10 Πολυναμενόμενες Τηλεοπτικές Σειρές στο Μικροσκόπιο

10 Πολυναμενόμενες Τηλεοπτικές Σειρές στο Μικροσκόπιο

Ο Ανδρέας Κύρκος διαλέγει και ζυγίζει τα υπέρ και τα κατά από τις πιο πολλά υποσχόμενες σειρές που περιμένουμε στη μικρή οθόνη.

Είναι μια καλή ευκαιρία να ρίξουμε μια σύντομη ματιά στις πιο αναμενόμενες τηλεοπτικές σειρές της ερχόμενης σεζόν, για να δούμε τι παραγωγές μας περιμένουν. Τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα και οι πλατφόρμες streaming, πλέον συμπεριφέρονται και επενδύουν σαν μεγάλα κινηματογραφικά studio και ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις νέες παραγωγές είναι τεράστιος.

Ακολουθεί μια επιλογή με τις 10 πιο αναμενόμενες καινούριες τηλεοπτικές παραγωγές μυθοπλασίας, χωρίς ιδιαίτερη σειρά αξιολόγησης. Στη λίστα συμπεριλαμβάνονται μόνο νέοι τίτλοι και όχι σειρές που ανανεώνονται με νέα season.

The Undoing (ΗΒΟ)

Η ΥΠΟΘΕΣΗ: Μιας πετυχημένη ψυχοθεραπεύτρια στη Νέα Υόρκη φτάνει στο απόγειο της προσωπικής της ευτυχίας λίγο πριν δημοσιευθεί το πρώτο της βιβλίο. Ένα τραγικό γεγονός, μια απώλεια και μια σειρά φρικτών γεγονότων θα οδηγήσουν την ηρωίδα σε αδιέξοδο και η ίδια θα έλθει σε μοιραία ρήξη με όσα συνήθιζε να πρεσβεύει αλλά και με την δημόσια εικόνα της.

ΥΠΕΡ: Η Nicole Kidman στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Κάθε φορά που η βραβευμένη ηθοποιός αποφασίζει να σηκώσει ερμηνευτικά κάποιο project μόνη της, το αποτέλεσμα αφήνει αντίκτυπο. Το βιβλίο στο οποίο βασίζεται η σειρά είναι το You Should Have Known της Jean Hanff Korelitz και στο τιμόνι βρίσκεται ένας από τους παραγωγούς του Big Little Lies. To HBO ξέρει να δημιουργεί ανθρωποκεντρικά δράματα με κινηματογραφική ατμόσφαιρα.

ΚΑΤΑ: Δεν γνωρίζουμε κατά πόσο αυτή η μίνι σειρά είναι passion project κάποιου δημιουργού ή της ίδιας της Nicole Kidman καθώς μοιάζει να δημιουργήθηκε για να καλύψει μια επείγουσα ανάγκη για ιστορίες με χειραφετημένες γυναίκες. Σπανίως μια δουλειά αφήνει καλλιτεχνικό αποτύπωμα όταν δημιουργείται βιαστικά για να προλάβει την επικαιρότητα ή για να καλύψει τα trends που ορίζουν συγκεκριμένα demographics.

The Third Day (HBO & Sky)

Η ΥΠΟΘΕΣΗ: Ψυχολογικό sci-fi δράμα γύρω από το επικό ταξίδι ενός άνδρα και μιας γυναίκας, οι οποίοι καταφθάνουν σε διαφορετικούς χρόνους σε ένα μυστηριώδες νησί.

ΥΠΕΡ: Η δημιουργική φαντασία και η πένα του Dennis Kelly που μας χάρισαν το βρετανικό Utopia. Ο Jude Law και η Naomie Harris στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Οι παράλληλοι χρόνοι και οι διαφορετικές αναγνώσεις των γεγονότων που θα χωρίζονται σε τρείς θεματικές ενότητες, ενδέχεται να πυροδοτήσουν το ενδιαφέρον του mainstream κοινού.

ΚΑΤΑ: Οι new age σεναριακές παγίδες και η τάση για υπερβολικό μελοδραματισμό που συχνά καταφεύγουν οι ανάλογες σειρές με μεγάλες υποσχέσεις όταν φτάνουν σε σεναριακά αδιέξοδα επειδή κουβαλάνε μεγαλύτερο φορτίο απ’ όσο αντέχουν.

The North Water (BBC)

Η ΥΠΟΘΕΣΗ: Η ιστορία ενός στρατιωτικού χειρούργου ο οποίος θα λάβει μέρος σε μια αποστολή στην Αρκτική μαζί με έναν παρανοϊκό φονιά στο ίδιο πλοίο. Ο βασανισμένος ψυχολογικά γιατρός και ο ψυχοπαθής δολοφόνος θα μπλέξουν σε μια ιστορία εξιλέωσης και επιβίωσης στο παγωμένο τοπίο.

ΥΠΕΡ: Η σκηνοθετική υπογραφή του Andrew Haigh που μας χάρισε τα συγκλονιστικά 45 Years  και Weekend, καθώς και την αξέχαστη τηλεοπτική σειρά Looking. Ο Colin Farrell και ο Jack O’Connell σε ενδιαφέρουσα ερμηνευτική συνάντηση.

ΚΑΤΑ: Από την περιγραφή του, το θέμα μοιάζει συνηθισμένο καθώς οι ιστορίες επιβίωσης στον πάγο είναι πολλές, με πιο πρόσφατο το μάλλον μέτριο The Terror. Επενδύουμε στο γούστο των παραγωγών του BBC που λογικά θα προσπεράσει τα αμερικάνικα κλισέ.

Lovecraft Country (ΗΒΟ)

Η ΥΠΟΘΕΣΗ: Ένας νεαρός αφροαμερικάνος αναζητά τον χαμένο πατέρα του και ταξιδεύει στην βαθιά Αμερική όπου θα αντιμετωπίσει ανθρώπινα τέρατα και απόκοσμες απειλές.

ΥΠΕΡ: Η υπογραφή του σταθερά ανερχόμενου και ανήσυχου Jordan Peele και η παρουσία του J.J. Abrams στη θέση του executive producer. Η ιδέα του «καταραμένου road trip» και οι pulp ιστορίες τρόμου αποτελούν πρώτης τάξεως υλικά για ψυχαγωγικό storytelling.

ΚΑΤΑ: Έχουμε πολλά χρόνια να δούμε καλή σειρά που να αξιοποιεί το στοιχείο του τρόμου. Η τάση του Jordan Peele για υπερβολές και διδακτισμούς που έκανε την περσινή, δική του αναβίωση του Twillight Zone σχεδόν αφόρητη.

Utopia (Amazon Prime)

Η ΥΠΟΘΕΣΗ: Μια παρέα νέων ανθρώπων καταφέρει να αποκτήσει ένα περιζήτητο βιβλίο κόμικ και άθελά της θα βρεθεί στο επίκεντρο μιας αόρατης και άκρως επικίνδυνης παγκόσμιας συνωμοσίας.

ΥΠΕΡ: Πρόκειται για το ριμέικ της βρετανικής σειράς που διήρκησε δυο σεζόν (2013–2014) και απέκτησε cult status. Για ένα μεγάλο διάστημα ο David Fincher προσπάθησε να διασκευάσει τη σειρά, αλλά η εκδοχή του απορρίφθηκε ως πολύ σκοτεινή. Στη συνέχεια ο Fincher πέρασε στο Mindhunters.

ΚΑΤΑ: Η Gillian Flynn που βρίσκεται στη θέση της δημιουργού, δεν έχει δώσει πολλά δείγματα γραφής πέρα από το “Sharp Objects” το οποίο δεν είχε προκαλέσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και απέσπασε χλιαρές κριτικές.

We Are Who We Are (ΗΒΟ)

Η ΥΠΟΘΕΣΗ: Μια σύγχρονη ιστορία ενηλικίωσης γύρω από δυο Αμερικάνους εφήβους που ζουν σε μια κοντά σε μια αμερικάνικη στρατιωτική βάση στην Ιταλία.

ΥΠΕΡ: Ο Luca Guadagnino του Call Me By Your Name. Η ομορφιά του Ιταλικού τοπίου. Το άπιαστο αμερικάνικο όνειρο και η τάση για σεξουαλική απελευθέρωση. Δίπλα στους δυο νεαρούς πρωταγωνιστές, βρίσκουμε την πάντα αγαπημένη Chloë Sevigny και τον Kid Cudi.

ΚΑΤΑ: Ο Luca Guadagnino του Suspiria. Ο άνισος δημιουργός πρέπει να αποδείξει ότι είχε καλό λόγο πριν αποφασίσει να πατήσει στα χωράφια του Gus Van Sant και ότι δεν το έκανε για το εύκολο exploitation των coming of age ιστοριών μεταξύ gay εφήβων.

The Stand (CBS All Access)

Η ΥΠΟΘΕΣΗ: Η κλασική πλέον μετααποκαλυπτική ιστορία του Stephen King αναβιώνει. Ένας φονικός ιός έχει αφανίζει το 99% του πληθυσμού και οι επιζώντες καλούνται να ξαναφτιάξουν τον κόσμο επιλέγοντας ανάμεσα σε μια αρμονική ουτοπία ή στο απόλυτο χάος.

ΥΠΕΡ: Έχουν περάσει πάνω από 25 χρόνια από την τελευταία διασκευή του βιβλίου και εκείνη η εκδοχή με τον Gary Sinise είναι λίγο ξεπερασμένη. Χρειαζόταν μια νέα ματιά η ιστορία. Ο James Marsden μοιάζει ιδανικός ήρωας για το σύμπαν του Stephen King, δίπλα στην Heather Graham, την Amber Heard, την Whoopi Goldberg, τον Alexander Skarsgard και σύμφωνα με φήμες, τον Marilyn Manson.

ΚΑΤΑ: Ο σκηνοθέτης των επεισοδίων δεν έχει δοκιμαστεί σε κάτι τόσο απαιτητικό και μπορεί να απλά να εξυπηρετεί τις ανάγκες των παραγωγών για εύπεπτο θέαμα. Οι πρόσφατες σειρές που βασίζονταν σε υλικό του του Stephen King (The Outsider, Castle Rock) δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες.

Woke (Hulu)

Η ΥΠΟΘΕΣΗ: Ένας αφοραμερικάνος σχεδιαστής ζει την επιτυχία του κρατώντας κοινωνικά μια απολιτίκ στάση, μέχρι που ξαφνικά πέφτει θύμα βίας και παθαίνει μια μικρή προσωπική «αποκάλυψη».

ΥΠΕΡ: Η σειρά υπόσχεται φαντασία, ευρηματικούς διαλόγους και μια κοφτερή σάτιρα στην εποχή που η πολιτική ορθότητα κυριαρχεί παντού. Οι δυο φρέσκοι δημιουργοί, ο Keith Knight και ο Marshall Todd, ήρθαν για να μείνουν, με χάρη και τόλμη, με αυτή την χαμηλού βεληνεκούς κωμωδία καταστάσεων.

ΚΑΤΑ: Ελπίζουμε το καυστικό αστείο γύρω από τα ευαίσθητα θέματα, ρατσισμού, κοινωνικού διχασμού και παρανοϊκού outrage να μην είναι άστοχο και γυρίσει μπούμερανγκ στη σειρά.

Raised by Wolves (ΗΒΟ)

Η ΥΠΟΘΕΣΗ: Ανδροειδή αναλαμβάνουν την αποστολή να μεγαλώσουν ανθρώπινα παιδιά σε έναν μακρινό πλανήτη με σκοπό να δημιουργήσουν μια υβριδική αποικία όπου η ζωή θα κυλάει ομαλά, χωρίς θρησκευτικές προκαταλήψεις.

ΥΠΕΡ: Πρόκειται για την πρώτη ουσιαστικά μεγάλη δουλειά του Ridley Scott για την τηλεόραση. Ο ακούραστος σκηνοθέτης στα 82 του συνεχίζει να εργάζεται ακατάπαυστα και σίγουρα θα έχει καλούς λόγους για να αφηγηθεί αυτή την ιστορία.

ΚΑΤΑ: Η έλλειψη κάποιου γνωστού ονόματος στο cast. Το δαπανηρό έργο επιστημονικής φαντασίας φημολογείται ότι βασίζεται στα ειδικά εφέ και θα προσφέρει οικογενειακό θέαμα, αντί για μια καλογραμμένη ιστορία για υποψιασμένους θεατές.

Ratched (Netflix)

Η ΥΠΟΘΕΣΗ: Η εξουσιαστική διευθύντρια μιας ψυχιατρικής κλινικής γίνεται ο φόβος και ο τρόμος των ασθενών που βρίσκονται κάτω από την επίβλεψή της.

ΥΠΕΡ: Η κεντρική ηρωίδα είναι στην ουσία μια νεότερη βερσιόν της εμβληματικής νοσοκόμας στη Φωλιά του Κούκου (One Flew Over the Cuckoo’s Nest). Για εκείνο το ρόλο η Louise Fletcher είχε κερδίσει Όσκαρ γυναικείου ρόλου το 1976.

KATA: H τάση του παραγωγού Ryan Murphy να δημιουργεί σειρές με μεγάλες προσδοκίες οι οποίες μένουν από καύσιμα λίγα επεισόδια μετά τον πιλότο κράχτη. Ας ελπίσουμε ότι αυτή θα είναι μια ενδιαφέρουσα σειρά και όχι ένα ακόμη American Horror Story. Στα υπέρ της σειράς, η παρουσία της Sarah Paulson στον κεντρικό ρόλο.

Ανδρέας Κύρκος www.avopolis.gr

Διακοπές 2020 : Ένα οδοιπορικό στον αρχαιολογικό μας πλούτο

Διακοπές 2020 : Ένα οδοιπορικό στον αρχαιολογικό μας πλούτο…

Εκτός από βουνό και θάλασσα, η Ελλάδα μας επιτρέπει να συνδυάσουμε εύκολα την ξεκούραση στη φύση με μια «βουτιά» στον πολιτισμό.

Ας το παραδεχτούμε: Έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που επισκεφθήκαμε κάποιον αρχαιολογικό χώρο ή μουσείο της χώρας μας. Και αν το χειμώνα μπορούσαμε να έχουμε… ήσυχη τη συνείδησή μας, οι δικαιολογίες στερεύουν κατά τη διάρκεια της άδειάς μας. Ειδικά αν λάβουμε υπόψη μας ότι μερικοί από τους σπουδαιότερους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας βρίσκονται κατά μήκος μεγάλων, σύγχρονων αυτοκινητοδρόμων, που μας επιτρέπουν να φτάσουμε στον προορισμό μας γρήγορα, εύκολα και με ασφάλεια.

Για αρχή, σας προτείνουμε ανεπιφύλακτα να δοκιμάσετε ένα σύντομο road trip, που θα σας μεταφέρει σε ορισμένα από τα σπουδαιότερα μνημεία της Στερεάς Ελλάδας. Βγείτε στον Α.Θ.Ε. και παρεά με όλες τις ιστορίες και τα μυστικά που θα βρείτε στις Διαδρομές της Νέας Οδού ανακαλύψτε και πάλι τους θησαυρούς της πατρίδας μας.

Βοιωτία: Αρχαίες πόλεις, μυκηναϊκοί τάφοι και… λιοντάρια

Ελάχιστα χιλιόμετρα από τη Θήβα, βρίσκονται τα ερείπια του ιερού της Δήμητρας Καβιραίας και Κόρης, όπου στην αρχαιότητα βρισκόταν και η πόλη των Κάβιρων. Το Καβίρειο, όπως κι η Ελευσίνα, ήταν συνδεδεμένο με τη διδασκαλία των μυστηρίων.

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών, θα έρθουμε σε επαφή με ολόκληρη την ιστορία της Βοιωτίας, από την Παλαιολιθική περίοδο έως και την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους. Οι εκπλήξεις του μουσείου συνεχίζονται μέχρι την αυλή του: Εδώ θα συναντήσουμε τον μεσαιωνικό πύργο Σαιντ Ομέρ.

Αφήνουμε πίσω μας τη Θήβα, επιστρέφουμε στον αυτοκινητόδρομο και προχωράμε προς τον Ορχομενό. Με την ιστορία του να φτάνει μέχρι και τη Νεολιθική περίοδο, υπόσχεται να μας εντυπωσιάσει με το αρχαίο θέατρο και τον μεγαλόπρεπο θολωτό, μυκηναϊκό τάφο του Μινύα.

Τελευταία στάση μας στο νομό Βοιωτίας, η Χαιρώνεια. Διάσημη για τη μάχη μεταξύ των Μακεδόνων και των συνασπισμένων Αθηναίων, Θηβαίων, Κορινθίων, Μεγαρέων κ.ά. το 338 π.Χ., και με τον διάσημο λέοντά της να τιμά τους πεσόντες της μάχης, η Χαιρώνεια έχει να επιδείξει και ένα αρχαίο θέατρο, αλλά και την ακρόπολή της.

Δελφοί: Περιήγηση στο κέντρο του κόσμου

Αν και δεν πρόκειται παρά για μια μικρή κωμόπολη, ετοιμαστείτε να περάσετε εδώ αρκετό από τον χρόνο σας, αφού διαθέτει έναν από τους πλέον διάσημους αρχαιολογικούς χώρους στην Ελλάδα παρά τον τεράστιο ανταγωνισμό. Άλλωστε, κλείνοντας μία διανυκτέρευση, θα έχετε την ευκαιρία να απολαύσετε και την οργιώδη φύση του Παρνασσού ή αν θέλετε να εκπληρώσετε όλες τις… ανειλημμένες αρχαιολογικές σας υποχρεώσεις να επισκεφθείτε και το αρχαιολογικό μουσείο της Άμφισσας.

Στον ίδιο τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών, πάντως, μπορείτε να αναρωτηθείτε για την πραγματική σημασία του Θόλου, του κυκλικού μνημείου μυστήριο που κάποτε κοσμούνταν από νύμφες και κενταύρους, να δείτε την περίφημη Κασταλία πηγή, ένα από τα καλύτερα διατηρημένα αρχαία θέατρα σε όλη την Ελλάδα, αλλά και ένα από τα καλύτερα διατηρημένα στάδια της αρχαιότητας.

Όλα αυτά, φυσικά, πριν προχωρήσετε στο ίδιο το Μαντείο, το πιο… αξιόπιστο της αρχαιότητας μαζί με εκείνο της Δωδώνης, οι χρησμοί του οποίου ξεκινούσαν πολέμους και εξασφάλιζαν εκεχειρίες.

Ολοκληρώνοντας την περιήγησή σας με μια ξενάγηση στο Αρχαιολογικό Μουσείο των Δελφών, θα βεβαιωθείτε ότι θα λυθούν όλες οι απορίες που σας γεννήθηκαν όσο περιπλανιόσασταν ανάμεσα σε αυτά τα ανυπολόγιστης πολιτιστικής αξίας θαύματα.

Φθιώτιδα: Αρχαίες και νέες μάχες, ιαματικές πηγές και μεσαιωνικά κάστρα

Επιστρέφουμε στον ΑΘΕ και στο τμήμα που λειτουργεί και συντηρεί η Νέα Οδός και κινούμαστε μέσα από τα τούνελ της προς τις ιστορικές Θερμοπύλες. Εκεί, μπορούμε να δούμε το πασίγνωστο επίγραμμα του Σιμωνίδη του Κείου: «Ὦ ξεῖν᾿, ἀγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ὅτι τῇδε κείμεθα τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι», δηλαδή «Ξένε διαβάτη, ανάγγειλε στους Λακεδαιμόνιους ότι ταφήκαμε εδώ, υπακούοντας στα προστάγματά τους», κρατώντας ζωντανή στην αιωνιότητα τη γενναία μάχη των Ελλήνων εναντίον των Περσών.

Σειρά έχει, φυσικά, μια επίσκεψη στο σύγχρονο μουσείο των Θερμοπυλών, που εγκαινιάστηκε το 2010, προσφέροντας μια κορυφαία εμπειρία ξενάγησης με τη χρήση οπτικοακουστικών μέσων και διαδραστικών τραπεζιών. Πριν συνεχίσουμε τη διαδρομή μας, κάνουμε μια στάση στα ιαματικά λουτρά Καλλιδρόμου, μιας φυσικής λίμνης που σχηματίζουν θερμές πηγές και η οποία είναι διάσημη για την ανακούφιση από δερματικά προβλήματα.

Επόμενη στάση η Υπάτη. Εκτός από το απαράμιλλης ομορφιάς πάρκο της και τα λουτρά της, διαθέτει ένα μοναδικό Βυζαντινό Μουσείο, το οποίο φιλοξενείται στους Καποδιστριακούς Στρατώνες του 1836 και κοσμείται από παλαιοχριστιανικά ψηφιδωτά. Το κάστρο της Υπάτης, είναι το σημαντικότερο βυζαντινό μνημείο της δυτικής Φθιώτιδας, με την ακμή του να χρονολογείται στον 13ο αιώνα μ.Χ., ενώ ο λαϊκός θρύλος τον θέλει να κατοικείται από στοιχειά.

Τελικός μας προορισμός, η Λαμία ενδεχομένως μετά από μία στάση στη γέφυρα του Γοργοποτάμου, αν νιώθουμε πλέον την ανάγκη και για μια γεύση… σύγχρονης ιστορίας. Το εντυπωσιακό κάστρο της Λαμίας, θεμελιωμένο σε αρχαία οχύρωση του 4ου – 3ου αιώνα π.Χ., αποτελεί ένα πραγματικό μωσαϊκό των ξένων κατακτητών που πέρασαν από την πόλη: Εκτός των Οθωμανών, παρεμβάσεις και προσθήκες έχουν κάνει κατά καιρούς οι Καταλανοί και οι Φράγκοι.

Ανεβαίνοντας στο κάστρο, η θέα της πόλης και κυρίως των αμέτρητων βουνών που την τριγυρίζουν, αλλά και του κάμπου και της θάλασσας πλησίον της, κόβει την ανάσα. Μέσα σε έναν οθωμανικό στρατώνα στο εσωτερικό του, στεγάζεται το Αρχαιολογικό Μουσείο της Λαμίας,κ με ευρήματα από την γύρω περιοχή που εκτείνονται από τους νεολιθικούς έως και τους ρωμαϊκούς χρόνους.

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον πολιτισμό

Από το βορειότερο μέχρι το πιο νότιο άκρο της, η Ελλάδα είναι διάσπαρτη με πολιτιστικούς θησαυρούς. Και οι περισσότεροι είναι προσβάσιμοι με εξαιρετική ευκολία, μέσα από υπερσύγχρονους αυτοκινητοδρόμους, όπως εκείνοι που λειτουργεί, συντηρεί και διαχειρίζεται η Νέα Οδός. Για να είμαστε σίγουροι ότι δεν προσπεράσαμε κάποιο από τα πιο κρυφά της διαμάντια, μπορούμε να επισκεφτούμε μέσα από τον υπολογιστή ή και το κινητό μας, όταν ήδη βρισκόμαστε καθ’ οδόν, την ιστοσελίδα www.neaodos.gr/tours. Εκεί, μπορούμε να βρούμε μια λίστα με όλα τα σημαντικά αξιοθέατα που περιμένουν στην άκρη της Νέας Οδού, και να διαβάσουμε τις κυριότερες πληροφορίες γύρω από τους προορισμούς μας.

www.tanea.gr

Capone: O Tom Hardy γίνεται ο λόρδος του εγκλήματος

Capone: O Tom Hardy γίνεται ο λόρδος του εγκλήματος. Το γκανγκστερικό biopic του Josh Trank έρχεται στις 20 Αυγούστου στους κινηματογράφους…

Έχοντας υπάρξει ο πιο αδίστακτος επιχειρηματίας και λαθρέμπορος του Σικάγο, ο Alphonse Gabriel Capone (ευρύτερα γνωστός ως Al Capone) ήταν ο πιο ισχυρός και διαβόητος μαφιόζος της Αμερικής. Η ταινία επικεντρώνεται στα τελευταία χρόνια της ζωής του, όπου έπειτα από σχεδόν δέκα χρόνια φυλάκισης, ο θρυλικός γκάνγκστερ παραφρονεί, καθώς οι μνήμες από το βίαιο παρελθόν του επιστρέφουν για να τον στοιχειώσουν. Η νέα ταινία του ταλαντούχου σκηνοθέτη και σεναριογράφου Josh Trank (“Το Χρονικό”), με πρωταγωνιστή τον υποψήφιο για Όσκαρ Tom Hardy  (“Η Επιστροφή”, “Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής“, “Δουνκέρκη“) στον ρόλο του Al Capone.

Η δεκαετία του ’20 βρήκε τον κόσμο των γκάνγκστερ στην απόλυτη ακμή τους. Άνθρωποι σκληροί και αμετανόητοι, οι οποίοι μεγάλωσαν στους δρόμους της πόλης και έφτιαξαν πανίσχυρα εγκληματικά συνδικάτα έκαναν επίδειξη δύναμης με τις ατελείωτες σφαίρες τους.

Capone: O Tom Hardy γίνεται ο λόρδος του εγκλήματος

Στον κόσμο της ποπ κουλτούρας, αυτοί οι βίαιοι κυρίαρχοι υπήρξαν αντικείμενο θαυμασμού και σεβασμού. Καμιά άλλη μορφή δεν ήταν τόσο δημοφιλής όσο ο Al Capone, ο περιβόητος κακοποιός από το Σικάγο. Στη διάρκεια της ζωής του, έζησε την εποχή της Ποτοαπαγόρευσης, την άνοδο του οργανωμένου εγκλήματος και την περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης. Αυτό δεν τον εμπόδισε να ανακηρυχθεί σε μια εμβληματική φιγούρα της εποχής του. Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Josh Trank ήταν ενθουσιασμένος με την πολυτάραχη ζωή του διαβόητου γκάνγκστερ και, συγκεκριμένα, με τα τελευταία χρόνια της ζωής του, που μοιάζουν να είναι ξεχασμένα σε σχέση με τον υπόλοιπο βίο του.

Αφού εξέτισε την ποινή του για 11 χρόνια σε ομοσπονδιακή φυλακή για φοροδιαφυγή, ο Capone αφέθηκε ελεύθερος το 1939. Όμως, πια, τίποτα δεν έμοιαζε με αυτό που ήταν πριν. Η διάνοια πίσω από την κακόφημη Σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου, στην οποία κατόρθωσε και εξουδετέρωσε επτά από τους πιο επικίνδυνους αντιπάλους του, ήταν πια σε αρχικό στάδιο παράνοιας, γεγονός που έφερε η προχωρημένη σύφιλη. Η δράση του Capone στο χώρο του εγκλήματος κράτησε σχετικά λίγα χρόνια σε αντίθεση με το θρύλο που έχει αφήσει. Στην ηλικία των 33 ετών, είχε ήδη συλληφθεί, καταδικαστεί για φοροδιαφυγή και μπει στη φυλακή, δίνοντας με αυτό τον τρόπο τέλος στην παράνομη δράση του. 

ΤΟΜ ΧΑΡΝΤΙ ΚΑΠΟΝΕ 3

Όλη η παραγωγή ανυπομονούσε για τη συμμετοχή του Tom Hardy στην ταινία. Παρά το δύσκολο πρόγραμμα, ο δημοφιλής ηθοποιός το κατόρθωσε. “Ο Tom Hardy είναι ο νούμερο ένα αγαπημένος μου ηθοποιός που ζει και εργάζεται αυτή τη στιγμή, τελεία και παύλα!“, δηλώνει με θαυμασμό ο Trank. “Έχει την κατάλληλη ηλικία, ο ρόλος αυτός τού ταιριάζει απόλυτα“. Ο ίδιος ο Hardy σχολιάζει το ρόλο του: “Στην ταινία υπάρχει ένα σιωπηλό τέλος σε μια ζωή ευμάρειας. Η ιστορία είναι περίπλοκη, έχει μια δόση χιούμορ αλλά και συναισθηματικό βάθος. Ο Capone ήταν αρχικά φυλακισμένος στη φυλακή, έπειτα στο ίδιο του το μυαλό“.

Τον χαρακτήρα του Johnny, που φτιάχτηκε ως μια μίξη των κοντινότερων συνεργατών του Capone, υποδύεται ο υποψήφιος για Όσκαρ Matt Dillon (‘’Ο Αταίριαστος’’, ‘’Ένα Φιλί Πριν Πεθάνεις’’), ενώ η Linda Cardellini (‘’Το Πράσινο Βιβλίο’’, ‘’Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη’’) υποδύεται τη Mae Capone, σύζυγο του Al για περίπου τριάντα χρόνια.

ΤΟΜ ΧΑΡΝΤΙ ΚΑΠΟΝΕ 1

Η ιδέα να παίξει η Linda με τον Tom ήταν μια πολύ σωστή απόφαση“, σχολιάζει ο Trank. “Έχει χιούμορ, είναι πολύ θετικό άτομο και αυτό φαίνεται, πιστεύω, σε κάθε σκηνή του έργου. Η Mae αγαπάει τον άντρα της με όλη της την καρδιά, αλλά νιώθει μπερδεμένη μη μπορώντας να διαχειριστεί την ψυχολογική του κατάρρευση“. Ο Kyle MacLachlan (‘’Μπλε Βελούδο’’, ‘’Ο Ύποπτος Κόσμος του Τουίν Πικς’’) υποδύεται τον Doctor Karlock, χαρακτήρα που άντλησε έμπνευση από τον προσωπικό γιατρό του Capone. “Ο Kyle είναι ένας εξαίρετος ηθοποιός με μια μοναδική παρουσία”, λέει ο σκηνοθέτης, συμπληρώνοντας πως “έχει πραγματικά ενδιαφέρον όταν καταπιάνεται με χαρακτήρες με σκοτεινή πλευρά. Έτσι, γίνεται και εδώ“. 

Η ταινία Capone έρχεται στους κινηματογράφους στις 20 Αυγούστου.

Γράφει: Ναταλί Αντωνίου www.esquire.com.gr

Οι καλύτερες τραγικωμωδίες της TV

Οι καλύτερες τραγικωμωδίες της TV. Οι εποχές που ζούμε είναι για γέλια και για κλάματα. Κάτι που αποτυπώνεται με τον καλύτερο τρόπο στη σημερινή τηλεόραση…

Αλήθεια, τι ακριβώς είναι μία τραγικωμωδία και γιατί έχoυν τόση ζήτηση οι τραγικωμωδίες σήμερα στο τηλεοπτικό κοινό; Όταν ο Μάκης Παπαδημητρίου είχε μιλήσει στο ελληνικό Esquire για το Πέτρες στις τσέπες του, μία από τις πιο επιτυχημένες παραστάσεις στο ελληνικό θέατρο τα τελευταία χρόνια, είχε περιγράψει άθελά του τον όρο: “Η επιτυχία της παράστασης πιστεύω πως βασίστηκε στο ότι την κάναμε γρήγορη, αστεία και με την ιστορία να σου μένει, να την κουβαλάς μαζί σου, να τη θυμάσαι και την επόμενη μέρα, ακόμα κι αν είσαι από εκείνους τους θεατές που δεν τους άγγιξε το προσωπικό χιούμορ που έχουμε εντάξει σ’ αυτήν”.

Γρήγορη και χιουμοριστική είναι τα στοιχεία που δανείζεται από την κωμωδία η τραγικωμωδία ενώ το δράμα μπαίνει στο παιχνίδι μέσα από δυνατές, ανθρώπινες ιστορίες που χαράσσονται στο μυαλό των θεατών. Δε χωρά αμφιβολία πως τα τελευταία χρόνια τα όσα ζούμε σε παγκόσμιο επίπεδο είναι για γέλια και για κλάματα. Έτσι, οι τραγικωμωδίες (ή κωμικοτραγωγίες) ταιριάζουν κουτί καθώς αφηγούνται τις ιστορίες από τον θαυμαστό καινούργιο κόσμου του 21ου αιώνα. Κάτι, δηλαδή, που αποτυπώνεται ιδανικά στις κορυφαίες τηλεοπτικές τραγικωμωδίες που ακολουθούν. 

Russian Doll (Netflix)

Πόσο τρομακτικό είναι να βιώνεις ξανά και ξανά τον θάνατό σου;  Η Nadia Vulvokov (Natasha Lyonne) ζει το βράδυ της μαρμότας καθώς χάνει τη ζωή της συνεχώς όσο προσπαθεί να ξεφύγει από τη χρονοδίνη μέσα στην οποία παγιδευτεί. Είναι τα 36α γενέθλιά της, γίνεται ένα πάρτι για χάρη της αλλά εκείνη τι κρίμα; σκοτώνεται με δεκάδες διαφορετικούς τρόπους που ακροβατούν με την απόλυτη γελοιότητα. Ανάμεσα στις κωμικές σεκάνς, ο φόβος του θανάτου και η καθημερινή τοξικότητα μιας γυναίκας που δεν έχει βρει τι ακριβώς θέλει στη ζωή της δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα γεμάτο ξεκαρδιστικά γέλια και πικρές συνειδητοποιήσεις. 

Fleabag (Prime Video)

“Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικής μου ζωής χρησιμοποιώντας το σεξ για να αντικρούσω το εκκωφαντικό κενό που υπήρχε μέσα στην καρδιά μου” λέει η βασική χαρακτήρας της Phoebe Waller Bridge στη δεύτερη σεζόν του Fleadbag, λίγο πριν βάλει τα γέλια και πει “Είμαι πολύ καλή σε αυτό”. Ο ορισμός της τραγικωμωδίας με άλλα λόγια και μία σειρά που έχει γράψει ήδη ιστορία με το κατάμαυρο χιούμορ, τους γοητευτικά αντιπαθητικούς χαρακτήρες και τις σκληρές αλήθειες που αφήνει να αναδυθούν στην επιφάνεια. Όσο για τη Βρετανίδα δημιουργό του Fleabag; Το tv show ήτα το εισιτήριό της για τον μαγικό κόσμο του Χόλιγουντ και το franchise του James Bond.

Bojack Horseman (Netflix)

Τι δουλειά έχει ένα νιχιλιστικό ανθρωπόμορφο άλογο σε ένα σύμπαν όπου η κατάθλιψη και η κενότητα στις ανθρώπινες σχέσεις παίζουν τον βασικό ρόλο; Το ίσως πιο ενήλικο κινούμενο σχέδιο όλων των εποχών δια χειρός Raphael Bob Waksberg είναι πολύ απλά ένα αριστούργημα που ισορροπεί με απόλυτη επιτυχία ανάμεσα στο μηδέν και το άπειρο της σύγχρονης ζωής, εκεί δηλαδή που δεν ξέρεις ποτέ αν πρέπει να κλάψεις ή να γελάσεις.

Barry (HBO)

Να σου συστήσουμε τον Bill Hader, έναν από τους καλύτερους κωμικούς που διαθέτουν σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες. O 42χρονος ηθοποιός, αφού πρώτα ακόνισε τις ικανότητές του και έδειξε το αδιαμφησβήτό  ταλέντο του στο Saturday Night Live, αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα: Να δημιουργήσει κάτι τελείως δικό του. Και εγένετο Barry, μία βραβευμένη με Emmy τραγικωμωδία όπου ένας μανιακός δολοφόνος κάνει μαθήματα υποκριτικής έχοντας το κρυφό όνειρό να γίνει μία μέρα ηθοποιός απλά στο ενδιάμεσο, πρέπει να σκοτώνει για να ζήσει.

I May Destroy You (HBO)

Η Michaela Coel είναι η νέα ανερχόμενη δύναμη στην βρετανική και όχι μόνο τηλεόραση. Το I May Destroy You, όπου μία κοπέλα προσπαθεί να βρει τι έγινε εκείνο το βράδυ που τη νάρκωσαν και της επιτέθηκαν σεξουαλικά σε ένα μπαρ, αποτελεί την καλύτερη απόδειξη για αυτό. Η σειρά που ρίχνει φως σε δύσκολο σύγχρονα προβλήματα (διαλυμένες οικογένειες, σεξουαλικές προδοσίες, μοναξιά) καταφέρνει να εναλλάσσει με μαεστρία σκηνές ξεκάθαρα κωμικές με σκηνές που σου ρίχνουν γροθιές στο στομάχι. Ή με άλλα λόγια ενώνει ιδανικό το κωμικό με το τραγικό.

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας www.esquire.com.gr

Other Music: Το ντοκιμαντέρ για το θρυλικό δισκοπωλείο της Νέας Υόρκης!

Other Music: Το ντοκιμαντέρ για το θρυλικό δισκοπωλείο της Νέας Υόρκης…

Η προβολή του στους κινηματογράφους αναβλήθηκε δύο φορές λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. To ντοκιμαντέρ για το “Other Music”, το αγαπημένο δισκοπωλείο της Νέας Υόρκης που έκλεισε το 2016, θα προβληθεί από πλατφόρμες streaming την επόμενη εβδομάδα. Το “Other Music”, η προβολή του οποίου στους κινηματογράφους αναβλήθηκε δύο φορές λόγω της πανδημίας του νέου κορονοϊού θα είναι διαθέσιμο στις πλατφόρμες Amazon Prime, iTunes, Google Play από τις 25 Αυγούστου.

Το ντοκιμαντέρ παραγωγής και σκηνοθεσίας των Πουλόμα Μπάσου και Ρομπ Χατς Μίλερ έχει θέμα την ιστορία του θρυλικού κεντρικού δισκοπωλείου της Νέας Υόρκης που ήταν επί 21 χρόνια το επίκεντρο της εναλλακτικής μουσικής σκηνής του Ιστ Βίλατζ και προορισμός θαυμαστών των αντισυμβατικών ήχων απ’ όλο τον κόσμο και της κοινότητας γύρω από αυτό.

Ο Έζρα Κένινγκ των Vampire Weekend, ο Ματ Μπέρνιγκερ των The National, ο Γουίλιαμ Μπασίνσκι των Animal Collective, καθώς και οι ιδιοκτήτες του καταστήματος μιλούν για τον ζωτικό και σημαντικό ρόλο του στην τέχνη τους και στη μουσική που αγάπησαν και στην πολιτιστική ζωή της πόλης.

Ο πρώην ιδιοκτήτης του “Other Music” Τζος Μεϊντέλ ανέφερε σε δήλωσή του: “Είναι μια ιστορία για το δισκοπωλείο, σίγουρα, αλλά επιπλέον αφορά τη δύναμη της κοινότητας και το πρόσωπο των πόλεων και της κουλτούρας μας που αλλάζει. Η ταινία είναι μια διασκεδαστική γιορτή δημιουργικότητας και των ανθρώπων και των τόπων που έχουν σημασία σε αυτήν τη ζωή. Και φαίνεται ακόμη πιο επίκαιρο σήμερα”.

Γράφει: Ναταλί Αντωνίου www.esquire.com.gr

ΕΛΛΑΔΑ: Οι φύλακες της μνήμης!

Η Χριστίνα Ευστρατιάδου στις «Ιστορίες του Καστελλόριζου» αναφέρει: «14.000 ψυχές στις αρχές του 20ού αιώνα και παρά τους πολέμους, ξενιτεμούς, αντέχαμε. Αντέχαμε γιατί ακουμπούσαμε σε κάτι πολύ δυνατό: στον πολιτισμό μας». Φωτ. George Detsis

Οταν ταξιδεύει με το καράβι για το Καστελλόριζο, στον μεγάλο χάρτη των Δωδεκανήσων που στολίζει το σαλόνι του πλοίου, το νησί βρίσκεται ως συνήθως σε ένθετο, έξω από τη γεωγραφική του θέση. «Οι λόγοι είναι πρακτικοί, το κατανοώ», λέει. «Αλλά και πάλι με πληγώνει. Σε μια οικογενειακή φωτογραφία, θα βάζατε ποτέ ένα μέλος της οικογένειάς σας να στέκεται μόνο του στην άκρη, μακριά από τους υπόλοιπους;».

Η ιστορικός Ειρήνη Σαρίογλου είναι Πολίτισσα γέννημα θρέμμα, συνεπώς είναι εκ γενετής αλλά και λόγω επαγγέλματος ένας άνθρωπος ταγμένος στη διαφύλαξη της μνήμης. Μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, εκεί βρίσκονται ακόμη οι δικοί της άνθρωποι κι εκεί επιστρέφει τρεις φορές την εβδομάδα αφού διδάσκει Νεώτερη Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Πόλης.

Είναι όμως και Καστελλοριζιά· από αγάπη αυτό το βαθύ αίσθημα που νιώθει κανείς όταν είναι πολύ νέος, και διαρκεί για πάντα. Πρωτογνώρισε το νησί 18 χρόνων και έγινε έκτοτε ο τόπος της καρδιάς της. Πόσo μάλλον που τα τελευταία 5 χρόνια έχει αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Καστελλορίζου. «Το αγαπώ το νησί για πολλούς λόγους», λέει. «Είναι ένας ιδιαίτερος και ευλογημένος τόπος, πολύ κοντά στα μικρασιατικά παράλια. Και όταν λέω πολύ κοντά στη Λυκία δεν εννοώ μόνο γεωγραφικά. Αρα δεν ήμουν μια “ξένη” για τους κατοίκους του νησιού, από την πρώτη στιγμή. Το εγχείρημα του φεστιβάλ όμως ήταν δύσκολο και δεν γνώριζα εάν θα είχε την αποδοχή της τοπικής κοινωνίας και κυρίως των παιδιών».

Συζητάμε για το κινηματογραφικό φεστιβάλ «Πέρα από τα σύνορα» (23-30/8), που πλέον βρίσκεται στην τελική ευθεία έχοντας εξασφαλίσει παρά τις αντίξοες φετινές συνθήκες περισσότερες από 300 υποψηφιότητες από όλο τον κόσμο, από τις οποίες η προκριματική επιτροπή επέλεξε 24 ντοκιμαντέρ από 18 χώρες για το διαγωνιστικό τμήμα.

Μιλάμε για το ιστορικό ντοκιμαντέρ που αποτελεί τον κεντρικό άξονα του προγράμματος. Και βεβαίως κουβεντιάζουμε για την απόφαση να θεσμοθετηθεί μια διεθνής διοργάνωση τέτοιας εμβέλειας τόσο μακριά από την ηπειρωτική Ελλάδα «στην εσχατιά της Ευρώπης», τονίζει εκείνη ευγενικά. «Η αφορμή για τη θεσμοθέτηση αυτού του φεστιβάλ ήταν η τελευταία παραγωγή του Ελληνικού Ιδρύματος Ιστορικών Μελετών (ΙΔΙΣΜΕ), το 2016», λέει. «Επρόκειτο για έναν τόμο και ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ αφιερωμένα στο Καστελλόριζο με τίτλο “Στην άκρη του Αιγαίου, Καστελλόριζο, 1890-1948”. Μάλιστα το ντοκιμαντέρ αυτό απέσπασε και το Α΄βραβείο Καλύτερου Ιστορικού Ντοκιμαντέρ στο Λονδίνο την ίδια χρονιά. Η επιθυμία μας ήταν να προβληθεί η ταινία και στο νησί. Αυτό μας οδήγησε τελικά στην ιδέα να δημιουργήσουμε το φεστιβάλ, ώστε να βοηθήσουμε το Καστελλόριζο να βρει ξανά τη θέση που του αξίζει στο πολιτιστικό γίγνεσθαι. Και τονίζω τη λέξη “ξανά”, γιατί ίσως λίγοι γνωρίζουν την ευμάρεια αλλά και τον πολιτισμό που είχε το νησάκι μέχρι τη μικρασιατική τραγωδία. Ανέκαθεν ήθελε να μοιάσει στη μεγάλη αρχόντισσα της Ιωνίας, τη Σμύρνη. Για αυτό οι Καστελλοριζιοί έφερναν πάντοτε τα καλύτερα προϊόντα στον τόπο τους: από μεθόδους εκμάθησης της γαλλικής άνευ διδασκάλου μέχρι εσάρπες Κεϋλάνης».

Σταυροδρόμι πολιτισμών

Αυτήν την παράδοση, τις αναμνήσεις αλλά και την κουλτούρα του τόπου επιδιώκει το φεστιβάλ να γνωστοποιήσει στα πέρατα του κόσμου άλλωστε και οι Καστελλοριζιοί, άνθρωποι των συνόρων που η Ιστορία ποτέ δεν τους χαρίστηκε, βρίσκονται σκορπισμένοι σε όλες τις ηπείρους, χωρίς ωστόσο να ξεχνούν τις βαθιές τους ρίζες στο νησί. Και δεν είναι διόλου τυχαίο ότι ο θεσμός επικεντρώνεται στο ιστορικό πολιτικοκοινωνικό ντοκιμαντέρ με διοργανωτικό φορέα το ΙΔΙΣΜΕ.

«Το γεγονός ότι κατά το παρελθόν το Καστελλόριζο υπήρξε ένα σταυροδρόμι πολιτισμών δίνει, νομίζω, μια ευρύτερη διάσταση στο εγχείρημά μας», υπογραμμίζει η ιστορικός, και αναφέρεται στην πλούσια πνευματική παράδοση του νησιού που «με αίσθημα ευθύνης» προσπαθούν να αναβιώσουν. Χωρίς να λείπει το μεράκι και η αγάπη για το αντικείμενο, που φαίνεται ότι χαρακτηρίζει τους ιστορικούς και τους συνεργάτες του ΙΔΙΣΜΕ. «Θυμίζω ότι ύστερα από 110 χρόνια φέραμε επαγγελματικό θέατρο στο νησί», σχολιάζει με υπερηφάνεια η Ειρήνη Σαρίογλου. Ουσιαστικός είναι επίσης ο ρόλος των συνδιοργανωτών στο Παρίσι (Ecrans des Mondes) και στο Σίδνεϊ (Restoration Committee of Megisti) και η στήριξη της πολιτείας.

Το αποτέλεσμα: μια διοργάνωση που καταφέρνει να βγάλει την Iστορία από τα σκονισμένα σχολικά βιβλία και να την κάνει κτήμα όλων μέσω του κινηματογράφου τεκμηρίωσης. Αλλά αυτό δεν συνέβη από τη μια στιγμή στην άλλη: «Τον πρώτο χρόνο επικεντρωθήκαμε μόνο στα καθήκοντα του φεστιβάλ και θεωρώ ότι δεν καταφέραμε να προάγουμε το “εμείς”», εξηγεί η ιστορικός. «Από τον δεύτερο χρόνο στην προσπάθεια αυτή συμπεριλάβαμε και τα παιδιά του Καστελλορίζου, με ποικίλες πολιτιστικές δράσεις, θεατρικές παραστάσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα, θέατρο σκιών, μαθήματα κινηματογράφησης, ελεύθερης κατάδυσης, χορού και άλλα πολλά. Ετσι ο θεσμός μετατράπηκε πολύ γρήγορα σε μια μεγάλη γιορτή πολιτισμού για μικρούς και μεγάλους, για τους μόνιμους κατοίκους αλλά και για τους επισκέπτες του νησιού».

Η γεωπολιτική

Προφανώς δεν θα μπορούσε να μείνει έξω από τη συζήτησή μας η αναφορά στην πρόσφατη ένταση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Αλλωστε το Καστελλόριζο, ως απώτατο νοτιοανατολικό όριο της Ευρώπης, βρίσκεται σε ένα νευραλγικό σημείο γεωπολιτικά. Γι’ αυτό υπήρξε ιστορικά τόπος διαφιλονικούμενος. Μπορεί άραγε ο πολιτισμός να διαφυλάξει όχι μόνο τη μνήμη αλλά και το παρόν μιας κοινωνίας;

«Θα σας παραπέμψω σε μια πολύ αγαπημένη μου Καστελλοριζιά συγγραφέα, τη Χριστίνα Ευστρατιάδου. Στο βιβλίο της “Ιστορίες του Καστελλόριζου” περιγράφει με τρόπο γλαφυρό το νησί της στις αρχές του 20ού αιώνα, όπου μεγάλωσε εκεί και η ίδια. Αναφέρει: “14.000 ψυχές στις αρχές του 20ού αιώνα και παρά τους πολέμους, ξενιτεμούς, κατακτητές, αντέχαμε. Αντέχαμε γιατί ακουμπούσαμε σε κάτι πολύ δυνατό: στον πολιτισμό μας. Πολιτισμός που ήταν πράξη”».


«Ο θεσμός μετατράπηκε πολύ γρήγορα σε μια μεγάλη γιορτή πολιτισμού για μικρούς και μεγάλους, για τους μόνιμους κατοίκους αλλά και για τους επισκέπτες του νησιού», λέει η Ειρήνη Σαρίογλου, καλλιτεχνική διευθύντρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Καστελλορίζου.

Το πρόγραμμα και τα βραβεία

Φέτος ήταν μια δύσκολη χρονιά στη σκιά της πανδημίας. Παρ’ όλα αυτά, περισσότερα από 300 ντοκιμαντέρ Ελλήνων και ξένων δημιουργών υπέβαλαν αίτηση για να συμμετάσχουν στο 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Καστελλορίζου και τελικά προκρίθηκαν για να διαγωνισθούν 18 μεγάλου/μεσαίου μήκους ντοκιμαντέρ και έξι μικρού μήκους. Επίσης, αυτό το καλοκαίρι εγκαινιάζονται τρία νέα βραβεία. Έτσι, εκτός από τα βραβεία Καλύτερου Ιστορικού Ντοκιμαντέρ, Καλύτερου Κοινωνικοπολιτικού Ντοκιμαντέρ αμφότερα με την ευγενική χορηγία της Βουλής των Ελλήνων και το Ειδικό Βραβείο Μεσογειακής Φιλίας, με χορηγία του ΕΚΟΜΕ, στα βραβεία προστίθενται το βραβείο Καλύτερου Μικρού Μήκους Ντοκιμαντέρ, το βραβείο Καλύτερου Ελληνικού Ντοκιμαντέρ με χορηγία του ΑΠΘ, καθώς και το Ειδικό Βραβείο του «Οδυσσέα», με χορηγία της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού, το οποίο προορίζεται για Ελληνα σκηνοθέτη του εξωτερικού. Τη διαδικασία απονομής των βραβείων αναλαμβάνουν και φέτος διακεκριμένα μέλη της παγκόσμιας κινηματογραφικής κοινότητας, ενώ προεδρεύουσα της κριτικής επιτροπής είναι η παραγωγός και σκηνοθέτις Μπάρμπαρα Βακερνάγκελ Τζέικομπς. Στην τελετή έναρξης οι επισκέπτες του νησιού θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν ένα ιδιαίτερο αφιέρωμα στον Μάρκο Βαμβακάρη, με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Μάρκος» σε σκηνοθεσία Νίκου Σκαρέντζου. Η βραδιά θα ολοκληρωθεί με τη συναυλία της Σοφίας Παπάζογλου. Στην τελετή λήξης θα προβληθεί σε πρώτη παγκόσμια προβολή το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ «Saving North» του Μίτσελ Τζόνσον. Η αυλαία θα πέσει με τη συναυλία του Δημήτρη Μπάση.

ΜΑΡΩ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ www.kathimerini.gr

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ: Ανεξάρτητοι έλεγχοι ντόπινγκ

Ακόμα ένα  βέλος στη φαρέτρα της καταπολέμησης των απαγορευμένων ουσιών στον αθλητισμό δείχνει ότι θα αποτελέσει ο Διεθνής Οργανισμός Ελέγχων (International Testing Agency). Πρόκειται για έναν Οργανισμό Αντιντόπινγκ που ιδρύθηκε από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή το 2018 και έχει ως βασικούς στόχους την καταπολέμηση του ντόπινγκ και την προστασία του «καθαρού» αθλητισμού μέσα από την ανεξαρτητοποίηση από το αθλητικό κίνημα. Ηδη, ο ΙΤΑ είναι υπεύθυνος για ελέγχους αντιντόπινγκ σε περισσότερες από 45 διεθνείς ομοσπονδίες ή διεθνείς διοργανώσεις.

Το σκεπτικό της ίδρυσης του ΙΤΑ ήταν η ύπαρξη ενός Οργανισμού, ο οποίος, παρόλο που ιδρύθηκε από την ανώτερη αρχή του αθλητικού κινήματος, θα είναι ανεξάρτητος από το αθλητικό κίνημα. Μέχρι σήμερα, οι διεθνείς έλεγχοι σε κάθε άθλημα διεξάγονται από υπηρεσίες της ομοσπονδίας του. Αυτό όμως είχε ως συνέπεια, κατά καιρούς, να υπάρξουν καταγγελίες αθλητών για στοχευμένους ελέγχους. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της παγκόσμιας ομοσπονδίας άρσης βαρών όπου, σύμφωνα με όσα έχουν δει το τελευταίο διάστημα το φως της δημοσιότητας, οι ιθύνοντες του αθλήματος κάλυπταν θετικά τεστ. Επίσης, υπάρχει και το παράδειγμα της Ρωσίας όπου ο Οργανισμός της χώρας περισσότερο υποστήριζε παρά καταπολεμούσε τη χρήση απαγορευμένων ουσιών από αθλητές.

Οι επικεφαλής της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, με την υποστήριξη και του Παγκόσμιου Οργανισμού Αντιντόπινγκ (WADA), αντιλαμβανόμενοι το πρόβλημα άρχισαν από το 2014 να αναζητούν τη λύση. Και αυτή η λύση βρέθηκε με την ίδρυση ενός ανεξάρτητου οργανισμού, του ΙΤΑ. Τα μέλη του Δ.Σ. του ΙΤΑ διαθέτουν την έγκριση του WADA. Ηδη, από τους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2018 οι άνθρωποι του ΙΤΑ αποτέλεσαν τον βασικό πυρήνα για τους ελέγχους. Στη διοργάνωση του Τόκιο θα είναι οι βασικοί υπεύθυνοι για όλο το πρόγραμμα αντιντόπινγκ, τόσο για τους ελέγχους πριν από τους Αγώνες όσο και κατά τη διάρκειά τους. 

Ένα από τα πιο μεγάλα… κάστρα που «έπεσαν» ήταν αυτό της παγκόσμιας ποδηλασίας (UCI). Ύστερα από διαβουλεύσεις που κράτησαν πολλούς μήνες, η UCI αποφάσισε να αναστείλει τη λειτουργία του δικού της οργανισμού ελέγχων και να παραχωρήσει στους ανθρώπους του ΙΤΑ το δικαίωμα των ελέγχων στον χώρο του αθλήματός της. Φωτ. A.P. Photo

Αυτό όμως που αποτελεί το βασικό όραμα των ιδρυτών του Οργανισμού είναι να μετατραπεί ο ΙΤΑ σε ένα παγκόσμιο όργανο που θα πραγματοποιεί ελέγχους με διαφάνεια και χωρίς παρεμβάσεις είτε από αθλητικές αρχές είτε από κυβερνητικές αρχές. Για να επιτευχθεί αυτό πρέπει να έρθει σε συμφωνία με τις παγκόσμιες ομοσπονδίες προκειμένου να του «παραδώσουν» τη διαδικασία των ελέγχων ντόπινγκ. Φυσικά, αυτό κάθε άλλο παρά εύκολο είναι, διότι πολλές ομοσπονδίες θέλουν να έχουν αυτές τον έλεγχο ώστε, εάν χρειαστεί, να προστατεύσουν κάποιον που θεωρείται ίνδαλμα για το άθλημά του ή, όπως υποστηρίζουν άνθρωποι της αθλητικής οικογένειας, να τιμωρήσουν κάποιον… ανυπάκουο με περισσότερους ελέγχους.

Ενα από τα πιο μεγάλα οχυρά που «έπεσαν» ήταν αυτό της παγκόσμιας ποδηλασίας (UCI). Υστερα από διαβουλεύσεις που κράτησαν πολλούς μήνες, η UCI αποφάσισε να αναστείλει τη λειτουργία του δικού της οργανισμού ελέγχων (Cycling Anti Doping Foundation) που ιδρύθηκε το 2008, και από το 2021 να παραχωρήσει στους ανθρώπους του ΙΤΑ το δικαίωμα των ελέγχων στον χώρο του αθλήματός της όπως και την, από το 2008, τεχνογνωσία. «Η UCI είναι πεπεισμένη ότι μέσα από τη συνεργασία της με τον ΙΤΑ θα προστατευτούν οι “καθαροί” αθλητές και θα υπάρξει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα σε αυτόν τον τομέα» ανέφερε, μεταξύ άλλων, η ανακοίνωση που επισφράγισε τη συνεργασία. Ετσι, εάν έρθει κάποιος «ιπτάμενος γιατρός» από το εξωτερικό για να ελέγξει τους Ελληνες ποδηλάτες αυτός θα υπάγεται στη νέα ανεξάρτητη αρχή.

Οι ομοσπονδίες

Η UCI, όμως, δεν είναι η μοναδική διεθνής ομοσπονδία που έχει μπει κάτω από την «ομπρέλα» του ΙΤΑ. Μέχρι τώρα 45 διεθνείς ομοσπονδίες και διοργανώσεις υπάγονται στη νέα ανεξάρτητη αρχή καταπολέμησης του ντόπινγκ. Ο ITA βασίζεται και στις συνεργασίες με τους Εθνικούς Οργανισμούς Αντιντόπινγκ. Οι άνθρωποί του θεωρούν «κλειδί» για την επιτυχία του παγκόσμιου αγώνα για έναν καθαρό αθλητισμό την ανταλλαγή απόψεων με τους εθνικούς οργανισμούς. Πριν από λίγες ημέρες ήρθαν σε συμφωνία με οκτώ εθνικούς οργανισμούς. Ανάμεσα σε αυτούς είναι της Κίνας, της Ιαπωνίας, της Κορέας, του Ηνωμένου Βασιλείου κ.ά.
Μεγάλο βάρος δίνει ο νεοσύστατος Οργανισμός και στην εκπαίδευση των ελεγκτών αντιντόπινγκ. Τον Ιούλιο ανακοίνωσε τη συνεργασία του με εταιρεία κατασκευής εξοπλισμού αντιντόπινγκ, και, όπως όλα δείχνουν, στις διεθνείς διοργανώσεις των επόμενων ετών οι ελεγκτές για να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν ελέγχους θα πρέπει να έχουν εκπαιδευτεί στο International Testing Agency.

ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ ΣΠΑΝΕΑ www.kathimerini.gr

Ο Ridley Scott επιστρέφει στο διάστημα με τη σειρά Raised by Wolves!

Ο Ridley Scott επιστρέφει στο διάστημα με τη σειρά Raised by Wolves. Ο σημαντικός Αμερικανός σκηνοθέτης επιστρέφει στο απώτερο διάστημα…

Στις 3 Σεπτεμβρίου, ο Ridley Scott επιστρέφει στο απώτερο διάστημα και κάνει το σκηνοθετικό ντεμπούτο του στην αμερικανική τηλεόραση με το Raised by Wolves, μια καινούργια σειρά επιστημονικής φαντασίας που θα κάνει το ντεμπούτο της στο HBO Max.

“Η σειρά Raised by Wolves εστιάζει σε δύο ανδροειδή τα οποία έχουν το καθήκον να μεγαλώσουν παιδιά ανθρώπων σε έναν μυστηριώδη παρθένο πλανήτη” επισημαίνουν από το HBO Max. “Καθώς η αναπτυσσόμενη αποικία απειλείται να διαλυθεί λόγω θρησκευτικών διαφορών, τα ανδροειδή μαθαίνουν ότι ο έλεγχος των (θρησκευτικών) πεποιθήσεων των ανθρώπων είναι ένα επισφαλές και δύσκολο καθήκον”.

Όπως σημειώνει το Rolling Stone, η Amanda Collin υποδύεται τη Μητέρα, ένα ισχυρό ανδροειδές, προγραμματισμένο να προστατεύσει, μετά την καταστροφή της Γης, τον οποιονδήποτε. Στο τρέιλερ γίνεται φοβιστική χρήση του παραμυθιού “Τα τρία γουρουνάκια” στην αφήγηση της όλο ένταση και συχνά αιματοβαμμένης ιστορίας.

Ο σκηνοθέτης του “Alien” και του “The Martian” θα είναι ο εκτελεστικός παραγωγός της δέκα επεισοδίων τηλεοπτικής σειράς και τον έχουν επιλέξει να σκηνοθετήσει τα δύο πρώτα επεισόδια.

Γράφει: Ναταλί Αντωνίου www.esquire.com.g

Το αίνιγμα του Charles Ma nson

Το αίνιγμα του Charles Manson. Στη λίστα με τους πιο διαβόητους serial killers ο “πατέρας” της Οικογένειας Μάνσον παραμένει ακόμα και σήμερα στο Νο 1…

Στις 8 Αυγούστου συμπληρώνονται 51 χρόνια από την εποχή που ο Charles Manson σκορπούσε το θάνατο και όλοι από τον Quentin Tarantino και το Netflix μέχρι τα μπεστ σέλερ βιβλία ασχολούνται περισσότερο από ποτέ με την ιστορία του Αμερικανού serial killer και της θηλυκής “οικογένειάς” του. Γιατί άραγε;

Ο Charles Manson πέθανε πριν από τρία χρόνια, στα 83 του, χτυπημένος από το κακό κάρμα του καρκίνος και άρρωστη καρδιά. Κρίμα που δεν κατάφερε να απολαύσει την πεντηκοστή επέτειο για τις δολοφονίες που διέπραξε και οι οποίες τον έκαναν όχι μόνο διαβόητο, αλλά και ποπ σύμβολο: τα ατίθασα μακριά μαλλιά και τα γυαλιστερά μάτια του δε θύμιζαν σε τίποτε τους μυθικούς κινηματογραφικούς μπαμπούλες Freddy Krueger, Michael Myers, Hannibal Lecter. Ο Manson περισσότερο έμοιαζε με ροκ σταρ της εποχής του. Σίγουρα υπήρξαν αρκετοί κατά συρροήν δολοφόνοι στη σύγχρονη ιστορία οι οποίοι είχαν πετύχει πολύ υψηλότερο “σκορ” από τον Manson. Ο Ted Bundy, για παράδειγμα, είχε σκοτώσει 35 ανθρώπους. Ο Jeffrey Dahmer, από την άλλη, είχε διαμελίσει και φάει 16 άντρες και αγόρια, ενώ ο John Wayne Gacy είχε ομολογήσει 33 φόνους και είχε θάψει τα περισσότερα πτώματα στην πίσω αυλή του σπιτιού του στα περίχωρα του Σικάγου. Στην πραγματικότητα, ο ίδιος ο Manson δεν ήταν serial killer. Ωστόσο, το άκουσμα του ονόματός του και μόνο στοιχειώνει ακόμη και σήμερα τα όνειρά μας.

Οι πρόεδροι έρχονται και φεύγουν, οι τιμές στα χρηματιστήρια ανεβοκατεβαίνουν σαν τρενάκι του τρόμου, πόλεμοι ξεκινούν και κάποια στιγμή τελειώνουν (μερικοί από αυτούς όχι ακόμη, αλλά τέλος πάντων), όμως ο Charlie φαίνεται σαν να μην έφυγε ποτέ κι ας είναι πια νεκρός. Αυτό αποδεικνύουν τα περισσότερα από 50 βιβλία που γράφτηκαν γι’ αυτόν, όπως και τα αναρίθμητα τραγούδια που μιλούν γι’ αυτόν, συν μια όπερα, ένα γερμανικό μιούζικαλ και τουλάχιστον 11 ταινίες, εκτός από τα ντοκιμαντέρ και τις τηλεοπτικές σειρές, όλα αφιερωμένα σ’ αυτόν. Πέρυσι μάλιστα, περίπου τέτοια εποχή κυκλοφόρησε και το “Κάποτε στο… Χόλιγουντ” του Quentin Tarantino.

Ο Manson αποτέλεσε μεγάλο κομμάτι της αμερικανικής ποπ κουλτούρας με αρνητικό πρόσημο φυσικά και για κάποιο μυστήριο λόγο όλοι θεωρούν ότι ήταν σαν χθες, όταν λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της Παρασκευής 8 Αυγούστου του 1969 τέσσερα μέλη της “οικογένειας” Manson (τρεις γυναίκες και ένας άντρας), ντυμένοι στα μαύρα, πήραν οδηγίες να δημιουργήσουν “κάτι που να μοιάζει σατανικό, βδελυρά δραματικό και άκρως φρικτό” (τα ακριβή λόγια του Manson), κάτι που θα έσπαγε τη ροζ φούσκα μέσα στην οποία ζούσαν οι καλοβολεμένοι celebrities του Χόλιγουντ από το Μπελ Ερ μέχρι το Μαλιμπού και όλες τις πέριξ περιοχές της νοτιοδυτικής Καλιφόρνιας. Για λόγους που ακόμη και σήμερα είναι άγνωστοι, ο Manson οδήγησε τους οπαδούς του σε ένα συγκεκριμένο οίκημα οδός Gielo Drive, αριθμός 10050 σε μια σχετικά ερημική περιοχή του Μπέβερλι Χιλς, μεταξύ Μπένεντικτ Κάνιον και Μπέβερλι Γκλεν.

Ο Manson δεν είχε καμία σχέση ή προσωπική γνωριμία με τους ενοίκους του σπιτιού, οι οποίοι ήταν ο Roman Polanski (ο ίδιος έλειπε εκείνο το βράδυ για δουλειές στο Λονδίνο) και η οκτώ μηνών έγκυος γυναίκα του, η 24χρονη ηθοποιός και sex symbol, Sharon Tate. Εκείνη τη νύχτα η ανυπεράσπιστη Sharon σφαγιάστηκε στο σαλόνι του σπιτιού της μαζί με ακόμη τρεις φίλους που βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή μαζί της: τον κολλητό του Polanski, Wojciech Frykowski, την Abigail Folger, γόνο και κληρονόμο ξακουστής οικογένειας με επιχειρήσεις καφέ, και το celebrity κομμωτή Jay Sebring.

Το αίνιγμα του Charles Manson
Ο Roman Polanski με την Sharon Tate (© Getty Images)

Η σατανική εντολή που δέχτηκαν από τον Manson οι πιστοί ακόλουθοί του Susan “Sadie” Atkins, Patricia “Katie” Krenwinkel, Linda Kasabian και Charles “Tex” Watson ήταν η εξής: “Σφάξτε όσους υπάρχουν εκεί μέσα”. Και έτσι έγινε. Ένα ακόμη υποψήφιο θύμα του μακελειού που διέφυγε της σφαγής ήταν ο τυχερός νεαρός Steve Parent, που είχε έρθει από μακριά να επισκεφθεί τη φίλη του Abigail Folger εκείνο το βράδυ και του είχε παραχωρηθεί ένα δωμάτιο να κοιμηθεί στο πίσω μέρος της έπαυλης.

Οι δολοφονίες των τεσσάρων δε θύμιζαν σε τίποτε τις “νοικοκυρεμένες” εκτελέσεις της μαφίας. Ο Manson, 34 χρονών την ημέρα εκείνη, ήταν λάτρης των μαχαιριών. Ένα πρώην μέλος της “οικογένειας”, η Dianne “Snake” Lake, ομολόγησε αργότερα ότι ο Manson δίδασκε στους οπαδούς του την ακριβή τεχνική για να σκοτώνουν με μαχαίρι: “Καρφώνεις τη λεπίδα με δύναμη κάθετα στο κάτω μέρος της κοιλιάς και αμέσως τη σπρώχνεις προς τα πάνω, έως το στέρνο και το λαιμό, σιγουρεύοντας ότι έχεις διαλύσει όσο περισσότερα ζωτικά όργανα γίνεται“. Τα λεπτά που η Kasabian κρατούσε τσίλιες στην είσοδο της οικίας οι άλλοι τρεις εκτελούσαν με επαγγελματική ακρίβεια χασάπη τη μακάβρια εντολή του Manson. Εκατόν δύο μαχαιριές στο σύνολο, με το αίμα να βάφει δάπεδα, έπιπλα και τοίχους. Η έγκυος Tate δέχτηκε 16 μαχαιριές και τεμαχίστηκε κάθετα σε δύο μέρη, αφού πριν την είχαν κρεμάσει από το λαιμό με ένα σκοινί δεμένο από το ταβάνι του σαλονιού.

Αργότερα, κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων και της ακροαματικής διαδικασίας, η Atkins ομολόγησε κομπάζοντας πως ήπιε από το αίμα που έσταζε από το σώμα της κρεμασμένης Tate, αποκαλύπτοντας επίσης ότι ήταν αυτή που έδωσε μια σφοδρή μαχαιριά στο 8 μηνών μωρό που είχε ξεπροβάλλει από την κοιλιά του θύματος. Φεύγοντας, έγραψε στην εξώπορτα τη λέξη “Γουρούνι” με μια πετσέτα που είχε ποτίσει στο αίμα της Tate.

Την επόμενη νύχτα ο Manson έστειλε ξανά τον Watson, την Krenwinkel και την Atkins, μαζί με ακόμη ένα πιστό μέλος της “οικογένειας”, τη Leslie Van Houten, σε νέα αποστολή. Αυτή τη φορά τις οδήγησε στο Λος Φέλιζ, μια συνοικία όπου ήταν το σπίτι του Leno LaBianca, ιδιοκτήτη μεγάλης αλυσίδας σούπερ μάρκετ, και της συζύγου του Rosemary. Μέσα σε λίγα λεπτά το σπίτι μετατράπηκε σε σφαγείο: Ο Leno βρέθηκε με τα εντόσθια έξω, η γυναίκα του διαλυμένη σε πολλά κομμάτια και παντού, σε όλους τους τοίχους, ήταν γραμμένες με το αίμα τους λέξεις όπως “Πόλεμος” και “Χάος”.

Οι σφαγές ήταν αρκούντως αποτρόπαιες, αλλά η δίκη που ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1970 κατέληξε σε γκροτέσκο: Ο μικροσκοπικός Manson (1,57 μ.) κατάφερε να μπουρδουκλώσει τα γεγονότα εξηγώντας ότι οι υπνωτικές δυνάμεις με τις οποίες κατηύθυνε τις “ιέρειες” της “οικογένειάς” του δεν ήταν μύθος. Όπως αποδείχτηκε μετά τις έρευνες και τις ανακρίσεις, πολλές από αυτές τις νεαρές κοπέλες έπασχαν από ψυχικές διαταραχές, οι περισσότερες δεν είχαν καν ολοκληρώσει τη βασική σχολική εκπαίδευση και η λατρεία τους προς τον Manson ήταν τυφλή. Όταν αυτός σήκωνε το χέρι, αυτές έκαναν το ίδιο. Όταν σχημάτισε ένα Χ με ξυράφι στο εμπρός μέρος του τριχωτού της κεφαλής του, το έκαναν κι αυτές. Όταν ξύρισε το κεφάλι του, το έκαναν κι αυτές. Επί εννιά μήνες που διήρκεσε η ακροαματική διαδικασία όλες αυτές οι γυναίκες υπέμεναν καρτερικά την ακροαματική διαδικασία στο Δικαστήριο του Λος Άντζελες, άφωνες, ακούνητες, αμίλητες.

ΤΣΑΡΛΣ ΜΑΝΣΟΝ
Susan Denise Atkins, Patricia Krenwinkel και Leslie Van Houten (© Bettmann Archive/getty images)

Ο Manson θέλησε να αποδείξει ότι είχε αυτό το χάρισμα. Ακόμη και ο εισαγγελέας Vincent Bugliosi, που πρότεινε ισόβια κάθειρξη, πείστηκε γι’ αυτό. Σε δήλωσή του στο περιοδικό Rolling Stone έχει πει: “Διέβλεψα μια ποιότητα σκέψης και ένα απροσδιόριστο κύμα ύψιστης επιρροής, μια αύρα, ας το πούμε, που λιγότεροι από έναν στους χίλιους μπορούν να εκπέμψουν σε φίλους, ακολούθους και οπαδούς“.

Αμέσως μετά τη σύλληψη του Manson και πολλών μελών της “οικογένειας” οι αντιδράσεις των πολιτών ήταν συγκεχυμένες. Πολλοί θεωρούσαν ότι οι σφαγιαστικές πράξεις τους ήταν αδύνατον να χωνευτούν. Όμως, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που λίγο έως πολύ υποστήριζαν την “οικογένεια” Manson: Το πρώην μέλος και μετέπειτα συγγραφέας Joan Didion έφερε ένα φόρεμα για τη Linda Kasabian την ώρα που περνούσε από ακροαματική διαδικασία, ώστε να δείχνει αξιοπρεπής ενώπιον του δικαστηρίου. Η ίδια είχε δηλώσει εκείνες τις μέρες έξω από το δικαστήριο: “Πολλοί άνθρωποι που γνωρίζω στο Λος Άντζελες πιστεύουν ότι στις 9 Αυγούστου του 1969 έκλεισε η δεκαετία των ’60s με τον πιο αιφνίδιο τρόπο“.

Ο Manson δεν ήταν καν παρών στο μακελειό της Cielo Drive και η μόνη συμμετοχή που είχε στη σφαγή της οικίας LaBianca ήταν στο δέσιμο του άτυχου ζευγαριού στις καρέκλες. Την ώρα που σφαγιάζονταν βρισκόταν στο αυτοκίνητο με αναμμένη τη μηχανή. Παρ’ όλα αυτά, όταν η δίκη ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 1971, αυτός μαζί με τις Atkins, Krenwinkel και Van Houten καταδικάστηκαν σε θάνατο, ποινή που μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη από το Ανώτατο Δικαστήριο της Καλιφόρνιας την επόμενη χρονιά. Ο Manson πέρασε τα επόμενα 46 χρόνια μεταφερόμενος ανά διαστήματα από φυλακή σε φυλακή (San Quentin, Folsom, Vacaville και Corcoran) και αρνήθηκε να ζητήσει αίτηση αποφυλάκισης 12 φορές. Στην τελευταία ακρόαση ενώπιον του συμβουλίου αποφυλακίσεων το 2012 ο Manson είπε χαρακτηριστικά: “Έχω στείλει πέντε ανθρώπους στον τάφο. Είμαι ένα πολύ επικίνδυνο άτομο”.

Όσο ομιχλώδη κι αν ήταν τα κίνητρα του Manson, αργότερα έγινε ξεκάθαρο ότι υπήρχε μια μέθοδος γύρω από εκείνη την παραφροσύνη. Το “Helter Skelter” (Χάος), που βρέθηκε γραμμένο στους τοίχους με το αίμα των LaBianca, αναφερόταν σε έναν τίτλο τραγουδιού των Beatles από το White Album, το οποίο ο Manson θεώρησε έναν οδικό χάρτη για μια πολεμική διαδρομή (εν είδει Aποκάλυψης) όπου οι μαύροι μπορούσαν να σφάζουν λευκούς. Αυτός, θέλοντας να μετατρέψει το νόημα του τραγουδιού σε πράξη, δεν ήξερε τι άλλο να κάνει παρά να σκοτώνει λευκούς και να μαζεύει βαμβάκι.

Η σφαγή στη Cielo Drive ήταν κάτι σαν σήμα κατατεθέν αυτής της διαταραγμένης λογικής. Τα μεγάλα κοφτερά μαχαίρια, τα αμέτρητα πλήγματα στα σώματα των θυμάτων και τα αιματοβαμμένα αινιγματικά μηνύματα στους τοίχους και στις πόρτες σε συνδυασμό με τη μεθοδικότητα των φόνων συνθέτουν ένα παζλ παραφροσύνης, με κίνητρα που ανεβάζουν το επίπεδο των φόνων αυτών σε ωμή κτηνωδία, όπου βασικός στόχος ήταν να δημιουργηθεί μια βαριά ατμόσφαιρα ακραίου τρόμου.

Δεν μπορείς να ξεχάσεις αυτούς τους φόνους“, λέει ο συγγραφέας και σεναριογράφος Bret Easton Ellis, κάτοικος του Λος Άντζελες, ο οποίος ήταν 5 ετών όταν αποκαλύφθηκαν οι ανθρωποκτονίες στις δύο οικίες. “Ο τρόμος που κυριαρχεί σε ένα μεγάλο μέρος του συγγραφικού μου έργου πηγάζει από εκείνους τους φόνους. Ο κόσμος συνήθιζε μέχρι τότε να αφήνει τις πόρτες των σπιτιών ανοιχτές, αλλά η σκέψη και μόνο ότι κάποιος μπορούσε πλέον να μπει μέσα και να σε τεμαχίσει σκορπούσε αληθινό καθημερινό πανικό για πολλές δεκαετίες μετά“.

Αν και ο Manson δεν πρόφτασε να ζήσει την πεντηκοστή επέτειο από εκείνες τις σφαγές, όλος ο υπόλοιπος κόσμος το βιώνει με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο εξαιτίας μιας βιομηχανίας που στήθηκε γύρω από το όνομά του. Είναι σαν μια μηχανή που βγάζει λεφτά. Εκτός από τα βιβλία κόμικς και τις αναρίθμητες ιστοσελίδες που είναι αφιερωμένα σ’ αυτόν και τις groupies του, κυκλοφορούν στο eBay, στο Etsy και στην Amazon κοσμήματα, κούπες για καφέ και μπλουζάκια με το πρόσωπο του Manson (καμιά φορά και με ατάκες του στυλ “Ας κάνουμε το φόνο σπουδαίο ξανά”). Όταν πέθανε, είχε 8.620 followers στο Twitter, στους οποίους έστελνε μηνύματα όπως “Είμαι ελεύθερος, εσείς είστε όλοι στη φυλακή. Τα μυαλά σας είναι παγιδευμένα από τους γονείς σας. Manson“. Μπορείς επίσης να κατεβάσεις δωρεάν σε ringtone για το κινητό σου τον Manson να τραγουδά με τη φωνή του. Το 2011 στο murderauction.com μια τούφα από τα μαλλιά του πωλήθηκε έναντι 2.500 δολαρίων. Στο supernaught.com μια ακτινογραφία της σπονδυλικής του στήλης έφτασε τα 8.500 δολάρια και η τεχνητή οδοντοστοιχία του τα 50.000 δολάρια!

Το πιο μεγάλο ψάρι στον ωκεανό βιβλίων που έχουν γραφτεί για τον Manson είναι αυτό με τον τίτλο Helter Skelter από δύο συγγραφείς, τον Vincent Bugliosi και τον Curt Gentry μακαρίτες αμφότεροι, όπου εξιστορείται λεπτό προς λεπτό η έρευνα μετά τις σφαγές και η ακροαματική διαδικασία. Πρόκειται για ένα έργο με τους περισσότερους αναγνώστες στην ιστορία των βιβλίων με θέμα αληθινούς φόνους και με τις πωλήσεις του στις ΗΠΑ να έχουν ξεπεράσει τα 7 εκατ. αντίτυπα. Ωστόσο, στα ράφια των αμερικανικών βιβλιοπωλείων στο λήμμα Manson κυριαρχούν τρία ακόμη μπεστ σέλερ: Venus Skelter, At Home with the Charles Manson Girls και The Year of the Fork.

Με δεδομένο το γεγονός ότι οι δολοφονίες έλαβαν χώρα στο κέντρο της καρδιάς του Χόλιγουντ και οι στόχοι ήταν είτε celebrities είτε φίλοι των celebrities, δεν αποτελεί έκπληξη το ότι η ιστορία του Manson και της θηλυκής “οικογένειας” αποτελεί σταθερό υλικό για κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Το πιο επιτυχημένο από αυτά τα σίριαλ είχε τον τίτλο Aquarius (2015-2016), που προβλήθηκε στο δίκτυο NBC, με τον ηθοποιό David Duchovny να ενσαρκώνει ένα σκληροτράχηλο αστυνομικό επιθεωρητή ο οποίος προσπαθεί να λύσει το μυστήριο της εξαφάνισης μιας έφηβης που είχε ενταχθεί στην “οικογένεια”. Εδώ το σενάριο θέλει τον Manson να είναι ένας αμφιφυλόφιλος ακροδεξιός χίπης, που διατηρεί στενές σχέσεις με τον Richard Nixon και έχει ενεργό συμμετοχή στην προεκλογική του καμπάνια για την Προεδρία των ΗΠΑ στις εκλογές του 1968.

Στην κορυφή της λίστας των κινηματογραφικών ταινιών που ξεχωρίζουν, είτε παλιών είτε πιο πρόσφατων, βρίσκουμε το φιλμ του σκηνοθέτη Drew Goddard με τον τίτλο Bad Times at the El Royale, σε ένα noir concept που θυμίζει Tarantino, με πρωταγωνιστή τον Chris Hemsworth (βλ. Thor) ως κλώνο του Manson. Ακολουθεί το μικρού μήκους φιλμ με τίτλο Heiress, ’69, που αφορά την ιστορία της Abigail Folger. Η Hilary Duff υποδύεται με μεγάλη πιστότητα την Tate στην ταινία The Haunting of Sharon Tate, ενώ στο φιλμ Charlie Says το σενάριο περιστρέφεται γύρω από τη ζωή των Atkins, Krenwinkel και Van Houten κατά τη διάρκεια της φυλάκισής τους μετά τις σφαγές.

Για την ταινία “Κάποτε στο… Χόλιγουντ“, την οποία υπογράφει ο Quentin Tarantino, ο σκηνοθέτης αναζήτησε το καστ μέσα από ηθοποιούς μεγαθήρια, όπως οι Al Pacino, Dakota Fanning, Lena Dunham, Timothy Olyphant, Kurt Russell, Damian Lewis, James Marsden, Tim Roth, Brenda Vaccaro, Bruce Dern και o πρόσφατα αποθανών Luke Perry. Η ιστορία εστιάζει στις ερμηνείες των Leonardo DiCaprio και Brad Pitt, που παίζουν δύο κολλητούς, ξεπεσμένους ηθοποιούς-σταρ στα τέλη των ’60s, οι οποίοι προσπαθούν να ξαναβρούν το βηματισμό τους σε ένα Χόλιγουντ που είναι πνιγμένο στο τρίπτυχο “drugs sex rock ’n’ roll”. Στο σπίτι όπου ζουν μαζί οι δύο ήρωες της ταινίας ποια έχουν γειτόνισσα; Τη Sharon Tate. 

Ξέχωρα από τις αρρωστημένες ιδεοληψίες του Manson, ο ίδιος δεν ήταν δύσκολο να αναλυθεί από τους ειδικούς της δικαστικής ψυχιατρικής. Από την παιδική του ηλικία και για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του από την εφηβεία και μετά ήταν ένας τυπικός παρίας, εκτός κοινωνικών ομάδων ή άλλων φίλων, με τις συναναστροφές του στο σχολείο να περιορίζονται σε μια χούφτα μαστροπών και κακοποιών, κάτι που τον οδηγούσε συχνά πυκνά σε αναμορφωτήρια και φυλακές. Ο Charlie έμαθε να γρατζουνάει κιθάρα στο κελί των φυλακών McNeil Island της Ουάσινγκτον, το οποίο μοιραζόταν με το διαβόητο γκάνγκστερ Alvin “Creepy” Karpis, αρχηγό της συμμορίας Ma Barker. Όταν αποφυλακίστηκε το 1967, κατέληξε στη γειτονιά Χέιτ Άσμπερι του Σαν Φρανσίσκο παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως δυνάμει αντιεξουσιαστή ροκά. Με αυτή την “ταυτότητα” πέτυχε να εισχωρήσει στη μουσική σκηνή του Λος Άντζελες για κάμποσους μήνες εκδηλώνοντας την προτίμησή του στον Neil Young παρά στον Bob Dylan. Μετά κατηφόρισε νότια καταφέρνοντας να γίνει φίλος με τον Dennis Wilson, ντράμερ και συνιδρυτή των Beach Boys, όπως και με τον παραγωγό των Byrds και των The Mamas and the Papas, Terry Melcher, όπου ανάμεσα σε όλα τα τυχερά ο Manson απολάμβανε άφθονη ποσότητα κρασιού, γυναίκες και χόρτο. Μάλιστα, οι Beach Boys λέγεται ότι ηχογράφησαν μια σύνθεση του Manson, αλλά για λόγους που ποτέ δεν έχουν ειπωθεί ανοιχτά, η μπάντα ξανάγραψε το εν λόγω τραγούδι Never Learn Not to Love αλλάζοντας ριζικά τη μουσική φόρμα του. Τότε ήταν που ο Manson τσακώθηκε άγρια με τον Wilson, επειδή οι Beach Boys του έκλεισαν κατάμουτρα την πόρτα προς το όνειρο. Οι πρώτοι εχθροί του Manson ήταν οι Beach Boys. Και ο ίδιος αυτοανακηρύχθηκε άγγελος-εκδικητής.

Προσωπικά πιστεύω ότι ο Manson ήταν ένα σχολιαρόπαιδο συγκριτικά με όλους τους άλλους μανιακούς serial killers” λέει ο Joe Penhall, συγγραφέας και σεναριογράφος, ο οποίος στη σειρά Mindhunter, που δημιούργησε για το Netflix, ασχολείται σε βάθος με την ψυχοπαθολογία παρουσιάζοντας τα προφίλ πολλών κατά συρροήν δολοφόνων, όπως του Richard Speck, ο οποίος το 1966 σκότωσε οκτώ φοιτήτριες της νοσηλευτικής στο Σικάγο. Σε ένα επεισόδιο που θα προβληθεί στη δεύτερη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς ο Penhall ασχολείται με τον Manson (ο Αυστραλός ηθοποιός Damon Herriman έχει το “προνόμιο” να υποδύεται τον Manson τόσο στο Mindhunter όσο στην ταινία του Tarantino). “Το ζήτημα με τον Manson έχει να κάνει με το μυαλό του” συνεχίζει ο Penhall. “Αν είσαι σαν κι αυτόν, δε θα βάλεις ποτέ ένα κορίτσι στο πίσω μέρος ενός κλειστού ημιφορτηγού αφού πριν της έχεις διαλύσεις το κεφάλι. Θα τη βάλεις στο πίσω μέρος του φορτηγού κερδίζοντας την εμπιστοσύνη της. Η δημιουργικότητα του μυαλού του Manson εστίαζε στην εκμετάλλευση και τη χρησιμοποίηση των ανθρώπων“.

Για τον Penhall ο Manson ήταν (και είναι) ένας “τοτεμικός χαρακτήρας“, ένας φάρος που θα έδειχνε το δρόμο μέσα στη σφοδρή καταιγίδα μεγάλων κοινωνικών αναταράξεων. Αναδύθηκε σε μια εποχή πολιτιστικής απορρύθμισης, με το αιματοκύλισμα στο Βιετνάμ και τις νέες κοινωνικές ελευθερίες να έχουν κόψει τη χώρα στα δύο, εν μέσω πολλαπλών λανθασμένων επιλογών σε πολιτικό, κοινωνικό και ρατσιστικό επίπεδο όπως περίπου είναι οι ΗΠΑ και σήμερα. Όπως και ο ίδιος ο Manson είχε πει κάποτε, “ξέρεις, πολύ καιρό πριν το να είσαι τρελός σήμαινε κάτι. Στις μέρες μας όλοι είναι τρελοί“.

Αν παραδεχτούμε ότι οι φυλετικές διακρίσεις ήταν μία από τις πολύ λανθασμένες κοινωνικοπολιτικές επιλογές στα τέλη του ’60 (αλλά ακόμη και σήμερα βλ. κίνημα #MeToo), μπορούμε να αντιληφθούμε καλύτερα έναν ακόμη λόγο για τον οποίο ο Manson και οι δολοφονίες του μιλούν σ’ εμάς ακόμη και σήμερα. Η σκηνοθέτις Mary Harron (American Psycho), της οποίας η νέα ταινία Charlie Says κυκλοφορεί ήδη στις αμερικανικές αίθουσες, λέει: “Νομίζω ότι η ύπαρξη κοριτσιών κάνει την ιστορία να αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον“. Ακόμη και η συμμετοχή ενός άντρα του Tex Watson ως μέλους της “οικογένειας” δεν κατάφερε να υπερκεράσει το σφαγιαστικό επαγγελματισμό που διέθεταν εκείνες οι κοπέλες, όπως και τη φήμη που απέκτησαν. Για όλες όσες ήταν (και είναι) “χαμένες” ή κατεστραμμένες ψυχολογικά εξαιτίας χωρισμένων γονιών, εκείνες οι τρεις μακελάρισσες έδωσαν (και δίνουν) μια διέξοδο, όσο αρρωστημένη κι αν είναι αυτή.

Η Atkins ήταν πρώην προσκοπίνα. Η Krenwinkel ανήκε σε εκκλησιαστική χορωδία. Η Van Houten βραβευόταν κάθε χρόνο στο γυμνάσιο ως “πριγκίπισσα της τάξης“. Όπως λέει η Harron, “αυτές οι κοπέλες από παιδιά των λουλουδιών μετατράπηκαν σε τρελαμένα αιμοβόρα τέρατα“. Θα μπορούσες κάλλιστα να τις δεις στον ύπνο σου έστω και μία φορά και να μην ξανακοιμηθείς ήσυχος κανένα βράδυ από κει και μετά.

Η παρθενική νουβέλα της συγγραφέα Emma Cline με τον τίτλο “Τα κορίτσια” έγινε ένα από τα πιο επιτυχημένα μπεστ σέλερ του 2016, με την ίδια να λαμβάνει ως προκαταβολή για τα επόμενα δύο βιβλία που θα έγραφε το αστρονομικό ποσό των 2 εκατ. δολαρίων. Στο “Τα κορίτσια” η Cline προσπαθεί να διερευνήσει πώς και γιατί μια προσκοπίνα, μια εκκλησιάζουσα και μια πριγκίπισσα ομορφιάς μεταμορφώθηκαν σε αιμοδιψή κτήνη, περιγράφοντας την ιστορία από την οπτική γωνία των κοριτσιών. Νιώθοντας αφόρητη πλήξη με το να απλώνει κραγιόν και να απολεπίζει τους πόρους της επιδερμίδας της για χάρη των αγοριών, η νεαρή Evie φανταστικός χαρακτήρας της Cline, εντελώς παραμελημένη μετά το διαζύγιο των γονιών της, ξεμυαλίζεται από μια μεγαλύτερη κοπέλα (που έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τη Susan Atkins) και την ακολουθεί σε ένα κοινόβιο τύπου Manson. Ωστόσο, η συγγραφέας δεν εμβαθύνει στην αιρετική φιλοσοφία του ηγέτη του κοινοβίου και την πλύση εγκεφάλου που πραγματικά βίωναν τα μέλη και απλά αρκείται σε μια καταγραφή των συναισθηματικών διαταραχών της έφηβης Evie, με επίκεντρο την αγάπη, τη φροντίδα και την προστασία που δεν έβρισκε στη διαλυμένη οικογένειά της. “Τα καημένα τα κορίτσια“, γράφει η Cline, “όλα τρέφονται από μια προοπτική αγάπης. Πόσο πολύ την έχουν ανάγκη! Και πόσο ελάχιστες από αυτές θα τη βρουν…“.

Σήμερα ξέρουμε ότι ο Manson από τη μία κολάκευε και φρόντιζε με στοργή τα κορίτσια του και από την άλλη τα περιφρονούσε οικτρά. Και αμέσως μετά τα αποπλανούσε, τα αποθέωνε και τα αποπλανούσε ξανά και ξανά. Η Harron αναφέρει: “Δεν είναι σπάνιο οι γυναίκες να ερωτεύονται άθλιους, απαίσιους άντρες και να κάνουν για χάρη τους επίσης άθλια και απαίσια πράγματα”. Η ταινία Charlie Says στοχεύει στο να αφυπνίσει το φεμινισμό και, σύμφωνα με τη σεναριογράφο της ταινίας Guinevere Turner, “…κανείς δε ρώτησε ποτέ: “Τι έγινε μετά;”. Αυτές οι νεαρές γυναίκες ήταν απομονωμένες σε ένα κοινόβιο για επτά γαμημένα χρόνια μια πρωτόγνωρη και ιστορικά μοναδική προοπτική. Υπάρχει η βεβαιότητα ότι ενστερνίστηκαν το σατανικό αιρετισμό του Manson εξαιτίας της έλλειψης φεμινιστικής κουλτούρας, που εκείνη την εποχή ήταν στα σπάργανα. Σήμερα οι βροντερές φωνές των γυναικών μπορούν να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον που μπορεί να ενδυναμώσει κάθε συνείδηση“.

Η ταινία αποτίει φόρο τιμής στην Karlene Faith, μια λόγια φεμινίστρια και μάχιμη ακτιβίστρια υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία είχε προτείνει να αποφυλακιστούν οι Atkins, Krenwinkel και Van Houten και να επανενταχθούν στον κοινωνικό ιστό χωρίς το φόβο πιθανής επανάληψης εγκληματικών πράξεων. Η Faith, η οποία απεβίωσε το 2017 σε ηλικία 79 ετών, είχε επίσης συμμετάσχει σε μια σειρά συνεδριών με τις φόνισσες εντός φυλακής, όπου με τη βοήθεια ψυχολόγων, προσπάθησε και κατάφερε να σταματήσουν να μιλούν για τις θεωρίες και τις πράξεις τους στο όνομα του Manson και να σκεφτούν τον εαυτό τους ως ελεύθερες υπάρξεις. Πριν από αυτές τις εξαντλητικές συνεδρίες, όταν κάποιος ρωτούσε και τις τρεις κοπέλες τι είχαν να απολογηθούν, όλες ξεκινούσαν με την εξής φράση: “Ο Charlie λέει…”.

Ένα πράγμα που άρεσε στον Charlie να λέει στις κοπέλες της “οικογένειας” ήταν αυτό: “Κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια μου και θα δεις τον εαυτό σου“. Μισό αιώνα μετά τα μάτια του Manson καθρεφτίζουν ακριβώς εκείνο από το οποίο δεν μπορούσαν να ξεφύγουν οι “ιέρειές” του: ένταση, επιμονή, έξαψη, πάθος, γυαλάδα, δέος, φόβο, τρόμο. Ίσως καταφέρει κανείς να απαντήσει στο γρίφο του Manson και των αποτρόπαιων πράξεων των κοριτσιών του λέγοντας ότι όλα αυτά οφείλονταν στην ανικανότητά τους να κατανοήσουν την αληθινή αγάπη προς τον άνθρωπο, ανεξάρτητα από το ποιόν του. Ας το ξανασκεφτεί αντιστρέφοντας το ηθικό δίδαγμα της Κοκκινοσκουφίτσας: Μήπως η πρόσχαρη προσκοπίνα που χτυπά το κουδούνι της οικογενειακής σου εστίας με σκοπό την ενίσχυση των απόρων της γειτονιάς είναι εντέλει ο λύκος του παραμυθιού που δε διαθέτει δόντια, αλλά ένα κοφτερό χασάπικο μαχαίρι κάτω από τη στολή της;

Από: Esquire US

www.esquire.com.gr

Οι losers αναλαμβάνουν δράση

Οι losers αναλαμβάνουν δράση. Δραματική, απολαυστική κωμωδία με φόντο την Αργεντινή της κρίσης…

Ηρωικά Χαμένοι – Heroic Losers

Δραματική κωμωδία για τους χαμένους της ζωής που πέφτουν μεν, αλλά τουλάχιστον πέφτουν ηρωικά. Σ αυτούς έχει εστιάσει ο 57χρονος Αργεντίνος σκηνοθέτης Σεμπαστιάν Μπορενστέιν, με φόντο την Αργεντινή της κρίσης. Επειδή όμως η κρίση έχει λάβει παγκόσμιο χαρακτήρα, η ταινία δεν είναι μόνο για το κοινό της χώρας από την οποία προέρχεται.

Το σενάριο του Εντουάρντο Σατσέρι, συγγραφέα του μυθιστορήματος που ενέπνευσε το βραβευμένο με Όσκαρ «Μυστικό στα Μάτια τους», μας μεταφέρει στην Αργεντινή του 2001. Μια παρέα φίλων και γειτόνων επενδύει όλες τις αποταμιεύσεις της σε έναν αγροτικό συνεταιρισμό που θα τονώσει την οικονομία της μικρής τους πόλης. Μία μέρα μετά την κατάθεση των χρημάτων στην τράπεζα, η οικονομία και το τραπεζικό σύστημα της Αργεντινής καταρρέουν. Τα χάνουν όλα. Σύντομα, όμως, θα καταλάβουν ότι δεν έχουν πέσει θύματα μόνο της οικονομικής κρίσης, αλλά και ενός ασυνείδητου δικηγόρου και ενός διευθυντή τραπέζης, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση. Έχει έρθει η ώρα να συντονιστούν, να καταστρώσουν μια περίτεχνη ληστεία και να επανακτήσουν ό, τι δικαιωματικά τους ανήκει.

Μια απολαυστική μαύρη κωμωδία εκδίκησης και αλληλεγγύης, βασισμένη σε καλές ερμηνείες και στο γοητευτικό της καστ. Άλλωστε πρωταγωνιστεί ο σούπερ σταρ της Αργεντινής Ρικάρντο Νταρίν, για πρώτη φορά στην οθόνη με τον γιο του Τσίνο.

Ο Σεμπαστιάν Μπορενστέιν (Η Αγελάδα που Έπεσε από τον Ουρανό, Ο Πιλότος) σκηνοθετεί μια ταινία με κοινωνικές ευαισθησίες, που θυμίζει Κεν Λόους, ενώ έχει στοιχεία ιταλικού νεορεαλισμού. Μια γοητευτική παρέα από losers διεκδικεί το δικαίωμα της στο όνειρο, στην ίδια τη ζωή και το κάνει απολαυστικά.

Ειδικά όταν η ταινία γέρνει προς την μαύρη κωμωδία και το όχημα της γίνεται ο σαρκασμός και το χιούμορ, τότε όλα βαίνουν καλώς και το αποτέλεσμα κερδίζει τον θεατή.

Όταν όμως έχουμε μελοδραματικές κορώνες και τάση σοβαροφάνειας, τότε η πρόθεση του σκηνοθέτη πέφτει στο κενό.

Στους ήρωες δεν ταιριάζει το μελόδραμα, ακόμα και όταν είναι χαμένοι… Ωστόσο για μια καλοκαιρινή βραδινή έξοδο η ταινία είναι ό,τι πρέπει. Απολαυστική, αν επικεντρωθείτε στους ήρωες της και τη διαφορετικότητα τους.

HeroicLosers with date

Σκηνοθεσία: Σεμπαστιάν Μπορενζστάιν
Με τους: Ρικάρντο Νταρέν, Λουίς Μπραντόνι, Βερόνικα Λινάς, Ντανιέλ Αραόζ, Σίνο Νταρέν, Γκέρμαν Ροντρίγκεζ, Κάρλος Μπελόζο, Ρίτα Κορτέζε, Αντρές Παρά, Αϊλίν Ζανίνοβιτς
Είδος: Δραματική κωμική περιπέτεια.

Ροδούλα Σαββοπούλου www.ogdoo.gr

1 2 3 27