Για πρώτη φορά: Παγκόσμιο Φεστιβάλ Κινηματογράφου

Για πρώτη φορά: Παγκόσμιο Φεστιβάλ Κινηματογράφου «We Are One: A Global Film Festival». Από αύριο και για δέκα μέρες…

Εικοσιένα Φεστιβάλ Κινηματογράφου απ’ όλο τον κόσμο ανακοίνωσαν το «We Are One: A Global Film Festival», την πρώτη του είδους δωρεάν ψηφιακή διοργάνωση.

Το 10ημερο Φεστιβάλ οργανώνεται από την Tribeca Enterprises και το YouTube με προβολή προγράμματος από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο (TIFF), καθώς επίσης και από τα Φεστιβάλ των Καννών και της Βενετίας.

Μεταξύ των σημαντικών στιγμών θα είναι η ψηφιακή παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας «Crazy World», η οποία εντυπωσίασε το κοινό στο πρόγραμμα Midnight Madness του TIFF 2019, καθώς και η διαδικτυακή πρώτη προβολή του ντοκιμαντέρ «Ricky Powell: The Individualist» με τη Νατάσα Λιόν και τον LL Cool J, η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας «Motorcycle Drive By» των Third Eye Blind και συζητήσεις με τον Φράνσις Φορντ Κόπολα, τον Στίβεν Σόντενμπεργκ, τον Σονγκ Κανγκ-χο, τον Μπονγκ Τζουν-χο και τον Τσάκι Τσαν.

Το πρόγραμμα του We Are One: A Global Film Festival, που συνεπιμελήθηκε η ομάδα των Φεστιβάλ απ’ όλο τον κόσμο εκπροσωπεί 35 χώρες συμπεριλαμβάνει 23 αφηγηματικές ταινίες και οκτώ ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, 57 αφηγηματικές ταινίες και 15 ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, καθώς και 15 συζητήσεις, πέντε προγράμματα εικονικής πραγματικότητας και μουσικές ερμηνείες.

Η πρεμιέρα του «Crazy World» θα επιτρέψει τους δημιουργούς της κωμωδίας δράσης του studio Wakaliwood στην Καμπάλα της Ουγκάντα να οδηγήσουν τους θαυμαστές σε εμπειρίες με μοναδικούς τρόπους.

«Όταν το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο κλήθηκε να συμμετάσχει στο We Are One, απαντήσαμε ΝΑΙ, οπωσδήποτε» δήλωσε η Ζοάνα Βισέντσι, επικεφαλής και εκτελεστική διευθύντρια του TIFF.

«Είμαστε ενωμένοι με τους συναδέλφους των Φεστιβάλ και τη βιομηχανία για να προσφέρουμε εξαιρετικό περιεχόμενο στους λάτρεις του κινηματογράφου σε όλο τον κόσμο. Το κοινό θα απολαύσει την ευκαιρία να ζήσει μερικές από τις καλύτερες προτάσεις του TIFF» ανέφερε.

Το We Are One θα διεξαχθεί από τις 29 Μαΐου έως τις 7 Ιουνίου στο YouTube.

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr

Bye Bye “Mrs. America” Pie, Ήρθε η Cate Blanchett

Bye Bye “Mrs. America” Pie, Ήρθε η Cate Blanchett

Η νέα σειρά παραγωγής FX/Hulu, αφηγείται την ιστορία της Phyllis Sclafyly, μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της «μαμάς Αμερικής» κι ο Ανδρέας Κύρκος υποκλίνεται στην ερμηνεία της Cate Blanchett σε άψογο 70s φόντο.

Οι παραγωγοί της νέας δραματικής σειράς με τίτλο Mrs. America (FX/Hulu), κατάφεραν να δημιουργήσουν κάτι πιο βαθύ και ιντριγκαδόρικο από μια συμβατική ιστορική βιογραφία. Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται η Phyllis Schlafly, μια από τις πιο αμφιλεγόμενες και μισητές προσωπικότητες στον προοδευτικό κόσμο της σύγχρονης Αμερικής. Η ίδια η Schlafly υπήρξε δραστήρια, με διχαστικό δημόσιο λόγο από τα τέλη της δεκαετίας του ’50 κιόλας, όταν πρωτοστατούσε στην ευρεία αντικομμουνιστική προπαγάνδα. Παρά τις αποτυχημένες της προσπάθειες να εκλεγεί στην αμερικάνικη γερουσία και να επηρεάσει το Κογκρέσο, η Phyllis Schlafly έμεινε στην ιστορία για την επιθετική αντιφεμινιστική της δράση, κυρίως στη δεκαετία του ’70. Αυτά τα σκληρά χρόνια καλύπτουν τα επεισόδια αυτής της ζωηρής σειράς. Όχι πολύ καιρό μετά το «καλοκαίρι της αγάπης», την εποχή δηλαδή που αναβίωσαν έντονα τα αιτήματα για ατομικές ελευθερίες, η Phyllis Schlafly εξέφραζε τον συντηρητικό αντίλογο απέναντι στη φεμινιστική πάλη και τις γυναίκες που μάχονταν την ασφυκτική πατριαρχία. Η ρητορική της Schlafly αποτέλεσε τη μήτρα της μετέπειτα alt right που αναβίωσε με τα tea parties των Ρεπουμπλικάνων πριν από περίπου μια δεκαετία, που έφεραν στο προσκήνιο πρόσωπα όπως η Michele Bachmann και η Sarah Palin.

Η αισθητική της σειράς πατάει και με τα δύο πόδια στην ζωηρή αναπαράσταση των groovy στερεοτύπων και των γοητευτικών χρωματισμών που χαρακτηρίζουν την ατμόσφαιρα των πρώιμων 70s στην Δυτική Ακτή. Ορισμένες σκηνές μοιάζουν με ψηφιακά αναπαλαιωμένα ντοκουμέντα που έμειναν σε κάποιο ντουλάπι και αναπαλαιώθηκαν σε digital κόπιες. Ο βασικός δημιουργός Dahvi Waller, έχει στο βιογραφικό του τη συμμετοχή του στο Mad Men ενώ το δίδυμο Anna Bowden και Ryan Fleck που υπογράφει τα κρισιμότερα επεισόδια, έχει σκηνοθετήσει το indie αριστούργημα Half Nelson (αν δεν το γνωρίζεις, το ψάχνεις και το βλέπεις άμεσα).

Το μεγάλο ατού της σειράς, ωστόσο, είναι η σπουδαία Cate Blanchett. Η βραβευμένη ηθοποιός ερμηνεύει με αφοσίωση και εμμονή στη λεπτομέρεια την Phyllis Schlafly. Φυσικά, η Blanchett δεν θα είχε εμπλακεί σε μια σειρά που το κεντρικό πρόσωπο θα προσεγγίζονταν μονοδιάστατα, μόνο και μόνο για να ποντάρει στο εύκολο συναίσθημα του hate viewing. Αυτή είναι μια τακτική στην οποία καταφεύγουν πιο λαϊκές σειρές όπως το When They See Us, που προκειμένου να προωθήσουν την (δίκαιη) κοινωνική ατζέντα τους, επενδύουν στο ευθύβολο μίσος του θεατή προς χαρακτήρες που κάνουν απάνθρωπες πράξεις ή αντίστοιχα στην all american ηρωοποίηση χαρακτήρων που κάνουν υπερβάσεις για το γενικότερο καλό.

Η έμπειρη Blanchett πλησιάζει με προσοχή την ιέρεια του αντιφεμινισμού και δίνει βάθος σε μια γυναίκα που πορεύτηκε στη ζωή της, υψώνοντας ακραία ρητορική. Οι σιωπηλές στιγμές και οι εκρήξεις της, φωτίζουν τους προσωπικούς της δαίμονες και τις ματαιώσεις μιας δυναμικής προσωπικότητας που είχε την πεποίθηση πως η έκτρωση είναι πράξη προσβλητική προς τον Θεό και την πατρίδα και ότι η ύψιστη τιμή για μια γυναίκα είναι να εξελιχθεί σε χρήσιμη νοικοκυρά που μεγαλώνει τα παιδιά του συζύγου της και που συντηρεί ένα παραδοσιακό σπιτικό.  

Την χαρισματική Blanchett πλαισιώνει η Rose Byrne στον ρόλο της ακτιβίστριας Gloria Steinem, η Uzo Aduba στον ρόλο της επιδραστικής αφροαμερικανής Shirley Chisholm και η Tracy Ullman στον ρόλο της διάσημης φεμινίστριας Betty Friedan. Οι δημιουργοί της σειράς δεν ακολουθούν τον δρόμο που ακολούθησε ο Gus Van Sant με το Milk (2008) καθώς δεν στοχεύουν σε φόρο τιμής προς κάποιο icon, αλλά ούτε και επιλέγουν τον αχρείαστο «απολιτίκ» εξανθρωπισμό μιας αμφιλεγόμενης πολιτικού που ακολούθησε το The Iron Lady με την Meryl Streep στον ρόλο της ​​Margaret Thatcher. Αντιθέτως, ρίχνουν έξυπνα το δραματικό βάρος σε αθέατες στιγμές της ιστορίας, όπως την περιφρόνηση της προοδευτικής ελίτ προς τον λευκό συντηρητισμό, την εσωτερική διάσπαση των φιλελεύθερων κινημάτων και τις εντάσεις στα τηλεοπτικά debate σε μια εποχή που αυτά καθόριζαν συνειδήσεις από τη μια μέρα στην άλλη. Άλλωστε, ο φλογερός ιδεαλισμός του ’70 βρίσκονταν τότε στο απόγειό του, πολύ πριν οδηγήσει στον τεχνοκρατικό ναρκισσισμό της ριγκανικής δεκαετίας του 80 που ακολούθησε.

Το Mrs. America καταφέρνει να κρατάει ψηλά τον δείκτη ψυχαγωγίας χάρη στο funky soundtrack, ταυτόχρονα να αποσπά δυνατές ερμηνείες (η Blanchett έχει το Εmmy στο τσεπάκι), αλλά και να εξετάζει μια ταραγμένη εποχή. Πραγματικά, τα επεισόδια της σειράς  υπογραμμίζουν τις συνθήκες στις οποίες διαμορφώνεται μέχρι και σήμερα η σύγχρονη ρεπουμπλικανική, χριστιανική ηθική, κυρίως μέσα από συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, για τη μάχη με εχθρούς όπως η «πρόοδος» και η σεξουαλική ελευθερία. Η Cate Blanchett είναι στα πιο γοητευτικά και πιο λαμπερά της, αντί να «ασχημύνει» στην όψη και την έκφραση για να ενσαρκώσει τον «κακό» ψυχισμό της ηρωίδας. Κι αυτό αποτελεί μια σωστή σκηνοθετική επιλογή για τη σκιαγράφηση μιας τόσο δογματικής και σκληροτράχηλης γυναίκας, η οποία υποστήριζε ότι οι φτωχοί «δεν προσπάθησαν αρκετά». Που ξεκινούσε τις ομιλίες της ευχαριστώντας τον σύζυγό της που «της το επέτρεψε» και που δήλωνε δημόσια ότι «οι γυναίκες θέλουν τριαντάφυλλα, όχι δικαιώματα».

Αν και πιστεύω ότι κάπου μέσα στα επεισόδια της μίνι σειράς, πιθανότατα ένας καλός μοντέρ να έβρισκε μια καλή δίωρη ταινία, το Mrs. America τελικά κερδίζει το στοίχημα.

Ανδρέας Κύρκος www.avopolis.gr

Ένα βιβλίο κόμικς από τους Gorillaz!

Ένα βιβλίο κόμικς από τους Gorillaz. Κυκλοφορεί η 20χρονη visual ιστορία του συγκροτήματος…

Ενώ οι Damon Albarn και Jamie Hewlett είναι οι «εγκέφαλοι» πίσω από τους Gorillaz, οι καρτούν περσόνες των 2-D, Murdoc Niccals, Noodle και Russel Hobbs αποτελούν τον πυρήνα της μπάντας.

Γύρω από τις παραπάνω φυσιογνωμίες στηρίζεται το νέο βιβλίο το οποίο επαναφέρει στην μνήμη την … 20χρονη visual ιστορία του συγκροτήματος.

Το “The Gorillaz Almanac” αποτελείται από 120 σελίδες με το artwork του Hewlett στο προσκήνιο.

Η σχετική ανακοίνωση αναφέρει:

«Κάθε fan των κόμικς ονειρευόταν το αντίστοιχο ντεμπούτο των Gorillaz. Το artwork, η μουσική και ο… μύθος βρίσκονται εδώ».

Η εν λόγω έκδοση αναμένεται να βρεθεί στα βιβλιοπωλεία τον ερχόμενο Οκτώβριο.

www.rocking.gr

Ξεπερνούν τα πάντα παίζοντας μουσική!

Στο The Eddy ξεπερνούν τα πάντα παίζοντας μουσική! Στο The Eddy, τη νέα σειρά που έχει σκηνοθετήσει και ο Damien Chazelle (La la LandWhiplash), ξεπερνούν τα πάντα παίζοντας κι ακούγοντας μουσική.

Στην καθιερωμένη ερώτηση “Τι σειρά βλέπεις αυτόν τον καιρό;”, που σκάει πάντα κάποια στιγμή, η συγκεκριμένη δεν είναι συνήθως μέσα στις απαντήσεις του λαού. Βρίσκεται λίγο πιο κάτω από τα μεγάλα φαβορί της Netflix ομάδας.

Όταν ανακοινώθηκε η συγκεκριμένη παραγωγή, επικράτησε ένας ενθουσιασμός στις κερκίδες. Πανηγυρίσαμε για το ντουέτο των υπέροχων André Holland (Moonlight) και Joanna Kulig (Cold War). Μετρήσαμε αντίστροφα για το παριζιάνικο μουσικό σύμπαν. Και τώρα που έφτασε η στιγμή να τη δούμε, δυστυχώς την πατήσαμε.

Η ιστορία επικεντρώνεται στις ζωές των ιδιοκτητών και της μπάντας του ομώνυμου, πολύπαθου τζαζ κλαμπ στο Παρίσι, ενώ κάθε επεισόδιο είναι αφιερωμένο σε κάποιον από τους πρωταγωνιστές. Μην περιμένεις γαλλική ρομαντζάδα, ροζ μιούζικαλ, ακορντεονάτα sous le ciel de Paris. Εδώ, το κεντρικό ρόλο έχει ο σκληρός ρεαλισμός και οι σκοτεινές πλευρές των ανθρώπων. Όλα τα άσχημα ξορκίζονται μόλις αρχίζει το μουρμουρητό ενός κουπλέ (ένα συν στο soundtrack των Glen Balard και Randy Kerber) και τότε, οι αποστάσεις ασφαλείας, στενεύουν.

ΝΑΙ ΜΕΝ

To φάουλ του The Eddy είναι πως χαώνεται στην ίδια του την παρτιτούρα. Προσπαθεί πολύ να μη φανεί επιφανειακό, θέλει διακαώς να καλύψει όλα τα ψυχολογικά βάθη, μήκη, πλάτη των ηρώων του και δεν χαλαρώνει ούτε γι’ αστείο. Όπως όταν φτιάχνεις, υποθέτουμε, ένα τραγούδι, για να αρέσει σε όλους κι όχι για να εκφραστείς εσύ ο ίδιος. Και έτσι στο τέλος, όλοι ξεχνούν γιατί ξεκίνησαν και βυθίζονται σε απλές μονότονες πρόβες ιστοριών χωρίς συναισθηματικό νόημα.

ΑΛΛΑ;

Έχει όμως, μια σανίδα σωτηρίας (ακολουθεί σπόιλερ όποτε μπες με δική σου ευθύνη). Υπάρχει ένα εκπληκτικό επεισόδιο που είναι ο λόγος για να εκτιμήσεις ολόκληρη τη σειρά. Και την ίδια τη ζωή. Η κηδεία ενός από τους πρωταγωνιστές μετατρέπεται σε ένα υπέροχο γλέντι γιατί τελικά ό,τι και να γίνει, όσα ζούμε, δεν θα μας τα πάρει κανείς πίσω. Ούτε ο γνωστός τύπος με τα μαύρα.

Η συγκεκριμένη σεκάνς ξεκινάει με μία ψυχρή, άχρωμη, διεκπαιρεωτική τελετή. Με την πρωτοβουλία ενός στενού συγγενή και χωρίς πολλά λόγια όπως πρέπει να γίνεται δηλαδή πάντα με αυτές τις αποφάσεις μέσα σε λίγη ώρα, μαζεύονται μουσικοί από παντού. Γέλια, κλάματα, βαθιά βλέμματα, δυνατά ρεφρέν, λυτρωτικά τζαμαρίσματα, σε μία αληθινή γιορτή που τιμά με τον καλύτερο τρόπο κάποιον που προσπάθησε να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα αλλά φάλτσαρε.

Όχι, δεν είναι η γιόλο σοφία της ημέρας. Πάτησε play σ’ ένα μάθημα για το πόσο αναγκαίο είναι να σε στηρίζει η οικογένεια που επιλέγεις εσύ ακόμη και όταν δεν θα είσαι κοντά τους.

AUTHOR KIKI PAPADOPOULOU www.joinradio.gr

Grant, η μίνι ιστορική σειρά του Leonardo DiCaprio

Grant, η μίνι ιστορική σειρά του Leonardo DiCaprio. Ένα docuseries μόλις 3 επεισοδίων για τον Αμερικανικό Εμφύλιο και τον 18ο πρόεδρο των ΗΠΑ, Ulysses S. Grant…

Μετά την επιτυχία του ταραντινικού Once Upon A Time In Hollywood, η νέα εμφάνιση του Leonardo DiCaprio δεν συμβαίνει μπροστά από τις κάμερες, ούτε όμως και στη μεγάλη οθόνη. Αναλαμβάνοντας χρέη παραγωγού, ο 45χρονος ηθοποιός συνεργάστηκε με το History Channel και μαζί παρέδωσαν το Grant· μία μίνι σειρά ντοκιμαντέρ που διαδραματίζεται στον Αμερικανικό Εμφύλιο και αφηγείται την ιστορία μίας από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες στην ιστορία της Αμερικής, του Ulysses S. Grant.

Ο Ulysses S. Grant υπήρξε στρατηγός των Βορείων κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο και 18ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Ήταν εκείνος που οδήγησε τα στρατεύματα της Ένωσης των Βορείων στη νίκη κατά της Συνομοσποδίας των Νοτίων στον Αμερικανικό Εμφύλιο, επιδεικνύοντας γενναιότητα, τόλμη και στρατηγικές ικανότητες. Ιστορική έχει μείνει η φράση που συνήθιζε να χρησιμοποιεί όταν ο αντίπαλός του τού ζητούσε να διαπραγματευθεί τους όρους παράδοσης: “Unconditional surrender” (παράδοση άνευ όρων), απαντούσε και κάπως έτσι, σε συνδυασμό με τα αρχικά του ονόματός του, του κόλλησαν το παρατσούκλι “Unconditional Surrender Grant”.

Μετά τη λήξη του εμφυλίου, ανακηρύχθηκε σε εθνικό ήρωα και ασχολήθηκε με την πολιτική. Είχε δύο θητείες ως πρόεδρος των ΗΠΑ και συνέβαλε σημαντικά στην σταθεροποίηση της αμερικανική οικονομίας και στη  εξάλειψη της Κου Κλουξ Κλαν.

Σήμερα, πιο πολύ από ποτέ άλλοτε, είναι σημαντικό να ανατρέξουμε στην ιστορία της χώρας μας και να θυμηθούμε γιατί έχει τόσο μεγάλη σημασία να μείνουμε ενωμένοι στους χαλεπούς καιρούς“, ανέφερε ο DiCaprio σχετικά με την σειρά.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά ο Justin Salinger, έχοντας στο πλευρό του τους Carel Nel ως Abraham Lincoln και Dianne Simpson ως τη σύζυγο του Grant, Julia Dent Grant.

Να σημειωθεί ότι το docuseries αποτελείται από μόλις 3 επεισόδια: το πρώτο έκανε πρεμιέρα χθες, ανήμερα της Memorial Day θεσπίστηκε για να τιμήσει όσους έχασαν τη ζωή τους υπηρετώντας τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας- στις 25 Μαΐου, το δεύτερο κάνει σήμερα, 26 του μήνα και το τρίτο, αύριο Τετάρτη στις 27.

Γράφει: Ναταλί Αντωνίου www.esquire.com.gr

Επαναλειτουργία του Δημοτικού Ωδείου Λαμίας

Σύμφωνα με το ΦΕΚ 1867/Β/16-5-2020 του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού η επαναλειτουργία των Μουσικών Σχολών του Δ.Ω.Λ. ξεκίνησε στις 18 Μαΐου με τις τάξεις Προκαταρκτικής, Κατωτέρας, Μέσης και Ανωτέρας των οργάνων και των Ανώτερων Θεωρητικών για τους σπουδαστές που έχουν συμπληρώσει το 11ο έτος της ηλικίας του.

  • Μαθητές κάτω των 12 ετών θα ξεκινήσουν την 1η Ιουνίου 2020 (όργανα – θεωρητικά).
  • Απαγορεύεται ρητά από το Υπουργείο η διδασκαλία και η χρήση πνευστών και κρουστών οργάνων καθώς και η φωνητική διδασκαλία στην οποία περιλαμβάνονται τα μαθήματα μονωδίας, χορωδίας, σολφέζ, ψαλμωδίας. Η πορεία της υγειονομικής καμπύλης θα καθορίσει το χρονικό σημείο άρσης αυτών των περιορισμών.
  • Τα μαθήματα Θεωρίας, Αρμονίας, Ιστορίας, Μορφολογίας ξεκινούν στις 25 Μαΐου για μαθητές άνω των 11 ετών τηρώντας αυστηρά τους κανόνες υγιεινής για τον αριθμό μαθητών (περιορισμένος) σε αντιστοιχία εμβαδού αιθουσών.
  • Η εξ’ αποστάσεως διδασκαλία συστήνεται στους σπουδαστές μας για την περίπτωση μη δυνατότητας παρακολούθησης δια ζώσης,  αποτελεί δε προς το παρόν τον μόνο τρόπο διεξαγωγής των μαθημάτων για τις σχολές πνευστών, κρουστών, φωνητικής και βυζαντινής.

Σύμφωνα με τις εξαγγελίες του ΥΠ.ΠΟ.Α. το ακαδημαϊκό έτος θα παραταθεί πέραν τις 30 Ιουνίου 2020. Για να συμπληρωθεί όμως το 9μηνο έτος φοίτησης που ισχύει για τους σπουδαστές του Δ.Ω.Λ. θα γίνει έναρξη μαθημάτων 1 Σεπτεμβρίου και λήξη του ακαδημαϊκού έτους θα είναι στις 30 Σεπτεμβρίου 2020.

ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

  • Οι Πτυχιακές και Διπλωματικές θα διεξαχθούν από 1 Ιουνίου έως 30 Ιουλίου.
  • Για τα θεωρητικά μαθήματα: θεωρία, αρμονία, μορφολογία, ιστορία Ι,ΙΙ οι εξετάσεις θα πραγματοποιηθούν την τελευταία εβδομάδα του Ιουνίου ή την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου (θα είναι προσαρμοσμένες στις συνθήκες που διαμόρφωσε η μακρά αποχή από τα μαθήματα). Την βαθμολογία για το μάθημα Solfege θα παραδώσει ο καθηγητής σύμφωνα με την επίδοση του μαθητή κατά τα προηγούμενα τρίμηνα.
  • Όλες οι άλλες εξετάσεις (ετήσιες, προαγωγικές) θα πραγματοποιηθούν το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου και συγκεκριμένα από την Δευτέρα 14/9 έως την Τετάρτη 30/9. Το νέο ακαδημαϊκό έτος 2020-2021 θα ξεκινήσει 1 Οκτωβρίου 2020.

Τέλος ενημερώνουμε ότι έχουν ληφθεί και τηρούνται αυστηρά όλα τα μέτρα και οι κανόνες υγιεινής για τον περιορισμό της διασποράς του Covid-19.

Ευχαριστούμε θερμά για την πολύτιμη συνεργασία σας και την εμπιστοσύνη που δείχνετε στο Ωδείο μας.

Είμαστε στην διάθεσή σας για επιπλέον διευκρινίσεις ή πληροφορίες (ωράριο λειτουργίας γραμματείας Δευτέρα – Πέμπτη 8.30-20.00 και Παρασκευή 8.30-14.00).

Δελτίο Τύπου

Το L.A. Των 60s Στις Φλόγες

Το L.A. Των 60s Στις Φλόγες

Μαύροι Πάνθηρες, chicanos, ασιάτες, LGBTQ κοινότητα, φόνοι, αντικουλτούρα, μουσική στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του ’60 αποτελούν τα κινητήρια καύσιμα του νέου βιβλίου  των Mike Davis & Jon Wiener, Set the Night on Fire: L.A. in the Sixties. Ο Θανάσης Μήνας βούτηξε στις σελίδες του και μας πήγε ένα βήμα πέρα από αυτές.

Τα συγκρουσιακά 60’s εστιασμένα στην ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες, είναι το κέντρο αυτής της αφήγησης που υπερβαίνει τη rock μουσική, το αντιπολεμικό/φοιτητικό κίνημα και την αντικουλτούρα. Τονίζω καταρχάς τη λέξη «ευρύτερη», καθώς το Λος Άντζελες δεν είναι ακριβώς «πόλη», αλλά μια ατελείωτη αλληλουχία από διακριτά πολεοδομικά συγκροτήματα και οικισμούς, χωρίς να μπορεί να ορίσει κάποιος με ακρίβεια το κέντρο της (downtown). Όπως έχει γραφτεί, εκεί «όπου η Νέα Υόρκη αναπτύχθηκε κάθετα, το L.A. αναπτύχθηκε οριζόντια». 

Έλειπε μια μελέτη όπως αυτή από τη σχετική βιβλιογραφία, πόσω μάλλον όταν φέρει την εκδοτική σφραγίδα του Verso, που αυτή τη στιγμή είναι ο κορυφαίος εκδοτικός οίκος στον αγγλόφωνο κόσμο, δίνοντας έμφαση στη μαρξιστική θεωρία, στα κοινωνικά και στα μαζικά πολιτισμικά κινήματα βάσης και στη Νέα Αριστερά. Το βιβλίο των Mike Davis και Jon Wiener θα μπορούσε κανείς να πει ότι λειτουργεί συμπληρωματικά σε δύο άλλα αξιομνημόνευτα βιβλία για το «Συμβάν των 60s» (σύμφωνα με τον ορισμό του Alain Badiou για τη μετάβαση «από το Είναι στο Συμβάν»): το There’s A Riot Going On: Revolutionaries, Rock Stars, and the Rise and Fall of the ’60s του Peter Doggett (Congate U.S., 2009) και το κλασικό πια και ευτυχώς μεταφρασμένο στα ελληνικά (με μαεστρία από τη Χίλντα Παπαδημητρίου) Μια γενιά σε κίνηση. Μουσική και Πολιτισμός τη δεκαετία του ’60 του David Pichaske (εκδ. Κουκίδα, Σειρά: Πόρτες 2, 2016). Κατά κάποιο τρόπο εξελίσσει τη συλλογιστική που είχε αρχικά αναπτύξει ως συγγραφέας ο Mike Davis στην προηγούμενη σχετική μελέτη του για τα κινήματα και για για τις κοινωνικές συγκρούσεις στην περιοχή του Λος Άντζελες με τον τίτλο City of Quartz: Excavating the Future in Los Angeles (Verso, 2018), μια δυστοπική αφήγηση ντικενσιανών προδιαγραφών.

Όσον αφορά τα επιμέρους θέματα και τις πληθυσμιακές κοινωνικές ομάδες και κουλτούρες που εξετάζονται ενδελεχώς στο βιβλίο, ένα μεγάλο μέρος καταλαμβάνουν δικαιωματικά οι κοινότητες των Μαύρων του L.A. Σταθμό για τα 60’s αποτέλεσε η μαζική εξέγερση που ξέσπασε από τους κατοίκους του Watts (το γκέτο στο νοτιοκεντρικό πολεοδομικό συγκρότημα) τον Αύγουστο του ’65, με αφορμή ένα μικροεπεισόδιο και με πραγματική αιτία τον ρατσισμό και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Ακολούθησαν σφοδρές συγκρούσεις των κατοίκων με τις δυνάμεις καταστολής, με 34 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες και από τις δύο πλευρές.

Οι Μαύροι Πάνθηρες ιδρύθηκαν (από τους Bobby Seale και Huey P. Newton) στο γειτονικό Όκλαντ και όχι στο L.A, όμως και το παράρτημα της Πόλης των Αγγέλων ήταν εξίσου δυναμικό και ανέπτυξε κι αυτό έντονο κοινωνικό πρόγραμμα, εμφανώς επηρεασμένο από τον μαοϊσμό. Δοθείσης της ευκαιρίας, γίνεται παρανόηση όταν ταυτίζονται οι Πάνθηρες με άλλες σεχταριστικές ή παναφρικανιστικές ομάδες. Ήταν ξεκάθαρα αριστερό κοινωνικό κίνημα και το πρόγραμμά τους ήταν συντεταγμένο με τις αρχές του ιστορικού υλισμού και όχι στο πνεύμα κάποιου (μετα) αποκαλυπτικού ή θρησκειολογικού κειμένου. Το τονίζω αυτό, επειδή πολλές φορές επικρατεί η τάση να συγχέονται οι Μαύροι Πάνθηρες με τους Μαύρους Μουσουλμάνους, οι οποίοι επίσης εμφάνισαν έντονη παρουσία στο L.A. του ’60 και είχαν να επιδείξουν αξιοσημέιωτο κοινωνικό έργο, άλλου τύπου. Στο L.Α. μάλιστα, το 1962, αστυνομικοί δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον Ronald Stokes, υψηλόβαθμο μέλος του Έθνους του Ισλάμ, γεγονός που ριζοσπαστικοποίησε τη ρητορική του Malcolm X, ο οποίος ήταν τότε Εκπρόσωπος Τύπου των Μαύρων Μουσουλμάνων.

Να επιστρέψουμε, όμως, στους Μαύρους Πάνθηρες. Με το τμήμα του Λος Άντζελες διατηρούσε στενούς δεσμούς η περίφημη διανοούμενος Angela Davis. Μια άλλη σύγχυση που επικρατεί, θέλει και την Angela Davis οργανωμένη στους Πάνθηρες. Δεν ισχύει. Ήταν μέλος του Αμερικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, όμως λειτουργούσε ως δίαυλος ανάμεσα σ’ αυτό και στο Black Panther Party, καθώς τα δύο κόμματα συχνά συντόνιζαν τη δράση τους. Εξαιτίας του ακτιβισμού και της στενής σχέσης της με τους Πάνθηρες, η Davis ενεπλάκη στη λεγόμενη υπόθεση των Soledad Brothers (από όπου και η ονομασία της ομώνυμης garage rock μπάντας): δηλαδή στην απόπειρα του Jonathan Jackson να απαγάγει τον ανώτατο δικαστή Harold Haley, ζητώντας σε αντάλλαγμα για την απελευθέρωσή του, την απελευθέρωση και του θανατοποινίτη αδελφού του George Jackson και επίσης των Fleeta Drumgo και John Clutchette (όλοι τους τότε Πάνθηρες, ενώ ο George Jackson είχε ιδρύσει και την οργάνωση Μαύρη Μαρξιστική-Λενινιστική Αντάρτικη Οικογένεια). Η επιχείρηση κατέληξε σε φιάσκο, καθώς οι μπάτσοι άρχισαν να πυροβολούν αδιάκριτα, ο δράστης αλλά και ο δικαστής σκοτώθηκαν επί τόπου (ο δεύτερος από φίλια πυρά). Ο George Jackson τελικά εκτελέστηκε στη φυλακή. Η Angela Davis κατηγορήθηκε ότι προμήθευσε τον οπλισμό στον Jonathan Jackson, προφυλακίστηκε και χρειάστηκε μακρύς δικαστικός αγώνας και πολύπτυχο κίνημα συμπαράστασης μέχρις ότου δικαιωθεί. Ο απόηχος της εκτέλεσης του Jackson στις φυλακές του Σαν Κουέντιν της Καλιφόρνιας, έφτασε μέχρι την Πολιτεία της Νέας Υόρκης: στις 9 Σεπτεμβρίου του 1971 ξέσπασε η βιαιότερη εξέγερση στην ιστορία του αμερικανικού σωφρονιστικού συστήματος στις φυλακές Attica, όπου οι κρατούμενοι ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία Μαύροι βαρυποινίτες. Η καταστολή ήταν αδιανόητα αιματηρή, άφησε πίσω της 33 νεκρούς κρατούμενους (8 ήταν τα θύματα από την πλευρά των δυνάμεων της τάξης). Τα γεγονότα, που περιφερειακά μεν, καλύπτονται στο βιβλίο, ενέπνευσαν τον σαξοφωνίστα Archie Shepp να ηχογραφήσει το 1972 το συγκλονιστικό άλμπουμ Attica Blues στην εταιρεία Impulse.

Σημαντικό μέρος του βιβλίου καλύπτουν τα κινήματα των Ισπανόφωνων. Καταρχάς, στην περίπτωση ειδικά των Μεξικανών, είναι οξύμωρο να μιλάμε για «μετανάστες»∙ η Καλιφόρνια ήταν μεξικανικό έδαφος που προσαρτήθηκε με πολέμο από τις ΗΠΑ οι chicanos θα έπρεπε ανέκαθεν να λογίζονται ως γέννημα θρέμα. Αν περιοριστούμε, ωστόσο, κατά συνθήκη στην περίοδο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα δούμε ότι τα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα των Ισπανόφων της Καλιφόρνιας, με επίκεντρο την ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες, συγκροτήθηκαν ως πολιτικά υποκείμενα, έχοντας ως βασικό διακύβευμα το θέμα της στέγασης. Οι Ισπανόφωνοι ζούσαν σε συγκεκριμένες περιοχές και επί δεκαετίες ήταν συγκεντρωμένοι γύρω από την περιοχή του Chavez Ravine, ένα απέραντο βυθισμένο κάνιον στο ανατολικό Λος Άντζελες. Οι εκτάσεις όπου ζούσαν δεν ήταν ιδιόκτητες και στη δεκαετία του 1950 πέρασαν στα χέρια εταιρειών μεγαλοεργολάβων που αποφάσισαν να επενδύσουν και να αναπλάσουν την περιοχή (το λεγόμενο gentrification). Έργο καμπής αποτέλεσε η κατασκευή του κολοσσιαίου νέου γηπέδου των Dodgers, όταν η περίφημη ομάδα baseball μεταφέρθηκε από το Μπρούκλιν στο L.A. Προκειμένου να προχωρήσουν τα έργα, χιλιάδες Ισπανόφωνες οικογένειες διατάχθηκαν να ξεσπιτωθούν βίαια. Οι όποιες αποζημειώσεις εγκρίθηκαν από την Πολιτεία, ήταν αστείες. Οι Ισπανόφωνοι σχημάτισαν επιτροπές διαμαρτυρίας, προσέφυγαν νομικά, όμως δεν βρήκαν το δίκιο τους στα δικαστήρια και έτσι αντέδρασαν πιο δυναμικά. Διαδήλωσαν μαζικά (απεικονίζεται στο εξώφυλλο του βιβλίου) και προσπάθησαν να αποκλείσουν την περιοχή. Επακολούθησε η λεγόμενη «μάχη του Chavez Ravine», που απαθανατίστηκε στο ομώνυμο άλμπουμ του πολυπράγμονα Ry Cooder (στην εταιρεία Rykodisc, 2003). Οι Ισπανόφωνοι πολέμησαν τον Νόμο, όμως τελικά ο Νόμος τους νίκησε (η υπόθεση θυμίζει λίγο Βοτανικό ή και Σκουριές, σε κλίμακες όμως Καλιφόρνιας). Όπως γράφει και ο Thomas Pynchon στο Έμφυτο Ελάττωμα, «η χρήση της γης στο Λος Άντζελες ήταν πάντα μια πολύ σκοτεινή ιστορία» (Καστανιώτης, 2011, μτφ. Γιώργος Κυριαζής). Το έχει παρουσιάσει πολύ παραστατικά και ο Roman Polanski στο αλησμόνητο Chinatown.

Η διαμόρφωση της ταυτότητας των ασιατικής καταγωγής μεταναστών μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, είναι επίσης ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα, προκειμένου να σκιαγραφηθεί η πολυπολιτισμική τοιχογραφία του L.A. Μέχρι και τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο, οι πληθυσμοί αυτοί αντιμετωπίζονταν με δυσπιστία. Δεν είχε περάσει εξάλλου πολύς καιρός από τότε που, στη διάρκεια του πολέμου, Ιάπωνες κυρίως, αλλά και Κινέζοι συλλήβδην, πολιτογραφημένοι Αμερικανοί πολίτες, είχαν κλειστεί σε στρατόπεδα ως πιθανοί συνεργάτες του εχθρού. Αυτοί οι άνθρωποι και οι άμεσοι απόγονοί τους έπρεπε να βρουν τρόπους να επανενταχθούν στην αμερικανική κοινωνία, και το σύστημα δεν τους διευκόλυνε πάντα. Η λευκή μπουρζουαζία της Καλιφόρνιας εξακολουθούσε να τους αντιμετωπίζει ως πολίτες β’ κατηγορίας, ενώ άλλες φορές τους χρησιμοποιούσε ως «χρήσιμους υπηκόους», προκειμένου να κρατήσει μακριά της τους ανεπιθύμητους Μαύρους και Ισπανόφωνους, γεγονός που έφερε συχνά τους Ασιάτες σε σύγκρουση με αυτές τις κοινότητες τακτική του διαίρει και βασίλευε στο ταξικό πεδίο.      

Ένα άλλα σημαντικό τμήμα του βιβλίου καταλαμβάνουν τα κινήματα κατά των έμφυλων στερεοτύπων και διακρίσεων, κυρίως τα gay lesbian κινήματα (ο όρος LGBTQ δεν συνηθιζόταν εκείνα τα χρόνια) και τα ποικίλα φεμινιστικά. Όπως επισημαίνουν οι δύο συγγραφείς, με την πιθανή εξαίρεση της Νέας Υόρκης, πουθενά στην Αμερική δεν εκδηλώθηκαν τόσα δυναμικά τα κινήματα αυτά όσο στο L.A. Το αντίστοιχο φωτογραφικό υλικό που παρατίθεται, καταδεικνύει του λόγου το αληθές.

Και η μουσική των 60’s; Φυσικά και διαπερνά τις σελίδες, δεν είναι όμως το κύριο θέμα του βιβλίου, αλλά ο συνεκτικός κρίκος για όλα τα επιμέρους θέματα. Η παρατήρηση αυτή δεν αφορά μόνο το L.A. των 60’s ή την Νέα Υόρκη ή την Αμερική γενικά. Αφορά τις εκδηλώσεις του «φαινομένου του ‘60» σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου: η μουσική (pop, rock, soul, free jazz και τα ρέστα) είναι εκεί. Στο swinging London, στα οδοφράγματα τον Μάη του ’68 στο Παρίσι, στην Άνοιξη της Πράγας, στο πολιτισμικό κίνημα της Tropicália στη Βραζιλία ως μορφή αντίστασης στη χούντα, στα ιταλικά «μολυβένια χρόνια» με ήχους progressive-rock, στα Ιουλιανά και στο κίνημα του «1-1-4» στην Αθήνα (στα οποίο συμμετείχαν οι λιγοστοί τότε fans του rock ’n’ roll, όπως γράφει στην αυτοβιογραφία του ο σκηνοθέτης Νίκος Νικολαΐδης).

Δεν χρειάζεται, πιστεύω, να υπερτονίσω τη σημασία που είχε για τα 60’s η μουσική σκηνή της ευρύτερης περιοχής του L.A: Byrds, Beach Boys, Doors, Love, War, Seeds, Buffalo Springfield, Tim Buckley, Elektra Records, Monterey Pop Festival, σκηνή του Laurel Canyon…Παρόλα αυτά, θα διαφωνήσω (και είναι το μόνο) με τους δύο συγγραφείς ότι ήταν το επίκεντρο της μουσικής της αντικουλτούρας. Το επίκεντρο εντοπίζεται μερικά μίλια πιο βόρεια στην ακτή του Ειρηνικού: στο Σαν Φρανσίσκο. 

www.avopolis.gr

        

«Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός»

«Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός»: Οι αρχαιολογικοί χώροι πλημμυρίζουν παραστάσεις. Τι ανακοίνωσε το υπουργείο Πολιτισμού…

Mε τον νέο θεσμό «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός» το υπουργείο Πολιτισμού επιχειρεί να «διακτινίσει» τον σύγχρονο πολιτισμό με δράσεις μέσα στους αρχαιολογικούς χώρους και τους ανοιχτούς χώρους των μουσείων, ενεργοποιώντας τους εποπτευόμενους φορείς του κι εκείνοι με τη σειρά τους τις συνεργασίες από την ελεύθερη αγορά του σύγχρονου πολιτισμού που ίσως πληγεί ακόμα περισότερο από το φθινόπωρο.

Η πρώτη φάση του προγράμματος θα διαρκέσει από τις 18 Ιουλίου έως τις 30 Σεπτεμβρίου και θα ισχύσουν τα πρωτόκολλα ασφαλείας που επιβάλλει η πανδημία.

Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη ανακοίνωσε σήμερα 251 παραστάσεις (δεν περιλαμβάνονται οι παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου) σε 111 αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία σε 38 περιφερειακές ενότητες και σε συνεργασία με τις κατά τόπους αρχαιολογικές εφορείες. Πρόκειται για 55 παραγωγές που σχεδίασαν το Εθνικό Θέατρο, η Εθνική Λυρική Σκηνή, το Μέγαρο Μουσικής,το ΚΘΒΕ, το ΜοMus, η ΚΟΑ.

«Δεν θέλουμε ένα απολιτιστικό καλοκαίρι» είπε η κ. Μενδώνη, ανακοινώνοντας σήμερα το «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός».

Μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι «το 91% των παραγωγών είναι εξωτερικοί συνεργάτες 750 καλλιτέχνες και τεχνικοί, και 500 προσωπικό εντόπιοι συνεργάτες».

Οι δράσεις ξεκινούν στις 18 Ιουλίου με την Εθνική Λυρική Σκηνή στη Ρωμαϊκή Αγορά και τη διεθνούς φήμης Γεωργιανή μεσόφωνο Ανίτα Ρατσβελισβίλι. Όλες οι δράσεις είναι δωρεάν και οι θεατές θα πληρώνουν το εισιτήριο εισόδου στον αρχαιολογικό χώρο ή τα μουσεία.

Πρόκειται για έναν θεσμό που ήταν ούτως ή άλλως προγραμματισμένος και που η πανδημία επέσπευσε.

Όπως ανακοίνωσε η κ. Μενδώνη, από την 1η Οκτωβρίου 2020 και έως τα τέλη Νοεμβρίου 2020 το υπουργείο θα ανοίξει ειδική πλατφόρμα για την υποβολή σχετικών προτάσεων τις οποίες θα κρίνει επταμελής επιτροπή, στην οποία θα συμμετέχουν καλλιτεχνικοί διευθυντές εποπτευόμενων φορέων του υπουργείου Πολιτισμού.

Ελένη Αντωνίου www.ogdoo.gr

Η αληθινή ιστορία του Braveheart!

Η αληθινή ιστορία του Braveheart. 25 χρόνια μετά το “Freedom” που φώναξε ο Mel Gibson αντηχεί στα αυτιά εκατομμυρίων θεατών…

Λίγες σκηνές έχουν γράψει τόσο δυνατή κινηματογραφική ιστορία στα 90s, όσο η κραυγή που βγαίνει από το στόμα του Mel Gibson στο τέλος του Braveheart (1995). Έτσι, 25 χρόνια μετά εκείνο το βροντερό Freedom του Αυστραλού σκηνοθέτη και ηθοποιού (σ.σ: η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 24 Μαΐου του 1995 στις Η.Π.Α) αντηχεί ακόμα στα αυτιά εκατομμυρίων θεατών. Ένα κοιμισμένο κινηματογραφικό είδος, αυτό του επικού ιστορικού δράματος, γνώρισε μία δεύτερη νιότη μέσα από το δύσκολο στοίχημα που κέρδισε ο Gibson. Ποιος άλλωστε περίμενε ότι ημίγυμνοι Σκωτσέζοι, ντυμένοι με παραδοσιακά κιλτ, θα σάρωναν τo box office και θα επέστρεφαν στα highlands της πατρίδας τους φορτωμένοι με 10 Όσκαρ;

Οι επαναστάτες πάντα ιντριγκάρουν το κοινό. Όταν, μάλιστα, τα βάζουν ενάντια σε μοχθηρές αυτοκρατορίες, τότε τόσο το καλύτερο. Το έχουμε δει στο Star Wars, το έχουμε δει στο Game of Thrones αλλά και σε πολλές άλλες τηλεοπτικές και κινηματογραφικές στιγμές. Πόσο, όμως, αληθινός ήταν ο William Wallace (1270-1305) που είδαμε να ενσαρκώνει ο Mel Gibson; 

Ο εθνικός ήρωας της Σκωτίας

Η αληθινή ιστορία του Braveheart

Tα έργα και οι ημέρες του καλύπτονται από την αχλή του μύθου

Ένας ταπεινός Σκωτσέζος καλλιεργητής που οι Άγγλοι σκοτώνουν τη γυναίκα που αγαπά, ξεσηκώνει τους ξυπόλυτες αγρότες του τόπου του ενάντια στην καταπίεση και την κατοχή από τους νότιους γείτονές τους. Εκείνος, παρότι χαμηλής κοινωνική καταγωγής, γνωρίζει άψογα Γαλλικά, έχει ευγενικούς τρόπους ενώ, στην πορεία της ταινίας, δεν διστάζει να φλερτάρει ακόμα και με την Πριγκίπισσα των Γάλλων. Όχι, τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι στην πραγματικότητα.

Οι πράξεις του William Wallace, βέβαια, είναι μέχρι σήμερα αρκετά δύσκολο να εξακριβωθούν ιστορικά· τα έργα και οι ημέρες του καλύπτονται από την αχλή του μύθου, αφού αποτελούν την πρώτη ύλη για το επικό ποίημα του Harry the Blind που συνέθεσε τους στίχους 170 χρόνια περίπου μετά τον θάνατο του εθνικού ήρωα της Σκωτίας. Αργότερα, πολύ πριν το Χόλιγουντ, ο εμβληματικός συγγραφέας της χώρας, Sir Walter Scott (1771-1832), θα έκανε το ίδιο στο μυθιστόρημα Exploits and Death of William Wallace, the “Hero of Scotland”. 

Braveheart
Οι αναχρονισμοί και οι ιστορικές ανακρίβειες δεν στερούν πολλά από το καλογυρισμένο επικό δράμα που χάρισε 10 Όσκαρ στον Mel Gibson.

Η αλήθεια είναι διαφορετική. Ο Wallace μόνο ταπεινής καταγωγής δεν ήταν αφού κρατούσε από ευγενική γενιά. Ήταν, όπως όλα δείχνουν, πολύ μορφωμένος για την εποχή αφού είχε μάθει γράμματα σε ένα αβαείο της περιοχής που γεννήθηκε. Αντίθετα, όμως, με το μικρό ύψος του Mel Gibson, o Wallace φημολογείται ότι ήταν ένας πελώριος και γεροδεμένος πολεμιστής με μακριά γένια που σκέπαζαν το πρόσωπο και τον λαιμό του. Τόσο ψηλός που έμοιαζε με βουνό δίπλα στους συμπολεμιστές του. Όσο για το κιλτ; Μάλλον, πρόκειται για ποιητική αδεία, αφού αυτή ενδυμασία εμφανίστηκε κάποιους αιώνες μετά. Μάλλον, ο Wallace φορούσε σιδερένια πανοπλία όταν μαχόταν ενάντια στους Άγγλους κι όχι κουρέλια.


Είναι γνωστή η ιστορία που τον θέλει να έχει φτιάξει μία ζώνη για το σπαθί του από το δέρμα του Sir Hugh de Cressingham.


Ο Wallace πρωτοστάτησε σε αυτό που έμεινε γνωστό ως o πρώτος από τους Πολέμους της Ανεξαρτησίας για τη Σκωτία. Οι μάχες που παρουσιάζονται στην ταινία είναι αρκετά ιστορικά ακριβείς και όντως υπήρξε ο κακός δαίμονας των Άγγλων για κάποιον καιρό. Μάλιστα, παρ’ όλη τη μόρφωσή του, υπάρχουν ενδείξεις ότι δε δίσταζε να δείξει ένα πραγματικό σκληρό και αδίστακτο πρόσωπο ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στο Μεσαίωνα- για να πετύχει τους σκοπούς του. Είναι γνωστή η ιστορία που τον θέλει να έχει φτιάξει μία ζώνη για το σπαθί του από το δέρμα του Sir Hugh de Cressingham, του Άγγλου υπεύθυνου για το θησαυροφυλάκιο της Σκωτίας.

Δυστυχώς, όπως οι περισσότερες ιστορίες επαναστατών, η κατάληξη του William Wallace μόνο happy ending δεν είχε. Έτσι μετά τις θρυλικές νίκες, η ήττα στη Μάχη του Φάλκιρκ (1298) τον ανάγκασε να παραδώσει τον τίτλο του Προστάτη της Σκωτίας στον Robert Bruce και να χαθεί στις εσχατιές της πατρίδας του. Εκεί έζησε για κάποια χρόνια κυνηγημένος και κάνοντας ανταρτοπόλεμο ενάντια στους κατακτητές.

Στο τέλος, όμως, οι Άγγλοι και ο βασιλιάς Edward I είχαν τον τελευταίο και πολύ πικρό για τον Wallace λόγο. Ο εθνικός ήρωας της Σκωτίας προδόθηκε, πιάστηκε, φυλακίστηκε και οδηγήθηκε το 1305 στο εκτελεστικό απόσπασμα. Κανένας πολίτης δε ζήτησε έλεος την ώρα των βασανιστηρίων.

Αντίθετα το σώμα του Wallace διαμελίστηκε, τα εσωτερικά του όργανα τέθηκαν σε κοινή θέα ενώ το κεφάλι του καρφώθηκε πάνω σε ένα παλούκι ως προειδοποίηση απέναντι σε όλους όσους σηκώνουν κεφάλι στο ζυγό. Πολλούς αιώνες αργότερα, όμως, καταφέρνει μέχρι σήμερα να αποτελεί ένα σύμβολο αντίστασης. Ακόμα κι αν το Χόλιγουντ ωραιοποίησε σε μεγάλο βαθμό την ιστορία αυτού του σκληρού πολέμαρχου. Έτσι, με έναν περίεργο τρόπο ο πελώριος Σκωτσέζος γέλα καλύτερα, αφού γελά τελευταίος έστω στον κόσμο του μύθου, του θρύλου και του κινηματογραφικού σεναρίου. 

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας www.esquire.com.gr

Talk Talk

Λύση ανάγκης ή νέα πραγματικότητα στην εκπαίδευση; Στο πρώτο Talk Talk, καλεσμένος μας είναι ο Μάκης Χατζόπουλος, μαθηματικός στο 1ο ΓΕ.Λ Νέου Ψυχικού και δημιουργός και συντονιστής του lisari team. Ο Μάκης, απαντάει σε ερωτήματα για το πως λειτούργησε η τηλεεκπαίδευση τον καιρό της καραντίνας για τους μαθητές και αν ήταν έτοιμο το δημόσιο σχολείο για αυτή την εξέλιξη. Επιπλέον, σχολιάζει τις κάμερες στα σχολεία, το πώς λειτούργησε το δημόσιο σχολείο την πρώτη εβδομάδα μετά της καραντίνας και μας παρουσιάζει το νέο βιβλίο του lisari team.

Ο Μάκης Χατζόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 05 Μαΐου 1976 και ναι, είναι Ταύρος!.. Ύστερα από ένα μακρύ και ευχάριστο tour στην ιδιωτική εκπαίδευση ως Μαθηματικός, επιβιβάστηκε στο τρένο του ΑΣΕΠ το 2008 όπου και τον άφησε στη πρώτη του στάση, τη Ρόδο. Εκεί δημιουργεί και το lisari.blogspot.com. Έτσι τα πρώτα φυλλάδια του ΕΠΑΛ είδαν το φως της δημοσιότητας…

Το 2010 παίρνει μετάθεση και επιστρέφει στο νησί καταγωγής του, τη Ζάκυνθο. Εκεί κατάλαβε όλες τις θεωρίες του Αϊνστάιν για τη σχετικότητα του χρόνου, όπου οι δείκτες του ρολογιού σέρνονταν κυριολεκτικά πολύ αργά και βασανιστικά… Έτσι, βρίσκει την ευκαιρία να αναθερμάνει την δραστηριότητά του με το blog, το οποίο γίνεται διαδραστικό και πρωτοποριακό για την εποχή του.

Για τέσσερα συναπτά έτη παίρνει απόσπαση στο Υπουργείο Παιδείας -και όχι, δεν είναι βύσμα, όπως μας λέει και υπηρετεί στις Διευθύνσεις της Οργάνωσης και Διεξαγωγής Εξετάσεων τα πρώτα χρόνια και στη Διεύθυνση της μηχανογράφησης τα επόμενα. Φέτος,  σχολικό έτος 2019 – 20, τον βρίσκουμε στο 1ο ΓΕ.Λ. Νέου Ψυχικού.

Το lisari team αποτελείται πλέον από 37 ενεργά και δραστήρια μέλη που, όπως λένε, δεν έχουν σκοπό να ηρεμήσουν!.. Έχουν συντάξει συλλογικά χιλιάδες σελίδες εργασιών και έχουν επιμεληθεί 4 βιβλία για τη Γ’ Λυκείου. Οι εργασίες και η προσφορά του lisari team έχει βοηθήσει τους εκπαιδευτικούς που αναζητούν υλικό στο διαδίκτυο.

www.apenanti.gr

1 2 3 4 17