό περιβάλλον, η ικανότητα συνολικής ανάλυσης και η δυνατότητα κριτικής σκέψης, απωθούνται από τη δημόσια σφαίρα. Ζητούμε από τους μαθητές να παράγουν καλογραμμένα δοκίμια την ίδια ώρα που θεωρούμε ότι ένας υποψήφιος πρωθυπουργός θα πρέπει να μπορεί να εξηγήσει σε ένα τηλεοπτικό debate μέσα σε ενενήντα δευτερόλεπτα πώς θα αντιμετωπίσει την ανεργία.

Το ίδιο ισχύει και για όλα τα προβλήματα που δεν έχουν αφετηρία την εκπαίδευση αλλά δεν μπορούν να μείνουν εκτός των σχολείων. Ανακαλύπτουμε κατά καιρούς φαινόμενα παραβατικότητας, π.χ. στην τεχνική εκπαίδευση, αλλά ποτέ δεν συζητάμε γιατί αφήνουμε να διαμορφώνονται ζώνες κοινωνικής πρωτίστως και δευτερευόντως εκπαιδευτικής εγκατάλειψης.

Την ίδια ώρα η σοβαρή συζήτηση για τα αναλυτικά προγράμματα, τα σχολικά βιβλία, τη δυνατότητα τα γνωστικά αντικείμενα να εμπλουτιστούν και να γίνουν πιο θελκτικά επί της ουσίας διαρκώς αναβάλλεται. Οσο για το διδακτικό προσωπικό, υποτιμούμε την αρνητική επίπτωση που έχει το γεγονός ότι για χρόνια δεν έγιναν μόνιμοι διορισμοί και την ίδια ώρα τα σχολεία εξακολουθούν να στηρίζονται στην εργασία εκπαιδευτικών που αντιμετωπίζουν ακραία συνθήκη επισφάλειας.

Τα όρια των «μεταρρυθμίσεων»

Την ίδια στιγμή στην ανώτατη εκπαίδευση δεν υπάρχει πραγματική αποτίμηση των αλλεπάλληλων «μεταρρυθμίσεων» που ήδη έγιναν ή μεθοδεύονταν. Και εδώ προηγήθηκαν διάφορων ειδών «ηθικοί πανικοί», όπως για παράδειγμα η διαρκώς αναπαραγόμενη τοποθέτηση ότι το βασικό πρόβλημα των ελληνικών πανεπιστημίων είναι η διαβόητη «ανομία», έννοια πολλαπλά παραπλανητική, εφόσον χρησιμοποιείται για να καλύψει ένα φάσμα εντελώς διαφορετικών καταστάσεων, από μαζικές φοιτητικές διαμαρτυρίες και πολιτικές παρεμβάσεις έως απλές παραβατικές συμπεριφορές. Μόνο που η κατασκευή μιας εικόνας «γενικευμένης διάλυσης» παραβλέπει π.χ. ότι την ίδια περίοδο του υποτιθέμενου «μπάχαλου» οι ερευνητικές επιδόσεις των ελληνικών πανεπιστημίων υπήρξαν σημαντικές, ενώ το ίδιο το φαινόμενο του brain drain καταδεικνύει το πραγματικό επίπεδο των αποφοίτων τους.

Μάλιστα, είναι ακριβώς το φαινόμενο της μαζικής φυγής αποφοίτων των ελληνικών πανεπιστημίων στο εξωτερικό που δείχνει το πραγματικό πρόβλημα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια: μια οικονομία χαμηλών ρυθμών ανάπτυξης και μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών που αδυνατεί να αξιοποιήσει τον πιο πολύτιμο παραγωγικό πόρο που έχει, δηλαδή το εξαιρετικά καταρτισμένο και μορφωμένο επιστημονικό δυναμικό της.

Σε αυτό το πλαίσιο η επικέντρωση σε ζητήματα όπως η επιβολή χρονικού ορίου στη λήψη πτυχίου (μια που για χρόνια καλλιεργήθηκε η δημαγωγική αντίληψη ότι το πρόβλημα των πανεπιστημίων ήταν οι «αιώνιοι φοιτητές», ενώ η πραγματικότητα δεν δείχνει κάτι τέτοιο) φαντάζει ως τουλάχιστον σπατάλη χρόνου και δυνάμεων.

Αντίστοιχα, η επικέντρωση, πάλι συχνά στα όρια της δημαγωγίας, σε ζητήματα όπως η μορφή των φοιτητικών συνελεύσεων ή η συχνότητα και διάρκεια των κινητοποιήσεών τους επίσης δείχνει να υποτιμά ότι η ύπαρξη ζωντανών και ενίοτε μαχητικών κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών στα πανεπιστήμια αποτελεί στην πραγματικότητα και πλευρά του συνολικού μορφωτικού τους ρόλου.

Από την άλλη, η μαζική μετατροπή των ΤΕΙ σε πανεπιστήμια, παρότι στρατηγικά αναγκαία ως προς την ανάγκη διαμόρφωσης ενός σχετικά ενιαίου χώρου ανώτατης εκπαίδευσης, δεν συνοδεύτηκε από την ανάλογη στήριξη κυρίως σε προσωπικό που θα αποτρέψει το ενδεχόμενο να συνεχίσουμε να έχουμε ανώτατη εκπαίδευση πολλών ταχυτήτων.

Το μέλλον δεν είναι οι τηλεδιασκέψεις

Η περίοδος της πανδημίας έφερε μια άνθηση των πρακτικών εξ αποστάσεως διδασκαλίας. Λύση αναγκαστική που επέτρεψε να μη χαθεί μια ακαδημαϊκή χρονιά, για ορισμένους αποτελεί το μέλλον της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Μόνο που, παρά τη μεγάλη διευκόλυνση που μπορούν να προσφέρουν οι διαδικτυακές ψηφιακές πλατφόρμες στην εκπαιδευτική πράξη, δύσκολα μπορούν να υποκαταστήσουν τη διά ζώσης διδασκαλία: την αμεσότητα της επικοινωνίας, τη διαρκή αλληλεπίδραση, την ικανότητα ανταπόκρισης σε αιτήματα.

Μάλιστα, συχνά πίσω από τις απόψεις που εξυμνούν τις αρετές των σύγχρονων μορφών εξ αποστάσεως διδασκαλίας υποκρύπτεται και μια ορισμένη αντίληψη για την εκπαιδευτική διαδικασία: με έμφαση στη σχετικά μηχανική αναπαραγωγή της διδακτέας ύλης και με μεγάλο βαθμό τυποποίησης εις βάρος της κριτικής προσέγγισης.

Αυτό προφανώς δεν σημειώνεται για να υποτιμηθεί ο ιδιαίτερα σημαντικός ρόλος που μπορούν να έχουν οι ψηφιακές πλατφόρμες στη διδασκαλία και το πώς ανοίγουν κυριολεκτικά νέους ορίζοντες ως προς τον εμπλουτισμό των μαθημάτων και την πρόσβαση σε υλικό. Ομως, ταυτόχρονα, αναδεικνύει την ανάγκη να καλυφθεί το υπαρκτό «ψηφιακό χάσμα» που εξακολουθεί να υπάρχει στην κοινωνία και την ανάγκη να κατοχυρωθεί ότι η ευρυζωνική πρόσβαση είναι πια ένα βασικό κοινωνικό δικαίωμα.

Η πραγματική επένδυση στην παιδεία

Η επίκληση της ανάγκης «επένδυσης στην παιδεία» είναι μια από τις πιο διαδεδομένες κοινοτοπίες του δημόσιου λόγου. Αυτό, όμως, δεν μειώνει τη σημασία της. Βέβαια, για να πιάσει τόπο η όποια επένδυση στην παιδεία, είναι ανάγκη να υπάρξει και επένδυση εκτός παιδείας. Γιατί είναι προφανές ότι μια χώρα σε οικονομική κρίση και με επενδύσεις κυρίως σε χώρους χαμηλής προστιθέμενης αξίας δύσκολα μπορεί να αξιοποιήσει το επιστημονικό δυναμικό της ή να του δώσει μια προοπτική εντός συνόρων. Το ίδιο και μια χώρα που αντιμετώπισε το θέμα της στελέχωσης του δημόσιου τομέα (χώρου που κατεξοχήν έχει ανάγκη πτυχιούχων αλλά και επιστημονικής ερευνητικής υποστήριξης) κυρίως υπό το πρίσμα του περιορισμού του δημοσιονομικού κόστους, την ώρα που η πανδημία ανέδειξε ότι αυτό που μπορεί να φαντάζει τη μία στιγμή «πλεονάζον προσωπικό» την επόμενη μπορεί να αποδειχτεί ο παράγοντας που κάνει τη διαφορά.

Αντίθετα, εάν πάμε πραγματικά σε μια «αλλαγή παραδείγματος» ως προς την οικονομική ανάπτυξη, με έμφαση στον απεγκλωβισμό από τον μαζικό τουρισμό και την ταύτιση επένδυσης και real estate, στην υψηλή τεχνολογία και την υψηλή προστιθέμενη αξία, στην έρευνα, τη γνώση και τον πολιτισμό, όπως και στις νέες μορφές κοινωνικής οικονομίας, τότε η επένδυση στην παιδεία, σε όλα τα επίπεδα, αποκτά ξεχωριστή σημασία. Επιπλέον, στην εποχή της πολυλειτουργικότητας και των δυσδιάκριτων συχνά ορίων ανάμεσα σε επιστημονική γνώση, τεχνική επάρκεια, επικοινωνιακή δεξιότητα και ολιστική κοινωνική προσέγγιση, είναι σαφές ότι δεν επαρκεί μια παλαιάς κοπής τεχνοκρατική αντίληψη αφού αναδεικνύεται η ουσιώδης αναγκαιότητα ενός ευρύτερου φάσματος γνωστικών κλάδων.

Μια τέτοια επένδυση στη γνώση και στο μέλλον δεν μπορεί να είναι υπόθεση των «δυνάμεων της αγοράς». Οχι γιατί δεν υπάρχουν περιθώρια συνέργειας ανάμεσα στον χώρο της παιδείας και τον χώρο της οικονομίας. Το ακριβώς αντίθετο: για να παίξει η παιδεία τον ρόλο της χρειάζεται εκείνη την επένδυση σε υποδομή, σε ανθρώπινο δυναμικό και σε δυνατότητες ώστε να ξεδιπλώνεται το εκπαιδευτικό και ερευνητικό έργο που μόνο το Δημόσιο μπορεί να προσφέρει. Και στην περίοδο που διανύουμε αυτή η στήριξη, που προϋποθέτει και την αναγκαία εμπιστοσύνη στην ικανότητα και τη δημιουργικότητα των ανθρώπων που κρατούν όρθιο το εκπαιδευτικό σύστημα σε όλες τις βαθμίδες, είναι παραπάνω από αναγκαία και πιο σημαντική από την αντίληψη ότι αυτό που χρειάζεται είναι άλλη μία «μεταρρύθμιση».

Πηγή: in.gr

www.apenanti.gr

Το Killers of the Flower Moon του Martin Scorsese θα είναι γουέστερν

Το Killers of the Flower Moon του Martin Scorsese θα είναι γουέστερν. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκουμε τους Leonardo DiCaprio και Robert De Niro…

Εδώ και κάποιους μήνες οι φήμες για τη νέα ταινία του Martin Scorsese δίνουν και παίρνουν. Για καλή μας τύχη ο 77χρονος σκηνοθέτης, σε αντίθεση με τον Quentin Tarantino που σιγά σιγά ετοιμάζεται να αποχαιρετήσει το σινεμά, συνεχίζει ακάθεκτος τη διαδρομή του με τον δικό του μοναδικό τρόπο και κόντρα στις διάφορες μόδες που απαιτούν super heroes και κινηματογραφικά σύμπαντα που χρειάζονται 10 ταινίες για να ολοκληρωθούν.

Έτσι, μετά το true crime story του The Irishmanφαίνεται έτοιμος να συνεχίσει την πορεία του σε παρόμοια μονοπάτια: Το Killers of the Flower Moon, όπως θα είναι ο τίτλος της νέας του ταινίας, καταπιάνεται με τους αληθινούς φόνους αληθινών ανθρώπων που έλαβαν χώρα τη δεκαετία του ’20 στις ΗΠΑ και το νεοσύστατο τότε FBI κλήθηκε να διερευνήσει.

Για τους βασικούς ρόλους η επιλογή έχει ήδη γίνει και δε θα μπορούσε να είναι πιο εντυπωσιακή: Leonardo DiCaprio στον ρόλο του πράκτορα του FBI που ρίχνεται στο κυνήγι των δολοφόνων και Robert De Nrio στο ρόλο του “κακού” γαιοκτήμονα της περιοχής ο οποίος αποτελεί τον ιθύνοντα νου πίσω από τα εγκλήματα. Όλα αυτά, όμως, μέχρι πριν λίγες μέρες ήταν απλά φήμες, τις οποίες και είχαμε καταγράψει με κάθε λεπτομέρεια (σενάριο, cast ηθοποιών, πιθανή ημερομηνία κυκλοφορίας) εδώ. Τώρα, ήρθε ένα αποκλειστικό δημοσίευμα του Deadline για να επιβεβαιώσει, όπως όλα δείχνουν, αυτά που περιμέναμε με αγωνία. 


“Πιστεύουμε ότι πρόκειται για γουέστερν, αφού τα εγκλήματα έλαβαν χώρα το 1921-1922 στην Οκλαχόμα. Υπάρχουν ακόμα καουμπόυδες, απλά αντί για άλογα καβαλούν αυτοκίνητα”


O Martin Scorsese φαίνεται ότι βρήκε επιτέλους τη χρηματοδότηση για να κάνει πραγματικότητα το μεγαλεπήβολο σχέδιό του, απλά χρειάστηκε να μπει και η Apple στο παιχνίδι. Έτσι, η Paramount λογικά θα αναλάβει απλά τη διανομή της ταινίας ενώ ο βασικός χορηγός θα είναι ο τεχνολογικός κολοσσός από το Κουπερτίνο της Καλιφρόνιας. Αν, όμως, αυτά είναι νέα που αφορούν περισσότερο το business plan της ταινίας και τη θαυμαστή βιομηχανία θεάματος του Χόλιγουντ, υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες που ιντριγκάρουν πραγματικά τους φανατικούς οπαδούς του Marty.

Το Killers of the Flower Moon του Martin Scorsese θα είναι γουέστερν

Ο σπουδαίος Αμερικανός δημιουργός είχε δηλώσει πριν λίγο καιρό στο γαλλικό περιοδικό Premiere ότι η νέα του ταινία θα κινηθεί σε ρυθμούς γουέστερν. Τι όμως ακριβώς ήθελε να πει ο σκηνοθέτης;

“Πιστεύουμε ότι πρόκειται για γουέστερν, αφού τα εγκλήματα έλαβαν χώρα το 1921-1922 στην Οκλαχόμα. Υπάρχουν ακόμα καουμπόυδες, απλά αντί για άλογα καβαλούν αυτοκίνητα. Η ταινία έχει να κάνει κυρίως με τους Osage, μία φυλή Ινδιάνων που τους είχε δοθεί μία κακοτράχαλη και άγονη περιοχή, την οποία λάτρευαν καθώς πίστευαν ότι ποτέ δε θα ασχοληθούν με αυτήν οι Λευκοί” εξηγεί ο Scorsese, για να συνεχίσει: “Στη συνέχεια, όμως, στην περιοχή βρέθηκε πετρέλαιο και, για περίπου δέκα χρόνια, οι Osage έγινε οι πλουσιότεροι (σ.σ: κατά κεφαλή εισόδημα) άνρθωποι στον κόσμο. Τελικά, όπως συνέβη και με τις περιοχές που είχαν ορυχεία, όπως το Γιούκον και το Κολοράντο, οι Λευκοί κατέφτασαν και όλο χάθηκαν. Ο υπόκοσμος έκανε κουμάντο σε τόνο έντονο βαθμό που ήταν πιο πιθανό να πας φυλακή αν σκότωνες ένα σκυλί παρά έναν Ινδιάνο”.

Γράφει: Αργύρης Κούρσαλης www.esquire.com.gr

Η Μέριλιν Μονρόε στα 19 της!

9 σέξι φωτογραφίες της Μέριλιν Μονρόε στα 19 της. Το σύμβολο του σεξ στην αρχή της καριέρας του…

Ασπρόμαυρες φωτογραφίες polaroid της Μέριλιν Μονρόε σε δημοπρασία. Οι εννέα σπάνιες φωτογραφίες τραβήχτηκαν από τον Ούγγρο φωτογράφο και φίλο της ηθοποιού Andre de Dienes, μεταξύ του 1945 και του 1953.

Την δημοπρασία θα πραγματοποιήσει ο αμερικάνικος οίκος δημοπρασιών Nate D. Sanders Auctions στις 28 Μαΐου.

Ο φωτογράφος Andre de Dienes γνώρισε την Μέριλιν το 1945. Είχε μετακομίσει στο Χόλιγουντ από τη Νέα Υόρκη και έψαχνε ένα μοντέλο για να ποζάρει γυμνό για εκείνον.

SPL5168622 008 2

Η Μέριλιν του εξέφρασε την επιθυμία να γίνει ηθοποιός. Οι φωτογραφίες του Dienes ήταν αυτές που την βοήθησαν να κατακτήσει την πρώτη της επιτυχημένη δουλειά στον χώρο του θεάματος.

Οι δύο τους, ήταν για λίγο καιρό ζευγάρι και παρέμειναν καλοί φίλοι μέχρι τον πρόωρο θάνατό της.

Ο ιδιοκτήτης του οίκου δημοπρασιών Nate D. Sanders δήλωσε σχετικά με τις polaroid της Μέριλιν: «Οι φωτογραφίες του Andre de Dienes με την Μέριλιν Μονρόε είναι πραγματικά σπάνιες. Είναι υπέροχες εικόνες ενός αναδυόμενου θρύλου».

Η τιμή εκκίνησης των φωτογραφιών είναι 1.000 δολάρια η λήψη.

SPL5168622 001
SPL5168622 002
SPL5168622 003
SPL5168622 004
SPL5168622 005
SPL5168622 006
SPL5168622 007 2
SPL5168622 009 2

Ελένη Αντωνίου www.ogdoo.gr

Για πρώτη φορά: Παγκόσμιο Φεστιβάλ Κινηματογράφου

Για πρώτη φορά: Παγκόσμιο Φεστιβάλ Κινηματογράφου «We Are One: A Global Film Festival». Από αύριο και για δέκα μέρες…

Εικοσιένα Φεστιβάλ Κινηματογράφου απ’ όλο τον κόσμο ανακοίνωσαν το «We Are One: A Global Film Festival», την πρώτη του είδους δωρεάν ψηφιακή διοργάνωση.

Το 10ημερο Φεστιβάλ οργανώνεται από την Tribeca Enterprises και το YouTube με προβολή προγράμματος από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο (TIFF), καθώς επίσης και από τα Φεστιβάλ των Καννών και της Βενετίας.

Μεταξύ των σημαντικών στιγμών θα είναι η ψηφιακή παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας «Crazy World», η οποία εντυπωσίασε το κοινό στο πρόγραμμα Midnight Madness του TIFF 2019, καθώς και η διαδικτυακή πρώτη προβολή του ντοκιμαντέρ «Ricky Powell: The Individualist» με τη Νατάσα Λιόν και τον LL Cool J, η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας «Motorcycle Drive By» των Third Eye Blind και συζητήσεις με τον Φράνσις Φορντ Κόπολα, τον Στίβεν Σόντενμπεργκ, τον Σονγκ Κανγκ-χο, τον Μπονγκ Τζουν-χο και τον Τσάκι Τσαν.

Το πρόγραμμα του We Are One: A Global Film Festival, που συνεπιμελήθηκε η ομάδα των Φεστιβάλ απ’ όλο τον κόσμο εκπροσωπεί 35 χώρες συμπεριλαμβάνει 23 αφηγηματικές ταινίες και οκτώ ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, 57 αφηγηματικές ταινίες και 15 ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, καθώς και 15 συζητήσεις, πέντε προγράμματα εικονικής πραγματικότητας και μουσικές ερμηνείες.

Η πρεμιέρα του «Crazy World» θα επιτρέψει τους δημιουργούς της κωμωδίας δράσης του studio Wakaliwood στην Καμπάλα της Ουγκάντα να οδηγήσουν τους θαυμαστές σε εμπειρίες με μοναδικούς τρόπους.

«Όταν το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο κλήθηκε να συμμετάσχει στο We Are One, απαντήσαμε ΝΑΙ, οπωσδήποτε» δήλωσε η Ζοάνα Βισέντσι, επικεφαλής και εκτελεστική διευθύντρια του TIFF.

«Είμαστε ενωμένοι με τους συναδέλφους των Φεστιβάλ και τη βιομηχανία για να προσφέρουμε εξαιρετικό περιεχόμενο στους λάτρεις του κινηματογράφου σε όλο τον κόσμο. Το κοινό θα απολαύσει την ευκαιρία να ζήσει μερικές από τις καλύτερες προτάσεις του TIFF» ανέφερε.

Το We Are One θα διεξαχθεί από τις 29 Μαΐου έως τις 7 Ιουνίου στο YouTube.

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr

Bye Bye “Mrs. America” Pie, Ήρθε η Cate Blanchett

Bye Bye “Mrs. America” Pie, Ήρθε η Cate Blanchett

Η νέα σειρά παραγωγής FX/Hulu, αφηγείται την ιστορία της Phyllis Sclafyly, μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της «μαμάς Αμερικής» κι ο Ανδρέας Κύρκος υποκλίνεται στην ερμηνεία της Cate Blanchett σε άψογο 70s φόντο.

Οι παραγωγοί της νέας δραματικής σειράς με τίτλο Mrs. America (FX/Hulu), κατάφεραν να δημιουργήσουν κάτι πιο βαθύ και ιντριγκαδόρικο από μια συμβατική ιστορική βιογραφία. Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται η Phyllis Schlafly, μια από τις πιο αμφιλεγόμενες και μισητές προσωπικότητες στον προοδευτικό κόσμο της σύγχρονης Αμερικής. Η ίδια η Schlafly υπήρξε δραστήρια, με διχαστικό δημόσιο λόγο από τα τέλη της δεκαετίας του ’50 κιόλας, όταν πρωτοστατούσε στην ευρεία αντικομμουνιστική προπαγάνδα. Παρά τις αποτυχημένες της προσπάθειες να εκλεγεί στην αμερικάνικη γερουσία και να επηρεάσει το Κογκρέσο, η Phyllis Schlafly έμεινε στην ιστορία για την επιθετική αντιφεμινιστική της δράση, κυρίως στη δεκαετία του ’70. Αυτά τα σκληρά χρόνια καλύπτουν τα επεισόδια αυτής της ζωηρής σειράς. Όχι πολύ καιρό μετά το «καλοκαίρι της αγάπης», την εποχή δηλαδή που αναβίωσαν έντονα τα αιτήματα για ατομικές ελευθερίες, η Phyllis Schlafly εξέφραζε τον συντηρητικό αντίλογο απέναντι στη φεμινιστική πάλη και τις γυναίκες που μάχονταν την ασφυκτική πατριαρχία. Η ρητορική της Schlafly αποτέλεσε τη μήτρα της μετέπειτα alt right που αναβίωσε με τα tea parties των Ρεπουμπλικάνων πριν από περίπου μια δεκαετία, που έφεραν στο προσκήνιο πρόσωπα όπως η Michele Bachmann και η Sarah Palin.

Η αισθητική της σειράς πατάει και με τα δύο πόδια στην ζωηρή αναπαράσταση των groovy στερεοτύπων και των γοητευτικών χρωματισμών που χαρακτηρίζουν την ατμόσφαιρα των πρώιμων 70s στην Δυτική Ακτή. Ορισμένες σκηνές μοιάζουν με ψηφιακά αναπαλαιωμένα ντοκουμέντα που έμειναν σε κάποιο ντουλάπι και αναπαλαιώθηκαν σε digital κόπιες. Ο βασικός δημιουργός Dahvi Waller, έχει στο βιογραφικό του τη συμμετοχή του στο Mad Men ενώ το δίδυμο Anna Bowden και Ryan Fleck που υπογράφει τα κρισιμότερα επεισόδια, έχει σκηνοθετήσει το indie αριστούργημα Half Nelson (αν δεν το γνωρίζεις, το ψάχνεις και το βλέπεις άμεσα).

Το μεγάλο ατού της σειράς, ωστόσο, είναι η σπουδαία Cate Blanchett. Η βραβευμένη ηθοποιός ερμηνεύει με αφοσίωση και εμμονή στη λεπτομέρεια την Phyllis Schlafly. Φυσικά, η Blanchett δεν θα είχε εμπλακεί σε μια σειρά που το κεντρικό πρόσωπο θα προσεγγίζονταν μονοδιάστατα, μόνο και μόνο για να ποντάρει στο εύκολο συναίσθημα του hate viewing. Αυτή είναι μια τακτική στην οποία καταφεύγουν πιο λαϊκές σειρές όπως το When They See Us, που προκειμένου να προωθήσουν την (δίκαιη) κοινωνική ατζέντα τους, επενδύουν στο ευθύβολο μίσος του θεατή προς χαρακτήρες που κάνουν απάνθρωπες πράξεις ή αντίστοιχα στην all american ηρωοποίηση χαρακτήρων που κάνουν υπερβάσεις για το γενικότερο καλό.

Η έμπειρη Blanchett πλησιάζει με προσοχή την ιέρεια του αντιφεμινισμού και δίνει βάθος σε μια γυναίκα που πορεύτηκε στη ζωή της, υψώνοντας ακραία ρητορική. Οι σιωπηλές στιγμές και οι εκρήξεις της, φωτίζουν τους προσωπικούς της δαίμονες και τις ματαιώσεις μιας δυναμικής προσωπικότητας που είχε την πεποίθηση πως η έκτρωση είναι πράξη προσβλητική προς τον Θεό και την πατρίδα και ότι η ύψιστη τιμή για μια γυναίκα είναι να εξελιχθεί σε χρήσιμη νοικοκυρά που μεγαλώνει τα παιδιά του συζύγου της και που συντηρεί ένα παραδοσιακό σπιτικό.  

Την χαρισματική Blanchett πλαισιώνει η Rose Byrne στον ρόλο της ακτιβίστριας Gloria Steinem, η Uzo Aduba στον ρόλο της επιδραστικής αφροαμερικανής Shirley Chisholm και η Tracy Ullman στον ρόλο της διάσημης φεμινίστριας Betty Friedan. Οι δημιουργοί της σειράς δεν ακολουθούν τον δρόμο που ακολούθησε ο Gus Van Sant με το Milk (2008) καθώς δεν στοχεύουν σε φόρο τιμής προς κάποιο icon, αλλά ούτε και επιλέγουν τον αχρείαστο «απολιτίκ» εξανθρωπισμό μιας αμφιλεγόμενης πολιτικού που ακολούθησε το The Iron Lady με την Meryl Streep στον ρόλο της ​​Margaret Thatcher. Αντιθέτως, ρίχνουν έξυπνα το δραματικό βάρος σε αθέατες στιγμές της ιστορίας, όπως την περιφρόνηση της προοδευτικής ελίτ προς τον λευκό συντηρητισμό, την εσωτερική διάσπαση των φιλελεύθερων κινημάτων και τις εντάσεις στα τηλεοπτικά debate σε μια εποχή που αυτά καθόριζαν συνειδήσεις από τη μια μέρα στην άλλη. Άλλωστε, ο φλογερός ιδεαλισμός του ’70 βρίσκονταν τότε στο απόγειό του, πολύ πριν οδηγήσει στον τεχνοκρατικό ναρκισσισμό της ριγκανικής δεκαετίας του 80 που ακολούθησε.

Το Mrs. America καταφέρνει να κρατάει ψηλά τον δείκτη ψυχαγωγίας χάρη στο funky soundtrack, ταυτόχρονα να αποσπά δυνατές ερμηνείες (η Blanchett έχει το Εmmy στο τσεπάκι), αλλά και να εξετάζει μια ταραγμένη εποχή. Πραγματικά, τα επεισόδια της σειράς  υπογραμμίζουν τις συνθήκες στις οποίες διαμορφώνεται μέχρι και σήμερα η σύγχρονη ρεπουμπλικανική, χριστιανική ηθική, κυρίως μέσα από συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, για τη μάχη με εχθρούς όπως η «πρόοδος» και η σεξουαλική ελευθερία. Η Cate Blanchett είναι στα πιο γοητευτικά και πιο λαμπερά της, αντί να «ασχημύνει» στην όψη και την έκφραση για να ενσαρκώσει τον «κακό» ψυχισμό της ηρωίδας. Κι αυτό αποτελεί μια σωστή σκηνοθετική επιλογή για τη σκιαγράφηση μιας τόσο δογματικής και σκληροτράχηλης γυναίκας, η οποία υποστήριζε ότι οι φτωχοί «δεν προσπάθησαν αρκετά». Που ξεκινούσε τις ομιλίες της ευχαριστώντας τον σύζυγό της που «της το επέτρεψε» και που δήλωνε δημόσια ότι «οι γυναίκες θέλουν τριαντάφυλλα, όχι δικαιώματα».

Αν και πιστεύω ότι κάπου μέσα στα επεισόδια της μίνι σειράς, πιθανότατα ένας καλός μοντέρ να έβρισκε μια καλή δίωρη ταινία, το Mrs. America τελικά κερδίζει το στοίχημα.

Ανδρέας Κύρκος www.avopolis.gr

Ένα βιβλίο κόμικς από τους Gorillaz!

Ένα βιβλίο κόμικς από τους Gorillaz. Κυκλοφορεί η 20χρονη visual ιστορία του συγκροτήματος…

Ενώ οι Damon Albarn και Jamie Hewlett είναι οι «εγκέφαλοι» πίσω από τους Gorillaz, οι καρτούν περσόνες των 2-D, Murdoc Niccals, Noodle και Russel Hobbs αποτελούν τον πυρήνα της μπάντας.

Γύρω από τις παραπάνω φυσιογνωμίες στηρίζεται το νέο βιβλίο το οποίο επαναφέρει στην μνήμη την … 20χρονη visual ιστορία του συγκροτήματος.

Το “The Gorillaz Almanac” αποτελείται από 120 σελίδες με το artwork του Hewlett στο προσκήνιο.

Η σχετική ανακοίνωση αναφέρει:

«Κάθε fan των κόμικς ονειρευόταν το αντίστοιχο ντεμπούτο των Gorillaz. Το artwork, η μουσική και ο… μύθος βρίσκονται εδώ».

Η εν λόγω έκδοση αναμένεται να βρεθεί στα βιβλιοπωλεία τον ερχόμενο Οκτώβριο.

www.rocking.gr

Ξεπερνούν τα πάντα παίζοντας μουσική!

Στο The Eddy ξεπερνούν τα πάντα παίζοντας μουσική! Στο The Eddy, τη νέα σειρά που έχει σκηνοθετήσει και ο Damien Chazelle (La la LandWhiplash), ξεπερνούν τα πάντα παίζοντας κι ακούγοντας μουσική.

Στην καθιερωμένη ερώτηση “Τι σειρά βλέπεις αυτόν τον καιρό;”, που σκάει πάντα κάποια στιγμή, η συγκεκριμένη δεν είναι συνήθως μέσα στις απαντήσεις του λαού. Βρίσκεται λίγο πιο κάτω από τα μεγάλα φαβορί της Netflix ομάδας.

Όταν ανακοινώθηκε η συγκεκριμένη παραγωγή, επικράτησε ένας ενθουσιασμός στις κερκίδες. Πανηγυρίσαμε για το ντουέτο των υπέροχων André Holland (Moonlight) και Joanna Kulig (Cold War). Μετρήσαμε αντίστροφα για το παριζιάνικο μουσικό σύμπαν. Και τώρα που έφτασε η στιγμή να τη δούμε, δυστυχώς την πατήσαμε.

Η ιστορία επικεντρώνεται στις ζωές των ιδιοκτητών και της μπάντας του ομώνυμου, πολύπαθου τζαζ κλαμπ στο Παρίσι, ενώ κάθε επεισόδιο είναι αφιερωμένο σε κάποιον από τους πρωταγωνιστές. Μην περιμένεις γαλλική ρομαντζάδα, ροζ μιούζικαλ, ακορντεονάτα sous le ciel de Paris. Εδώ, το κεντρικό ρόλο έχει ο σκληρός ρεαλισμός και οι σκοτεινές πλευρές των ανθρώπων. Όλα τα άσχημα ξορκίζονται μόλις αρχίζει το μουρμουρητό ενός κουπλέ (ένα συν στο soundtrack των Glen Balard και Randy Kerber) και τότε, οι αποστάσεις ασφαλείας, στενεύουν.

ΝΑΙ ΜΕΝ

To φάουλ του The Eddy είναι πως χαώνεται στην ίδια του την παρτιτούρα. Προσπαθεί πολύ να μη φανεί επιφανειακό, θέλει διακαώς να καλύψει όλα τα ψυχολογικά βάθη, μήκη, πλάτη των ηρώων του και δεν χαλαρώνει ούτε γι’ αστείο. Όπως όταν φτιάχνεις, υποθέτουμε, ένα τραγούδι, για να αρέσει σε όλους κι όχι για να εκφραστείς εσύ ο ίδιος. Και έτσι στο τέλος, όλοι ξεχνούν γιατί ξεκίνησαν και βυθίζονται σε απλές μονότονες πρόβες ιστοριών χωρίς συναισθηματικό νόημα.

ΑΛΛΑ;

Έχει όμως, μια σανίδα σωτηρίας (ακολουθεί σπόιλερ όποτε μπες με δική σου ευθύνη). Υπάρχει ένα εκπληκτικό επεισόδιο που είναι ο λόγος για να εκτιμήσεις ολόκληρη τη σειρά. Και την ίδια τη ζωή. Η κηδεία ενός από τους πρωταγωνιστές μετατρέπεται σε ένα υπέροχο γλέντι γιατί τελικά ό,τι και να γίνει, όσα ζούμε, δεν θα μας τα πάρει κανείς πίσω. Ούτε ο γνωστός τύπος με τα μαύρα.

Η συγκεκριμένη σεκάνς ξεκινάει με μία ψυχρή, άχρωμη, διεκπαιρεωτική τελετή. Με την πρωτοβουλία ενός στενού συγγενή και χωρίς πολλά λόγια όπως πρέπει να γίνεται δηλαδή πάντα με αυτές τις αποφάσεις μέσα σε λίγη ώρα, μαζεύονται μουσικοί από παντού. Γέλια, κλάματα, βαθιά βλέμματα, δυνατά ρεφρέν, λυτρωτικά τζαμαρίσματα, σε μία αληθινή γιορτή που τιμά με τον καλύτερο τρόπο κάποιον που προσπάθησε να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα αλλά φάλτσαρε.

Όχι, δεν είναι η γιόλο σοφία της ημέρας. Πάτησε play σ’ ένα μάθημα για το πόσο αναγκαίο είναι να σε στηρίζει η οικογένεια που επιλέγεις εσύ ακόμη και όταν δεν θα είσαι κοντά τους.

AUTHOR KIKI PAPADOPOULOU www.joinradio.gr

Grant, η μίνι ιστορική σειρά του Leonardo DiCaprio

Grant, η μίνι ιστορική σειρά του Leonardo DiCaprio. Ένα docuseries μόλις 3 επεισοδίων για τον Αμερικανικό Εμφύλιο και τον 18ο πρόεδρο των ΗΠΑ, Ulysses S. Grant…

Μετά την επιτυχία του ταραντινικού Once Upon A Time In Hollywood, η νέα εμφάνιση του Leonardo DiCaprio δεν συμβαίνει μπροστά από τις κάμερες, ούτε όμως και στη μεγάλη οθόνη. Αναλαμβάνοντας χρέη παραγωγού, ο 45χρονος ηθοποιός συνεργάστηκε με το History Channel και μαζί παρέδωσαν το Grant· μία μίνι σειρά ντοκιμαντέρ που διαδραματίζεται στον Αμερικανικό Εμφύλιο και αφηγείται την ιστορία μίας από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες στην ιστορία της Αμερικής, του Ulysses S. Grant.

Ο Ulysses S. Grant υπήρξε στρατηγός των Βορείων κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο και 18ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Ήταν εκείνος που οδήγησε τα στρατεύματα της Ένωσης των Βορείων στη νίκη κατά της Συνομοσποδίας των Νοτίων στον Αμερικανικό Εμφύλιο, επιδεικνύοντας γενναιότητα, τόλμη και στρατηγικές ικανότητες. Ιστορική έχει μείνει η φράση που συνήθιζε να χρησιμοποιεί όταν ο αντίπαλός του τού ζητούσε να διαπραγματευθεί τους όρους παράδοσης: “Unconditional surrender” (παράδοση άνευ όρων), απαντούσε και κάπως έτσι, σε συνδυασμό με τα αρχικά του ονόματός του, του κόλλησαν το παρατσούκλι “Unconditional Surrender Grant”.

Μετά τη λήξη του εμφυλίου, ανακηρύχθηκε σε εθνικό ήρωα και ασχολήθηκε με την πολιτική. Είχε δύο θητείες ως πρόεδρος των ΗΠΑ και συνέβαλε σημαντικά στην σταθεροποίηση της αμερικανική οικονομίας και στη  εξάλειψη της Κου Κλουξ Κλαν.

Σήμερα, πιο πολύ από ποτέ άλλοτε, είναι σημαντικό να ανατρέξουμε στην ιστορία της χώρας μας και να θυμηθούμε γιατί έχει τόσο μεγάλη σημασία να μείνουμε ενωμένοι στους χαλεπούς καιρούς“, ανέφερε ο DiCaprio σχετικά με την σειρά.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά ο Justin Salinger, έχοντας στο πλευρό του τους Carel Nel ως Abraham Lincoln και Dianne Simpson ως τη σύζυγο του Grant, Julia Dent Grant.

Να σημειωθεί ότι το docuseries αποτελείται από μόλις 3 επεισόδια: το πρώτο έκανε πρεμιέρα χθες, ανήμερα της Memorial Day θεσπίστηκε για να τιμήσει όσους έχασαν τη ζωή τους υπηρετώντας τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας- στις 25 Μαΐου, το δεύτερο κάνει σήμερα, 26 του μήνα και το τρίτο, αύριο Τετάρτη στις 27.

Γράφει: Ναταλί Αντωνίου www.esquire.com.gr

Επαναλειτουργία του Δημοτικού Ωδείου Λαμίας

Σύμφωνα με το ΦΕΚ 1867/Β/16-5-2020 του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού η επαναλειτουργία των Μουσικών Σχολών του Δ.Ω.Λ. ξεκίνησε στις 18 Μαΐου με τις τάξεις Προκαταρκτικής, Κατωτέρας, Μέσης και Ανωτέρας των οργάνων και των Ανώτερων Θεωρητικών για τους σπουδαστές που έχουν συμπληρώσει το 11ο έτος της ηλικίας του.

  • Μαθητές κάτω των 12 ετών θα ξεκινήσουν την 1η Ιουνίου 2020 (όργανα – θεωρητικά).
  • Απαγορεύεται ρητά από το Υπουργείο η διδασκαλία και η χρήση πνευστών και κρουστών οργάνων καθώς και η φωνητική διδασκαλία στην οποία περιλαμβάνονται τα μαθήματα μονωδίας, χορωδίας, σολφέζ, ψαλμωδίας. Η πορεία της υγειονομικής καμπύλης θα καθορίσει το χρονικό σημείο άρσης αυτών των περιορισμών.
  • Τα μαθήματα Θεωρίας, Αρμονίας, Ιστορίας, Μορφολογίας ξεκινούν στις 25 Μαΐου για μαθητές άνω των 11 ετών τηρώντας αυστηρά τους κανόνες υγιεινής για τον αριθμό μαθητών (περιορισμένος) σε αντιστοιχία εμβαδού αιθουσών.
  • Η εξ’ αποστάσεως διδασκαλία συστήνεται στους σπουδαστές μας για την περίπτωση μη δυνατότητας παρακολούθησης δια ζώσης,  αποτελεί δε προς το παρόν τον μόνο τρόπο διεξαγωγής των μαθημάτων για τις σχολές πνευστών, κρουστών, φωνητικής και βυζαντινής.

Σύμφωνα με τις εξαγγελίες του ΥΠ.ΠΟ.Α. το ακαδημαϊκό έτος θα παραταθεί πέραν τις 30 Ιουνίου 2020. Για να συμπληρωθεί όμως το 9μηνο έτος φοίτησης που ισχύει για τους σπουδαστές του Δ.Ω.Λ. θα γίνει έναρξη μαθημάτων 1 Σεπτεμβρίου και λήξη του ακαδημαϊκού έτους θα είναι στις 30 Σεπτεμβρίου 2020.

ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

  • Οι Πτυχιακές και Διπλωματικές θα διεξαχθούν από 1 Ιουνίου έως 30 Ιουλίου.
  • Για τα θεωρητικά μαθήματα: θεωρία, αρμονία, μορφολογία, ιστορία Ι,ΙΙ οι εξετάσεις θα πραγματοποιηθούν την τελευταία εβδομάδα του Ιουνίου ή την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου (θα είναι προσαρμοσμένες στις συνθήκες που διαμόρφωσε η μακρά αποχή από τα μαθήματα). Την βαθμολογία για το μάθημα Solfege θα παραδώσει ο καθηγητής σύμφωνα με την επίδοση του μαθητή κατά τα προηγούμενα τρίμηνα.
  • Όλες οι άλλες εξετάσεις (ετήσιες, προαγωγικές) θα πραγματοποιηθούν το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου και συγκεκριμένα από την Δευτέρα 14/9 έως την Τετάρτη 30/9. Το νέο ακαδημαϊκό έτος 2020-2021 θα ξεκινήσει 1 Οκτωβρίου 2020.

Τέλος ενημερώνουμε ότι έχουν ληφθεί και τηρούνται αυστηρά όλα τα μέτρα και οι κανόνες υγιεινής για τον περιορισμό της διασποράς του Covid-19.

Ευχαριστούμε θερμά για την πολύτιμη συνεργασία σας και την εμπιστοσύνη που δείχνετε στο Ωδείο μας.

Είμαστε στην διάθεσή σας για επιπλέον διευκρινίσεις ή πληροφορίες (ωράριο λειτουργίας γραμματείας Δευτέρα – Πέμπτη 8.30-20.00 και Παρασκευή 8.30-14.00).

Δελτίο Τύπου

Το L.A. Των 60s Στις Φλόγες

Το L.A. Των 60s Στις Φλόγες

Μαύροι Πάνθηρες, chicanos, ασιάτες, LGBTQ κοινότητα, φόνοι, αντικουλτούρα, μουσική στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του ’60 αποτελούν τα κινητήρια καύσιμα του νέου βιβλίου  των Mike Davis & Jon Wiener, Set the Night on Fire: L.A. in the Sixties. Ο Θανάσης Μήνας βούτηξε στις σελίδες του και μας πήγε ένα βήμα πέρα από αυτές.

Τα συγκρουσιακά 60’s εστιασμένα στην ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες, είναι το κέντρο αυτής της αφήγησης που υπερβαίνει τη rock μουσική, το αντιπολεμικό/φοιτητικό κίνημα και την αντικουλτούρα. Τονίζω καταρχάς τη λέξη «ευρύτερη», καθώς το Λος Άντζελες δεν είναι ακριβώς «πόλη», αλλά μια ατελείωτη αλληλουχία από διακριτά πολεοδομικά συγκροτήματα και οικισμούς, χωρίς να μπορεί να ορίσει κάποιος με ακρίβεια το κέντρο της (downtown). Όπως έχει γραφτεί, εκεί «όπου η Νέα Υόρκη αναπτύχθηκε κάθετα, το L.A. αναπτύχθηκε οριζόντια». 

Έλειπε μια μελέτη όπως αυτή από τη σχετική βιβλιογραφία, πόσω μάλλον όταν φέρει την εκδοτική σφραγίδα του Verso, που αυτή τη στιγμή είναι ο κορυφαίος εκδοτικός οίκος στον αγγλόφωνο κόσμο, δίνοντας έμφαση στη μαρξιστική θεωρία, στα κοινωνικά και στα μαζικά πολιτισμικά κινήματα βάσης και στη Νέα Αριστερά. Το βιβλίο των Mike Davis και Jon Wiener θα μπορούσε κανείς να πει ότι λειτουργεί συμπληρωματικά σε δύο άλλα αξιομνημόνευτα βιβλία για το «Συμβάν των 60s» (σύμφωνα με τον ορισμό του Alain Badiou για τη μετάβαση «από το Είναι στο Συμβάν»): το There’s A Riot Going On: Revolutionaries, Rock Stars, and the Rise and Fall of the ’60s του Peter Doggett (Congate U.S., 2009) και το κλασικό πια και ευτυχώς μεταφρασμένο στα ελληνικά (με μαεστρία από τη Χίλντα Παπαδημητρίου) Μια γενιά σε κίνηση. Μουσική και Πολιτισμός τη δεκαετία του ’60 του David Pichaske (εκδ. Κουκίδα, Σειρά: Πόρτες 2, 2016). Κατά κάποιο τρόπο εξελίσσει τη συλλογιστική που είχε αρχικά αναπτύξει ως συγγραφέας ο Mike Davis στην προηγούμενη σχετική μελέτη του για τα κινήματα και για για τις κοινωνικές συγκρούσεις στην περιοχή του Λος Άντζελες με τον τίτλο City of Quartz: Excavating the Future in Los Angeles (Verso, 2018), μια δυστοπική αφήγηση ντικενσιανών προδιαγραφών.

Όσον αφορά τα επιμέρους θέματα και τις πληθυσμιακές κοινωνικές ομάδες και κουλτούρες που εξετάζονται ενδελεχώς στο βιβλίο, ένα μεγάλο μέρος καταλαμβάνουν δικαιωματικά οι κοινότητες των Μαύρων του L.A. Σταθμό για τα 60’s αποτέλεσε η μαζική εξέγερση που ξέσπασε από τους κατοίκους του Watts (το γκέτο στο νοτιοκεντρικό πολεοδομικό συγκρότημα) τον Αύγουστο του ’65, με αφορμή ένα μικροεπεισόδιο και με πραγματική αιτία τον ρατσισμό και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Ακολούθησαν σφοδρές συγκρούσεις των κατοίκων με τις δυνάμεις καταστολής, με 34 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες και από τις δύο πλευρές.

Οι Μαύροι Πάνθηρες ιδρύθηκαν (από τους Bobby Seale και Huey P. Newton) στο γειτονικό Όκλαντ και όχι στο L.A, όμως και το παράρτημα της Πόλης των Αγγέλων ήταν εξίσου δυναμικό και ανέπτυξε κι αυτό έντονο κοινωνικό πρόγραμμα, εμφανώς επηρεασμένο από τον μαοϊσμό. Δοθείσης της ευκαιρίας, γίνεται παρανόηση όταν ταυτίζονται οι Πάνθηρες με άλλες σεχταριστικές ή παναφρικανιστικές ομάδες. Ήταν ξεκάθαρα αριστερό κοινωνικό κίνημα και το πρόγραμμά τους ήταν συντεταγμένο με τις αρχές του ιστορικού υλισμού και όχι στο πνεύμα κάποιου (μετα) αποκαλυπτικού ή θρησκειολογικού κειμένου. Το τονίζω αυτό, επειδή πολλές φορές επικρατεί η τάση να συγχέονται οι Μαύροι Πάνθηρες με τους Μαύρους Μουσουλμάνους, οι οποίοι επίσης εμφάνισαν έντονη παρουσία στο L.A. του ’60 και είχαν να επιδείξουν αξιοσημέιωτο κοινωνικό έργο, άλλου τύπου. Στο L.Α. μάλιστα, το 1962, αστυνομικοί δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον Ronald Stokes, υψηλόβαθμο μέλος του Έθνους του Ισλάμ, γεγονός που ριζοσπαστικοποίησε τη ρητορική του Malcolm X, ο οποίος ήταν τότε Εκπρόσωπος Τύπου των Μαύρων Μουσουλμάνων.

Να επιστρέψουμε, όμως, στους Μαύρους Πάνθηρες. Με το τμήμα του Λος Άντζελες διατηρούσε στενούς δεσμούς η περίφημη διανοούμενος Angela Davis. Μια άλλη σύγχυση που επικρατεί, θέλει και την Angela Davis οργανωμένη στους Πάνθηρες. Δεν ισχύει. Ήταν μέλος του Αμερικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, όμως λειτουργούσε ως δίαυλος ανάμεσα σ’ αυτό και στο Black Panther Party, καθώς τα δύο κόμματα συχνά συντόνιζαν τη δράση τους. Εξαιτίας του ακτιβισμού και της στενής σχέσης της με τους Πάνθηρες, η Davis ενεπλάκη στη λεγόμενη υπόθεση των Soledad Brothers (από όπου και η ονομασία της ομώνυμης garage rock μπάντας): δηλαδή στην απόπειρα του Jonathan Jackson να απαγάγει τον ανώτατο δικαστή Harold Haley, ζητώντας σε αντάλλαγμα για την απελευθέρωσή του, την απελευθέρωση και του θανατοποινίτη αδελφού του George Jackson και επίσης των Fleeta Drumgo και John Clutchette (όλοι τους τότε Πάνθηρες, ενώ ο George Jackson είχε ιδρύσει και την οργάνωση Μαύρη Μαρξιστική-Λενινιστική Αντάρτικη Οικογένεια). Η επιχείρηση κατέληξε σε φιάσκο, καθώς οι μπάτσοι άρχισαν να πυροβολούν αδιάκριτα, ο δράστης αλλά και ο δικαστής σκοτώθηκαν επί τόπου (ο δεύτερος από φίλια πυρά). Ο George Jackson τελικά εκτελέστηκε στη φυλακή. Η Angela Davis κατηγορήθηκε ότι προμήθευσε τον οπλισμό στον Jonathan Jackson, προφυλακίστηκε και χρειάστηκε μακρύς δικαστικός αγώνας και πολύπτυχο κίνημα συμπαράστασης μέχρις ότου δικαιωθεί. Ο απόηχος της εκτέλεσης του Jackson στις φυλακές του Σαν Κουέντιν της Καλιφόρνιας, έφτασε μέχρι την Πολιτεία της Νέας Υόρκης: στις 9 Σεπτεμβρίου του 1971 ξέσπασε η βιαιότερη εξέγερση στην ιστορία του αμερικανικού σωφρονιστικού συστήματος στις φυλακές Attica, όπου οι κρατούμενοι ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία Μαύροι βαρυποινίτες. Η καταστολή ήταν αδιανόητα αιματηρή, άφησε πίσω της 33 νεκρούς κρατούμενους (8 ήταν τα θύματα από την πλευρά των δυνάμεων της τάξης). Τα γεγονότα, που περιφερειακά μεν, καλύπτονται στο βιβλίο, ενέπνευσαν τον σαξοφωνίστα Archie Shepp να ηχογραφήσει το 1972 το συγκλονιστικό άλμπουμ Attica Blues στην εταιρεία Impulse.

Σημαντικό μέρος του βιβλίου καλύπτουν τα κινήματα των Ισπανόφωνων. Καταρχάς, στην περίπτωση ειδικά των Μεξικανών, είναι οξύμωρο να μιλάμε για «μετανάστες»∙ η Καλιφόρνια ήταν μεξικανικό έδαφος που προσαρτήθηκε με πολέμο από τις ΗΠΑ οι chicanos θα έπρεπε ανέκαθεν να λογίζονται ως γέννημα θρέμα. Αν περιοριστούμε, ωστόσο, κατά συνθήκη στην περίοδο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα δούμε ότι τα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα των Ισπανόφων της Καλιφόρνιας, με επίκεντρο την ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες, συγκροτήθηκαν ως πολιτικά υποκείμενα, έχοντας ως βασικό διακύβευμα το θέμα της στέγασης. Οι Ισπανόφωνοι ζούσαν σε συγκεκριμένες περιοχές και επί δεκαετίες ήταν συγκεντρωμένοι γύρω από την περιοχή του Chavez Ravine, ένα απέραντο βυθισμένο κάνιον στο ανατολικό Λος Άντζελες. Οι εκτάσεις όπου ζούσαν δεν ήταν ιδιόκτητες και στη δεκαετία του 1950 πέρασαν στα χέρια εταιρειών μεγαλοεργολάβων που αποφάσισαν να επενδύσουν και να αναπλάσουν την περιοχή (το λεγόμενο gentrification). Έργο καμπής αποτέλεσε η κατασκευή του κολοσσιαίου νέου γηπέδου των Dodgers, όταν η περίφημη ομάδα baseball μεταφέρθηκε από το Μπρούκλιν στο L.A. Προκειμένου να προχωρήσουν τα έργα, χιλιάδες Ισπανόφωνες οικογένειες διατάχθηκαν να ξεσπιτωθούν βίαια. Οι όποιες αποζημειώσεις εγκρίθηκαν από την Πολιτεία, ήταν αστείες. Οι Ισπανόφωνοι σχημάτισαν επιτροπές διαμαρτυρίας, προσέφυγαν νομικά, όμως δεν βρήκαν το δίκιο τους στα δικαστήρια και έτσι αντέδρασαν πιο δυναμικά. Διαδήλωσαν μαζικά (απεικονίζεται στο εξώφυλλο του βιβλίου) και προσπάθησαν να αποκλείσουν την περιοχή. Επακολούθησε η λεγόμενη «μάχη του Chavez Ravine», που απαθανατίστηκε στο ομώνυμο άλμπουμ του πολυπράγμονα Ry Cooder (στην εταιρεία Rykodisc, 2003). Οι Ισπανόφωνοι πολέμησαν τον Νόμο, όμως τελικά ο Νόμος τους νίκησε (η υπόθεση θυμίζει λίγο Βοτανικό ή και Σκουριές, σε κλίμακες όμως Καλιφόρνιας). Όπως γράφει και ο Thomas Pynchon στο Έμφυτο Ελάττωμα, «η χρήση της γης στο Λος Άντζελες ήταν πάντα μια πολύ σκοτεινή ιστορία» (Καστανιώτης, 2011, μτφ. Γιώργος Κυριαζής). Το έχει παρουσιάσει πολύ παραστατικά και ο Roman Polanski στο αλησμόνητο Chinatown.

Η διαμόρφωση της ταυτότητας των ασιατικής καταγωγής μεταναστών μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, είναι επίσης ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα, προκειμένου να σκιαγραφηθεί η πολυπολιτισμική τοιχογραφία του L.A. Μέχρι και τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο, οι πληθυσμοί αυτοί αντιμετωπίζονταν με δυσπιστία. Δεν είχε περάσει εξάλλου πολύς καιρός από τότε που, στη διάρκεια του πολέμου, Ιάπωνες κυρίως, αλλά και Κινέζοι συλλήβδην, πολιτογραφημένοι Αμερικανοί πολίτες, είχαν κλειστεί σε στρατόπεδα ως πιθανοί συνεργάτες του εχθρού. Αυτοί οι άνθρωποι και οι άμεσοι απόγονοί τους έπρεπε να βρουν τρόπους να επανενταχθούν στην αμερικανική κοινωνία, και το σύστημα δεν τους διευκόλυνε πάντα. Η λευκή μπουρζουαζία της Καλιφόρνιας εξακολουθούσε να τους αντιμετωπίζει ως πολίτες β’ κατηγορίας, ενώ άλλες φορές τους χρησιμοποιούσε ως «χρήσιμους υπηκόους», προκειμένου να κρατήσει μακριά της τους ανεπιθύμητους Μαύρους και Ισπανόφωνους, γεγονός που έφερε συχνά τους Ασιάτες σε σύγκρουση με αυτές τις κοινότητες τακτική του διαίρει και βασίλευε στο ταξικό πεδίο.      

Ένα άλλα σημαντικό τμήμα του βιβλίου καταλαμβάνουν τα κινήματα κατά των έμφυλων στερεοτύπων και διακρίσεων, κυρίως τα gay lesbian κινήματα (ο όρος LGBTQ δεν συνηθιζόταν εκείνα τα χρόνια) και τα ποικίλα φεμινιστικά. Όπως επισημαίνουν οι δύο συγγραφείς, με την πιθανή εξαίρεση της Νέας Υόρκης, πουθενά στην Αμερική δεν εκδηλώθηκαν τόσα δυναμικά τα κινήματα αυτά όσο στο L.A. Το αντίστοιχο φωτογραφικό υλικό που παρατίθεται, καταδεικνύει του λόγου το αληθές.

Και η μουσική των 60’s; Φυσικά και διαπερνά τις σελίδες, δεν είναι όμως το κύριο θέμα του βιβλίου, αλλά ο συνεκτικός κρίκος για όλα τα επιμέρους θέματα. Η παρατήρηση αυτή δεν αφορά μόνο το L.A. των 60’s ή την Νέα Υόρκη ή την Αμερική γενικά. Αφορά τις εκδηλώσεις του «φαινομένου του ‘60» σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου: η μουσική (pop, rock, soul, free jazz και τα ρέστα) είναι εκεί. Στο swinging London, στα οδοφράγματα τον Μάη του ’68 στο Παρίσι, στην Άνοιξη της Πράγας, στο πολιτισμικό κίνημα της Tropicália στη Βραζιλία ως μορφή αντίστασης στη χούντα, στα ιταλικά «μολυβένια χρόνια» με ήχους progressive-rock, στα Ιουλιανά και στο κίνημα του «1-1-4» στην Αθήνα (στα οποίο συμμετείχαν οι λιγοστοί τότε fans του rock ’n’ roll, όπως γράφει στην αυτοβιογραφία του ο σκηνοθέτης Νίκος Νικολαΐδης).

Δεν χρειάζεται, πιστεύω, να υπερτονίσω τη σημασία που είχε για τα 60’s η μουσική σκηνή της ευρύτερης περιοχής του L.A: Byrds, Beach Boys, Doors, Love, War, Seeds, Buffalo Springfield, Tim Buckley, Elektra Records, Monterey Pop Festival, σκηνή του Laurel Canyon…Παρόλα αυτά, θα διαφωνήσω (και είναι το μόνο) με τους δύο συγγραφείς ότι ήταν το επίκεντρο της μουσικής της αντικουλτούρας. Το επίκεντρο εντοπίζεται μερικά μίλια πιο βόρεια στην ακτή του Ειρηνικού: στο Σαν Φρανσίσκο. 

www.avopolis.gr

        

1 2 3 17