Τα αληθινά πρόσωπα των αυτοκρατόρων της Ρώμης

Τα αληθινά πρόσωπα των αυτοκρατόρων της Ρώμης. Για πρώτη φορά στην ιστορία, η τεχνολογία μας επιτρέπει να ρίξουμε μία ματιά στο πρόσωπο των ισχυρότερων ανθρώπων της τότε εποχής…

Τι έκφραση είχε στο πρόσωπό του ο Οκταβιανός όταν κέρδισε τον μεγάλο του αντίπαλο Μάρκο Αντώνιο στη Ναυμαχία του Ακτίου το 31 π.Χ; Γελούσε ή όχι παρανοϊκά ο Καλιγούλας; Πώς έμοιαζε το πρόσωπο του Νέρωνα καθώς κοιτούσε τις φλόγες που ο ίδιος έβαλε να κατατρώνε τη Ρώμη; Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα απασχολούν τους ανθρώπους που αγαπούν την ιστορία όταν προσπαθούν να φέρουν στο μυαλό τους τα αληθινά πρόσωπα των Ρωμαίων αυτοκρατόρων.

Ένας designer από το Τορόντο όμως απόφασισε να δώσει τέλος σε αυτές τις αιώνιες απορίες. Συνδυάζοντας ιστορικά στοιχεία (γραπτές καταγραφές, αγάλματα), το Photoshop αλλά και το machine learning (σ.σ: τη δυνατότητα των υπολογιστών να επεξεργάζονται τεράστιο όγκο αρχείων και μέσω αλγορίθμων να αυτοεκπαιδεύονται σε κάποιον τομέα) κατάφερε να αναπαραστήσει ηλεκτρονικά τα πρόσωπα των πιο ισχυρών ανθρώπων του πλανήτη για τα χρόνια που διήρκεσε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Πιο συγκεκριμένα, ο Daniel Voshart μπόρεσε να “μαντέξει” μέσα από την πρωτοποριακή τεχνική που επέλεξε το πώς ακριβώς έμοιαζαν οι αυτοκράτορες που κράτησαν στα χέρια τους την τύχη του τότε γνωστού κόσμου από το 27 π. Χ. μέχρι το 285 μ.Χ. Τα 54 διαφορετικά μπούστα που εμφανίζονται στο παρακάτω γράφημα πραγματικά εντυπωσιάζουν.

Το γράφημα

Τα αληθινά πρόσωπα των αυτοκρατόρων της Ρώμης

“Πιστεύω ότι η πανδημία με έκανε να σκεφτώ διαφορετικά. Μπήκα στη διαδικασία να σκέφτομαι για κάποιο project που θα δουλέψω στην καραντίνα. Ίσως, οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από τον αιματοκυλισμένη ζωή των αυτοκρατόρων της Ρώμης να μου τράβηξαν το ενδιαφέρον” δήλωσε στο Popular Mechanics, για να συνεχίσει: “Πιθανόν, και το γεγονός ότι δούλευα πάνω σε ένα project επιστημονικής φαντασίας, να με έκανε να σκεφτώ για το δικό μας παρελθόν”.

Μάλιστα, ο Voshart τα βρήκε σκούρα από την υπερβολική επιτυχία που γνώριζε διαδικτυακά το project του. Δυσκολευόταν να προλάβει τις παραγγελίες που γίνονταν στη σελίδα που διατηρεί στο Etsy. Οι προτιμήσεις του κοινού από την άλλη ήταν μάλλον αναμενόμενος: Ο Οκταβιανός Αύγουστος και ο Νέρωνας είχαν την τιμητική τους.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι η τεχνολογία που χρησιμοποιείται για τέτοιου είδους project ονομάζεται GAN και, επί της ουσίας, πρόκειται για τη δυνατότητα που αναπτύσσουν μέσω machine learning οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, όχι απλά να επεξεργάζονται τεράστιο όγκο δεδομένων, αλλά και να αναπαριστούν με τεράστια ακρίβεια αυτό που τους ζητάμε.

Το project του Voshart είναι η καλή εκδοχή. Η κακή εκδοχή λέγεται deep fakes: Κατασκευασμένα βίντεο με ανθρώπους (συνήθως διάσημους) να κάνουν και να λένε πράγματα που δεν έκαναν ή δεν είπαν ποτέ. Ένα απλό παράδειγμα; Deep fake πορνό με διάσημες πρωταγωνίστριες ή ο προεκλογικός λόγος ενός πολιτικού που δεν εκφωνήθηκε ποτέ στην πραγματικότητα.

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας esquire.com.gr

Γιατί ο ξένος τύπος στο Βερολίνο άργησε να «ανησυχήσει» για τον Χίτλερ;

Γιατί ο ξένος τύπος στο Βερολίνο άργησε να «ανησυχήσει» για τον Χίτλερ; Η καταδίκη του ναζισμού δεν ήταν αυτονόητη αντίδραση…

Η καταδίκη του ναζισμού και η αποστροφή για την προσωπικότητα του Χίτλερ δεν ήταν αυτονόητες αντιδράσεις στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 – από την άνοδο των Ναζί στην εξουσία τον Ιανουάριο του 1933 μέχρι το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τον Σεπτέμβριο του 1939, αν όχι και μέχρι την είσοδο της Αμερικής στον πόλεμο, τον Δεκέμβριο του 1941, ύστερα από την ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ. Στην οικοδόμηση αυτού του πνεύματος αδιαφορίας, αν όχι και χαύνωσης, ρόλο φαίνεται ότι έπαιξε ο διεθνής Τύπος, και πιο συγκεκριμένα οι γάλλοι, οι βρετανοί και οι αμερικανοί ανταποκριτές στο Βερολίνο της εποχής.

Το βιβλίο του Ντανιέλ Σνεντερμάν (Daniel Schneidermann) «Βερολίνο, 1933. Η στάση του διεθνούς Τύπου μπροστά στον Χίτλερ», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Πόλις, σε μετάφραση Γιώργου Καράμπελα, αποτελεί ένα αποκαλυπτικό χρονικό της γέννησης και της ανάπτυξης αυτού του εκ πρώτης όψεως μάλλον ακατανόητου φαινομένου, το οποίο παρά τη σπουδαιότητά του, και παρά τη σωρεία των ιστοριογραφικών ερευνών για τον ναζισμό, μοιάζει να έχει μείνει στα αζήτητα της Ιστορίας μέχρι και τις ημέρες μας.

βερολίνο 1933 η στάση του διεθνούς τύπου μπροστά στον χίτλερ

Ο Σνεντερμάν γεννήθηκε το 1958 στο Παρίσι, δουλεύοντας στην εφημερίδα «Le Monde» αρχικά ως δικαστικός συντάκτης και αργότερα ως κριτικός των ΜΜΕ. Μετά από σύγκρουση με την εφημερίδα του και πολυετή δικαστικό αγώνα εναντίον της, τον οποίο και κέρδισε, ο δημοσιογράφος μετακινήθηκε στη «Liberation» και τώρα διευθύνει το σάιτ Arret sur images. Το βιβλίο του, για το οποίο τιμήθηκε πέρσι με το βραβείο Assises du journalism, δεν είναι μόνο ένα αναπεπταμένο δημοσιογραφικό χρονικό, αλλά και μια συναρπαστική αφήγηση με προσωπικό τόνο, αναφορές στην εβραία μητέρα του, καθώς και με μια σαφώς λογοτεχνική ατμόσφαιρα, αφού η πραγματικότητα που αποτυπώνεται στις σελίδες του μοιάζει με μυθιστόρημα συνεχούς και ορμητικής ροής, χωρίς εκ παραλλήλου να χάνει κατά το παραμικρό την ιστορική της ακρίβεια.

Το ερώτημα που πρωτίστως απασχολεί τον Σνεντερμάν είναι το γιατί οι ξένοι δημοσιογράφοι στο Βερολίνο άργησαν να μιλήσουν όχι για την απειλή που εγκυμονούσε σε γενικό επίπεδο ο ναζισμός, αλλά για τη διαστροφική του σχέση με τους Εβραίους, η οποία μολονότι δεν υπήρξε αποκλειστικά ναζιστικό και γερμανικό χαρακτηριστικό, κατέληξε στην περίπτωση της Γερμανίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Ολοκαύτωμα.

h2 741x486

Φυσικά, δεν είναι όλοι οι ίδιοι – και ο ερευνητής ξέρει πώς να αποδώσει τις δέουσες τιμές σε όσους ξεχώρισαν: ανάμεσα σε άλλους, στον Edgar Mower, στον Pembroke Stephens, στην Andree Viollis, στον Roger Vailland (τότε ακόμη εκκολαπτόμενο συγγραφέα), στον Albert Londres και στη Dorothy Thompson.

Όλοι τους ήξεραν τι προετοίμαζε το καθεστώς για τους Εβραίους και πώς μεθόδευε τις ενέργειές του και όλοι τους έγραψαν απερίφραστα για την επερχόμενη καταστροφή. Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι τι ήξεραν όλοι οι δημοσιογράφοι αλλά για ποιον λόγο η συντριπτική τους πλειονότητα αποφάσισε να το αποκρύψει, μαζί με εφημερίδες όπως οι ‘’New York Times’’ ή ειδησεογραφικά πρακτορεία όπως το Associated Press.

Τα εφιαλτικά πογκρόμ κατά των Εβραίων στους δρόμους και τα εμπορικά καταστήματα του Βερολίνου, οι αθρόες συλλήψεις, η δολοφονική δράση των παραστρατιωτικών ομάδων, τα συντροφικά μαχαιρώματα μεταξύ των Ναζί, τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ακόμα και οι πρώτες επίσημες διεθνείς καταγγελίες για τη μαζική εβραϊκή εξόντωση λειαίνονται από τους ξένους ανταποκριτές στη γερμανική πρωτεύουσα. Τα ρεπορτάζ στρογγυλεύουν και εξημερώνονται είτε λόγω του τρομακτικού φόβου για το αντίπαλο δέος του κομμουνισμού είτε επειδή οι δημοσιογράφοι ανησυχούν μήπως απελαθούν από τη Γερμανία, με αποτέλεσμα να αποκοπούν οι εφημερίδες τους από την καρδιά των γεγονότων.

k2 items src f27726c47b040cf54e4e58aaf3929200 535x314

Άλλη μια τιμητική εξαίρεση σε αυτόν τον απάνθρωπο κανόνα είναι τα αριστερά έντυπα, που μιλούν ανοιχτά για τη φρίκη του εβραϊκού εξανδραποδισμού, αλλά κανείς δεν θέλει να τα ακούσει και να τα εμπιστευτεί λόγω του στρατευμένου φρονήματος και της καταγγελτικής τους γλώσσας. Ο Σνεντερμάν μάς προειδοποιεί κάθε τόσο για τους ομόλογους κινδύνους που αντιπροσωπεύουν στα χρόνια μας τα fake news, αλλά, όπως κι αν έχει, οι σημερινοί κίνδυνοι, ακόμα κι αν είναι εξίσου σοβαροί, δεν είναι ιστορικά συγκρίσιμοι. Εκείνο που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι το τι θα μπορούσε να κάνει ο Τύπος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για τη μοίρα των ανθρώπων και η θλιβερή ιστορία τού γιατί δεν το έκανε.

Ελένη Αντωνίου www.ogdoo.gr

Ο Ουέντελ Πιρς θα είναι ο B.B. King στην ταινία «The Thrill Is On»

Ο Ουέντελ Πιρς θα είναι ο B.B. King στην ταινία «The Thrill Is On» «Ένα δράμα που επικεντρώνεται στη φιλία του B.B King και του νεαρού μουσικού Μάικλ Ζανέτης»…

Ο Αμερικανός ηθοποιός Ουέντελ Πιρς αναμένεται να υποδυθεί τον θρύλο των μπλουζ, B.B. King στη βιογραφική ταινία «The Thrill Is On».

Οι θαυμαστές του King πιθανότατα θα βρουν στον τίτλο της ταινίας τη φράση μίας από τις πιο σπουδαίες επιτυχίες του, το «The Thrill Is Gone».

Θα είναι ο πρώτος ρόλος του Πιρς σε κινηματογραφικό έργο μετά τις εμφανίσεις του στις ταινίες «Burning Cane» και «Clemency» το 2019.

Με αναρτήσεις του στο Twitter o ηθοποιός κοινοποίησε την είδηση. Στο πρώτο tweet, ανάρτησε μία φωτογραφία στην οποία εμφανίζεται στο πλευρό του King και έγραψε: «Είναι επίσημο. Η προετοιμασία άρχισε για μία ταινία, στην οποία θα έχω την τιμή να υποδυθώ τον μεγάλο BB King».

Ο Πιρς σε ένα άλλο tweet διευκρίνισε ότι έδωσε μία υπόσχεση στον King πριν από τον θάνατο του μουσικού το 2015 ότι θα τιμήσει τον ίδιο και τη δημιουργική του ευφυΐα σε μία ταινία και τον χαρακτήρισε Αμερικανικό Είδωλο.

Στην περιγραφή της ταινίας αναφέρεται: «Ένα δράμα που επικεντρώνεται στη φιλία του B.B King και του νεαρού μουσικού Μάικλ Ζανέτης».

Το 2020 ήταν μια σημαντική χρονιά για βιογραφικές ταινίες με επίκεντρο τη μουσική. Ο Τίμοθι Σαλαμέ πρόκειται να υποδυθεί τον Μπομπ Ντίλαν στο φιλμ «Going Electric», ο Μπράντλεϊ Κούπερ είναι έτοιμος να γράψει το σενάριο, να σκηνοθετήσει και να πρωταγωνιστήσει στη βιογραφική ταινία για τον συνθέτη και διευθυντή ορχήστρας, Λέοναρντ Μπερνστάιν, ο Ντέιβ Φράνκο θα υποδυθεί τον Vanilla Ice και η Τζιλ Σκοτ στο φιλμ «Queen of Gospel» θα είναι η Μαχάλια Τζάκσον. Επίσης η Μαντόνα γράφει το σενάριο και θα σκηνοθετήσει την ιστορία της ζωής της σε συνεργασία με τον Diablo Cody.

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr

CINEMA: Επιστροφή στην Neverland;

Μπλεγμένος πάλι σε νομική διαμάχη ο σκηνοθέτης του Leaving Neverland, αυτή τη φορά κινηματογραφώντας τις δικαστικές αντιπαραθέσεις των πρωταγωνιστών του ντοκιμαντέρ σοκ του, με τους κληρονόμους του Michael Jackson. 

Σε μια χώρα που τα σκάνδαλα γίνονται πρώτα hashtag και μετά βρίσκουν τον δρόμο τους για τα δικαστήρια, το Leaving Neverland ήρθε να ταρακουνήσει την αμερικάνικη (κι όχι μόνο) κοινωνία, που ένοιωσε ότι απέτυχε να προφυλάξει, ή τουλάχιστον να ερευνήσει τις «φιλίες» του Michael Jackson με τους νεαρούς φανς του.

Ο σκηνοθέτης Dan Reed, βρίσκεται και πάλι μπλεγμένος σε μία νομική διαμάχη με τις  εταιρίες που διαχειρίζονται την περιουσία του καλλιτέχνη, καθώς προσπαθεί να ετοιμάσει το δεύτερο μέρος του ντοκιμαντέρ. Το sequel αυτό καταγράφει τον αντίκτυπο που είχε η προβολή της ταινίας στη ζωή των πρωταγωνιστών και ταυτόχρονα παρακολουθεί τις  εξελίξεις στις δικαστικές αντιπαραθέσεις τους με τους κληρονόμους του εκλιπόντος. Οι δικηγόροι του Τζάκσον από την άλλη, ζητούν απαγόρευση της μαγνητοσκόπησης στην αίθουσα του δικαστηρίου.

O Reed ισχυρίζεται ότι «το ντοκιμαντέρ που γυρίζω αφορά τα τρέχοντα γεγονότα που λαμβάνουν μέρος, τα περισσότερα σε δημόσια θέα, και θα είναι μια αφήγηση που θα παρουσιάζει πολλαπλές απόψεις»,

Το “Leaving Neverland” είναι η ιστορία δύο ανδρών του χορογράφου Wade Robson, 36 και του James “Jimmy” Safechuck, 41 που ισχυρίζονται πως ο Τζάκσον τους κακοποίησε σεξουαλικά όταν ήταν αγόρια, ξεκινώντας στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και συνεχίζοντας στα εφηβικά τους χρόνια. 

Ο καπνός υπήρχε, κι η αλήθεια είναι ότι δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι η ταινία ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία . Η πρώτη κατηγορία έγινε το 1993, από τους γονείς του 13χρονου Jordy Chandler. Ο Wade, 10 ετών τότε, κατέθεσε υπέρ του, το ίδιο και ο Safechuck, και τελικά η υπόθεση έληξε εκτός δικαστηρίων με μια επιταγή 23 εκατομμυρίων δολαρίων.  

Σχεδόν μία δεκαετία αργότερα, το 2005, κρίθηκε από τους ενόρκους αντίστοιχου δικαστηρίου ότι ο καλλιτέχνης ήταν αθώος σχετικά με τους ισχυρισμούς για σεξουαλική κακοποίηση ενός άλλου 13χρονου, του Gavin Arvizo. Και σε αυτή τη δίκη τον υπερασπίστηκε ο, ενήλικας πια, Wade.

Δεξιά: Wade Robson, Dan Reed και James Safechuck / Αριστερά: Ο βασιλιάς της ποπ με τον Robson και τον Safechuck ως παιδιά

Το ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του ’19, πυροδότησε μια θύελλα αγωγών, μηνύσεων και δηλώσεων, καθώς και ένα κύμα περιφρόνησης και απόρριψης όχι μόνο του Michael Jackson, αλλά και του έργου του. Ραδιοφωνικοί σταθμοί αφαίρεσαν τα τραγούδια του από το playlist τους, (οι περισσότεροι τα έχουν επαναφέρει) και οι θεατές οργισμένοι αναρωτιόντουσαν πώς είναι δυνατόν ο Βασιλιάς της Ποπ να τους είχε εξαπατήσει.

Μετά από 7+ χρόνια αγωγών, δεν βρέθηκε ούτε ένας μάρτυρας που να επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς του Robson ή του Safechuck. Παρόλο που το Leaving Neverland έστρεψε την προσοχή στους δύο άντρες, το δικαστικό σύστημα έχει μέχρι στιγμής απορρίψει τις αξιώσεις τους. Ωστόσο, είναι πιθανό να συνεχίσουν να εξαντλούν τις επιλογές τους στην αναζήτηση οικονομικής αποζημίωσης.

Με τον Michael Jackson να έχει αποδημήσει εις Κύριον, απαντήσεις δεν θα δοθούν και δικαίωση δεν θα υπάρξει, τουλάχιστον όχι ηθική. Τα δικαστήρια που δίνουν και παίρνουν, στην ουσία αποφασίζουν για τις λεπτομέρειες μίας βαθύτατα οδυνηρής υπόθεσης, που έχει σημαδέψει τις ζωές πολλών ανθρώπων.

Από τη Λιάνα Μαστάθη www.pepper966.gr

Πάμε σινεμά! Οι ταινίες της εβδομάδας (22/10 – 28/10)

Με τα νέα από την κίνηση στους κινηματογράφους να είναι αποκαρδιωτικά, παρά το άνοιγμα των κλειστών αιθουσών, έρχονται ακόμη πέντε νέες ταινίες, για το επόμενο επταήμερο. Ξεχωρίζουν ελαφρώς δύο δράματα, “Η Φωλιά” με τους Τζουντ Λο και Κάρι Κουν και το “φεστιβαλικό” από την Ισπανία “Θα έρθει η Φωτιά”.

Η Φωλιά(The Nest)

Δραματικό θρίλερ, αμερικανικής, βρετανικής και καναδικής παραγωγής του 2020, σε σκηνοθεσία Σον Ντέρκιν, με τους Τζουντ Λο, Κάρι Κουν, Ούνα Ρος, Τσάρλι Σόθγουελ, Μάικλ Κάλκιν κ.ά.

Ο ταλαντούχος Σον Ντάρκιν επιστρέφει στη σκηνοθεσία έπειτα από εννέα χρόνια-όταν το 2011 είχε δώσει το αξιόλογο “Μάρθα Μάρσι Μέι Μαρλίν”, ένα από τα πρώτα ανεξάρτητα φιλμ του αμερικανικού σινεμά της δεκαετίας. Εδώ, βάζει στο επίκεντρο της ιστορίας του ένα ζευγάρι που ζει το “αμερικάνικο όνειρο” τη δεκαετία του ’80, μετακομίζει στο Λονδίνο και το “όνειρο” συνθλίβεται με απρόσμενα αποτελέσματα και μία αφορμή για να σχολιάσει ο Ντάρκιν την επιφανειακή ευημερία, την εποχή της άκρατης απληστίας και της αποξένωσης.

Όχι, ο Ντάρκιν δεν είναι Αντονιόνι, αλλά το παλεύει όσο μπορεί για να μεταφέρει στον θεατή στις ρίζες όσων ζούμε και σήμερα. Βεβαίως ο συνδυασμός ρομαντικού δράματος και μυστηρίου με θρίλερ αποδεικνύεται παρακινδυνευμένος, καθώς η ταινία πάσχει στο ύφος της, αλλά και στη δομή της. Πάντως, δεν είναι αδιάφορο το χτίσιμο του νέου ξεκινήματος του ζευγαριού που κρύβει το γκρέμισμα των ονείρων τους και το ξεχαρβάλωμα της σχέσης τους.

Αυτές οι αδυναμίες όμως έρχονται και μετριάζονται με τις ερμηνείες των Τζουντ Λο και Κάρι Κουν, που συνθέτουν ένα εύφλεκτο ζευγάρι, έτοιμο να φτάσει στα άκρα.

Ο Μυστικός Κήπος(The Secret Garden)

Δραματική ταινία φαντασίας, βρετανικής παραγωγής του 2020, σε σκηνοθεσία Μαρκ Μάντεν, με τους Ντίξι Έγκεριξ, Κόλιν Φερθ, Τζούλι Γουόλτερς, Ίνταν Χέιχαρστ, Άισις Ντέιβις κ.ά.

Μία σκοτεινή ιστορία, βασισμένη στο δημοφιλές βιβλίο της Φράνσις Χόντζον Μπάρνετ, επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη, από τον Μαρκ Μάντεν, ως ένα οικογενειακό δράμα φαντασίας. Όμως, ο Μάντεν χάνει τη δοσολογία μεταξύ του μυστηρίου και της ανάλαφρης οικογενειακής ταινίας, δίνοντας ένα φιλμ που ορισμένες φορές γοητεύει κι έχει δύναμη, άλλες κυλλά μέσα στην αδιαφορία, ενώ τα πολυσήμαντα μηνύματα του βιβλίου τις περισσότερες φορές μένουν ξεκρέμαστα.

Η αλληγορία διατηρείται σε όλο το μήκος του φιλμ, αλλά πολλές φορές η ουσία δίνει τη θέση της σε μια επιδερμική προσέγγιση, που μπορεί να αγγίξει μόνο το παιδικό κοινό. Η ταινία όμως χάνει και στο ρυθμό και στην αφήγηση, αφού υπάρχουν πολλά ακατανόητα σημεία, τα οποία επιχειρεί να μακιγιάρει με εύκολες λύσεις, που δεν ταιριάζουν στο πνεύμα του βιβλίου.

Οι πρωταγωνιστές βάζουν κι αυτοί τα δυνατά τους, χωρίς όμως ιδιαίτερο αποτέλεσμα, ενώ ο Κόλιν Φερθ, απλώς περιφέρεται σαν μια θλιβερή μαριονέτα.

Θα Έρθει η Φωτιά (Fire Will Come)

Δραματική ταινία, ισπανικής παραγωγής του 2019, σε σκηνοθεσία Όλιβερ Λάσε, με τους Άμαντορ Αρίας, Μπενεντίκτα Σάντσεζ, Ινάτσιο Αμπράο, Έλενα Φερναντέζ, Νταβίντ ντε Πόσο κ.ά.

Φεστιβαλική ταινία του Ισπανού σκηνοθέτη Όλιβερ Λάσε (“Mimosas”), που διακρίθηκε στις Κάννες με το ειδικό βραβείο στο τμήμα “Ένα Κάποιο Βλέμμα”. Ένα βραδυφλεγές δράμα, το οποίο μαγνητίζει με την επιβλητική ομορφιά των τοπίων της Γαλικίας, την ανάδειξη της φύσης τα δέντρα, το χώμα, τα ζώα, η βροχή, ο ήχος του αέρα, υπνωτίζοντας τον θεατή με την οπτική της γοητεία, παρότι το λιτό σενάριο και η αφήγηση θολώνει την ιστορία και αφήνει κενά. Μία ιστορία, για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση και αφορά έναν άντρα που βγαίνει από τη φυλακή αφού εξέτισε ποινή για εμπρησμό και προσπαθεί να επανενταχθεί επιστρέφοντας στο σπίτι της ηλικιωμένης μητέρας του στο χωριό.

Πάντως, ο Λάσε κρατά το ενδιαφέρον της ταινίας του μέχρι το τέλος, παρά την αργή εξέλιξή της, καθώς είναι φανερό ότι η φωτιά θα ξαναμπεί στη ζωή του. Και τότε όλοι θα στραφούν εναντίον του, λόγω του παρελθόντος του, για να βρεθεί καψαλισμένος μέσα στις στάχτες να απορεί για την πορεία της ζωής του και τα ερωτήματα που τον βασανίζουν να μένουν αναπάντητα κι αυτός να χάνεται μέσα στην κάπνα.

Ιδιαιτέρως καλές οι ερμηνείες από τον Αμαδόρ Αρίας και την Μπενετίκτα Σάντσεζ με τη νατουραλιστική προσέγγιση του ρόλου τους, ενώ εξαιρετικό και το μουσικό ντύσιμο της ταινίας από Βιβάλντι μέχρι Λέοναρντ Κόεν.

Το Μυστικό Μας(The Secrets We Keep)

Θρίλερ, αμερικάνικης παραγωγής του 2020, σε σκηνοθεσία Γιούβαλ Άντλερ, με τους Τζόελ Κίναμαν, Νούμι Ραπάς, Κρις Μεσίνα, Έιμι Σέιμετζ, Τζάκσον Ντιν κ.ά.

Θρίλερ, απ’ αυτά που θα θελαν να είναι κάτι παραπάνω από ένα 90λεπτο φιλμάκι του είδους, ξεκινά ενθαρρυντικά και όσο περνά η ώρα συνεχώς πέφτει στα μάτια του θεατή, για να φτάσει να γίνει μία δεύτερης διαλογής ταινία εκδίκησης χαμηλού κόστους.

Η ιδέα της ιστορίας πολυδοκιμασμένη στο σινεμά: μία γυναίκα μετά από χρόνια από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αναγνωρίζει στην Αμερική όπου διαμένει πλέον έναν Γερμανό ναζί εγκληματία και αποφασίζει να τον κάνει να ομολογήσει με κάθε τρόπο τα εγκλήματά του.

Το γνωστό παιχνίδι μεταξύ θύματος και θύτη και η αντιστροφή των συναισθημάτων, η φρίκη μιας αποτρόπαιας ιδεολογίας, η τρέλα του πολέμου και τα μυστικά του παρελθόντος θα δώσουν τη θέση τους πολύ γρήγορα στα κλισέ του είδους, σε μια σειρά από επεξηγήσεις που απονευρώνουν εντελώς την ταινία και όλα καταλήγουν στο γνωστό ερώτημα “θα ομολογήσει, δεν θα ομολογήσει είναι ένοχος, δεν είναι ένοχος”.

Οι ερμηνείες δεν είναι κακές, αλλά συμπαρασύρονται εύκολα από τη μετριότατη σκηνοθεσία και το κακογραμμένο σενάριο.

Εν ολίγοις μια ενδιαφέρουσα ιδέα, αν και όχι πρωτότυπη, που στο τέλος καταλήγει σε μία αποτυχημένη προσπάθεια, που μπορεί και να εκνευρίσει τον θεατή.

* Επίσης, προβάλλεται το ντοκιμαντέρ “Μεταφορά” του Ηλία Γιαννακάκη.

Ο Έλληνας σκηνοθέτης κινηματογραφεί για τέσσερα χρόνια τη μεταφορά της Εθνικής Βιβλιοθήκης από το παλιό κτίριο της οδού Πανεπιστημίου στο νέο χώρο που θα την φιλοξενήσει, σε μία εποχή που η Αθήνα “βράζει”. Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί 24 και 25 Οκτωβρίου αποκλειστικά στον “Δαναό”.


Χάρης Αναγνωστάκης

Ελένη Αντωνίου www.ogdoo.gr

Αξίζει να δεις το La Revolution στο Netflix;

Αξίζει να δεις το La Revolution στο Netflix; Στη νέα γαλλική σειρά του Netflix, La Révolution, οι πλούσιοι τρώνε τους φτωχούς, λίγο πριν τη Γαλλική Επανάσταση…

Οι Γαλαζοαίματοι πίνουν το αίμα του Λαού. Αυτή είναι μία φράση η οποία δύσκολα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί κυριολεκτικά, σωστά; Λάθος, αν κρίνουμε από τα όσα βλέπουμε στη γαλλική σειρά La Révolution του Netflix, που έχει κάνει πρεμιέρα εδώ και μερικές ημέρες στη δημοφιλή πλατφόρμα και βρίσκεται σταθερά στο top-3 των τάσεων. 

Πρόκειται για ένα supernatural drama που επαναπροσδιορίζει την ιστορία της Γαλλικής Επανάστασης, σε ένα χωροχρονικό πλαίσιο που τοποθετείται στα χρόνια της παρακμής του Ancien Régime (το Παλαιό Καθεστώς, όπως περιγράφεται η προεπαναστατική περίοδος και αφορά τις διοικητικές, δικαστικές και εκκλησιαστικές δομές του Βασιλείου της Γαλλίας κατά τα τέλη του 18ου αιώνα).

Το story

Στη Γαλλική ύπαιθρο λοιπόν, ο Joseph Guillotin είναι γιατρός και παρατηρεί μία σειρά από μυστηριώδεις φόνους που σχετίζονται με την ύπαρξη του μπλε αίματος. Το τελευταίο είναι μία μολυσματική ουσία (ή ιός αν προτιμάς) που μετατρέπει τους ευγενείς κυρίως αυτοί εμπλέκονται με το συγκεκριμένο σε αιμοδιψή πλάσματα που τρώνε, κυριολεκτικά, τη σάρκα των φτωχών πολιτών και πίνουν το αίμα τους. Ταυτόχρονα, οι γαλαζοαίματοι αποκτούν τρομερή σωματική δύναμη και αθανασία. Εκτός αν κάποιος τους κόψει το κεφάλι. Σύντομα το μπλε αίμα εξαπλώνεται, όπως όμως και η αντίσταση των κατώτερων τάξεων που βλέπουν τους πλούσιους να τους κατασπαράζουν. 

Στα 8 επεισόδια της πρώτης σεζόν, διάρκειας από 39′ έως 51′, εξιστορείται η αρχή της Γαλλικής Επανάστασης υπό ένα εντελώς φαντασιακό πρίσμα, που πατά στις βάσεις του horror genre, με το γενικότερο όμως περιβάλλον να θυμίζει αρκετά παραγωγές όπως τα Versailles και The Borgias.

Γιατί κεντρίζει το ενδιαφέρον

Το La Révolution ξεκινά με πολλές παράλληλες ιστορίες, θεωρίες κανιβαλισμού να αιωρούνται, αστυνομικές ανακαλύψεις, βασιλικές εμπλοκές, απαγορευμένους έρωτες και πολιτικές αναταραχές. Φυσικά, όλα αυτά συνδέονται στην πορεία. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά, ένα δράμα εποχής αποκτά τρομακτικά twists, με την εν λόγω στροφή να σε κάνει να απορείς γιατί πήρε τόσο καιρό σε κάποιους να φτιάξουν κάτι τέτοιο. Η συγκεκριμένη χρονική περίοδος αποτελεί μία έξοχη βάση για γοτθικού τύπου θρίλερ, που συνδυαστικά με το μυστήριο, το ρομαντικό, το πολιτικό υπόβαθρο και τη δράση, δίνουν ένα διασκεδαστικό αποτέλεσμα.

ΣΕΙΡΑ LA REVOLUTION NETFLIX 2020 3
ΣΕΙΡΑ LA REVOLUTION NETFLIX 2020 2

Οι Jérémie Rozan, Edouard Salier και Julien Trousselier έχουν κάνει συμπαθητική δουλειά στη σκηνοθεσία, πετυχαίνοντας αυτό που είχαν στο μυαλό τους οι παραγωγοί Aurélien Molas και François Lardenois. Το ίδιο ισχύει και με τη φωτογραφία της σειράς. Τα δύο παραπάνω δείχνουν να καλύπτουν μερικά κενά στο σενάριο, που όμως μικρή σημασία έχουν. Από το ενδιαφέρον cast ξεχωρίζουν η Marilou Aussilloux σαν Elise de Montargis, ο Amir El Kacem σαν Joseph Guillotin (fun fact: ο χαρακτήρας βασίζεται σε πραγματικό πρόσωπο είναι ο άνθρωπος που αργότερα εφηύρε την γκιλοτίνα) και, κυρίως, ο Julien Frison σαν Donatien de Montargis. 

Το βλέπουμε;

Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα. Είναι μία σειρά που ξύνει την περιέργεια του θεατή, χωρίς όμως να απαιτεί την αμέριστη προσοχή του ή να συνδέεται ορθά με ιστορικές παραπομπές αν επιζητάς κάτι τέτοιο προτίμησε κάποιο σχετικό docu series και όχι το La Révolution. Απευθύνεται στον οποιονδήποτε αλλά κυρίως σε εκείνους τους fans των ταινιών ή σειρών με ζόμπι ή βρυκόλακες, που επιθυμούν να δουν μία επαναπροσέγγιση σε κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα.

ΣΕΙΡΑ LA REVOLUTION NETFLIX 2020 4
ΣΕΙΡΑ LA REVOLUTION NETFLIX 2020 1

Στην πραγματικότητα είναι μία διεστραμμένη, φανταστική και fun ματιά σε μία χρονική περίοδο που δεν έχει αξιοποιηθεί όσο θα έπρεπε στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη, θέτοντας μία σχεδόν αστεία οπτική στο δίπολο πλουσίων φτωχών. Αν πληροίς όλα τα παραπάνω κριτήρια, η απάντηση είναι ναι.

Προς το παρόν, δεν έχουν γίνει γνωστές πληροφορίες για την επόμενη σεζόν.

Γράφει: Μπάμπης Δούκας esquire.com.g

Κοινωνικό Φροντιστήριο Δήμου Λαμιέων

Ο Δήμος Λαμιέων μετά την επιτυχημένη πορεία του «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟΥ» συνεχίζει για μια ακόμη χρονιά τη λειτουργία του.

Το Κοινωνικό Φροντιστήριο θα παρέχει, πέραν των ωρών σχολικής διδασκαλίας, απογευματινή πρόσθετη διδακτική υποστήριξη σε μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου. Το Κοινωνικό Φροντιστήριο απευθύνεται σε μαθητές οικογενειών που αυτή την εποχή έχουν πρόβλημα να ανταποκριθούν στα έξοδα της φροντιστηριακής διδασκαλίας (άνεργοι, μονογονεϊκές οικογένειες χαμηλού εισοδήματος, κ.λ.π.). Σχετική αίτηση με τα απαραίτητα δικαιολογητικά μπορούν να προμηθευτούν οι ενδιαφερόμενοι γονείς από το Δήμο Λαμιέων και από την ιστοσελίδα του Δήμου (https://www.lamia.gr/el/content/koinoniko-frontistirio) και αφού τα συμπληρώσουν να τα αποστείλουν στα παρακάτω email: xaroni.sofia@lamia-city.gr, m.papamarkou@lamia-city.gr

Δελτίο Τύπου

Λαμία: Έκθεση Αγιογραφίας Λαμιωτών Φθιωτών Αγιογράφων, 23 με 30 Οκτωβρίου

Η Genesis art eco synergy πραγματοποιεί έκθεση Αγιογραφίας Λαμιωτών Φθιωτών Αγιογράφων, η έκθεση θα περιλαμβάνει μία σειρά εκθεμάτων βυζαντινής τεχνοτροπίας. Τα εγκαίνια την έκθεσης θα γίνουν 23 Οκτωβρίου 2020 ,στον πολυχώρο πολιτισμού τέχνης ιστορίας Genesis Αθ. Διάκου 23 Λαμία και ώρα 7.00μ.μ.

Η εκδήλωση τελεί υπό την Αιγίδα της Ιεράς Μητρόπολης Φθιώτιδος.

www.phaseradio.gr

Η πιο όμορφη βιβλιοθήκη του κόσμου βρίσκεται στην Πράγα της Τσεχίας

Η βιβλιοθήκη Klementinum , ένα εξαιρετικό παράδειγμα μπαρόκ αρχιτεκτονικής , άνοιξε για πρώτη φορά το 1722 ως μέρος του πανεπιστημίου των Ιησουιτών και στεγάζει πάνω από 20.000 βιβλία. Ψηφίστηκε ως μία από τις πιο όμορφες και μεγαλοπρεπείς βιβλιοθήκες του κόσμου από τους αναγνώστες μας!

Οι τοιχογραφίες της οροφής αυτής της βιβλιοθήκης στην Πράγα ζωγράφισαν ο Jan Hiebl. Το 1781, ο διευθυντής Karel Rafael Ungar ίδρυσε την βιβλιοθήκη της Εθνικής Βιβλιοθήκης, μια συλλογή της τσεχικής λογοτεχνίας. Μερικά από τα σπάνια ιστορικά βιβλία από αυτήν τη συλλογή έχουν σταλεί στην Google για σάρωση και τελικά θα είναι διαθέσιμα στα Βιβλία Google.

Ακριβώς όπως η βιβλιοθήκη της Πράγας είναι ένας σπάνιος και ελάχιστα γνωστός θησαυρός, συσχετίζεται με αρκετά ελάχιστα γνωστά γεγονότα: το Klementinum ήταν το τρίτο μεγαλύτερο σχολείο ιησουιτών στον κόσμο. η καταγραφή του τοπικού καιρού άρχισε εκεί το 1775 και συνεχίστηκε από τότε. παρουσιάζεται σε ένα μυθιστόρημα του διάσημου συγγραφέα της ισπανικής γλώσσας Jorge Luis Borges.

filoitexnisfilosofias.com

15 διάσημα θρίλερ που βασίστηκαν σε αληθινές υποθέσεις

Η διαχρονική επιτυχία των θρίλερ που βασίζονται σε αληθινές υποθέσεις εξηγεί και την πρόσφατη επέλαση του true crime. Οι άνθρωποι έχουμε μια εγγενή περιέργεια για τον αληθινό, κατά τα φαινόμενα έστω, τρόμο που μπορεί να έχουν αντιμετωπίσει συνάνθρωποί μας. Τον τρόμο του μπαμπούλα στο τέλος του δρόμου, τον τρόμο του πνεύματος με τις ανολοκλήρωτες υποχρεώσεις, τον τρόμο του Κακού που μπορεί να μας κυριεύσει.

Στην παρακάτω λίστα θα βρεις αληθινές υποθέσεις που ενέπνευσαν διάσημα επιτυχημένα θρίλερ, κάποια εκ των οποίων δεν θα σκεφτόσουν καν ότι θα μπορούσαν να έχουν βασιστεί στην πραγματική ζωή.

Veronica

θρίλερ veronica

Το ισπανικό θρίλερ ‘Veronica’ είχε γίνει ένα αναπάντεχο χιτ στο Netflix το 2018, με πολλούς από τους θεατές να κάνουν viral την ταινία επειδή δεν μπορούσαν να την ολοκληρώσουν από τον φόβο. Η ταινία δαιμονισμού του Paco Plaza ακολούθησε ένα κορίτσι που θα προσπαθούσε να προστατεύσει τα αδέρφια της με κάθε κόστος, και βασίστηκε ελαφρώς σε μία αληθινή υπόθεση των ‘90s.

Πρόκειται για την Estefania Gutierrez Lazaro που ζούσε με την οικογένειά της στη Μαδρίτη τη δεκαετία του ‘90, μέχρι που πέθανε σε νοσοκομείο της πόλης το ‘91 μετά από μήνες παραισθήσεων και κρίσεων. Επίσημη αιτία θανάτου δεν έχει καταγραφεί. Τουλάχιστον όχι κάποια που να έχει δημοσιοποιηθεί από τους γονείς της. Λίγο καιρό νωρίτερα, η νεαρή κοπέλα αρρώστησε στο σχολείο κατά τη διάρκεια μιας σεάνς που έκανε με φίλες της. Τη σεάνς είχε διακόψει μια καλόγρια που έσπασε τον Ouija board των κοριτσιών. Τα κορίτσια θα υποστήριζαν ότι είχαν δει καπνό να βγαίνει από το στόμα της φίλης τους.

Οι διαστάσεις θρύλου που κατέληξε να έχει η υπόθεση δόθηκαν στη συνέχεια, μέσα από αναφορές που κατέγραψαν αστυνομικοί στο σπίτι της οικογένειας Lazaro. Ο επικεφαλής επιθεωρητής της Εθνικής Αστυνομίας, Jose Pedro Negri, και τρεις ακόμη αξιωματικοί ισχυρίστηκαν ότι είδαν την πόρτα μιας ντουλάπας να ανοίγει με αφύσικο τρόπο, και μια διακοσμητική φιγούρα του Ιησού να έχει διαχωριστεί από τον σταυρό της. Αυτά χώρια από μαρτυρίες των γονιών της για μυστήριους ψιθύρους, κινούμενα αντικείμενα, παράξενα φαινόμενα στον ηλεκτρισμό του σπιτιού και βροντερά χτυπήματα από πόρτες. Μιλάμε για την πρώτη φορά που ισχυρισμοί αστυνομικών περί παραφυσικών γεγονότων έχουν καταγραφεί σε επίσημη αστυνομική δήλωση.

The Conjuring

θρίλερ the conjuring

Ένας από τους κυριότερους λόγους που το franchise του ‘Conjuring’ από τον τσάρο του τρόμου James Wan είχε εξαρχής καύσιμο, ήταν το γεγονός ότι το ζεύγος των Ed και Lorraine Warren που υποδύονται ο Patrick Wilson και η Vera Farmiga είχαν ήδη συντροφεύσει και τρομάξει! κάμποσες γενιές Αμερικανών. Οι ήρωες των ταινιών βασίζονται σε πραγματικό ζευγάρι ερευνητών μεταφυσικών φαινομένων που είχαν απασχολήσει πολλές αμερικανικές εκπομπές, ντοκιμαντέρ και βιβλία όσο ήταν ακόμα ενεργοί.

Οι Warren είχαν όντως κληθεί από την οικογένεια Perron στη φάρμα τους στο Long Island στα ‘70s, με την ελπίδα να τους απαλλάξουν από τις δαιμονικές οντότητες που πίστευαν ότι είχαν κάνει κατάληψη στο σπίτι τους. Μία από τις κόρες της οικογένειας, η Andrea Perron, έχει μάλιστα γράψει τη σειρά βιβλίων ‘House of Darkness’ γύρω από τα γεγονότα. Όσο για την κούκλα Annabelle που απέκτησε το δικό της υπο-franchise, αυτή υπάρχει ακόμα αποθηκευμένη στο σπίτι των Warren.

The Amityville Horror

θρίλερ amityville horror

Το θρίλερ ‘Amityville Horror’ και όσες ταινίες έχουν ακολουθήσει για το στοιχειωμένο σπίτι της ήσυχης συνοικίας του Amityville βασίζονται στο ομώνυμο βιβλίο του Jay Anson από το 1977, που με τη σειρά του είχε καταγράψει τις μαρτυρίες των George και Kathy Lutz. Οι Lutz εγκατέλειψαν το νέο τους σπίτι 28 μόλις ημέρες αφού είχαν εγκατασταθεί σε αυτό, με την αφορμή ότι το είχε στοιχειώσει το σκοτεινό παρελθόν του: Στο συγκεκριμένο σπίτι στο Amityville ένας πατέρας είχε πυροβολήσει και σκοτώσει έξι μέλη της οικογένειάς του λίγα χρόνια νωρίτερα.

Η υπόθεση του Amityville είναι φοβερά αμφιλεγόμενη, έχει χαρακτηριστεί ως απάτη, και έχει γίνει τροφή για έρευνα πολλαπλών ‘ghostbusters’ που έφταναν κατά καιρούς στο σπίτι για να ανακαλύψουν την αλήθεια. Ο Ed και η Lorraine Warren που αναφέραμε αμέσως πιο πάνω ήταν ανάμεσα σε αυτούς, και υποστήριζαν πάντα πως δεν πρόκειται για κομπίνα. Η εισαγωγική σκηνή του ‘Conjuring 2’ μάλιστα λειτούργησε ως αναφορά στην εμπειρία τους στο σπίτι.

The Strangers

the strangers

Ο Bryan Bertino, ο σκηνοθέτης της ανέλπιστης επιτυχίας του 2008, είχε συλλάβει το θρίλερ μέσα από μια προσωπική του εμπειρία. «Ως παιδί ζούσε σε ένα σπίτι στη μέση του πουθενά», είχε αφηγηθεί σε συνέντευξη για το διάσημο θρίλερ. «Ένα βράδυ, όσο οι γονείς μας έλειπαν, κάποιος χτύπησε την πόρτα μας και απάντησε η αδερφή μου. Οι άνθρωποι στην πόρτα ζητούσαν κάποιον που δεν έμενε εκεί. Μάθαμε αργότερα ότι αυτοί οι άνθρωποι χτυπούσαν πόρτες στην περιοχή και, όταν δεν ήταν κανείς σπίτι, έμπαιναν μέσα για να τα κλέψουν».

Ο Bertino εμπνεύστηκε επίσης από τους φόνους του Manson, αλλά και από τις άλυτες δολοφονίες στο Keddie Cabin το 1981.

The Exorcist

θρίλερ ο εξορκιστής
Getty Images

Ο συγγραφέας και μετέπειτα σεναριογράφος του ‘Εξορκιστή’ William Peter Blatty είχε βασίσει το μυθιστόρημα και το έργο του σε ένα άρθρο της Washington Post από το 1949, με τίτλο “Ιερέας Απελευθερώνει Αγόρι από τον Έλεγχο του Διαβόλου στο Βουνό Rainier” (Priest Frees Mt. Rainier Boy Reported Held in Devil’s Grip).

Το άρθρο ακολουθούσε τους ιερείς William S. Bowdern, Edward Hughes, Raymond J. Bishop, και Walter H. Halloran στην προσπάθειά τους να κάνουν εξορκισμό σε ένα αγόρι με ψευδώνυμο ‘Roland Doe’. Σύμφωνα με τους ιερείς, το αγόρι μιλούσε σε ακατάληπτες γλώσσες, το κρεβάτι του έτρεμε, και υπήρξαν διάφορα αντικείμενα που είχαν ανυψωθεί στο δωμάτιο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Αυτός ο εξορκισμός ήταν ένας από τους τρεις που είχαν εγκριθεί επίσημως από την Καθολική Εκκλησία της Αμερικής εκείνα τα χρόνια.

The Exorcism of Emily Rose

the exorcism of emily rose

Η Emily Rose ήταν στην πραγματικότητα η Anneliese Michel. Όταν η Michel έγινε 17 ετών, άρχισε να βιώνει τα πρώτα συμπτώματα του φαινομενικού δαιμονισμού της. Έγινε ωστόσο διάγνωση επιληψίας και της δόθηκε φαρμακευτική αγωγή για να την αντιμετωπίσει.

Τα φάρμακα δεν βοήθησαν καθόλου. Η νεαρή γυναίκα συνέχισε να παθαίνει κρίσεις και ισχυριζόταν πως έβλεπε οράματα. Άκουγε επίσης φωνές να της λένε ότι ήταν αμαρτωλή. Έπεσε σε κατάθλιψη, στράφηκε στη θρησκεία και είχε φτάσει να κάνει έως και 600 υποκλίσεις τη μέρα, διαρρηγνύοντας κιόλας τελικά και τους χιαστούς της.

Μέχρι τα 23 της, η Michel είχε περάσει από δεκάδες φαρμακευτικές αγωγές που δεν βοήθησαν καθόλου και από 67 εξορκισμούς σε διάστημα 10 μηνών. Στο τέλος σταμάτησε να τρώει και πέθανε από ασιτία το 1976. Οι γονείς της και δύο από τους ιερείς της βρέθηκαν τελικά ένοχοι στο δικαστήριο με την κατηγορία του φόνου εξ αμελείας επειδή την άφησαν να λιμοκτονήσει.

Poltergeist

poltergeist
Getty Images

Το κλασικό θρίλερ του 1982 όπου είδαμε μια οικογένεια να αγοράζει ένα στοιχειωμένο σπίτι που χτίστηκε πάνω σε τάφους ιθαγενών βασίζεται στην πραγματική υπόθεση της οικογένειας Hermann. Οι Hermanns είχαν αγοράσει όντως ένα σπίτι στο Long Island της Νέας Υόρκης που βρισκόταν πάνω από νεκροταφείο ιθαγενών, και ισχυρίζονταν ότι τους στοίχειωνε ένα φάντασμα που έκανε τα αντικείμενά τους να πετάνε μπροστά στα μάτια τους. Η οικογένεια τελικά εγκατέλειψε το σπίτι και εξακολουθεί να υποστηρίζει μέχρι και σήμερα πως είναι στοιχειωμένο.

Jaws

jaws
Getty Images

Ο πιο διάσημος καρχαρίας στο σινεμά βασίστηκε στον πιο διάσημο καρχαρία στην ιστορία ως τώρα. Πρόκειται για να τον λευκό καρχαρία που τρομοκρατούσε τις ακτές του Jersey Shore το 1916. Αρχικά είχε σκοτώσει τον 25χρονο Charles Vansant που πέθανε από αιμορραγία, πέντε μέρες αργότερα πέθανε από τα ίδια αίτια ένας αχθοφόρος, και λίγο καιρό αργότερα ο ίδιος καρχαρίας σκότωσε ένα αγόρι σε ένα ρυάκι, όπως και τον άνδρα που προσπάθησε να το σώσει. Τριάντα λεπτά αργότερα θα έβρισκε το πέμπτο θύμα του, μόνο που αυτή τη φορά ο νεαρός άντρας θα επιβίωνε. Ο ιχθυολόγος George Burgess έχει αποκαλέσει τη δράση του συγκεκριμένου καρχαρία ως “πρωτοφανή στα χρονικά”.

Ο κινηματογραφικός ‘συγγενής’ του θα μας έδινε ένα από τα πιο επιτυχημένα θρίλερ όλων των εποχών, με τον Steven Spielberg να φτιάχνει το πρώτο ‘καλοκαιρινό μπλοκμπάστερ’.

Wolf Creek

wolf creek

To ‘Wolf Creek’ είναι η ιστορία τριών backpackers που χωρίς να το γνωρίζουν έκαναν ωτοστόπ σε έναν σαδιστή δολοφόνο. Το θρίλερ βασίστηκε σε μία αληθινή σειρά φόνων που είχαν κλονίσει το δάσος της πολιτείας Belanglo στην Αυστραλία στα ‘90s. Ο ‘Backpacker Killer’ Ivan Milat δεν παραδέχτηκε ποτέ την ενοχή του μέχρι το 2019 οπότε και πέθανε, παρότι είχε καταδικαστεί για τον φόνο τουλάχιστον επτά ανθρώπων.

Open Water

open water

Ο Tom και η Eileen Lonergan εγκαταλείφθηκαν κατά λάθος από την ομάδα τους στη διάρκεια scuba diving το 1988, κοντά στο Great Barrier Reef της Αυστραλίας. Η εταιρεία αντιλήφθηκε την απουσία τους δύο ημέρες μετά, όμως οι Lonergan δεν βρέθηκαν ποτέ. Το μοναδικό πράγμα που βρέθηκε ήταν μία υποβρύχια συσκευή εξοπλισμού για δύτες που είχε κολλημένο πάνω της ένα μήνυμα: «Δευτέρα 26 Ιαν. 1998 8 π.μ. Σε όποιον μπορεί να μας βοηθήσει: Η MV Outer Edge μάς εγκατέλειψε στο Agincourt Reef 25 Ιαν. 98 3 μ.μ. Σας παρακαλούμε βοηθήστε μας, ελάτε να μας διασώσετε πριν πεθάνουμε. Βοήθεια!!!». Ο θάνατος του ζευγαριού οδήγησε σε αυστηρότερες ρυθμίσεις ασφάλειας στο Queensland και την Αυστραλία γενικότερα.

Αυτή η υπόθεση ενέπνευσε το ‘Open Water’, με την προσθήκη επιθέσεων από καρχαρίες.

A Nightmare On Elm Street

a nightmare on elm street

Ο Wes Craven εμπνεύστηκε το εμβληματικό θρίλερ από μία σειρά άρθρων που εκδίδονταν επί 3 χρόνια στους LA Times τη δεκαετία του ‘80. Τα άρθρα αφορούσαν Ασιάτες, κυρίως πρόσφυγες από την Καμπότζη, που πέθαναν μετά από τρομακτικούς εφιάλτες. Οι άνδρες είχαν φτάσει στην Αμερική για να γλιτώσουν από το καθεστώς του Pol Pot και, μέσα σε έναν χρόνο από την άφιξή τους, είχαν πεθάνει υπό περίπου ίδιες συνθήκες. Είχαν ξυπνήσει από κάποιον εφιάλτη, είχαν αποφύγει επίτηδες να κοιμηθούν για να μην τον ξαναδούν, υπέκυπταν τελικά λόγω κούρασης και, αφού ξυπνούσαν ξανά ουρλιάζοντας, πέθαιναν. Οι αυτοψίες τους αποκάλυψαν αργότερα ότι ο θάνατός τους δεν οφειλόταν σε συγκοπή ή κάποια άλλη καρδιακή ανεπάρκεια. Απλά είχαν πεθάνει. Η πάθηση ονομάστηκε Asian death syndrome από τις ιατρικές αρχές.

Child’s Play

θρίλερ child's play

Ο ζωγράφος και συγγραφέας Robert Eugene Otto ισχυρίστηκε το 1909 ότι ένας από τους υπηρέτες του είχε καταραστεί με βουντού το παιδικό του παιχνίδι, την κούκλα που είχε κατονομάσει Robert. Ο Otto υποστήριζε ότι η κούκλα του μπορούσε να μιλάει, πήγαινε από δωμάτιο σε δωμάτιο και γκρέμιζε τα έπιπλα. Μέχρι τον θάνατό του το 1974 τον κρατούσε φυλαγμένο στη σοφίτα, όταν όμως μπήκαν νέοι ιδιοκτήτες στο σπίτι οι φήμες δεν σταμάτησαν. Η νέα οικογένεια είχε και εκείνη παράξενα βιώματα στο σπίτι, τα οποία συνέδεαν με την κούκλα. Αυτή τη στιγμή ο Robert εκτίθεται στο Μουσείο Fort East Martello του Key West.

Psycho

psycho
Getty Images

Ο Norman Bates βασίστηκε ελεύθερα στον δολοφόνο Ed Gein. Ο Gein σκότωνε γυναίκες στο Wisconsin των ‘50s, ξέθαβε πτώματα και έφτιαχνε ενθύμια από ανθρώπινο δέρμα όπως μάσκες για το πρόσωπο, ζώνες, και καλύμματα για καρέκλες. Ο Robert Block, ο συγγραφέας του ‘Ψυχώ’, εμπνεύστηκε τη αλληλοεξαρτώμενη σχέση του Bates με τη μητέρα του από τη δύσκολη σχέση που είχε ο Gein με τη δική του μητέρα. Η Augusta Gein δεν άφηνε τον Ed να πάει οπουδήποτε πέραν του σχολείου, μετέδιδε σε εκείνον και τους αδερφούς του πως όλες οι γυναίκες πέρα από εκείνη ήταν όργανα του διαβόλου, και κάθε φορά που προσπαθούσε να κάνει φίλους τον τιμωρούσε σκληρά. Ο Gein είναι θαμμένος κοντά στην υπόλοιπη του οικογένειά του, σε τάφο χωρίς όνομα.

The Texas Chainsaw Massacre

θρίλερ texas chainsaw massacre

Ο Leatherface όπως και ο Buffalo Bill της ‘Σιωπής των Αμνών’ είχαν εμπνευστεί από τον Ed Gein που μόλις αναφέραμε. Εάν θέλεις να δεις μια πιο πιστή απεικόνιση της ζωής του Gein, το θρίλερ ‘Deranged’ είναι η πιο αντιπροσωπευτική τέτοια ως τώρα.

The Blob

θρίλερ the blob

Κι όμως, το θρίλερ ‘The Blob’ βασίστηκε σε ένα άρθρο των New York Times από το 1950 με τίτλο ‘Ένας Δίσκος Αιωρείται Προς τη Γη και Σερβίρει μία Θεωρία’. Η υπόθεση ακολουθούσε τέσσερις αστυνομικούς στη Φιλαδέλφεια που είχαν έρθει σε επαφή με ένα αλλόκοτο, κολλώδες υλικό που πλέον πιστεύεται ότι ήταν το “Star Jelly”, μία διάφανη ουσία. Όταν ένας από τους αστυνομικούς προσπάθησε να απομακρύνει τη κολλώδη ουσία, αυτή άρχισε να διαλύεται και να εξατμίζεται. Όταν λοιπόν το FBI έφτασε στη σκηνή, οι τέσσερις άνδρες δεν είχαν τίποτα να τους δείξουν πέρα από ένα σημάδι στο έδαφος.

Πηγή: oneman.gr

www.apenanti.gr

1 2 3 40