Η αξεπέραστη ομορφιά της Marilyn Monroe!

Η αξεπέραστη ομορφιά της Marilyn Monroe. 13 εξαιρετικά σπάνιες vintage φωτογραφίες της, με αφορμή την 94η επέτειο των γενεθλίων της…

Η Marilyn Monroe ήταν κάτι παραπάνω από μία ακόμη εξαιρετικά διάσημη ηθοποιός, τραγουδίστρια αλλά και μοντέλο. Ήταν το σύμβολο μίας ολόκληρης εποχής και κατά πολλούς, η πιο ποθητή γυναίκα που υπήρξε ποτέ. Μία από τις αγαπημένες της συνήθειες ήταν να ποζάρει και να παίζει με τον φωτογραφικό φακό. Πολλές από τις εικόνες της έχουν γνωρίσει τρομερά επίπεδα δημοφιλίας, υπάρχουν όμως και εκείνες που δεν είναι και τόσο γνωστές στο ευρύ κοινό.

Με αφορμή την 58η επέτειο από τον θάνατό της έβαλε τέλος στη ζωή της στις 4 Αυγούστου του 1962, παρουσιάζουμε 13 εξαιρετικά σπάνιες vintage φωτογραφίες της.

Η αξεπέραστη ομορφιά της Marilyn Monroe
11 Απριλίου 1954. Σε αγώνα baseball των Yankees, με τον τότε σύζυγό της, Joe DiMaggio.
ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ 2
Κατά τη διάρκεια γυρισμάτων με τον Tony Curtis, το 1958.
ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ 3
Δοκιμάζοντας ένα μπικίνι, τον Αύγουστο του 1960.
ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ 4
26 Ιανουαρίου 1952, στο πρώτο ετήσιο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Χόλιγουντ.
ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ 5
Αγκαλιάζοντας τον τρίτο κατά σειρά σύζυγό της, τον συγγραφέα Arthur Miller, το 1956.
ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ 5
Αξιολόγηση ενός φορέματος τον Μάρτιο του 1955.
ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ 6
Κάπου στο 1941, όταν ονομαζόταν ακόμη Norma Jean Baker.
ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ 7
Υπογράφοντας αυτόγραφα για τους στρατιώτες του αμερικανικού στρατού στην Κορέα, το 1954.
ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ 8
Ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου Ciro, Herman Hover, βοηθάει τον Monroe με το παλτό της, το 1957.
ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ 9
Σε ένα πάρτι του 1956, στο σπίτι της.
ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ 10
Χαλαρώνοντας σε ένα νεοϋορκέζικο εστιατόριο, τον Μάρτιο του 1955.
ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ 11
Σε στιγμές ευτυχίας με τον Arthur Miller, τον Ιούλιο του 1956.
ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ 13
Ηρεμώντας στην εξοχή, τον Αύγουστο του 1950.

Από: Esquire US

Γράφει: Πωλίνα Φράγκου www.esquire.com.gr

“Από τον κόσμο του Ομήρου, Τήνος και Κυκλάδες στη Μυκηναϊκή εποχή”. Μοναδική ματιά στον σπουδαίο πολιτισμό

“Από τον κόσμο του Ομήρου, Τήνος και Κυκλάδες στη Μυκηναϊκή εποχή”. Μοναδική ματιά στον σπουδαίο πολιτισμό…

150 αντικείμενα συγκεντρώνονται για πρώτη φορά και αποκαλύπτουν μια ολοκληρωμένη εικόνα του Μυκηναϊκού πολιτισμού στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων.

Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων και το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς παρουσιάζουν την αρχαιολογική έκθεση “Από τον κόσμο του Ομήρου. Τήνος και Κυκλάδες στη Μυκηναϊκή εποχή”, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μυκόνου (Χώρα), με τη στήριξη του Δήμου Μυκόνου.

Η έκθεση αποτελεί σημαντικό σταθμό στην ανάδειξη αυτής της περιόδου, ρίχνοντας φως σε άγνωστες όψεις του κυκλαδικού παρελθόντος: εκατόν πενήντα επιλεγμένα αντικείμενα, αντιπροσωπευτικά έργα κεραμικής, μεταλλοτεχνίας, μικροτεχνίας, ειδωλοπλαστικής, κοσμηματοποιίας, συγκεντρώνονται για πρώτη φορά και αποκαλύπτουν στο κοινό μια ολοκληρωμένη εικόνα του Μυκηναϊκού πολιτισμού στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων. Την αφήγηση, πλαισιωμένη από οπτικοακουστικές παραγωγές,συνθέτουν ενότητες μέσα από τις οποίες ξεδιπλώνονται βασικοί άξονες της ζωής των ανθρώπων της εποχής, όπως ο καθημερινός βίος, η λατρεία, τα ταφικά έθιμα, ο πόλεμος. Αναδεικνύονται έτσι όψεις της θαυμαστής παρακαταθήκης των Μυκηναίων, οι οποίοι αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τα κορυφαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, την Ιλιάδα και την Οδύσσεια.

"Από τον κόσμο του Ομήρου. Τήνος και Κυκλάδες στη Μυκηναϊκή εποχή" - Μοναδική ματιά στον σπουδαίο πολιτισμό

Στο επίκεντρο βρίσκονται τα ευρήματα του σπάνιου για ολόκληρο το Αιγαίο μυκηναϊκού θολωτού τάφου στην Αγία Θέκλα, στη βόρεια Τήνο. Το μικρών διαστάσεων μνημείο, το οποίο υπήρξε και η αφορμή για τη δημιουργία της έκθεσης, αποκαλύφθηκε κατά τις εργασίες διάνοιξης δρόμου και τα υπολείμματά του ερευνήθηκαν από τον αείμνηστο τηνιακό αρχαιολόγο Γεώργιο Δεσπίνη, το 1979. Πρόκειται για έναν από τους μόλις τρεις γνωστούς θολωτούς μυκηναϊκούς τάφους στις Κυκλάδες και αποτελεί τη μοναδική, προς το παρόν, επιβεβαιωμένη μυκηναϊκή θέση στο νησί. Τόπος ταφής ενός γένους “αριστοκρατών”, ο τάφος της Αγίας Θέκλας (13ος-12ος αι. π.Χ.) είχε χρησιμοποιηθεί για πολλαπλές ταφές. Τα ευρήματά του (αγγεία, κοσμήματα, χάλκινα αντικείμενα) αποτελούν πολύτιμη πηγή πληροφοριών για τις ταφικές πρακτικές, την κοινωνική οργάνωση και την τέχνη στις Κυκλάδες των τελευταίων αιώνων της 2ης χιλιετίας π.Χ.

Στην έκθεση στη Μύκονο παρουσιάζονται, επίσης, ευρήματα από τον θολωτό μυκηναϊκό τάφο στα Αγγελικά της Μυκόνου (14ος-13ος αι. π.Χ), κοντά στη σημερινή Χώρα. Αγγεία, σφραγιδόλιθοι και χάντρες, ορισμένα εκ των οποίων εκτίθενται για πρώτη φορά στο Αρχαιολογικό Μουσείο του νησιού, διακρίνονται για την ομοιότητά τους με τα ευρήματα από τον θολωτό τάφο της Αγίας Θέκλας και συμπληρώνουν την εικόνα για τα “αριστοκρατικά” γένη των Κυκλάδων.

αγία θέκλα

Εκτός από την Τήνο και τη Μύκονο, στην έκθεση περιλαμβάνονται αρχαία έργα και από άλλες σημαντικές προϊστορικές θέσεις στο Αιγαίο, και συγκεκριμένα από τη Νάξο, τη Δήλο, την Πάρο, τη Μήλο, τη Σίφνο, τη Θήρα και την Κέα,με αποτέλεσμα ο επισκέπτης να αποκτά πληρέστερη εικόνα της φυσιογνωμίας και της σπουδαιότητας του Μυκηναϊκού πολιτισμού στις Κυκλάδες.

κυκλάδες

Η περιοδεύουσα έκθεση “Από τον κόσμο του Ομήρου. Τήνος και Κυκλάδες στη Μυκηναϊκή εποχή” παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2019 στην Τήνο (12.7-3.11.2019), στο Μουσείο Μαρμαροτεχνίας του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς, ως αποτέλεσμα της γόνιμης συνεργασίας της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων με το Ίδρυμα. Εν συνεχεία, παρουσιάστηκε στην Αθήνα, σε συνεργασία και με το Μουσείο Μπενάκη (16.12.2019-8.3.2020). Η παρουσίασή της σε ένα άλλο κυκλαδονήσι, αυτή τη φορά στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μυκόνου, διευρύνει ακόμη περισσότερο τον κύκλο των χιλιάδων επισκεπτών της, που θα έχουν τη δυνατότητα να δουν για πρώτη φορά ένα πανόραμα του Μυκηναϊκού πολιτισμού στις Κυκλάδες.

www.thetoc.gr

«Το καλύτερο βιβλίο που διάβασα πρόσφατα είναι της Μπερναρντίν Εβαρίστο»

«Το καλύτερο βιβλίο που διάβασα πρόσφατα» είχε πει ο Μπαράκ Ομπάμα το 2019. 

Δώδεκα γυναίκες που ζουν στη Βρετανία, οι περισσότερες μαύρες ή μιγάδες, κάθε ηλικίας, πλούσιες και φτωχές, με διαφορετικούς χαρακτήρες και σεξουαλικούς προσανατολισμούς, έχουν βιώσει από μικρή ηλικία τις κοινωνικές διακρίσεις, τη ρατσιστική συμπεριφορά και τις καθημερινές δυσκολίες. Οι ιστορίες τους για τους φίλους, την οικογένεια, τους εραστές και τις ερωμένες πλέκονται πάνω στην αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος σε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη πολυεθνική κοινωνία.

Η Μπερναρντίν Εβαρίστο (γενν. 1959), από Αγγλίδα μητέρα και Νιγηριανό πατέρα, μεγάλωσε στο Λονδίνο όπου ζει και διδάσκει δημιουργική γραφή. Είναι η πρώτη έγχρωμη συγγραφέας που γι’ αυτό το βιβλίο τιμήθηκε με το βραβείο Booker (2019).

Η Καναδή συγγραφέας Μάργκαρετ Άτγουντ και η Αγγλονιγηριανή Μπερναρντίν Εβαρίστο, ήταν οι μεγάλες νικήτριες του Man Booker Prize, του βραβείου αγγλόφωνης λογοτεχνίας. 

Η απονομή του βραβείου πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Δευτέρας και οι δυο συγγραφείς μοιράστηκαν το μεγάλο βραβείο, η Ατγουντ για το «The Testaments» (σίκουελ του δυστοπικού ”Η Ιστορία της Πορφυρής Δούλης”) και η Εβαρίστο για το «Girl, Woman, Other» (”Κορίτσι, Γυναίκα, Αλλη”). Τα βιβλία χαρακτηρίστηκαν από την κριτική επιτροπή ως τα καλύτερα αγγλόφωνα μυθιστορήματα της χρονιάς. Και οι δυο συγγραφείς είπαν πως δεν περίμεναν να βραβευτούν.

Πρόκειται για την τρίτη φορά από τη δημιουργία του βραβείου πριν από πενήντα χρόνια, που δίνεται ταυτόχρονα σε δύο βιβλία, γεγονός που συνέβη ξανά το 1974 και το 1997.

Το βιβλίο της ήδη νικήτριας του βραβείου πριν από 19 χρόνια Άτγουντ έχει πουλήσει μόνο στην αγγλική του έκδοση οκτώ εκατομμύρια αντίτυπα (σ.σ.: στα ελληνικά έχει κυκλοφορήσει δύο φορές, την πρώτη από τις εκδόσεις του Βιβλιοπωλείου της Εστίας σε μετάφραση Παύλου Μάτεση με τίτλο «Η ιστορία της Πορφυρής Δούλης» και τη δεύτερη από τις εκδόσεις Ψυχογιός, με τίτλο «Η ιστορία της Θεραπαινίδας», σε μετάφραση Αύγουστου Κορτώ, το 2018.

Την πρώτη φορά, η Άτγουντ είχε βραβευτεί για το μυθιστόρημά της The Blind Assassin (”Ο τυφλός δολοφόνος”), σε μετάφραση Π. Μοσχοπούλου, που κυκλοφόρησε το 2012.

Από αριστερά προς δεξιά: Η διευθύντρια λογοτεχνίας για το βραβείο Booker Γκάμπι Γουντ, η Μαργκαρετ Ατγουντ, η Μπερναρντίν Εβαρίστο και ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Πίτερ Φλόρενς. 

«Εχω μείνει έκπληκτη, νόμιζα πως ήμουν πια πολύ ηλικιωμένη γι’ αυτό το βραβείο», είπε η Άτγουντ, η οποία στην τελετή φορούσε μια κονκάρδα του οικολογικού κινήματος Extinction Rebellion («Εξέγερση εναντίον της εξάλειψης»).

Το βιβλίο της Εβαρίστο «Girl, Woman, Other» είναι μια μυθιστορηματική καταγραφή της ζωής μαύρων οικογενειών στη Βρετανία. «Είμαι η πρώτη μαύρη γυναίκα στην οποία απονέμεται αυτό το βραβείο», δήλωσε, χαρακτηρίζοντας «απίστευτο» το γεγονός ότι μοιράστηκε το Booker με την Άτγουντ, έναν τέτοιο «θρύλο» της αγγλόφωνης λογοτεχνίας.

Το Μan Booker συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 50.000 λιρών. Παρότι οι κανόνες είχαν αλλάξει το 1993 και τυπικά το βραβείο έπρεπε να είχε απονεμηθεί σε ένα βιβλίο, η κριτική επιτροπή αποφάσισε να μην περιοριστεί.

www.womantoc.gr

Η ελληνική ταινία που διεκδικεί τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών

Η ελληνική ταινία που διεκδικεί τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών…

Το Motorway 65 της Εύης Καλογηροπούλου βρίσκεται στη λίστα με τις 11 μικρού μήκους ταινίες από όλο τον κόσμο που θα διαγωνιστούν για το βραβείο.

Δύο αδέλφια, η Σίμα και ο Ισαάκ, ζουν και εργάζονται στη γειτονιά μιας ελληνικής βιομηχανικής πόλης που κατοικείται κυρίως από Έλληνες μετανάστες της Μαύρης Θάλασσας και βρίσκεται απέναντι από μια περιοχή που κατοικείται από μετανάστες με διαφορετικό υπόβαθρο. Οι δύο κοινότητες δεν φτάνουν ποτέ μέχρι την άλλη πλευρά που έχει σαν κοινό πέρασμα τη γέφυρα Αυτοκινητόδρομο 65. Μόνο η Σίμα διασχίζει αυτή τη μικρή απόσταση που προτιμά να περνάει χρόνο στην απέναντι πλευρά και με την καλύτερη της φίλη την Ξένια.
 
Οι κοινωνικές, φυλετικές και έμφυλες διαφορές πυροδοτούν εχθρότητα και δυσπιστία, που αντικατοπτρίζονται στην τοπική  αθλητική σκηνή που βρίσκεται σε άνθηση και την ανταγωνιστική σχέση μεταξύ των αδελφών.

Αυτή είναι η υπόθεση του “Motorway 65” της Εύης Καλογηροπούλου, μία συμπαραγωγή της Ελευσίνας 2021 Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, που διεκδικεί τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών ανάμεσα σε ακόμα 10 μικρού μήκους ταινίες από όλο τον κόσμο.

Η ταινία εμπνέεται τον τίτλο της από τον αυτοκινητόδρομο – γέφυρα της βιομηχανικής ζώνης της περιοχής Ελευσίνας – Ασπροπύργου και αφηγείται τη σχέση δύο αδελφών που ζουν και αλληλεπιδρούν με τις διαφορετικές πολιτισμικές κοινότητες της περιοχής. Από τη μια πλευρά της γέφυρας βρίσκονται οι μετανάστες από τη Μαύρη Θάλασσα από την άλλη μία πληθώρα μεταναστών με διαφορετικά υπόβαθρα που βρίσκονται μεταξύ τους σε ένταση. Αυτή η γεωγραφική και κοινωνική διαίρεση που αντανακλάται και στην αισθητική κουλτούρα της περιοχής, μπερδεύει και τη σχέση των δύο αδελφών. Καθώς και τη σχέση της αδερφής με την φίλη της από την απέναντι γειτονιά.

Η καλλιτέχνις βρέθηκε στην Ελευσίνα ως φιλοξενούμενη του διεθνούς προγράμματος φιλοξενίας ανερχόμενων καλλιτεχνών Initiator που διοργάνωσε η Ελευσίνα 2021 το φθινόπωρο του 2018. Στο πρόγραμμα συμμετείχαν έξι εικαστικοί καλλιτέχνες από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την  Ελλάδα και το Κόσοβο, οι οποίοι έζησαν στην Ελευσίνα για έναν μήνα και πειραματίστηκαν πάνω στην εικαστική εγκατάσταση. Η Εύη στο  διάστημα αυτό γνωρίστηκε με κοινότητες Ελευσινίων κατοίκων και αθλητών, με τους οποίους συνεργάστηκε στη συνέχεια για την ταινία Motorway 65.

Η καλλιτέχνις για τη δημιουργία της ταινίας αξιοποίησε όχι μόνο το χαρακτηριστικό βιομηχανικό σκηνικό της περιοχής αλλά και τις σχέσεις που ανέπτυξε με τους αθλητές του Αθλητικού Συλλόγου Πολεμικών Τεχνών “Ελευσίς”.  Στόχος του προγράμματος Initiator ήταν ακριβώς αυτός: να λειτουργήσει ως θερμοκοιτίδα της σύγχρονης τέχνης ενισχύοντας ανερχόμενους καλλιτέχνες στην αρχή της πορείας τους αλλά και να παράξει καλλιτεχνικά έργα με θέμα την πόλη και τους ανθρώπους της.

Ηθοποιοί: Έλλη Τρίγγου, Αργύρης Πανταζάρας, Ξένια Ντάνια, Στάθης Παπαδόπουλος, Ουσμάν Μοχάμεντ, Αντρίντ και Αντριάν Σουλί, Πέτρος Μανουηλίδης, Θοδωρής Λεβαντής, Λήδα Δάλλα, Κώστας Τσιούκας, Βαγγέλης Λίγγος και ο Νέγρος του Μοριά.
 
Σενάριο και Σκηνοθεσία: Εύη Καλογηροπούλου
Παραγωγή από την Εύη Καλογηροπούλου
Εκτελεστικοί παραγωγοί: Χριστίνα Μουμούρη & Μίνα Δέκρη
Διευθύντρια Φωτογραφίας: Χριστίνα Μουμούρη
Ενότητα 2 Δαμιανός Αρωνίδης
Μοντάζ: Χρήστος Γιαννακόπουλος
Ήχος: Γιάννης Αντύπας
Σχεδιαστής ήχου: Mohammed Rowe
Ηχητική μίξη: Κώστας Φυλακτίδης
Χρωματιστής: Δημήτρης Καρτέρης
Πρωτότυπη μουσική: Mohammed Rowe, Νέγρος του Μοριά: Kevin Zans Ansong,
Masla.G: Γιώργος Κιοσές-Τασόπουλος
Σκηνογράφος/Ενδυματολόγος: Μάρλη Αλιφέρη
Μακιγιάζ: Ιωάννα Λυγίζου
Διευθυντής παραγωγής: Ρωμανός Αργυρόπουλος-Ιωάννου
Βοηθός σκηνοθέτη – συνέχεια: Ανδρέας Παπανικόλας
 
Μια συμπαραγωγή της Ελευσίνας 2021 Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης (Eleusis 2021) και των Marni Films και Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.
 
Με την υποστήριξη του Rosa Luxemburg Stiftung

Γράφει: Ναταλί Αντωνίου www.esquire.com.gr

Πραγματοποίηση 3ου Αγώνα Δρόμου Θεσπιές – Θερμοπύλες «Στα χνάρια την Ηρώων»

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε ο 3ος Αγώνας Δρόμου Θεσπιές – Θερμοπύλες «Στα χνάρια την Ηρώων» σε συνδιοργάνωση των Δήμων Λαμιέων και Αλιάρτου – Θεσπιέων και του αθλητικού συλλόγου Απόλλων Δ. Αττικής με την υποστήριξη των Δήμων Λεβαδέων, Αμφίκλειας – Ελάτειας, Καμένων Βούρλων και της Περιφέρειας Στ. Ελλάδας. 

Η υψηλού συμβολισμού διοργάνωση στην  οποία συμμετείχαν εκατοντάδες αθλητές και εκατοντάδες εθελοντές, εκκίνηση από το άγαλμα του Δημόφιλου στις Θεσπιές το Σάββατο 1 Αυγούστου και αφού διήνυσε  απόσταση 102 χλμ. τερμάτισε στο άγαλμα του Λεωνίδα, στον ιερό χώρο των Θερμοπυλών την Κυριακή 2 Αυγούστου. Ο αγώνας  που είναι αφιερωμένος στην ιστορική μάχη των Θερμοπυλών και την ηρωϊκή παρουσία των Θεσπιέων στο πλάϊ των Σπαρτιατών, αναβίωσε φέτος και συνέπεσε με την επέτειο των 2.500 χρόνων από τη μάχη, αναδεικνύοντας τις αξίες του ηρωϊσμού, της φιλοπατρίας και της ελευθερίας σε συνδυασμό με το ευ αγωνίζεσθαι και τα οφέλη της άθλησης.    

Στον χαιρετισμό του στο χώρο των απονομών, ο Δήμαρχος Λαμιέων Θύμιος Καραΐσκος  τόνισε την αξία της διαδημοτικής συνεργασίας και της εθελοντικής προσπάθειας για την ανάδειξη της ιστορικότητας του τόπου μας και συνεχάρη τους συμμετέχοντες πρωταγωνιστές στον αντίξοο αγώνα.    

Νωρίτερα στην εκκίνηση στις Θεσπιές  ο Δήμος Λαμιέων, παρουσία των Δημάρχων των δήμων που υποστηρίζουν τον αγώνα  και του Δημάρχου Σπάρτης, μετέφερε δια του Αντιδημάρχου Π. Φώσκολου το μήνυμα ενότητας  των ιστορικών αυτών τόπων που ενώνουν τις δυνάμεις τους για να διατηρήσουν ζωντανές τις μνήμες και τις θυσίες των προγόνων και συνεχάρη τον οικοδεσπότη Δήμαρχο Αλιάρτου – Θεσπιέων για την πρωτοβουλία.      

Ο Δήμος Λαμιέων επιθυμεί να  εξάρει την προσπάθεια όλων όσων συμμετείχαν τόσο οργανωτικά  όσο και ως αγωνιζόμενοι και απευθύνει ένα μεγάλο ευχαριστώ στους εθελοντές του Συλλόγου φυσιοθεραπευτών Φθιώτιδας, του ποδηλατικού Συλλόγου «Αθανάσιος Διάκος» και  του  Συλλόγου δρομέων «Τραχίνα» για την πολύτιμη βοήθεια τους, στο προσωπικό του Τμήματος Αθλητισμού και του Μουσείου (Κ.Ι.Ε.) Θερμοπυλών για την πολύωρη και ολονύκτια υποστήριξη των αθλητών, στα ΜΜΕ για την προβολή του αγώνα και στο Τμήμα Τροχαίας Λαμίας για την πολύτιμη συνδρομή στην ασφάλεια του αγώνα.  

Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τον επόμενο αγώνα «Στα χνάρια των Ηρώων».

Δελτίο Τύπου

Οι ηθοποιοί του «Platoon» τότε και σήμερα

Οι ηθοποιοί του «Platoon» τότε και σήμερα. Φωτογραφίες των ηθοποιών της επικής ταινίας στην πορεία του χρόνου…

Η επική αντιπολεμική ταινία «Platoon» (σημαίνει: διμοιρία) κυκλοφόρησε το 1986, με θέμα τη φρίκη του πολέμου στο Βιετνάμ.

Ο 20ετής πόλεμος (1955 – 1975), ο μεγαλύτερος σε διάρκεια του 20ου αιώνα, στη λήξη του μετρούσε πάνω από 1.000.000 νεκρούς από όλες τις πλευρές (συμπεριλαμβανομένων πολιτών) και πολλές χιλιάδες αναπήρων πολέμου, ενώ τα ψυχικά απομεινάρια της συντριπτικής ήττας των Αμερικανών στιγμάτισαν μια ολόκληρη γενιά, για ένα γεγονός που ακόμη και σήμερα αποτελεί ίσως το πιο μελανό σημείο στην ιστορία των Η.Π.Α.

Ανάμεσα στις πάρα πολλές ταινίες που κυκλοφόρησαν για τον πόλεμο του Βιετνάμ, το «Platoon» σε σκηνοθεσία του Oliver Stone, περιλαμβάνεται στις ταινίες που ξεχώρισαν, καθώς απέσπασε 4 βραβεία Oscar.

51wHXoAbeL. AC

Η ταινία βασίστηκε σε πραγματικά γεγονότα καθώς ο ίδιος ο Oliver Stone υπηρέτησε στον πόλεμο του Βιετνάμ από τον Σεπτέμβριο του 1967 έως τον Απρίλιο του 1968, στην 2nd Platoon, B Company, 3rd Battalion, 22nd Infantry Regiment, 25th Infantry Division (δηλαδή, στη 2η διμοιρία, του 2ου λόχου, του 3ου τάγματος, του 22ου συντάγματος, του 25ου τμήματος πεζικού), τραυματίστηκε 2 φορές στο καθήκον και μεταφέρθηκε στην μηχανοκίνητη μονάδα πεζικού μέχρι τον Νοέμβριο του 1968, οπότε και αποστρατεύτηκε με 5 παράσημα ως βετεράνος του Βιετνάμ.

Τί απέγιναν όμως οι ηθοποιοί της ταινίας «Platoon» στο πέρασμα του χρόνου;

Ανάμεσά τους ήταν ο Johnny Depp, ο Tom Berenger, ο Willem Dafoe, ο Charlie Sheen και πολλοί άλλοι εκλεκτοί.

Δείτε τους πρωταγωνιστές του «Platoon» τότε και σήμερα, στο video που ακολουθεί:

Δέσποινα Ψυλλάκη www.ogdoo.gr

Alan Parker, αποχαιρετάμε τον Βρετανό σκηνοθέτη που πέθανε στα 76 του χρόνια, «ξαναβλέποντας» 7 ταινίες του.

O Θανάσης Μήνας αποχαιρετά τον βρετανό σκηνοθέτη που πέθανε στα 76 του χρόνια, «ξαναβλέποντας» 7 ταινίες του. 

Οι μουσικόφιλοι τον γνωρίζουν μέσα από τις ψυχεδελικές αλληλουχίες της ομώνυμης ταινίας (1982) για το The Wall των Pink Floyd. Όλοι ανεξαιρέτως τον γνωρίζουν για το οσκαρικό Εξπρές του Μεσονυχτίου (1978). O βρετανός σκηνοθέτης Alan Parker, βέβαια, πέρα από αυτές τις ταινίες άφησε μία πολύ ενδιαφέρουσα φιλμογραφία πίσω του, στην οποία η μουσική αναλάμβανε συχνά εξέχοντα ρόλο: από τις μεθυσμένες pubs του Δουβλίνου στο The Commitments (1991) μέχρι τη Madonna στο ρόλο της Eva Perón στο μιούζικαλ Εβίτα (1996).

O Alan Parker έφυγε από τη ζωή στα 76 του χρόνια στις 31/7, ύστερα από χρόνια προβλήματα υγείας. Εμείς ανατρέχουμε σε 7 ταινίες του που έχουμε έναν λόγο παραπάνω να τις ξαναδούμε.

Bugsy Malone (1976)

Γκανγκστερικό φιλμ, καλοσκηνοθετημένο και μελετημένο,για τη σχέση του Al Capone και του ιρλανδού Bugs Moran. Εδώ βλέπουμε και τη Jodie Foster στα νιάτα της, λίγο μετά το ρόλο της στον Ταξιτζή.

Το Εξπρές του Μεσονυχτίου (1978)

Μια σπουδαία, απροσδόκητη κινηματογραφική συνομιλία αν και με κάπως οριενταλιστική ματιά (Edwaird Said) με τους Ανθρωποφύλακες, του Περικλή Κοροβέση.

Στον Πυρετό της Δόξας (1980)

Τα χτυποκάρδια των σπουδαστών μιας σχολής μουσικής χορού κινηματογράφου και λογοτεχνίας. Ακόμα και αν ακούγαμε τότε Rory Gallagher και Barclay James Harvest, γουστάραμε να χορεύουμε παρέα με την Coco και τον Leroy.   

Birdy (1984)

Η αγώνιώδης αναζήτηση ταυτότητας ενός αγοριού σε ασφυκτικό περιβάλλον. Οι εικόνες είναι σαν στίχοι του William Blake. Μουσική, ανατριχιαστική, του Peter Gabriel. Η καλύτερη κατά τη γνώμη μου ταινία του. Από το ομώνυμο μυθιστόρημα του William Wharton (1978).

Δαιμονισμένος Άγγελος (1987)

Ο Mickey Rourke ήταν (έστω και για λίγο) αντάξιος του Brando κι ο De Niro είχε τα μάτια του Lucifer και τη «φωνή» του Maciavelli. Ένα καλοπλασμένο θρίλερ για την αναζήτηση «κάποιου» Johnny Favorite από το Μπρούκλιν, με τη Lisa Michelle Bonet σε ρόλο ευδαιμονικής witch speller και έναν bluesman που έφερνε στον Robert Johnson. Ο Δαιμονισμένος Άγγελος μας ώθησε τότε να μυηθούμε στα μυστικά σύμβολα, τη μουσική και την κουλτούρα της Νέας Ορλεάνης.

Ο Μισισιπής Καίγεται (1988) 

Μπορεί οι μαύροι του Νότου να μην χειραφετήθηκαν χάρη στο FBI, όμως η ταινία είναι πολύ καλή. Ο Gene Hackman δίνει, ως συνήθως, τα ρέστα του στον ρόλο του Rupert Anderson (βασισμένο στον πράκτορα John Proctor) αλλά  και οι σχετικά νεαροί τότε Frances McDormand (Mrs. Pell) και Willem Dafoe στον ρόλο του Alan Ward (aka Joseph Sullivan), είναι εξαιρετικοί.

The Commitments (1991)

Καταγράφεται ως μουσική κωμωδία, είναι όμως κάτι παραπάνω. Μπέλφαστ, Ιρλανδία (από τη δική μου γραφίδα δεν θα φύγει ποτέ ο όρος «Βόρεια»). Ενώ ακούγονται ριπές, τα παιδιά της εργατικής ιρλανδικής τάξης έχουν μόνο έναν τρόπο διαφυγής: την ζωντανή μουσική στις pub, τη soul και τα rhythm ‘n’ blues.

Θανάσης Μήνας www.avopolis.gr

Θερινό Σινεμά στις Κοινότητες του Δήμου Λαμιέων

Θερινό Σινεμά στις Κοινότητες του Δήμου Λαμιέων

Από 2 Αυγούστου οι θερινές κινηματογραφικές βραδιές πραγματοποιούνται και σε Κοινότητες του δήμου μας με ταινίες που προβάλλονται στο θερινό Δημοτικό Θέατρο Λαμιάς.

Πρόγραμμα προβολών

• Σταυρός, Κυριακή 2 Αυγούστου, Θεατράκι Νέας Βράχας Σταυρού Έναρξη προβολής 21:30.

• Μαγνησία, Δευτέρα 3 Αυγούστου, Πολιτιστικό Κέντρο (φυτώριο), Έναρξη προβολής 21:30

• Ροδίτσα, Τετάρτη 5 Αυγούστου, προαύλιος χώρος Πολιτιστικού Συλλόγου Έναρξη προβολής 21:30

• Οίτη, Σάββατο 8 Αυγούστου. Πλατεία, Έναρξη προβολής 21:30

• Γοργοπόταμος, Κυριακή 9 Αυγούστου, χώρος εορτασμού Εθνικής Αντίστασης. Έναρξη προβολής 21:30

• Παύλιανη, Κυριακή 16 Αυγούστου, Πλατεία, έναρξη προβολής 21:00

• Θερμοπύλες, Τετάρτη 19 Αυγούστου, Πλατεία, έναρξη προβολής 21:00

• Λουτρά Υπάτης, Παρασκευή 21 Αυγούστου, Πλατεία, Έναρξη προβολής 21:30

• Μοσχοχώρι, Τετάρτη 26 Αυγούστου, Πλατεία, έναρξη προβολής 21:00

• Λειανοκλάδι, Δευτέρα 24 Αυγούστου, προαύλιος χώρος σχολείου, Έναρξη προβολής 21:00

Δήμος Λαμιέων

Μόμπι Ντικ, όχι απλά ένα επικό μυθιστόρημα. Ο δημιουργός του, Herman Melville γεννήθηκε μία ημέρα σαν κι αυτή πριν από δύο αιώνες.

Η ελληνική μετάφραση του Μόμπι Ντικ (εκδ. Gutenberg) αριθμεί 926 σελίδες. Στον ιστό του ίντερνετ οι αναφορές κάνουν λόγο για κάτι λιγότερο από 210 χιλιάδες λέξεις που έβαλε στο χαρτί ο Herman Melville, ο ίσως σημαντικότερος εκπρόσωπος της πρώτης φουρνιάς Αμερικανών συγγραφέων μαζί με τον Edgar Allan Poe, που γεννήθηκε πριν από 201 χρόνια, την 1η Αυγούστου του 1819. Πώς ακριβώς θα μπορούσε κάποιος να περιγράψει αυτό το βιβλίο που εκδόθηκε για πρώτη φορά στις Η.Π.Α, πριν από 169 χρόνια, το 1851; Ακούγεται οξύμωρο, η αλήθεια όμως είναι πολύ κοντά στην φράση “δεν έχω λόγια”.

Μόμπι-Ντικ, όχι απλά ένα επικό μυθιστόρημα

Το κείμενο που υπογράφει ο Melville, ένα επικό μυθιστόρημα γραμμένο με πραγματικό κόπο από τον ίδιο, έχοντας αντλήσει από κάθε πιθανή κι απίθανη πηγή προσωπικών εμπειριών (σ.σ: ναι, ο συγγραφέας είχε και ο ίδιος κάποτε κυνηγήσει άγριες φάλαινες) και γνώσεων, είναι δύσκολο να μπει σε καλούπια. Δεν είναι απλά μία ναυτική περιπέτεια, αφού με κάποιον σχεδόν μαγικό τρόπο ο Αμερικανός σκάλισε τις πρώτες γραμμές του μοντερνισμού πριν καν έρθει η ώρα του συγκεκριμένου ρεύματος, ενώ παράλληλα διατήρησε όλο το βάρος ενός “κλασικού” βιβλίου.

Οι σχολαστικές λογοτεχνικές, όμως, αναλύσεις ίσως αλλοιώνουν την πραγματική του αξία. Η τεράστια και πολύπλοκη αφήγησή του είναι πολύ πιο σημαντική από αυτές, αφού, επί της ουσίας, πρόκειται για μία ιστορία που διατρέχει τους αιώνες – η αλλιώς ένα κείμενο που αποτυπώνει την αιώνια πάλη του ανθρώπου με την φύση αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.

“Call me Ismael” αναφέρει η ίσως πιο διάσημη εισαγωγή όλων των εποχών. Από εκεί και πέρα, όμως, ο καθένας μπορεί να βρει κάτι, κάτι απλό, πολύπλοκο, ασήμαντο ή τρομερά σημαντικό για να συνδεθεί με τον απέραντο και υπέροχο ωκεανό του Μόμπι Ντικ. Είναι οι πρώτες σκηνές που θυμίζουν role playing game, όπου ο πρωταγωνιστής θα προσπαθήσει να βρει την πρώτη του αποστολή (quest) που αλλού; σε ένα πανδοχείο γεμάτο καπνούς από τσουκάλια και το μεγάλο τζάκι που καίει. Ένα μέρος που προσφέρει μόλις ένα δυο νόστιμα θαλασσινά πιάτα για τους παράξενους επισκέπτες που συχνάζουν εκεί, κάτω από γκραβούρες γεμάτες με κυνήγια φάλαινας.


Σήμερα, λοιπόν, που όλο και συχνότερα βυθιζόμαστε στον αχανή ωκεανό του ίντερνετ, το επικό μυθιστόρημα του Melville δείχνει πιο επίκαιρο από ποτέ.


Είναι οι φιλοσοφικές αναζητήσεις των ηρώων που έρχονται σε αντιδιαστολή με τις άγριες θάλασσες και τη ζωή πάνω στο πλοίο, η κατάρα του καπετάνιου Άχαμπ που κυνηγά την άσπρη φάλαινα με όλη τη δύναμη της λυσσασμένης του ψυχής, είναι η βραδιά που οι ναύτες δύο γειτονικών καραβιών γίνονται στουπί στο μεθύσι ανακατεύοντας μπύρες και τζιν.

Μόμπι Ντικ φάλαινα

Είναι η τρομακτική εμμονή του Melville να καταγράφει σχεδόν τα πάντα (από τρόφιμα στα αμπάρια μέχρι τα είδη των φαλαινών) σε καταλόγους ως άλλος Όμηρος, είναι οι τρομεροί δεσμοί φιλίας που αναπτύσσονται ανάμεσα σε τελείως διαφορετικούς ανθρώπους που όμως του ενώνει η ανάγκη για επιβίωση, είναι οι μυστικιστικές περιγραφές για το πως κάποιοι ναυτικοί από την Ινδία κουβαλούν σχεδόν μαγικές δυνάμεις, είναι το πηγαίο χιούμορ που αποτυπώνεται αβίαστα από την εξαιρετική πένα του Melville.

Είναι, τελικά, οι σκηνές όπου ο Μόμπι Ντικ εμφανίζεται μέσα σε όλο του το βιβλικό μεγαλείο για να μας θυμίσει ότι πολύ απλά δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από μία ασήμαντη κουκκίδα, μία υποσημείωση σε ένα τεράστιο και πολλές φορές απειλητικό σύμπαν. Το μοναδικό πράγμα που έχουμε, κάποιες φορές, είναι ο εαυτός μας και μία αφελής αισιοδοξία ότι στο τέλος, θα δεις, όλα καλά θα πάνε.

Σήμερα, λοιπόν, που όλο και συχνότερα βυθιζόμαστε στον τεράστιο ωκεανό του ίντερνετ, το επικό μυθιστόρημα του Melville δείχνει πιο επίκαιρο από ποτέ, αφού ο λόγος του είναι ικανός να σκορπίσει τις όποιες ψευδαισθήσεις παντοδυναμίας μας δημιουργούνται στο άψε σβήσε. Χωρίς, όμως, να κουράσει αφού παραμένει κατά έναν παράξενο τρόπο ένα από τα πλέον εντυπωσιακά και ψυχαγωγικά βιβλία που γράφτηκαν ποτέ.

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας www.esquire.com.gr

5 βιβλία ξένων συγγραφέων που πρέπει να διαβάσετε φέτος το καλοκαίρι

Ο Αύγουστος μόλις έκανε την είσοδό του στο καλοκαίρι, ο χρόνος για διάβασμα αυξάνει (ακόμα κι αν δεν πρόκειται να πάμε διακοπές). Προτάσεις για βιβλία λοιπόν. Το ΑΠΕ-ΜΠΕ προχωρεί σε πέντε αναγνωστικές προτάσεις με μεταφρασμένα μυθιστορήματα από την πρόσφατη εκδοτική παραγωγή (την προηγούμενη εβδομάδα προτείναμε πέντε ελληνικά μυθιστορήματα).

Αλέξανδρος Δουμάς: Κόμης Μοντεχρίστος

Αρχή με ένα μυθιστόρημα θρύλο, με μιαν αφήγηση ποταμό, τον «Κόμη Μοντεχρίστο» του Αλέξανδρου Δουμά πατρός, που κυκλοφορεί σε μετάφραση Ωρίωνα Αρκομάνη από τις εκδόσεις Gutenberg. Ατέλειωτες και εξαιρετικά δαιδαλώδεις περιπέτειες, απειράριθμες μεταμορφώσεις και ισχυρό αίσθημα ελευθερίας και δύναμης ύστερα από πολύχρονες φυλακίσεις: αυτό είναι το πνεύμα ενός μυθιστορήματος το οποίο δημοσιεύτηκε στα μέσα του 19ου αιώνα και δεν έχει χάσει μέχρι και σήμερα το παραμικρό από το πνεύμα του, που είναι αφιερωμένο στη Γαλλική Επανάσταση και στον Ναπολέοντα, ξετυλίγοντας μιαν ιστορία τρομακτικής εκδίκησης, η οποία αποτελεί ταυτοχρόνως τη δικαίωση του πολυβασανισμένου κεντρικού ήρωα.

Ολγκα Τοκάρτσουκ: Πλάνητες

Η Όλγκα Τοκάρτσουκ μάς φέρνει στον 21ο αιώνα και στο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 2018. Γεννημένη το 1962 στο Βρότσλαβ της Πολωνίας, η Τοκάρτσουκ δεν είναι εύκολη συγγραφέας, αλλά καταφέρνει να γίνει συναρπαστική με τον τρόπο της. Στο μυθιστόρημά της «Πλάνητες», που κυκλοφορεί σε μετάφραση Αλεξάνδρας Δ. Ιωαννίδου από τις εκδόσεις Καστανιώτη, δοκιμάζει μια γενναία βουτιά στην πλούσια παράδοση της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας για να ανατρέψει τα πάντα. Συνδυάζοντας το δοκίμιο και την ανάπτυξη κάποιων ψηγμάτων φιλοσοφικών ιδεών με πολλές και πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, πρωτοπρόσωπες ή τριτοπρόσωπες ιστορίες, η Τουκάρτσουκ γράφει ένα βιβλίο γεμάτο χρώματα, εικόνες και αισθήσεις. Ακόμα κι όταν δεν μπορεί να βρει κανείς ακριβώς τον κρίκο που φέρνει κοντά τις παράξενες αφηγήσεις της, η υποβλητική περιπλάνηση στα τοπία της Ευρώπης και της Πολωνίας κερδίζει στο ακέραιο το παιχνίδι.

Τζορτζ Πελεκάνος: Ο άντρας που επέστρεψε

Και από την Πολωνία και την Ευρώπη στις ΗΠΑ και στον ελληνικής καταγωγής Τζορτζ Πελεκάνο, έναν διεθνώς αναγνωρισμένο στιλίστα της τέχνης του αστυνομικού μυθιστορήματος. «Ο άντρας που επέστρεψε», ο οποίος κυκλοφορεί σε μετάφραση Αντώνη Καλοκύρη από τις εκδόσεις Πατάκη, έχει ως πρωταγωνιστή έναν βιβλιοφάγο φυλακισμένο. Ο Μάικλ Χάντσον είναι ο καλύτερος αναγνώστης της φυλακής και μετά την αποφυλάκιση αγωνίζεται να γίνει κι ένας από τους καλύτερους ανθρώπους της χώρας, αλλά δύσκολα θα τα καταφέρει αφού υποχρεώνεται να μπει σε έναν κύκλο αλόγιστης σπατάλης και βίας. Ο Πελεκάνος ξέρει πώς να αποδώσει τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα των ΗΠΑ, χωρίς από την άλλη μεριά να καταλήξει στον κυνισμό και τη σκληρότητα, όπως και δίχως να ισοπεδώσει την ψυχολογία και τους χαρακτήρες των ηρώων του.

Καζούο Ισιγκούρο: Ενας καλλιτέχνης του ρέοντος κόσμου

Συνέχεια με τον Βρετανό (ιαπωνικής καταγωγής) συγγραφέα Καζούο Ισιγκουρο (Νόμπελ Λογοτεχνίας 2107) και το μυθιστόρημά του «Ένας καλλιτέχνης του ρέοντος κόσμου», που κυκλοφορεί σε μετάφραση Αργυρώς Μαντόγλου από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Στην Ιαπωνία του 1948, οι άνθρωποι, όσο κι αν έχουν βασανιστεί από τις πρόσφατες εμπειρίες τους, καταβάλλουν τεράστιες προσπάθειες για να αποτινάξουν από πάνω τους τα ερείπια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, δημιουργώντας ένα ανεκτό παρόν και προσδοκώντας ένα καλύτερο μέλλον. Παρόλα αυτά, οι επώδυνες αναμνήσεις του βίαιου παρελθόντος θα τσακίσουν τον Μασούτζι Όνο, που δοκιμάζοντας να ανακαλύψει τι ακριβώς έχει απομείνει και διασωθεί από τον εαυτό του, καταλήγει να συνειδητοποιήσει πολλά (και άκρως σημαντικά) για την πραγματική ταυτότητα της χώρας του.

Virginie Despentes: Βερνόν Σουμπουτέξ

Κλείνουμε με τη Γαλλία, τη Virginie Despentes, που γεννήθηκε το 1969 στο Νανσύ και ζει στο Παρίσι, και το μυθιστόρημά της «Βερνόν Σουμπουτέξ», που κυκλοφορεί σε μετάφραση Ρίτας Κολαϊτη από τις εκδόσεις Στερέωμα. Ο Βερνόν Σουμπουτέξ ήταν ο ιδιοκτήτης του θρυλικού δισκάδικου «Revolver», στην παρισινή συνοικία της Βαστίλης. Για τους παθιασμένους ροκάδες, το «Revolver» ήταν ένας ναός, ένας λατρεμένος χώρος μυσταγωγίας. Προ εικοσαετίας, ωστόσο, ήρθε η οικονομική καταστροφή με την εξάπλωση του διαδικτύου και την παρακμή των CD και του βινυλίου. Έτσι, ο Σουμπουτέξ καταλήγει άστεγος και επαίτης στους δρόμους του Παρισιού, παρέα με κλοσάρ και αντιμέτωπος με ακροδεξιούς εξτρεμιστές. Γύρω του, απελπισμένες γυναίκες, τρελαμένοι χρηματιστές, πορνοστάρ, τρανσέξουαλ από τη Βραζιλία, αποτυχημένοι σεναριογράφοι και πρώην μουσικοί που ψάχνουν το πώς θα επιβιώσουν. Δυνατή αφήγηση, συναρπαστική δράση και ξεχωριστοί χαρακτήρες σε ένα όντως αναπάντεχο βιβλίο.

www.iefimerida.gr

1 2 3 4 27