Blessed Dream: Η ζωή του Diego Maradona γίνεται σειρά

Blessed Dream: Η ζωή του Diego Maradona γίνεται σειρά. Η Amazon θα παρουσιάσει τις ημέρες δόξας αλλά και τις σκοτεινές πτυχές του Diego Maradona, σε μία νέα σειρά…

Μετά από δύο χρόνιας προετοιμασίας και γυρισμάτων, η βιογραφική σειρά/ντοκιμαντέρ του Amazon Prime Video για τον Diego Maradona που τιτλοφορείται Maradona: Blessed Dream (Maradona: sueño bendito αν προτιμάς τον αυθεντικό τίτλο) φαίνεται πως παίρνει το δρόμο για τις οθόνες μας. 

Σύμφωνα με την αργεντίνικη εφημερίδα Clarín, η πρώτη σεζόν είναι έτοιμη, με τον δεύτερο κύκλο να είναι κι αυτός σχεδόν ολοκληρωμένος. Ακολουθούν όλα όσα γνωρίζουμε μέχρι στιγμής για τη νέα παραγωγή που έχει ως κεντρικό πρόσωπο τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών, που έφυγε από τη ζωή στις 25 Νοεμβρίου του 2020.

Η ιστορία

Η Amazon δεν έχει δώσει προς το παρόν αρκετές πληροφορίες για τον τρόπο που θα εξεταστεί η ζωή και η πορεία του Maradona μέσα και έξω από τα γήπεδα. Είναι δεδομένο πως θα υπάρξει εκτενής αναφορά στα παιδικά χρόνια του Diego καθώς και στα πολλά προβλήματα που αντιμετώπισε εκτός γηπέδου.

Blessed Dream: Η ζωή του Diego Maradona γίνεται σειρά

Ασφαλώς, δεν θα λείψουν οι σημαντικότερες στιγμές της καριέρας του, τόσο με τη φανέλα της Νάπολι όσο και με εκείνη της εθνικής Αργεντινής, σε ένα ιδιότυπο mashup αρχειακού υλικού και σκηνών με ηθοποιούς.

Το cast

Η σκηνοθεσία είναι του Alexander Aimetta, με τους Juan Palomino, Nazareno Casero, Nicolas Goldschmidt, Juliet Cardinali, Laura Esquivel, Mercedes Μoran, Peter lanzani, Leonardo Sbaraglia, Marcelo Mazzarello και Pepe Monje να πρωταγωνιστούν.

ΣΕΙΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΤΙΕΓΚΟ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ BLESSED DREAM 2

Μάλιστα, οι Palomino, Casero και Goldschmidt θα είναι οι τρεις ηθοποιοί που θα υποδυθούν τον Maradona σε τρεις διαφορετικές φάσεις της ζωής του. 

Η πρεμιέρα

Η εν λόγω σειρά προγραμματιζόταν για πρεμιέρα στις 30 του περασμένου Οκτωβρίου, ώστε να συμπέσει με τα 60ά γενέθλια του Maradona αλλά το deadline άλλαξε λόγω του κορονοϊού.

ΣΕΙΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΤΙΕΓΚΟ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ BLESSED DREAM 1

Ο θάνατος του Αργεντινού σταρ δημιούργησε νέα δεδομένα και έτσι η παραγωγή αποφάσισε να μεταθέσει το τηλεοπτικό ντεμπούτο για αργότερα, χωρίς να ανακοινώσει το πότε. Πάντως, οι πληροφορίες κάνουν λόγο για κάποια στιγμή ανάμεσα στον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2021.

Γράφει: Μπάμπης Δούκας esquire.com.gr

«Πολίτης Κέιν»: Το αριστούργημα του Όρσον Γουέλς έγινε 80 ετών

«Πολίτης Κέιν»: Το αριστούργημα του Όρσον Γουέλς έγινε 80 ετών. Για πολλούς το σημαντικότερο φιλμ όλων των εποχών…

Εδώ κι έναν αιώνα η αμερικανική κινηματογραφία αποτελεί σίγουρα την πιο αποδοτική και χρήσιμη βιομηχανία των Ηνωμένων Πολιτειών, εξωραΐζοντας την εικόνα της, διαφημίζοντας άμεσα ή έμμεσα τον περίφημο “αμερικάνικο τρόπο ζωής”, και προωθώντας το “αμερικάνικο όνειρο”, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα μιας υπερδύναμης. Στον αντίποδα, βρίσκεται “Ο Πολίτης Κέιν” και πολλές άλλες δημιουργίες, μεγάλων καλλιτεχνών, σπουδαίων σκηνοθετών, “αγύριστων κεφαλιών”, που δεν έσκυψαν στις επιταγές των στούντιο και των αφεντικών τους.

Εμβληματική δημιουργία

Το αριστούργημα του Όρσον Γουέλς “Πολίτης Κέιν” αποτελεί μία εμβληματική ταινία για τον κινηματογράφο των δημιουργών, για πολλούς το σημαντικότερο φιλμ όλων των εποχών, και σίγουρα ένα έργο που επηρέασε και επηρεάζει ακόμη το παγκόσμιο σινεμά. Συμπληρώνοντας 80 χρόνια από την πρώτη προβολή της ταινίας, που στην εποχή της πολεμήθηκε από σημαντικό μέρος του πολιτικόοικονομικού κατεστημένου, με στημένα ρεπορτάζ, περί “κομμουνιστικών μηνυμάτων” και “κριτικές” που την έθαψαν κατ’ εντολή του τότε πανίσχυρου επιχειρηματία και εκδότη Γουίλιαμ Ράντολφ Χερστ, αφού το σενάριο του Γουέλς και του Χέρμαν Μανκίεβιτς,, αδελφού του σημαντικότατου σκηνοθέτη Τζόζεφ Μανκίεβιτς, είχε στηριχθεί σε μεγάλο βαθμό στην περσόνα του μεγαλοεκδότη.

Ο “Μανκ” και το φάντασμα του Χερστ

Η συγκυρία έφερε προσφάτως και την ταινία του Ντέιβιντ Φίντσερ “Μανκ”, η οποία αναφέρεται στον “Πολίτη Κέιν”, καθώς ο Χέρμαν Μανκίεβιτς είναι το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας. Η ταινία του ικανού κινηματογραφιστή Φίντσερ (“Seven”, “Zodiak”, “Fight Club”) βασίζεται στο σενάριο του πατέρα του Φίντσερ, Τζακ, ο οποίος με τη σειρά του έχει βασιστεί στο άρθρο της πανίσχυρης κριτικού Πολίν Κέιλ, που δημοσιεύτηκε στο “New Yorker”. Ένα λίβελο για τον Γουέλς, αφού η ίδια υποστήριξε στα όρια της εμμονής, χωρίς να τεκμηριώνει, ότι ο Γουέλς έκλεψε τη δόξα τού σεναρίου από τον Μανκίεβιτς.

Δηλητήριο

Η ταινία του Φίντσερ, που μπορεί να είναι αριστοτεχνικά γυρισμένη, στάζει δηλητήριο για την προσωπικότητα του Γουέλς, χωρίς να εμφανίζεται στο φιλμ παρά μόνο μια στιγμή κάποια σκιά του. Περιστρέφεται γύρω από τον Χέρμαν Μανκίεβις, έναν πνευματώδη, μέθυσο σεναριογράφο, που υποδύεται έξοχα ο Γκάρι Όλντμαν, και τις μνήμες του από τον σκοτεινό κόσμο του Χόλιγουντ, των μεγαλοπαραγωγών και άλλων ανθρώπων του κινηματογράφου. Ο Φίντσερ με την αλαζονεία της εποχής μας και μία αμφίβολης ηθική προσέγγιση της ιστορίας, μιλά περιφρονητικά για τον Γουέλς, τοποθετώντας τον στους σφετεριστές του Χόλιγουντ. Πραγματικά σαν να βγήκε από το ντουλάπι με τους σκελετούς το φάντασμα του Χερστ, για να πάρει ακόμη και από την κόλαση την εκδίκησή του. Να συνεχιστεί αυτό που ξεκίνησε το 1941 ο ίδιος με τις εφημερίδες του, διαβάλλοντας τον Γουέλς. Γιατί το ζήτημα δεν είναι η αγιοποίηση τού Όρσον Γουέλς, αλλά το δόλιο χτύπημα σε έναν 25χρονο, τότε, δημιουργό που στάθηκε απέναντι στους πανίσχυρους μεγαλόσχημους και άδειασε το μεγαλείο τους σε ένα φλιτζάνι του καφέ.

Η μοναδική ταινία του Γουέλς

Citizen Kane 570x381

Ας επιστρέψουμε όμως στο 1941 και στην ταινία ορόσημο του Όρσον Γουέλς σε παραγωγή της RKO. Ο νεαρότατος τότε σκηνοθέτης κάνει την πρώτη και τελευταία αποκλειστικά δική του ταινία, αφού όπως είχε πει ο ίδιος ήταν και η μοναδική που είχε από το πρώτο πλάνο μέχρι το τελευταίο κόψιμο στο μοντάζ την ευθύνη (θρυλικές είναι οι βίαιες επεμβάσεις στις επόμενες ταινίες του από τους παραγωγούς).

Στον “Πολίτη Κέιν” καταγράφει μέσω πολλών και εμπνευσμένων φλας μπακ τη ζωή ενός πανίσχυρου επιχειρηματία, μέσα από μία έρευνα ενός νεαρού δημοσιογράφου, που υποδύεται ο σπουδαίος Τζόζεφ Κότεν. Ο Γουέλς κρατά για τον εαυτό του τον ρόλο του Κέιν, και είναι επιβλητικός και αξιοθαύμαστος ειδικά όταν εμφανίζεται σε μεγάλη ηλικία. Ο Γουέλς μιλά για τον επιχειρηματικό κόσμο, τον Τύπο, την πολιτική, τον καπιταλισμό, τη φαιδρότητα του χρήματος, την άνοδο και την πτώση ενός αυτοκράτορα που δεν είχε ούτε ιερό ούτε όσιο. Άλλωστε όπως λέει σε κάποιο σημείο της ταινίας, «το χρήμα είναι εύκολο να το αποκτήσεις αν ενδιαφέρεσαι μόνο γι’ αυτό». Ο Γουέλς ουσιαστικά επιχειρεί να αφυπνίσει τον κόσμο για τους ανθρώπους με τεράστια εξουσία και τα όπλα τους για να χειραγωγούν τον λαό.

Κλασική και πρωτοπόρα

Υπάρχει, όμως, και η πραγματική ιδιοφυής σκηνοθεσία. Ο Γουέλς, που είχε δει προηγουμένως δεκάδες φορές την “Ταχυδρομική Άμαξα” του Φορντ, όπως είχε εξομολογηθεί, βρήκε ένα απολαυστικό δρόμο αφήγησης και συνάμα μίας σκηνοθετικής βιρτουαζιτέ με πολλές πρωτοποριακές ιδέες. Λήψεις από χαμηλά και ψηλά, μικραίνοντας ή μεγεθύνοντας τον ήρωά του, χρήση ευρυγώνιων φακών, εμπνευσμένα πλάνα, πρωτόγνωρες μέθοδοι σκίασης, φωτογραφίας, εστίαση σε αντικείμενα που βρίσκονταν μακριά, όλα χρήσιμα για να περάσουν τα μηνύματα της ταινίας, να μεταδώσουν την ψυχολογία του ήρωα, να μεταφέρουν τον θεατή στο κινηματογραφικό σύμπαν μίας ιδιοφυούς προσωπικότητας, του Όρσον Γουέλς.

Μεγαλειώδες

Θα ήταν απρεπής παράλειψη να μην αναφερθούν οι σημαντικότεροι συντελεστές για την επίτευξη αυτού του κινηματογραφικού άθλου, μιας υπέροχης ομάδας καλλιτεχνών. Τον Γκρεκ Τόλαντ, για την αξιομνημόνευτη φωτογραφία του, τον Μπέρναρντ Χέρμαν για την αθάνατη μελωδία του, τον Ρόμπερτ Γουάιζ, μετέπειτα σημαντικό σκηνοθέτη, για το μοντάζ του και εννοείται τον Χέρμαν Μανκίεβιτς για τη συμβολή του στο σενάριο.

Citizen Kane poster 1941 Style B unrestored

Η ταινία προτάθηκε για εννέα Όσκαρ, αλλά τελικά κέρδισε μόνο αυτό του πρωτότυπου σεναρίου. Αυτά όμως είναι λεπτομέρειες, όπως και η ανάδειξή της, μετά από χρόνια, από τους Αμερικανούς επαγγελματίες του χώρου ως την καλύτερη ταινία όλων των εποχών. Σημασία έχει κυρίως η αρυτίδωτη δύναμή της ακόμη και σήμερα, η απολαυστική θέασή της και η επίδρασή της στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Κάτι πραγματικά μεγαλειώδες στο πέρασμα του χρόνου…

Κείμενο: Χάρης Αναγνωστάκης

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr

Στη δισκοθήκη του Αφροαμερικανού συγγραφέα Τζέιμς Μπόλντουιν

Στη δισκοθήκη του Αφροαμερικανού συγγραφέα Τζέιμς Μπόλντουιν. Μια λίστα 32 ωρών βασισμένη στη συλλογή βινυλίων του συγγραφέα…

Βαθύτερη έγινε, τους τελευταίους δεκατέσσερις μήνες, η γνωριμία του ελληνικού αναγνωστικού κοινού με τα έργα του Αφροαμερικανού συγγραφέα Τζέιμς Μπόλντουιν: τον Νοέμβριο του 2019 κυκλοφόρησε στη γλώσσα μας το τελευταίο μεγάλο μυθιστόρημά του «Το Κουαρτέτο του Χάρλεμ» (πρωτότυπος τίτλος «Just Above My Head)» και τον περασμένο Οκτώβριο το «Αν η Beale Street μπορούσε να μιλήσει». Είναι έντονη η παρουσία της μουσικής στα πεζογραφήματα του μεγάλου λογοτέχνη και υπέρμαχου των δικαιωμάτων του πολίτη και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: γκόσπελ, μπλουζ, τζαζ, σόουλ. Ήταν έντονη η παρουσία της μουσικής στη ζωή του και τώρα μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στην προσωπική του δισκοθήκη, να ακούσουμε τη μουσική που άκουγε ο ίδιος.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο Μπόλντουιν εγκαταστάθηκε σε ένα ελβετικό χωριό στις Άλπεις, έχοντας μαζί του δύο δίσκους της Μπέσι Σμιθ και μια γραφομηχανή. Το κλίμα στη Νέα Υόρκη ήταν ασφυκτικό γι’ αυτόν, τον Νέγρο απ’ το Χάρλεμ και ομοφυλόφιλο. Εκεί στο χωριό, ολοκλήρωσε το 1953 το πρώτο του μυθιστόρημα «Go Tell It on the Mountain»ο τίτλος είναι από το κλασικό φερώνυμο γκόσπελ το οποίο εν πολλοίς αποδίδει στους μπλουζ τόνους της Σμιθ: «Ήταν η Μπέσι Σμιθ, η οποία μέσω του τoνισμού της φωνής της και της καντέντσας της, με βοήθησε να δω πίσω, πίσω, πίσω τον τρόπο με τον οποίο εγώ ο ίδιος έπρεπε να μιλήσω… και να θυμηθώ πράγματα που είχα ακούσει και δει και αισθανθεί. Τα είχα θάψει πολύ βαθιά» έγραψε σε δοκίμιό του.

Ο Νιγηριανοαυστραλός συγγραφέας και επιμελητής στο Hammer Museum στο Λος Άντζελες Ikechúkwú Onyewuenyi αποφάσισε να φέρει στο φως τις μουσικές πηγές έμπνευσης του Μπόλντουιν. Ελπίζει να παρακινήσει μια νέα γενιά συγγραφέων με το «Chez Baldwin (Στο σπίτι του Μπόλντουιν)», μια 478 τραγουδιών και διάρκειας 32 ωρών playlist στο Spotify, βασισμένη στη συλλογή βινυλίων του ίδιου του συγγραφέα.

Ο Onyewuenyi δημιούργησε το «Chez Baldwin» ενώ έκανε έρευνα για το «The Welcome Table», το τελευταίο θεατρικό του συγγραφέα, που ο Μπόλντουιν δούλευε ως τον θάνατό του το 1987. «Η playlist είναι ένα είδος βάλσαμου όταν κάποιος συγγράφει» είπε ο Onyewuenyi. «Ο Μπόλντουιν αναφερόταν στο γραφείο του ως “θάλαμο βασανιστηρίων”. Όλοι έχουμε συναντήσει τις στιγμές εκείνες που αποκαλούμε “συγγραφικό μπλοκάρισμα”, όταν το να βάζεις πένα στο χαρτί είναι σαν αφαίμαξη. Τη διαδικασία του βασανιστηρίου, ο Μπόλντουιν την ξεπερνούσε με αυτούς τους δίσκους».

Δείτε εδώ! Chez Baldwin

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr

10 Ταινίες Για Να Μη Σας Πιάσουν Αδιάβαστους Τα Φετινά Βραβεία

Η φετινή κινηματογραφική award season είναι από τις πιο άχαρες όλων των εποχών. Η βιομηχανία υπέστη βαρύ οικονομικό πλήγμα και οι ακυρώσεις εξόδων στις αίθουσες ήταν συνολικά εκατοντάδες. Ωστόσο, οι ενώσεις κριτικών, οι ανταποκριτές ξένου τύπου και η Ακαδημία θα απονείμουν και φέτος τα βραβεία τους. Άλλωστε η ζωή, η τέχνη και οι παραδόσεις πρέπει να επιβιώσουν. Ακολουθεί μια λίστα με 10 ταινίες που θα πρέπει να έχετε παρακολουθήσει προκειμένου να είστε καλά ενημερωμένοι για τα φετινά βραβεία, χωρίς σειρά αξιολόγησης.

The Midnight Sky (George Clooney)

Το σταθερό, ανά τριετία ραντεβού του Clooney με την καρέκλα του σκηνοθέτη, αυτή τη φορά μας χάρισε ένα sci-fi υπαρξιακό δράμα στα βάθη του διαστήματος. Χωρίς την αγωνία επιβίωσης του Gravity και χωρίς τον οικουμενικό ανθρωπισμό του The Martian, ο Clooney δοκιμάζει να αφηγηθεί μια ιστορία διάσωσης και λύτρωσης. Στα θετικά της ταινίας είναι η εκφραστικότητα του πρωταγωνιστή, το βάρος της μοναξιάς και η παρουσία ενός μικρού κοριτσιού που (επιτέλους) παίζει σαν παιδί και όχι σαν μικρομέγαλο. Δυστυχώς ο Clooney επιχειρεί να χωρέσει δυο ταινίες σε μια και φορτώνει το αναιμικό υλικό του σε διάρκεια. Πλαδαρό σε αφήγηση αλλά γοητευτικό σε επίπεδο παραγωγής, το Midnight Sky παίζει μόνο του σαν το οικογενειακό sci-fi της χρονιάς.

News of the World (Paul Greengrass)

Αυτή είναι η άλλη ταινία με μεγάλο super star δίπλα σε παιδάκι. Το News of the World  είναι ένα ανθρωποκεντρικό και καλόκαρδο γουέστερν που θέλει να αναδείξει την αξία της μετάδοσης της πληροφορίας, την εποχή που η προφορική παράδοση όριζε τη λαϊκή ενημέρωση, σε αντιδιαστολή με τη σημερινή εποχή της υπερπληροφόρησης. Ασφαλώς και πρόκειται για ένα one man show το οποίο παίρνει 100% πάνω του ο Tom Hanks. Θα βρει απήχηση αυτό το ζεστό, τρυφερό και αισιόδοξο φιλμ, που μπορεί στερείται το βάθος του True Grit των Coen, αλλά τουλάχιστον προσφέρει την ασφάλεια της παλιομοδίτικης δραματουργίας σε ένα παραδοσιακό genre.

Minari (Lee Isaac Chung)

Μια τρυφερή ιστορία μετανάστευσης γύρω από μια κορεάτικη οικογένεια που προσπαθεί να βρει τη θέση της κάτω από τους ανοιχτούς ουρανούς του Αρκάνσας. Η συχνά φιλόξενη αλλά αρκετά «εξωγήινη» Αμερική του αγρού, η δεσποτική παρουσία της γιαγιάς, η αλλοίωση των εθνικών χαρακτηριστικών και τα δειλά όνειρα προσαρμογής σε μια νέα ζωή, μπλέκουν με όμορφο και ακαδημαϊκό (καμιά φορά διδακτικό) τρόπο, σε μια ταινία με μεγάλη καρδιά, από έναν σκηνοθέτη που ξέρει να εστιάσει στα πρόσωπα και να αφήσει την ιστορία του να εξελιχθεί ελλειπτικά.

Soul (Pete Docter και Kemp Powers)

Η λατρεμένη και φωταγωγημένη Pixar, μετά το πετυχημένο Coco (2017), επιστρέφει στους προβληματισμούς της σχετικά με τον «άλλο κόσμο» των ψυχών. Τα βασικά συστατικά που κυριαρχούν εδώ είναι η πιανιστική jazz και η μαύρη κουλτούρα του αστικού γκέτο. Και πάλι το production value της Pixar είναι στο… Θεό. Ο σουρεαλιστικός ουράνιος δρόμος για τον άλλο κόσμο, οι πειρατές που μποϋκοτάρουν την τάξη και την ασφάλεια ανάμεσα στις χαμένες ψυχές που δε βρήκαν γαλήνη και οι λογιστές της καταμέτρησης των εκλιπόντων ανήκουν στις καλύτερες ιδέες που είχε ποτέ το χρυσοφόρο στούντιο. Το σενάριο μπορεί να είναι υπερφορτωμένο και αδύναμο σε σχέση με παρόμοια animation, αλλά παραμένει απίστευτο το τι μπορεί να πετύχει ο δημιουργικός νους των εξπέρ της Pixar στο κινούμενο σχέδιο, χάρη στους ανεπανάληπτους συνδυασμούς σύλληψης και εφαρμογής.

Another Round (Thomas Vinterberg)

Το φετινό δράμα του Vinterberg έχει προκαλέσει κύματα θαυμασμού και μάλλον όλα δείχνουν ότι μιλάμε για το ξενόγλωσσο Όσκαρ της χρονιάς. Στον πυρήνα του υπαρξιακού δράματος, βρίσκουμε τέσσερις καθηγητές σχολείου που εκτός από την παλιά τους φιλία, τους δένει και η συνενοχή σε ένα πείραμα κατάχρησης του αλκοόλ, ώστε να είναι λειτουργικοί μέσα από την καθημερινή κατανάλωση. Το αλκοόλ γίνεται το καύσιμο της διαδρομής και το καθημερινό boost στην απαιτητική καθημερινότητα του βορρά, σε μια παρέα αντρών οι οποίοι μέσα από το ναρκισσιστικό τους βλέμμα και την υπεροπτική τους στάση, επιλέγουν να ξορκίσουν τις μεσήλικες ματαιώσεις της μέτριας και βαλτωμένης ζωής τους. Ο διακριτικός και καθόλου exploitive φακός του Vinterberg και η ανθρώπινη ερμηνεία του Mads Mikkelsen κάνουν το φιλμ να ξεχωρίζει.

Nomadland (Chloé Zhao)

Είναι σπάνιο και συγκινητικό το σκηνοθετικό βλέμμα της Chloé Zhao, η οποία τρία χρόνια μετά το αριστουργηματικό The Rider (2017) επιστρέφει με μια υπέροχη ιστορία ελευθερίας και αναγκαστικής περιπλάνησης. Η Frances McDormand στον πρώτο της ρόλο μετά το Όσκαρ για το Three Billboards Outside Ebbing, Missouri επιστρέφει ακόμα πιο δυναμικά, υποδυόμενη μια γυναίκα που έχασε όλη της την περιουσία και αναγκάζεται να χαθεί στον ανοιχτό ορίζοντα των μεσοδυτικών πολιτειών. Ένα ελεύθερο και χαζευτικό οδοιπορικό νομάδων στα βάθη της αινιγματικής ερήμου. Με πλάνα που αντλούν έμπνευση από τα dailies του πρώιμου Terrence Malick (Badlands, Days Of Heaven) και με αυτοπεποίθηση στην αφήγηση και την ανάπτυξη χαρακτήρων (που φέρνει στο μυαλό το Into The Wild του Sean Penn) το Nomadland είναι ένα από τα κορυφαία δείγματα αμερικάνικου σινεμά για φέτος.

Promising Young Woman (Emerald Fennell)

Η πιο ευρηματική, έξυπνη και εξωφρενική ταινία που γέννησε το κίνημα του #metoo. Το Promising Young Woman παίζει με τους κανόνες της ρομαντικής κομεντί, αλλά στην καρδιά του βρίσκεται μια ιστορία ενός εξολοθρευτή αγγέλου που δικάζει τα μετριοπαθή αρσενικά αρπακτικά, που δεν χάνουν ευκαιρία να ασελγήσουν σε ανυπεράσπιστες γυναίκες των οποίων οι αντιστάσεις τους έχουν καμφθεί από το παραπανίσιο αλκοόλ, τις δύσκολες ώρες της νύχτας. Η ηρωίδα έχει καταλήξει να «καταδικάζει» τους θύτες με σχολαστική αφοσίωση, ορμώμενη από ένα τραύμα που αποκαλύπτεται στα μέσα της ταινίας. Η Carey Mulligan στον πιο φωτεινό και πολυποίκιλο ρόλο της ζωής της, λάμπει σε μια ταινία που προδίδουν μονάχα οι άτολμες στραβοτιμονιές του σεναρίου και το correct φινάλε.

Pieces Of A Woman (Kornél Mundruczó)

Η απώλεια ενός μωρού τη στιγμή της γέννας είναι μια από τις πιο αβανταδόρικες αφορμές για σπαραξικάρδιο δράμα (τουλάχιστον για τους μαθητές του Iñárritu) και ο ούγγρος σκηνοθέτης Kornél Mundruczó δεν κρύβει τις προθέσεις του. Ξεκινώντας την ταινία του με τη χορογραφημένη αναπαράσταση ενός αποτυχημένου τοκετού σε ένα 30λεπτο (!) μονοπλάνο, το Pieces of A Woman παρακολουθεί στενά το ψυχολογικό ντόμινο που προκαλεί ένα τόσο τραγικό συμβάν. Κερδίζει το στοίχημα μόνο στις ερμηνείες καθώς η απώλεια και ο θυμός εκφράζονται με πειθώ από την Vanessa Kirby, ενώ πειστικός είναι και ο Shia LaBeouf αλλά και η Ellen Burstyn. Δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιον κισλοφσκικό στοχασμό πάνω στην απώλεια, καθώς το σενάριο δεν αναπτύσσεται ιδιαίτερα και η ταινία εξαντλείται στην παρατήρηση, μεταφέροντας τη συναισθηματική ευθύνη στον θεατή, που καλείται να βρει ένα νήμα πιαστεί για να αρχίσει να συμπάσχει μέσω της ταύτισης.

Sound of Metal (Darius Marder)

Ένας ντράμερ και πρώην ηρωινομανής περιοδεύει σε μικρά club με το noise metal συγκρότημά του, μέχρι που μια μέρα χάνει την ακοή του και καλείται βίαια να συμφιλιωθεί με τη νέα ζωή του σαν άνθρωπος με ειδικές ανάγκες. Η κώφωση είναι μόνο η αρχή για να εξεταστεί ένα αόρατο δράμα ενός ανθρώπου που δεν θα ξεμυτίσει ποτέ από το λούμπεν περιθώριο για να εναρμονιστεί σε οποιοδήποτε κοινωνικό σύνολο. Ο εφιάλτης της αισθητηριακής απώλειας εξετάζεται με ευσπλαχνία από τον σεναριογράφο του Place Beyond the Pines. Μια σπουδή πάνω στη γραμμή που χωρίζει την αυτοκαταστροφή και την αυτοβοήθεια με έναν δυνατό Riz Ahmed στον πρώτο ρόλο.

Ammonite (Francis Lee)

Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινίας του σκηνοθέτη του God’s Own Country τοποθετεί την Kate Winslet και τη Saoirse Ronan σε ένα δυνατό ρομάντζο. Μια παλαιοντολόγος εργάζεται με αφοσίωση πάνω στα ευρήματά της, μέχρι που διαταράσσεται η ισορροπία της, εξαιτίας της έλευσης μιας πλούσιας νεαρής που αναλαμβάνει να γίνει η βοηθός της. Σύντομα θα φουντώσει ένα ανέλπιστο πάθος που θα αλλάξει ανεπιστρεπτί τις ζωές των δύο γυναικών. Μια ιστορία γυναικείας χειραφέτησης, ένας καταλυτικός λεσβιακός έρωτας και μια παραγωγή που φωνάζει για Όσκαρ σε πολλές κατηγορίες. Το μοναδικό πρόβλημα του φιλμ είναι αυτή ακριβώς η φιλοδοξία. Το Ammonite φωνάζει τόσο πολύ ότι θέλει να γίνει το μεγάλο φαβορί των Όσκαρ, με αποτέλεσμα να μη χαλαρώνει από τις πολλές φιλοδοξίες και να μην αφήνει την ιστορία του να πάρει την καλλιτεχνική ελευθερία που της αξίζει.

Ανδρέας Κύρκος www.avopolis.gr

Η μυστικιστική αρχαία πόλη Χέγκρα στη Σαουδική Αραβία υποδέχεται για πρώτη φορά επισκέπτες

Η μυστικιστική αρχαία πόλη Χέγκρα στη Σαουδική Αραβία υποδέχεται για πρώτη φορά επισκέπτες. Μετά από 2.000 χρόνια, ο σύχρονος άνθρωπος θα περάσει τις πύλες της…

Στο ατελείωτο lockdown ένα από τα πράγματα που σίγουρα ονειρεύομαστε (όσο μακρινά κι αν φαντάζουν) είναι τα όμορφα ταξίδια. 

Αν αυτό που λαχταράς, για την ημέρα που θα μπορέσουμα να ταξιδέψουμε και πάλι, είναι ένα αληθινά συγκλονιστικό ταξίδι σε έναν πραγματικά μοναδικό προορισμό τότε ίσως να μην υπάρχει καλύτερη επιλογή από μία μαγική, αρχαία πόλη στην καρδιά της ερήμου. 

Η Χέγκρα, ένας ανατριχιαστικά όμορφος τόπος στη Σαουδική Αραβία, ανοίγει για πρώτη φορά τις πύλες της σε επισκέπτες, έπειτα από 2.000 χρόνια. Ο David Graf, καθηγητής αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο του Μαϊάμι στις ΗΠΑ, επισκέφθηκε το μυστικιστικό αυτό μέρος και μοιράζεται με το κοινό της ιστοσελίδας MyModernMet την εμπειρία του.

«Κάθε τουρίστας που σέβεται τον εαυτό του αλλά και κάθε διανοούμενος, περίεργος παρατηρητής πρέπει να ζήσει αυτή την εμπειρία μία φορά στη ζωή του. Τα ερωτήματα πολλά: Ποιος ήταν ο λαός του έχτισε τη Χέγκρα; Από που ήρθε; Για πόσο καιρό έζησε εδώ; Για να κατανοήσουμε τη σημασία αυτού του τόπου πρέπει να γνωρίζουμε την ιστορία του», λέει ο Graf. «Παρόλα αυτά καμία από τις παραπάνω ερωτήσεις δεν έχουν σαφή απάντηση», προσθέτει.

Οι Nabataeans, ένας ξεχασμένος πολιτισμός της αρχαιότητας, χρησιμοποιούσαν την κοσμοπολίτικη Χέγκρα ως ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα διεθνούς εμπορίου της εποχής. Ίσως κάποιος να μπορεί να αναγνωρίσει την κουλτούρα αλλά και τα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα των Nabataeans από την πολύ πιο διάσημη Πέτρα, στην Ιορδανία.

Όπως εξηγεί η Laila Nehmé, Γαλλίδα αρχαιολόγος που εργάστηκε στην αποστολή συντήρησης και αναστήλωσης της αρχαίας Χέγκρα, οι Nabataeans παραμένουν μέχρι σήμερα ένα μεγάλο μυστήριο, παρά την επιδραστικότητα τους. 

«Ο λόγος που στις μέρες μας δεν γνωρίζουμε αρκετά γι’αυτό τον πολιτισμό είναι το γεγονός ότι δεν έχει διασωθεί απολύτως καμία πηγή που να μας επιβεβαιώνει τον τρόπο που αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν, πέθαιναν ή λάτρευαν τους θεούς τους», λέει η Nehmé. «Υπάρχουν μερικές εξωτερικές αναφορές στον συγκεκριμένο πολιτισμό, αλλά καμία πηγή από το εσωτερικό τους. Σε αντίθεση με τους Σουμέριους που άφησαν πίσω μεγάλα, μυθολογικά κείμενα όπως το έπος του Γκιλγκαμές, εδώ δεν υπάρχει αυτή η πολυτέλεια. Δεν γνωριζουμε απολύτως τίποτα για τη μυθολογία τους». Μέχρι σήμερα έχουν διασωθεί κάποιες αναφορές στους Nabataeans από τους Έλληνες, τους Αιγύπτιους και τους Ρωμαίους, οι οποίοι είχαν μαζί τους εμπορικές συναλλαγές.

Ωστόσο, όλη αυτή η έλλειψη πληροφοριών προσθέτει ακόμα μεγαλύτερο μυστήριο και αδρεναλίνη στην εξερεύνηση αυτού του σχετικά ανέγγιχτου μνημείου της αρχαιότητας. Αυτό που γνωρίζουμε με σιγουριά είναι ότι οι Νabataeans ήταν νομάδες που υπήρξαν πολιτισμικά ενεργοί από τον 4ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 1ο αιώνα μ.Χ. και ότι ο τόπος τους βρισκόταν ανάμεσα στην Ιορδανία, τη Σαουδικη Αραβία, το Ισραήλ και τη Συρία.

Παρά τη μεγάλη εμπορική και οικονομική άνθηση της Χέγκρα, εδώ ο επισκέπτης δεν θα συναντήσει απομεινάρια μίας έντονης, εμπορικής πόλης αλλά το συγκλονιστικό θέαμα 111 επιβλητικών ταφών, ελληνορωμαϊκής αρχιτεκτονικής, που εκτείνονται κατά μήκος της ερήμου. 

Οι επίδοξοι επισκέπτες θα μπορούν να δουν από κοντά αυτό το συγκλονιστικό, μυστικιστικό τοπίο ως κομμάτι του πρότζεκτ Saudi Vision 2030, που ξεκίνησε το 2016 και θα ολοκληρωθεί σε  9 χρόνια. Στόχος είναι να αναδειχθούν οι κρυμμένες, πολιτιστικές ομορφιές της Σαουδικής Αραβίας και να αλλάξει η αντίληψη του υπόλοιπου κόσμου για το ισχυρό κράτος της Μέσης Ανατολής.

Δείτε ένα σχετικό βίντεο:

Mε πληροφορίες από το MyModernMet. Κεντρική φωτογραφία: Wikipedia 

Μάγκυ Παπαχρήστου www.womantoc.gr

Κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο της ψυχολόγου, Μαρίας Σκαρλάτου, «Απ’ τη μια ζωή… στην άλλη».

Μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο της γνωστής ψυχολόγου από τη Λαμία, Μαρίας Σκαρλάτου, «Απ’ τη μια ζωή… στην άλλη».

Ιστορίες από την Άνοιξη του 2020, του αναγκαστικού εγκλεισμού στο σπίτι, της αναγκαστικής παύσης του μέχρι πριν φυσιολογικού ρυθμού ζωής, της υποχρεωτικής στροφής στο ‘μέσα’, της ανασφάλειας για την επόμενη μέρα, του φόβου για κάτι που δε γνωρίζεις, αλλά πρέπει να αντιμετωπίσεις, της αναθεώρησης πραγμάτων και προτεραιοτήτων στη ζωή, της προσαρμογής σε μια καινούργια πραγματικότητα.

Ιστορίες της διπλανής πόρτας. Ιστορίες αληθινές, ανθρώπινες που αναφέρονται σε πολύ συγκεκριμένες συνθήκες, αλλά θα μπορούσαν να συμβούν άσχετα από το πλαίσιο της καραντίνας. Καθένας διαβάζοντάς τες θα βρει κομμάτια ταύτισης. Γιατί όσες διαφορές κι αν έχουμε οι άνθρωποι στη βάση μας μοιάζουμε, ταυτιζόμαστε. Η ανθρώπινη ψυχολογία μπορεί να διαφοροποιείται κάτω από συνθήκες πίεσης όμως εξακολουθεί να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο, με λίγο πιο γρήγορα αντανακλαστικά για να προσαρμοστούμε στις καινούργιες καταστάσεις και να συνεχιστεί η ζωή…

*Το βιβλίο πλαισίωσαν με έργα τους οι φωτογράφοι Τάσος Σχίζας, Αναστασία Μιχαήλογλου και Στέργιος Τσιόκας.

Η Μαρία Σκαρλάτου γεννήθηκε στη Λαμία. Αποφοίτησε από το τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών στο Ρέθυμνο.

Είναι τακτικό μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων . Έχει εκπαιδευτεί στη Συστημική και τη Βραχεία ψυχοθεραπεία. Εργάζεται ιδιωτικά ως ψυχολόγος στο γραφείο της στην πόλη της Λαμίας παρέχοντας υπηρεσίες ψυχικής υγείας, συμβουλευτική και ψυχοθεραπεία. Συνεργάζεται με ιδιωτικούς και δημόσιους φορείς πραγματοποιώντας εισηγήσεις και σεμινάρια. Αρθρογραφεί συστηματικά καλύπτοντας θέματα ψυχολογίας με σκοπό την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση του κοινού αναφορικά με την ψυχική υγεία.

Αγαπά το διάβασμα, τα ταξίδια, τη ζωγραφική, το τρέξιμο, την πεζοπορία στη φύση, τις ουσιαστικές κουβέντες με φίλους. Ενθουσιάζεται όταν μαθαίνει καινούργια πράγματα, πιστεύει ότι η εξέλιξη της προσωπικότητας δεν σταματά ποτέ κι ότι όλοι μπορούμε να κάνουμε πραγματικότητα τα όνειρά και τα σχέδιά μας. Αρκεί να τα πιστέψουμε, να τους δώσουμε την απαραίτητη ενέργεια και να δουλέψουμε γι’ αυτά με όλη μας την ψυχή!

Σελίδα του βιβλίου: https://www.apostaktirio-books.gr/product/απ-τη-μια-ζωή-στην-άλλη/

Δελτίο Τύπου

ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ: Γιάννης Πετρίδης (Μουσικός Παραγωγός) Προβολή (Ε): Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2021, 20:00 ΕΡΤ2!

Ο Γιάννης Πετρίδης από τους μακροβιότερους μουσικούς παραγωγούς στην Ελλάδα, μας ξετυλίγει στο Μονόγραμμα τη συναρπαστική μουσική διαδρομή της ζωής του, που είναι η ίδια η ιστορία της μουσικής στη χώρα μας.

Παιδί της Αθήνας, παιδί του κέντρου της Αθήνας, o Γιάννης Πετρίδης, από μικρός ξεχνιόταν μέσα στους κινηματογράφους, άκουγε Δεύτερο Πρόγραμμα και ξένους ραδιοφωνικού ςσταθμούς.

Η στρατιωτική θητεία του στα τέλη της δεκαετίας του ’60 στη Λάρισα συνέπεσε και με την έναρξη της ενασχόλησής του με τη μουσική στο ραδιόφωνο, που κράτησε μια ζωή. Κάνοντας τις εκπομπές του ραδιοφωνικού στα σταθμού Λαρίσης, προσφερόταν να κάνει τη μουσική επιμέλεια σε θεατρικές παραστάσεις στη Στρατιά. Ολόκληρη η περιοχή της Θεσσαλίας άκουγε μουσική και τραγούδια που η Αθήνα άκουγε μόνο από τον αμερικάνικο σταθμό!

Στην Αθήνα, ξεκίνησε κάνοντας στο ραδιόφωνο, τις διαφημιστικές εκπομπές τύπου: «Η Musicbox παρουσιάζει». Αυτές ήταν οι πρώτες του εκπομπές στο ραδιόφωνο, και τα πρώτα χρήματα που απόκτησε ακριβώς μετά το τέλος της θητείας του.
Κάπως έτσι ξεκίνησε λοιπόν, η θρυλική εκπομπή του, που ονομάστηκε «Pop Club» κι αργότερα «από τις 4 στις 5», μια εκπομπή που κράτησε 40 χρόνια και εν πολλοίς διαμόρφωσε το μουσικό αισθητήριο της νεολαίας και του ελληνικού κοινού. Κάθε μέρα στις 4.00. Από το ’75 μέχρι το 2013, που έπεσε το «μαύρο» στην ΕΡΤ.

Την ενασχόλησή του με την δημοσιογραφία τη χρωστάει στον Λευτέρη Παπαδόπουλο που το έστειλε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ ,όπου κρατούσε μια μόνιμη σελίδα.
Το 1978 αποφασίζει μαζί με τον Κώστα Ζουγρή να εκδώσει το περιοδικό ΠΟΠ & ΡΟΚ με θέματά του, όλες τις μουσικές εξελίξεις της ξένης κυρίως μουσικής μέχρι το 1998, όπου και αποχώρησε.

Η εκπομπή στην ΕΡΤ κινδύνευσε να κοπεί την εποχή του έντονου αντιαμερικανισμού από «φρουρούς» της ελληνικής παράδοσης. Μειώθηκαν δραματικά οι ώρες ,με εντολή στις ώρες που απέμειναν να ακούγονται όσο το δυνατόν περισσότερα ελληνικά τραγούδια. Ήταν έτοιμος να τη σταματήσει όταν ανέλαβε έρχεται διευθυντής στη Ραδιοφωνία, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, ο οποίος έδωσε εντολή να συνεχίσει η εκπομπή όμως ήταν στην αρχική της μορφή.

Έχει πάρει συνεντεύξεις από πολλούς γνωστούς Έλληνες, όπως Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Σαββόπουλο, αλλά και από ένα πολύ μεγάλο αριθμό ξένων καλλιτεχνών.
Ήταν ο dj και όχι μόνο, στο ιστορικό πάρτι του Λουκιανού Κηλαηδόνη, στη Βουλιαγμένη.

Διετέλεσε διευθυντής της Virgin Ελλάδας για 22 περίπου χρόνια. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του στη δισκογραφία, ήρθε πολύ κοντά και με πάρα πολλούς Έλληνες καλλιτέχνες και μαζί έβγαλαν πολύ σημαντικούς δίσκους.

Είναι κάτοχος μίας από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές μουσικές συλλογές στον κόσμο. Τα πρώτα του δισκάκια που αγόρασα από το Μοναστηράκι ήταν από καλλιτέχνες του ελληνικού τραγουδιού που θαύμαζε, κυρίως του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζιδάκι. Επίσης αγόραζε δίσκους από δεύτερο χέρι, όλα τα σπάνια κομμάτια που μπορούσε να βρει, από τα καταστήματα των μεγάλων πόλεων της Ευρώπης.

Μία άλλη από τις σπουδαίες στιγμές στη ζωή του ήταν, όταν σε ένα συνέδριο, στις Κάννες, συνάντησε εκπρόσωπο του “Rock and Roll Hall of Fame” μετά από πρόταση του οποίου, απέκτησε δικαίωμα ψήφου, σχετικά με το ποιοι καλλιτέχνες θα μπαίνουν κάθε χρόνο τιμητικά, στο Rock and Roll Hall of Fame.

www.radiotvlink.com

50 ταινίες θα χρηματοδοτηθούν από το Πρόγραμμα Ενίσχυσης

50 ταινίες θα χρηματοδοτηθούν από το Πρόγραμμα Ενίσχυσης 25 ντοκιμαντέρ και 25 μικρού μήκους…

Με 1.250.000 ευρώ χρηματοδοτούνται, συνολικά, 25 ντοκιμαντέρ και 25 ταινίες μικρού μήκους, που προκρίθηκαν στη β’ φάση του Ειδικού Προγράμματος Ενίσχυσης της Κινηματογραφικής Κοινότητας. Η αξιολόγησή τους ολοκληρώθηκε από τις αντίστοιχες επιτροπές στις 7 Ιανουαρίου.

Ειδικότερα, με 30.000 ευρώ ενισχύεται η παραγωγή κάθε ντοκιμαντέρ που προκρίθηκε (σύνολο 750.000 ευρώ) και με 25.000 ευρώ κάθε ταινία μικρού μήκους (σύνολο 500.000 ευρώ). Οι δύο επιτροπές αξιολόγησαν 50 σενάρια στην κάθε κατηγορία.

H επιτροπή ντοκιμαντέρ, στην οποία συμμετείχαν η δημοσιογράφος-κριτικός κινηματογράφου Μαρία Κατσουνάκη, ο κριτικός κινηματογράφου και διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, Λουκάς Κατσίκας και η σκηνοθέτις Κλεώνη Φλέσσα, επισημαίνει ότι το έργο της «ήταν επίπονο όχι μόνο γιατί η θεματολογία των σεναρίων ήταν ενδιαφέρουσα και απρόσμενη, με ανοικτές και πολύπλευρες προσεγγίσεις της πραγματικότητας, αλλά και γιατί ακόμη και όσες προτάσεις δεν συμπεριελήφθησαν στον τελικό κατάλογο είχαν αξιοπρόσεκτες αρετές που δύσκολα μπορούσε κανείς να προσπεράσει. Θεωρήθηκε αυτονόητο ότι όλοι οι υποψήφιοι συμμετέχουν επί ίσοις όροις, είτε επρόκειτο για πρωτοεμφανιζόμενους δημιουργούς είτε για σκηνοθέτες με εμπειρία και διακεκριμένη θητεία στο σινεμά (τεκμηρίωσης ή/και μυθοπλασίας)».

Σχετικά με τις ταινίες μικρού μήκους, η επιτροπή, αποτελούμενη από την εικαστικό-σκηνοθέτιδα Βουβούλα Σκούρα, τον σκηνοθέτη και καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, Γιάννη Σακαρίδη και τον σκηνοθέτη και καθηγητή Σκηνοθεσίας-Τμήμα Κινηματογράφου ΑΠΘ Παντελή Χούρσογλου, υπογράμμισε «το υψηλό επίπεδο των περισσοτέρων σεναρίων και συνεπώς τη δυσκολία της τελικής επιλογής αλλά κατόπιν εκτενών συνεδριάσεων κατέληξαν ομόφωνα στις 25 προτάσεις, οι οποίες και θα χρηματοδοτηθούν για την παραγωγή τους».

Περισότερες πληροφορίες στη διεύθυνση https://www.culture.gov.gr

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Πολεμώντας μόνοι το 1940-1941. Αρθρο στου ιστορικού Ρίτσαρντ Κλογκ

Ο πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον έχει μια προτομή του ήρωά του, του Περικλή, στο γραφείο του στην Ντάουνινγκ Στριτ. Εχοντας σπουδάσει κλασική φιλολογία στην Οξφόρδη, θα πρέπει να έχει ευρεία εποπτεία του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Οπως όμως πολλοί μη Ελληνες που εντρύφησαν στην κλασική φιλολογία, επιδεικνύει μια θλιβερή άγνοια ως προς τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας.

Ενδεικτική αυτής της άγνοιας ήταν η δήλωσή του, στις 8 Μαΐου της χρονιάς που μόλις μας άφησε, κατά την 75η επέτειο της Νίκης στην Ευρώπη, ότι «για έναν ολόκληρο χρόνο, το 1940-41, εμείς οι Βρετανοί ήμασταν οι μόνοι που σταθήκαμε απέναντι στον Χίτλερ». Δεν ανέφερε διόλου ότι αυτή την κρίσιμη περίοδο, μόνη η Ελλάδα σε ολόκληρη την Ευρώπη, όχι μόνον στήριξε τη Βρετανία αλλά και πολέμησε στο πλάι της ενάντια στις δυνάμεις του Αξονα.

Η ιδέα ότι η Βρετανία, μετά την πτώση της Γαλλίας τον Ιούνιο του 1940 και πριν από τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ενωση τον Ιούνιο του 1941, ήταν μόνη στον πόλεμο κατά του ναζισμού είναι ένας από τους πιο καλά εδραιωμένους πατριωτικούς μύθους σε μια χώρα η οποία έχει εμμονή με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και με τον ρόλο της σε αυτόν.

«Ανοησία»

Το γεγονός ότι Βρετανοί πολιτικοί επιδεικνύουν τέτοια άγνοια της ιστορίας τους ενδεχομένως να προκαλεί θλίψη. Ομως είναι οι ιστορικοί και οι δημοσιογράφοι που υποτίθεται πως αμφισβητούν αυτή την άποψη, οι οποίοι έχουν συμβάλει σε αυτή τη σύγχυση ως προς την πολεμική ιστορία της χώρας. Ο Νιλ Ατσερσον, ο οποίος θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Βρετανούς ειδικούς στην κεντρική και την ανατολική Ευρώπη, στο περιοδικό «London Review of Books» (15 Αυγούστου 2019) απέρριψε την ιδέα αυτή ως ανοησία «φυσικά». Επέμεινε ότι η Βρετανία δεν ήταν μόνη. Μπορούσε να στηριχθεί στις «αποικίες της, στα μέσα που της παρείχε η αυτοκρατορία, στις πολωνικές ένοπλες δυνάμεις και πολύ σύντομα στην ελεύθερη Γαλλία». Πιο πρόσφατα, ο Νικ Κοέν, διακεκριμένος μάχιμος δημοσιογράφος, γράφοντας στον Observer στις 22 Νοεμβρίου του 2020, απέρριψε και αυτός την ιδέα της μοναχικής Βρετανίας, δεδομένου ότι η χώρα μπορούσε να βασιστεί για βοήθεια σε μια απέραντη αυτοκρατορία, στην οποία, όπως λέγεται, ο ήλιος δεν δύει ποτέ.

Σε εκτενή βιβλιοπαρουσίαση στο «The Times Literary Supplement» (27 Νοεμβρίου 2020), ο Ρίτσαρντ Εβανς, μία από τις εξέχουσες αυθεντίες πάνω στον ναζισμό και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που έβγαλε η Βρετανία, απέρριψε και αυτός τον μύθο της μοναχικής Βρετανίας, τονίζοντας ότι αυτή η ιδέα «αποσιωπά τη συνεισφορά στρατευμάτων που προέρχονταν από τη βρετανική αυτοκρατορία». Ενώ όμως ο Εβανς αναφέρει πως Πολωνοί και Τσέχοι ιπτάμενοι χειριστές πήραν μέρος ως μάχιμοι πιλότοι στη Μάχη της Βρετανίας, τόσο εκείνος όσο και οι Ατσερσον και Κοέν δεν αναφέρονται στη συμμετοχή της Ελλάδας στη συμμαχία κατά των δυνάμεων του Αξονα.

Την κατηγορηματική απόρριψη του ιταλικού τελεσιγράφου από τον Ιωάννη Μεταξά στις 28 Οκτωβρίου 1940 ακολούθησε η ιταλική εισβολή στην Ελλάδα η οποία εξαπολύθηκε μέσω των αλβανικών εδαφών. Η επίθεση αυτή απωθήθηκε μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα από τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες σημείωσαν μεγάλες επιτυχίες στα εδάφη της νότιας Αλβανίας. Μονάχα ο εξαιρετικά δυσχερής καιρός τον χειμώνα οδήγησε σε τέλμα τη μεγάλη ελληνική αντεπίθεση.

Οι νίκες αυτές ήταν μονάχα μερικά από τα λίγα ενθαρρυντικά γεγονότα του δύσκολου χειμώνα του 1940-41, όταν, στρατιωτικά μιλώντας, η Βρετανία άγγιξε το ναδίρ. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ ήταν ιδιαίτερα γλαφυρός ως προς το εγκώμιο που έπλεξε για τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, ενώ και ο βρετανικός Τύπος αλλά και η κοινή γνώμη μοιράζονταν τον ίδιο θαυμασμό για τις στρατιωτικές νίκες της Ελλάδας.

Δύο ημέρες μετά την ιταλική εισβολή, ο Μεταξάς, μιλώντας σε εκδότες και αρχισυντάκτες εφημερίδων, εξέφρασε την πεποίθησή του ότι οι Βρετανοί θα κυριαρχούσαν εν τέλει. Πολύ σύντομα, ο Τσώρτσιλ απέστειλε περιορισμένη αεροπορική υποστήριξη προερχόμενη από τις δυνάμεις που επιχειρούσαν στη Μέση Ανατολή. Πέντε μήνες μετά, τον Μάρτιο του 1941, εστάλη στην Ελλάδα βρετανικό εκστρατευτικό σώμα. Η μεγαλύτερη από τις μονάδες που το απάρτιζαν ήταν περίπου 34.000 Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί, μαζί με 24.000 Βρετανούς και σχεδόν 5.000 Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους, καθώς και με Παλαιστίνιους εθελοντές, Αραβες και Εβραίους.

polemontas-monoi-to-1940-19410
Η ιδέα ότι η Βρετανία το 1940-41 ήταν μόνη στον πόλεμο κατά του ναζισμού είναι ένας από τους πιο καλά εδραιωμένους βρετανικούς μύθους. Φωτ. SHUTTERSTOCK

Η τριπλή κατοχή

Την άνοιξη του 1941, όμως, οι Ελληνες και οι Βρετανοί σύμμαχοι αντιλήφθηκαν πως ήταν αδύνατον να αντισταθούν στην ασφυκτική πίεση της Βέρμαχτ, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει η φρίκη της τριπλής κατοχής της χώρας (γερμανικής, ιταλικής και βουλγαρικής). Οι ιστορικοί ισχυρίζονται πως η εισβολή της χιτλερικής Γερμανίας στην Ελλάδα συνετέλεσε σημαντικά στην καθυστέρηση της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ενωση. Επιπροσθέτως, οι σοβαρές απώλειες των Γερμανών στη μάχη της Κρήτης, τον Μάιο του 1941, σηματοδότησαν την απόφασή τους ότι ποτέ ξανά οι Γερμανοί δεν θα εξαπέλυαν μεγάλης κλίμακας στρατιωτική απόβαση από αέρος.

Είναι λυπηρό ότι ογδόντα χρόνια μετά, οι θυσίες της Ελλάδας το 1940-41 μοιάζουν να έχουν ξεχαστεί στη Βρετανία, όχι μόνον από τους πολιτικούς μας αλλά και από πολλούς ιστορικούς και δημοσιογράφους. Η Βρετανία δεν πολέμησε μονάχη της. Η αυτοκρατορία και η Ελλάδα στάθηκαν στο πλάι της Βρετανίας πολύ πριν μπουν στη νικηφόρα, εντέλει, αντιφασιστική συμμαχία η Σοβιετική Ενωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
 
*Ο κ. Ρίτσαρντ Κλογκ αναγνωρίζεται διεθνώς ως αυθεντία στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία. Το τελευταίο βιβλίο του, «Ο επίμονος ιστορικός», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος. Είναι επίσης ο συγγραφέας της «Σύντομης Ιστορίας της Ελλάδας» (εκδ. Καρδαμίτσα), η οποία μεταφράστηκε σε δεκατρείς γλώσσες (μεταξύ αυτών, σε όλες τις γλώσσες των Βαλκανίων) και άλλων, κλασικών σήμερα βιβλίων πάνω στην Ιστορία και στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, έχοντας τιμηθεί από την Προεδρία της Δημοκρατίας το 2002.

Αρθρο στου ιστορικού Ρίτσαρντ Κλογκ www.kathimerini.gr

Πρώτο trailer για τη σειρά της “Σιωπής των Αμνών”

Πρώτο trailer για τη σειρά της “Σιωπής των Αμνών”. Το sequel της οσκαρικής ταινίας μεταφέρεται στην μικρή οθόνη…

Τριάντα χρόνια ακριβώς μετά την πρεμιέρα της στις σκοτεινές αίθουσες, “Η Σιωπή των Αμνών” επιστρέφει, αυτή τη φορά στη μικρή οθόνη. Οι Alex Kurtzman και Jenny Lumet είναι οι δημιουργοί της σειράς Clarice, που αποτελεί ουσιαστικά το sequel της οσκαρικής ταινίας του Jonathan Demme με τους Jodie Foster και Anthony Hopkins, που βραβεύτηκε με πέντε βραβεία Όσκαρ.

Ο τίτλος της είναι Clarice, μιας και η υπόθεση επικεντρώνεται στην Clarice Starling, την πράκτορα του FBI που υποδύθηκε η Foster και τα όσα διαδραματίστηκαν το 1993, ένα χρόνο μετά από την πρώτη γνωριμία της με τον Dr. Hannibal Lecter και τη συνεργασία τους για την εξιχνίαση της υπόθεσης του serial killer Bufallo Bill.

Το πρώτο trailer είναι εδώ και είναι ξεκάθαρο ότι εφιάλτες στοιχειώνουν τα όνειρα της Clarice.

Η Rebecca Breeds ηγείται του καστ, υποδυόμενη την ηρωίδα, έχοντας στο πλευρό της τους Lucca De Oliveira, Devyn A. Tyler, Kal Penn, Nick Sandow, Michael Cudlitz και Marnee Carpenter. 

Η σειρά Clarice θα κάνει πρεμιέρα στις 10 Φεβρουαρίου στο CBS.

Γράφει: Χριστίνα Φαραζή esquire.com.gr

1 2 3 51