ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2021: Αυξάνονται τα δίδακτρα στη Βρετανία για τους Ευρωπαίους φοιτητές

Οι φοιτητές από την Ευρωπαϊκή Ένωση που ετοιμάζονται να σπουδάσουν στη Βρετανία από το ακαδημαϊκό έτος 2021 θα πληρώνουν λόγω Brexit αυξημένα δίδακτρα, όπως επιβεβαίωσε η κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον.

Μέχρι τώρα, οι φοιτητές από χώρες της ΕΕ απολάμβαναν το ίδιο καθεστώς με τους Βρετανούς ομολόγους τους και ως εκ τούτου πλήρωναν τα ίδια δίδακτρα, ενώ είχαν πρόσβαση, εφόσον το επιθυμούσαν, σε κρατικά δάνεια του Ηνωμένου Βασιλείου για να πληρώσουν αυτά τα δίδακτρα, αλλά το Brexit, που θα γίνει οριστικά στις 31 Δεκεμβρίου, άλλαξε τα δεδομένα. «Μετά την απόφασή μας να αποχωρήσουμε από την ΕΕ, υπήκοοι κρατών μελών της ΕΕ, του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου και Ελβετοί δεν θα είναι πλέον επιλέξιμοι για το εγχώριο καθεστώς διδάκτρων και χρηματοοικονομική υποστήριξη από το Student Finance England για προπτυχιακά, μεταπτυχιακά και προχωρημένα εκπαιδευτικά προγράμματα, τα μαθήματα των οποίων ξεκινούν από το ακαδημαϊκό έτος 2021 / 22», ανέφερε σε γραπτή δήλωσή της προς το κοινοβούλιο η αρμόδια για τα βρετανικά πανεπιστήμια υπουργός Μισέλ Ντόνλαν.

Προς το παρόν τα ετήσια δίδακτρα για πτυχίο φθάνουν για τους Ευρωπαίους και τους Βρετανούς φοιτητές έως και τις 9.250 λίρες και για σπουδαστές άλλων χωρών κυμαίνονται από 10.000 £ (11.040 €) έως 38.000 £ (41.945 €) ανάλογα με το πανεπιστήμιο και το πτυχίο. Στη δήλωσή της, η Ντόνλαν επισημαίνει ότι από την αλλαγή αυτή εξαιρούνται οι υπήκοοι της ΕΕ, του ΕΟΧ και οι Ελβετοί που σπουδάζουν ήδη στη Βρετανία, ή εκείνοι που ξεκινούν την πανεπιστημιακή τους εκπαίδευση το ακαδημαϊκό έτος 2020/2021 λόγω της προστασίας που προσφέρει η Συμφωνία Απόσυρσης.
Η Βρετανία αποχώρησε επίσημα από την ΕΕ στις 31 Ιανουαρίου, αλλά εισήλθε σε μεταβατική περίοδο έως το τέλος Δεκεμβρίου, κατά την οποία τα δικαιώματα των Ευρωπαίων πολιτών στη χώρα και των Βρετανών στην ΕΕ παραμένουν αμετάβλητα.

www.iefimerida.gr

ΒΙΒΛΙΟ: Ο θάνατος του βουλώνει το στόμα την τρίτη μέρα.

Ο θάνατος του βουλώνει το στόμα την τρίτη μέρα…

Μια νύχτα ακούμε κραυγές, σαν να υποφέρει κάποιος άνθρωπος από φριχτούς πόνους, έπειτα σιγή. Μάλλον κάποιος χτυπήθηκε θανάσιμα, σκεφτόμαστε. Μετά μια ώρα οι κραυγές επανέρχονται. Αυτή τη φορά δεν σταματούν. Όχι αυτήν τη νύχτα. Ούτε την άλλη νύχτα. Γυμνή και άναρθρη σιγοκλαίει η κραυγή, δεν ξέρουμε αν βγαίνει από το λαρύγγι ενός Γερμανού ή ενός Γάλλου. Η κραυγή ζει για τον εαυτό της, κατηγορεί τη Γη και τον ουρανό. Πιέζουμε τις γροθιές στα αυτιά μας για να μην ακούμε το κλαψούρισμα, δεν γίνεται τίποτα, η κραυγή γυρνά σαν σβούρα στα κεφάλια μας, ξεχειλώνει τα λεπτά σε ώρες, τις ώρες σε χρόνια. Στεγνώνουμε και γερνάμε από φωνή σε φωνή…

Μάθαμε ποιος φωνάζει, ένας από τους δικούς μας, κρέμεται στο αγκαθωτό συρματόπλεγμα, κανείς δεν μπορεί να τον βοηθήσει, δυο προσπάθησαν, σκοτώθηκαν, καποιανής μανούλας γιος αντιστέκεται απελπισμένα ενάντια στον ίδιο του τον θάνατο, στο διάολο, κάνει τόσο μεγάλο σαματά, θα τρελαθούμε αν συνεχίσει να φωνάζει για πολύ.

Ο θάνατος του βουλώνει το στόμα την τρίτη μέρα… (από το βιβλίο του Ερνστ Τόλλερ Ήμουν Ένας Γερμανός. Η αυτοβιογραφία ενός επαναστάτη που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ερατώ σε μετάφραση Μιλτιάδη Αργυρόπουλου)

www.merlins.gr

Στην Αμοργό τα πρώτα γυρίσματα διεθνούς ταινίας μετά τον κορονοϊό

Στην Αμοργό τα πρώτα γυρίσματα διεθνούς ταινίας μετά τον κορονοϊό…

Η ταινία «Θυγατέρες» βασίζεται στο μπεστ σέλερ της Γερμανίδας συγγραφέως Lucy Fricke.

Τα πρώτα μετά-COVID 19 κινηματογραφικά γυρίσματα διεθνούς παραγωγής στην Ελλάδα ξεκίνησαν χθες, στο νησί της Αμοργού. Το ελληνικό σκέλος έχει αναλάβει η Heretic των Γιώργου Καρναβά και Κωνσταντίνου Κοντοβράκη. Σημειώνεται, ότι είναι η πρώτη διεθνής παραγωγή που ξεκινά γυρίσματα εκτός της χώρας παραγωγής της σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η ταινία «Θυγατέρες» βασίζεται στο μπεστ σέλερ «Θυγατέρες» της Γερμανίδας συγγραφέως Lucy Fricke. Ο γερμανικός Τύπος το έχει χαρακτηρίσει «συναρπαστικό road movie σε μορφή βιβλίου, τόσο κωμικό και τόσο ευαίσθητο, που ξεσπάς ταυτόχρονα σε γέλια και κλάματα».

Η ιστορία της ταινίας αναφέρεται σε δύο παιδικές φίλες, που ξεκινούν από το Βερολίνο για ένα ταξίδι στην Ελβετία και μία κλινική υποβοηθούμενης αυτοκτονίας. Στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου ο βαριά άρρωστος πατέρας της μίας, που βαρέθηκε τη ζωή. Ή έτσι νομίζουν. Γιατί αυτό το ταξίδι θα εξελιχθεί πολύ διαφορετικά και θα τις οδηγήσει όχι απλά στην Ελλάδα αλλά και στον πυρήνα της οικογένειας και της ίδιας τους της ζωής.

Η ταινία, σε σκηνοθεσία της Γερμανίδας σκηνοθέτη Nana Neul θα πραγματοποιήσει, επίσης, γυρίσματα στη Γερμανία και την Ιταλία. Το διεθνές καστ στελεχώνουν η Birgit Minichmayr στον πρωταγωνιστικό ρόλο (βασική συνεργάτιδα του σπουδαίου Burgtheater της Βιέννης), η πολυβραβευμένη Alexandra Maria Lara (Control, Youth Without Youth, The Reader), αλλά και οι Josef Bierbichler, Giorgio Colangeli, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Μιχάλης Σαράντης, Αλεξανδρος Μυλωνάς, Ζωή Ρηγοπούλου και Δημήτρης Βερύκιος, μεταξύ άλλων.

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr

Τα ελληνικά κινούμενα σχέδια ταξιδεύουν ψηφιακά στη Γαλλία!

Τα ελληνικά κινούμενα σχέδια ταξιδεύουν ψηφιακά στη Γαλλία!

Για τέταρτη συνεχή χρονιά, η ΑΣΙΦΑ ΕΛΛΑΣ – Ελληνική Ένωση Κινουμένων Σχεδίων ταξιδεύει την ελληνική δημιουργικότητα  στο μεγαλύτερο διεθνές φεστιβάλ κινουμένων σχεδίων του κόσμου, το οποίο γίνεται στην Ανσί (Annecy) της Γαλλίας, στην καρδιά των γαλλικών Άλπεων. Η ψηφιακή εκδοχή του μεγαλύτερου animation event στον κόσμο θα διαρκέσει έως τις 30 Ιουνίου 2020, ενώ θα έχει πάνω από 10.000 συμμετέχοντες.

www.enlefko.fm

Κοινή εκδήλωση Τιμής και Μνήμης του Ολοκαυτώματος Σπερχειάδας και της Καλύβας Στεφανή

H  φετινή κατάσταση λόγω της εξάπλωσης  της πανδημίας του κορονοϊού και την λήψη των απαραίτητων μέτρων για την προστασία των πολιτών, όπως είναι γνωστό, κατέστησε αδύνατη την διοργάνωση ποικίλων εκδηλώσεων.

Έτσι και στην Σπερχειάδα, υπάρχουν δύο πολύ σημαντικές εκδηλώσεις, για δύο ξεχωριστά μνημεία, που επειδή ημερολογιακά είναι κοντά και συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους,  θα τις γιορτάσουμε από κοινού. Πρόκειται για  τον εορτασμό της Καλύβας Στεφανή στην Σπερχειάδα, μία πολύ σημαντική «σελίδα» στην ιστορία της περιοχής και της Ελλάδας που συνήθως γιορτάζεται τέλη Μαΐου,  το Ολοκαύτωμα της Σπερχειάδας και  την ανατίναξη του παλιού Αγίου Νικολάου που τα ερείπεια του αποτυπώνουν την ναζιστική θηριωδία  (18/6/1944).

Το Σάββατο 20 Ιουνίου 2020  και ώρα 12:00μ.μ.  θα πραγματοποιηθεί λιτή κοινή εκδήλωση Τιμής και Μνήμης,  τηρώντας αυστηρά μέτρα προστασίας και προφύλαξης με την διοργάνωση της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, του Δήμου Μακρακώμης και της Κοινότητας Σπερχειάδας.

Συγκεκριμένα:

Ώρα 12:00 

Επιμνημόσυνη Δέηση  και κατάθεση στεφάνων στο Ηρώο Πεσόντων στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου.

Επίσκεψη στο μνημείο του παλιού Αγίου Νικολάου στο οποίο πραγματοποιούνται εργασίες ανάπλασης από την Αρχαιολογική Υπηρεσία Φθιώτιδας-Ευρυτανίας με χρηματοδότηση από την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας.

Ώρα 12:30  Καλύβα Στεφανή

Τήρηση ενός λεπτού σιγής

Κατάθεση στεφάνων

Χαιρετισμοί

Ώρα 13:00  Κατάθεση στεφάνων στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης,  στην προτομή του Άρη Βελουχιώτη με τον όρκο του ΕΛΑΣ.

Πέρας κοινής εκδήλωσης

Είναι καθήκον όλων μας να τιμούμε την τοπική ιστορία μας.

Δελτίο Τύπου   

Πρώτο trailer για την ταινία που ίσως στείλει τον Jude Law στα Oscars

Πρώτο trailer για την ταινία που ίσως στείλει τον Jude Law στα Oscars. Το The Nest είναι το φετινό Marriage Story…

Φορμαρισμένος υποκριτικά, κάτι που οφείλει ξεκάθαρα στην επιτυχία της σειράς του HBO The Young Pope και του sequel The New Pope, που έκανε πρεμιέρα στις αρχές του έτους, ο Jude Law επιστρέφει με φόρα στη μεγάλη οθόνη και μάλιστα με αξιώσεις. Η νέα του κινηματογραφική δουλειά έχει τον τίτλο The Nest και την σκηνοθετική υπογραφή του indie δημιουργού Sean Durkin (Martha Marcy May Marlene).

Πρόκειται για ένα slow burn δράμα με την ιστορία του να περιστρέφεται γύρω από ένα παντρεμένο ζευγάρι που ζει το αμερικανικό όνειρο στα 80s και βλέπει το γάμο του να διαλύεται όταν το νέο ξεκίνημα που επιχειρεί μετακομίζοντας στην επαρχιακή Αγγλία γίνεται η αφορμή για να αποκαλυφθούν άβολες αλήθειες. 

Το trailer

Τα διεθνή μέσα χαρακτηρίζουν το The Nest ως το “φετινό Marriage Story” (Ιστορία γάμου), την ταινία του Netflix με τους Scarlett Johansson και Adam Driver που έφτασε πέρυσι μέχρι την τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ. Η Guardian μάλιστα κάνει λόγο για δύο εξαιρετικές ερμηνείες από τους δύο πρωταγωνιστές, τον Law και την Carrie Coon, αναφέροντας χαρακτηριστικά για τον πρώτο ότι “βρίσκεται στην καλύτερή του φάση“, γεγονός που είναι πολύ πιθανό να του χαρίσει την 3η οσκαρική υποψηφιότητα της μέχρι τώρα καριέρας του το 1999 ήταν υποψήφιος για Β’ Ανδρικό Ρόλο για τον “Ταλαντούχο Κύριο Ρίπλεϊ” και το 2003 για Α’ Ανδρικό Ρόλο για το Cold Mountain.


Το The Nest έκανε πρεμιέρα τον Ιανουάριο στο Sundance Film Festival. Στις αμερικάνικες αίθουσες θα κυκλοφορήσει, εκτός απροόπτου, στις 18 Σεπτεμβρίου.

Γράφει: Χριστίνα Φαραζή www.esquire.com.gr

Ρεκόρ συμμετοχών για το φετινό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας

Ρεκόρ συμμετοχών για το φετινό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Οι αιτήσεις έφτασαν τις 267…

Ρεκόρ συμμετοχών σημείωσαν εφέτος οι αιτήσεις συμμετοχής στο Εθνικό Διαγωνιστικό Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Δράμας. Η προθεσμία έληξε τη Δευτέρα το βράδυ (15/6/2020) και οι αιτήσεις για το 43ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας έφτασαν τις 267, έναντι των περυσινών 240.

«Σε πείσμα των συνθηκών που επικράτησαν λόγω της πανδημίας του Covid-19, το νέο αυτό ρεκόρ για το Φεστιβάλ φανερώνει τη σταθερά ανοδική πορεία παραγωγής της ελληνικής ταινίας μικρού μήκους, και, ειδικά στη δεδομένη συγκυρία, την ανάγκη των νέων κινηματογραφιστών να εκφραστούν καλλιτεχνικά σε ένα πρωτόγνωρο σκηνικό», σχολιάζει η ανακοίνωση του Φεστιβάλ, ενώ ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής, Γιάννης Σακαρίδης και οι συνεργάτες του «νοιώθουν την ανάγκη να ευχαριστήσουν τους Έλληνες μικρομηκάδες για την αθρόα συμμετοχή τους στη διοργάνωση και ανυπομονούν να τους υποδεχθούν στη Δράμα».

Τα αποτελέσματα της διαδικασίας πρόκρισης θα ανακοινωθούν μέχρι τα μέσα Ιουλίου.

Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, στις 267 αιτήσεις συμμετοχής συμπεριλαμβάνονται 153 ταινίες μυθοπλασίας, 53 ντοκιμαντέρ, 51 πειραματικές ταινίες και 10 κινούμενα σχέδια. Από τους 285 σκηνοθέτες που υπέβαλαν συμμετοχή οι 193 (67,72%) είναι άντρες και οι 92 (32,28%) γυναίκες.

Το Φεστιβάλ Δράμας, ο «φυσικός» χώρος της ταινίας μικρού μήκους και αποδέκτης της συνολικής ετήσιας ελληνικής παραγωγής, είναι εδώ για να αναδείξει τα νέα κινηματογραφικά ταλέντα εν τη γενέσει τους αλλά και να ενθαρρύνει τη δημιουργία της ταινίας μικρού μήκους ως αυτόνομη κατηγορία, που αφορά δημιουργούς κάθε ηλικίας, και θα βρίσκεται πάντα αρωγός και υποστηρικτής της, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr/

Πάμε σινεμά: Οι ταινίες της εβδομάδας (18/06-24/06)

Με πέντε νέες ταινίες (τρεις γαλλικές ανάμεσά τους) προσπαθούν να ζεστάνουν οι κινηματογραφικοί διανομείς το κοινό, που κρατά ακόμη αποστάσεις από τα θερινά σινεμά. Ξεχωρίζει το δραματικό “Babyteeth” από την Αυστραλία, ενώ δεν είναι αδιάφορο το γαλλικό θρίλερ μυστηρίου “Οι Μεταφραστές”. Το γεγονός της εβδομάδας όμως είναι η επανέκδοση της θρυλικής ταινίας του Γκοντάρ “Περιφρόνηση”, με Μισέλ Πικολί, Μπριζίτ Μπαρντό, Τζακ Πάλανς και Φριτς Λανγκ. Επίσης, προβάλλεται σε επανέκδοση και η ξεκαρδιστική κωμωδία “Αυτοί οι Τρελοί, Τρελοί Παραγωγοί”, του Μελ Μπρουκς.

Babyteeth
Δραματική ταινία, αυστραλιανής παραγωγής του 2019, σε σκηνοθεσία Σάνον Μέρφι, με τους Έσι Ντέιβις, Μπεν Μέντελσον, Ελίζα Σκάνλεν, Τόμπι Γουάλας, Έμιλι Μπέρκλεϊ, Άντρια Δημητριάδη κ.ά.

Ελπιδοφόρο κινηματογραφικό ντεμπούτο για την Αυστραλιανή Σάνον Μέρφι, που έχοντας στα χέρια της ένα καλογραμμένο σενάριο (από θεατρικό έργο) αποφεύγει τις ευκολίες και τις συμβάσεις, μπαίνοντας στο δύσκολο δρόμο της προσωπικής ματιάς. Το στόρι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και μια ιστορία ενηλικίωσης, μόνο που εξ αρχής πλανιέται ένα μέλλον δυσοίωνο. Κι αυτό γιατί μια νέα κοπέλα θα τα μπλέξει με ένα ναρκομανή νέο, έναν απροσάρμοστο, διωγμένο από την οικογένειά του, για να βρεθεί αντιμέτωπη με την αρνητική στάση των γονιών της. Παράλληλα, όμως έχει να αντιμετωπίσει και τη βαριά αρρώστια απ’ την οποία πάσχει. Βεβαίως, υπάρχει και ο περίγυρος που παραμένει πάντα σε δεύτερο πλάνο, αλλά επηρεάζει τις εξελίξεις. Ένας μικρόκοσμος, που βιώνει μια τραγωδία και όταν τον βάζεις στο μεγεθυντικό φακό, καταλαβαίνεις ότι η ταινία μιλάει για κάτι πολύ μεγαλύτερο, έναν κόσμο που αλλάζει και για την ανάγκη μιας συλλογικής αφύπνισης.

Η Σάνον δεν ξεπέφτει στο μελόδραμα, οι συγκινητικές στιγμές της ταινίας ξεπηδούν πηγαία, όπως και το χιούμορ, που έρχεται να απαλύνει το δραματικό φορτίο. Πέρα από κάποιες αστοχίες και μία προφανή απειρία από τη σκηνοθέτιδα, η ταινία έχει το ενδιαφέρον της και την αξία της, δικαιολογημένα κέρδισε διακρίσεις και την επίσημη συμμετοχή της στο Φεστιβάλ της Βενετίας, ενώ διαθέτει και ένα συμπαθέστατο καστ, στο οποίο διακρίνεται και η ελληνοκυπριακής καταγωγής Άντρια Δημητριάδη.

Οι Μεταφραστές (Les Τraducteurs)
Θρίλερ μυστηρίου, γαλλικής και βελγικής παραγωγής του 2019, σε σκηνοθεσία Ρεζί Ρουανσάρ, με τους Ρικάρντο Σκαρμάτσιο, Ολγκα Κιριλένκο, Λαμπέρ Γουιλσόν, Σίντσε Μπαμπέτ Κνούντσεν, Εντουάρντο Νοριέγκα, Μανώλης Μαυροματάκης, Αλεξ Λόθερ κ.ά.

Γαλλικό θρίλερ, με μπόλικο μυστήριο, κλειστοφοβικό κλίμα και με πολυπρόσωπο διεθνές καστ, ανάμεσα στο οποίο και ο δικός μας Μανώλης Μαυροματάκης. Ταινία που παραπέμπει σε Αγκάθα Κρίστι, καθώς οι χαρακτήρες που βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα αρχοντικό (μεταφραστές ενός μπεστ σέλερ, που πρέπει να κρατηθεί μυστικό μέχρι την έκδοσή του), μπλέκονται σε μια υπερβολικά περίεργη ιστορία και που η λύση του μυστηρίου αναζητείται μέσα από τις σχέσεις τους και τα κίνητρά τους. Πέρα, όμως, από τη φόρμα μυστηρίου υπάρχει και η διαμάχη για τη λογοτεχνία και την εμπορικότητα.

Η αφήγηση του Ρουανσάρ δεν έχει κακό ρυθμό, αλλά δεν τον βοηθά το σενάριο που δεν είναι πειστικό σε όλα τα στοιχεία που παραθέτει για να χτίσει την πλοκή του, καθώς και η επιφανειακή προσέγγιση των συστήματος περί λογοτεχνίας και εκδόσεων.

Παρόλα αυτά, το φιλμ βλέπεται με κάποιο ενδιαφέρον, η ώρα περνά σχετικά ευχάριστα και αυτό οφείλεται κυρίως στους δευτερεύοντες χαρακτήρες της ταινίας, που διασώζουν στιγμές αμηχανίας και πλατειασμού.

Μόνοι στο Παρίσι (Deux Moi)
Δραματική κομεντί, γαλλικής και βελγικής παραγωγής του 2019, σε σκηνοθεσία Σεντρίκ Κλαπίς, με τους Φρανσουά Σιβίλ, Ανά Ζιραρντό, Καμίλ Κοτίν, Φρανσουά Μπερλεάν, Σιμόν Αμπκαριάν κ.ά.

Μια εξόχως ενδιαφέρουσα ιδέα, για την αποξένωση, τη μοναξιά, τις νευρώσεις, την ασφυξία του σύγχρονου τρόπου ζωής, δεν αξιοποιείται όπως θα πίστευε κανείς από έναν βετεράνο της γαλλικής ρομαντικής κομεντί, τον Σεντρίκ Κλαπίς (“Μια Γαλλίδα στο Μανχάταν”).

Κι ενώ είναι φανερή η ευαισθησία και η γνώση του Κλαπίς για το θέμα του, ένα πρόβλημα που διαχέεται σε όλες τις μεγαλουπόλεις της υφηλίου, η ταινία του σκοντάφτει αφενός σε μία αχρείαστη πολυλογία, αλλά και στην εγκεφαλική προσέγγιση της ιστορίας του, που θα φέρει μεγάλο μέρος του κοινού σε δύσκολη θέση να προσπαθεί να καταλάβει το προφανές.

Πιθανώς για τον Κλαπίς η αφήγηση, το σπουδαιότερο πράγμα στον κινηματογράφο, υποβαθμίζεται τόσο που δυστυχώς συμπαρασύρει το φιλμ συνολικά στη μετριότητα.

Η Καλοσύνη των Ξένων (The Kindness of Strangers)
Δραματική ταινία, καναδικής, δανικής, σουηδικής, γαλλικής, γερμανικής, βρετανικής παραγωγής του 2019, σε σκηνοθεσία Λόνε Σέρφινγκ, με τους Ζόι Καζάν, Ταχάρ Ραχίμ, Αντρέα Ράισμπορο, Κάλεμπ Λάντρι Τζόουνς, Τζέι Μπαρούσελ, Μπιλ Νάι κ.ά.

Οικτρή αποτυχία, που παραδόξως άνοιξε το φεστιβάλ Βερολίνου το 2019 και αποτέλεσε μία από τις πλέον απογοητευτικές πρεμιέρες σε φεστιβάλ. Η ιδέα, που η σκηνοθέτις αρκείται και μόνο σε αυτή νομίζοντας ότι είναι τόσο μεγάλης αξίας που η ταινία δεν χρειάζεται τίποτα άλλο, αφήνεται στην τύχη της και όσο προχωρά η ιστορία τόσο αποδυναμώνεται, ξεπερνώντας κατά πολύ τα όρια της αδιαφορίας. Το στόρι θέλει μια εναλλακτική οικογένεια να βάζει μπροστά την καλοσύνη για να αντιμετωπίσει έναν αφιλόξενο κόσμο, όπως αυτός της Νέας Υόρκης. Χωρίς καμιά συνοχή και τους στοιχειώδεις κανόνες του σινεμά, οι ήρωες της ταινίας περιφέρονται χωρίς να συγκινούν, ενώ η Λόνε Σέρφινγκ νομίζει ότι δυο τρεις τρυφερές σκηνές καλύπτουν το δραματικό μοτίβο και το συναίσθημα.

Η Σέρφινγκ, που βάζει στο στόρι της μια σειρά ετερόκλητων χαρακτήρων, για να τονώσει την πολυπολιτισμικότητα και τη μοναξιά των ανθρώπων που ζουν σε μια μεγαλούπολη, πέφτει ακόμη πιο χαμηλά όταν φορτώνει τις ιστορίες τους με γλυκανάλατα ρομάντζα και το ιστορικό του καθενός, δημιουργώντας μία αφόρητη πλήξη, που τελικά θα είναι και το κύριο χαρακτηριστικό της ταινίας.

Περιφρόνηση (Le Mepris)
Δραματική ταινία, γαλλικής παραγωγής του 1963, σε σκηνοθεσία Ζαν-Λικ Γκοντάρ, με τους Μπριζίτ Μπαρντό, Μισέλ Πικολί, Τζακ Πάλανς, Φριτς Λανγκ, Τζόρτζια Μολ κ.ά.

Η θρυλική ταινία του Ζαν Λικ Γκοντάρ επιστρέφει και είναι μία ευκαιρία να θυμηθούμε μια σημαντική δημιουργία του εκ των επιφανών εκπροσώπων της νουβέλ βαγκ, όταν ακόμη ήταν δημιουργικός και γεμάτος εμπνεύσεις εκείνη την περίφημη δεκαετία του ‘60. Και βεβαίως να απολαύσουμε τον Μισέλ Πικολί, στον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο, να φορά το καπέλο του ακόμη και στο μπάνιο, την Μπριζίτ Μπαρντό να λάμπει και να προβάλλει μοναδικά το πίσω μέρος του γυμνού της σώματος, τον Τζακ Πάλανς σε μία διαφορετική εμφάνιση να δείχνει ασυγκράτητος και τον περίφημο σκηνοθέτη Φριτς Λανγκ, να διασκεδάζει παίζοντας τον εαυτό του.

Η ιστορία, που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μοράβια, λίγο πολύ γνωστή: Ένας Αμερικανός παραγωγός, που νιώθει κάτι σαν θεός, γυρίζει την “Οδύσσεια” στη Ρώμη, με σκηνοθέτη τον Λανγκ. Έχει τη δική του άποψη για το σενάριο και καλεί έναν συγγραφέα για να το διορθώσει. Μαζί του και η πανέμορφη σύζυγός του, που μοιάζει ανασφαλής θα γνωρίσει την πολιορκία του παραγωγού, που έχει ξετρελαθεί μαζί της.

Ο Γκοντάρ κάνει μια ταινία για το σινεμά και τις πιέσεις των παραγωγών και παράλληλα αναδεικνύει την αιώνια διαμάχη αρσενικού και θηλυκού, έναν έρωτα που πεθαίνει και κρατά ζωντανό τον συγγραφέα, που αρνείται για τα χρήματα να ξεπουληθεί…

Υπέροχες σκηνές, με πολλά εμπνευσμένα τράβελινγκ αλλά και μοναδικά πλάνα, σε σινεμασκόπ, χαλαρό μοντάζ μιας άλλης εποχής, αποθέωση του γυμνού σώματος της Μπε- Μπε, έξυπνοι διάλογοι, αν και λίγο φλύαροι, αλλά και υπέροχες εικόνες από τη Ρώμη και την περίφημη βίλα Μαλαπάρτε στο Κάπρι. Το μισάωρο σκετς του καβγά Πικολί-Μπαρντό στο διαμέρισμά τους, μοιάζει, φαινομενικά και με τα σημερινά δεδομένα, ξεχειλωμένο, αλλά είναι πραγματικά θεσπέσιο απ’ όλες τις πλευρές. Όπως και το υπέροχο ξεκίνημα της ταινίας στα στούντιο της Cinecitta (σε κάποια γειτονιά της Ρώμης, στην πραγματικότητα) αλλά και το μελαγχολικό φινάλε, στο τέλος μιας Οδύσσειας, όπως είναι ο έρωτας, η δημιουργία, η ζωή.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:

Ραντεβού Με Τους Μαλάουα

Ακόμη μία γαλλική φαρσοκωμωδία της περασμένης χρονιάς, με τον Κριστιάν Κλαβιέ και σκηνοθέτη τον Τζέιμς Χιου. Τα ανέκδοτα, τα γκαγκς και η πλάκα δεν διασώζουν το σχεδόν ανύπαρκτο σενάριο, που θέλει έναν παρουσιαστή ειδήσεων, μια ηθοποιό κι έναν ποδοσφαιριστή να ταξιδεύουν στην Αφρική για να γνωρίσουν την απομονωμένη φυλή των “Μαλάουα”. Αν εξαιρέσεις κάποια γέλια και τα υπέροχα τοπία της Αφρικής, η ταινία θυμίζει ελληνική βιντεοκωμωδία…

Αυτοί οι Τρελοί- Τρελοί Παραγωγοί

Η γνωστή κωμωδία του Μελ Μπρουκς (1967) σε επανέκδοση με νέες ψηφιακές κόπιες. Ο Μπρουκς σατιρίζει ξεκαρδιστικά τον κόσμο της σόουμπιζ, έχοντας τον Ζίρο Μόστελ και τον Τζιν Γουάιλντερ στα κέφια τους, αν και ελαφρώς σήμερα θα φανεί η ηλικία της ταινίας.


Χάρης Αναγνωστάκης www.ogdoo.gr

Όταν μια τηλεοπτική σειρά έχει σενάριο!

I Know This Much Is True

I Know This Much Is True, όταν βλέπουμε τον Mark Ruffalo διπλό

Ο Ανδρέας Κύρκος παρακολούθησε τη δραματική σειρά του Derek Cianfrance (HBO) και θαύμασε την διπλή ερμηνεία του Mark Ruffalo στο ρόλο δύο δίδυμων αδερφών.

Όταν μια τηλεοπτική σειρά έχει σενάριο που διαθέτει αρχή μέση και τέλος, έχει περισσότερες πιθανότητες να πλησιάσει τις κινηματογραφικές αξιώσεις. Το I Know This Much Is True δεν ανήκει στις σειρές που ξεκινάνε για να βάλουν τα θεμέλια για μια μακροχρόνια σχέση με τους θεατές, μέχρι αυτό να βαρεθεί να τις βλέπει ή να πάψουν να φέρνουν έσοδα. Αυτή η σειρά ανήκει στις προσηλωμένες δημιουργίες που έχουν μια ολοκληρωμένη ιστορία να διηγηθούν και δεν οργώνουν απλά το έδαφος για χαρακτήρες και καταστάσεις που θα αναπτυχθούν μέσα στα χρόνια και σε πολλές σεζόν. To I Know This Much Is True μπαίνει σε μια μικρή λίστα τηλεοπτικών μίνι σειρών που συχνά έχουν τον ίδιο σκηνοθέτη και σεναριογράφο, γεγονός που διασφαλίζει συνέπεια αισθητικής και ύφους. Τέτοιες πρόσφατες σειρές ήταν το The Night Of (2016) ή το Escape at Dannemora (2018) που είχαν μια αυτοτέλεια, κάτι που τις έκανε πιο ελκυστικές σε όσους αναζητούν την κινηματογραφική γλώσσα παρά το binge watching.

Είχαμε καιρό να δούμε μια τόσο δυνατή σειρά χαρακτήρων και υπεύθυνος για τη δυναμική, αφοπλιστική και σκληρή ματιά της αφήγησης είναι ο Derek Cianfrance, στον οποίο ανήκει το δράμα Blue Valentine και το σπονδυλωτό crime story The Place Beyond the Pines. Ωστόσο, η ποιότητα των επεισοδίων οφείλεται στον ερμηνευτικό χείμαρρο που εξαπολύει στην οθόνη ο Mark Ruffalo, ο οποίος έχει σπαταλήσει το ερμηνευτικό του ταλέντο στις ασημαντότητες της Marvel που τον έχουν μονοπωλήσει σχεδόν την τελευταία δεκαετία. Πρόκειται για έναν ηθοποιό που όταν έρχεται ρόλος αξιώσεων στα χέρια του, είναι ικανός για το καλύτερο (Spotlight, Foxcatcher, The Kids Are All Right κ.α.). Εδώ έχουμε μια από αυτές τις περιπτώσεις και ο Derek Cianfrance δουλεύει την ανάπτυξη του δράματος πάνω στο πρόσωπο, το σώμα και τις αντιδράσεις του βασανισμένου πρωταγωνιστή του.

Στον πυρήνα αυτού του σκληρού δράματος δυο αδελφών έχουμε μια οικογενειακή τραγωδία. Ο Dominick και ο Thomas Birdsey είναι δυο δίδυμα αδέρφια. Ο ένας υποφέρει από σχιζοφρένεια που συνοδεύεται από κρίσεις πανικού και παρανοϊκούς ιδεασμούς με ιδέες καταδίωξης. Ο άλλος κάνει την υπερπροσπάθεια να τον φροντίσει και να στέκεται πάντα στο πλευρό του με οποιοδήποτε κόστος. Είναι αδιανόητος ο τρόπος που ο Ruffalo καταφέρνει και υποδύεται και τα δυο αδέρφια. Μεταμορφώνει κυριολεκτικά το σώμα του, τον τρόπο ομιλίας του και παίζει με όλο του το είναι. Τις βασανιστικές καταστάσεις, τη σιωπηρή οργή, τις υστερικές αντιδράσεις, τα καθημερινά σοκ βίας, τα μικρά αδιέξοδα, την ψυχαναλυτική προσέγγιση και τις αναδρομές στα θαμμένα οικογενειακά μυστικά, ο σκηνοθέτης τα προσεγγίζει μετωπικά.

Σε αυτή τη μετωπική, ωμή σχεδόν σκηνοθετική προσέγγιση του Cianfrance, κρύβεται και το μεγάλο ελάττωμα της σειράς. Το υλικό του βιβλίου είναι πλούσιο (πρόκειται για best seller 900 σελίδων) με πυκνό δράμα, με πολυκύμαντη πλοκή και με χαρακτήρες σε ελεύθερη πτώση στην άβυσσο της κατάθλιψης. Αντί, όμως, να γίνει μια τίμια εμβάθυνση στην οικογενειακή εξάρτηση και μια διακριτική καταγραφή στο καθήκον των δεσμών αίματος, ο Cianfrance αποδεικνύεται άξιος μαθητής της depression porn σχολής του Alejandro González Iñárritu (ειδικά του 21 Grams και του Biutiful) με όλο το χειριστικό δράμα και τον εκβιασμό του συναισθήματος. Η ψυχική νόσος γίνεται βαρίδιο για τους ήρωες και μια κατάρα τους βυθίζει, με αποτέλεσμα ο υποψιασμένος θεατής να αποξενώνεται. Όμως το μοντάζ είναι καθηλωτικό, τις ερμηνείες διαπερνάει ηλεκτρισμός και η φωτογραφία είναι καλά δουλεμένη για να αντανακλά το δυσοίωνο στόρι.

Αν αξίζει το I Know This Much Is True; Φυσικά. Αλλά, πρόκειται για εξοντωτική συναισθηματικά εμπειρία που θα σε κάνει να αναζητήσεις γρήγορα μια πιο “comfort food” σειρά για να ξεπλύνεις την δυσάρεστη αίσθηση από πάνω σου.

Ανδρέας Κύρκος www.avopolis.gr

Ladies and Gentlemen… Mr. Leonard Cohen

Ladies and Gentlemen… Mr. Leonard Cohen. Το σπάνιο ντοκουμέντο Ladies and Gentlemen… Mr. Leonard Cohen (Don Owen και Donald Brittain, 1965), στο οποίο παρακολουθούμε τον Leonard Cohen σε ηλικία 30 ετών, σε μια επίσκεψη στην πατρίδα του στο Μόντρεαλ…

Leonard Cohen ετών τριάντα, βολτάρει στους δρόμους της μαμάς πατρίδας του Μόντρεαλ χτίζοντας από νωρίς τον μύθο του αστικού μποέμ τροβαδούρου που καθήλωσε γενιές και γενιές αισθηματιών ανά τον δυτικό κόσμο.

Το φιλμ των Don Owen και Donald Britain είναι ένα συλλεκτικό ασπρόμαυρο πορτραίτο της νεότητας ενός από τους σημαντικότερους μουσικούς ποιητές των τελευταίων πενήντα χρόνων. Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί τον Leonard Cohen σε μια βόλτα στην πόλη και ντύνεται με την αίγλη ενός σπάνιου ντοκουμέντου στις τάξεις των μουσικών ντοκιμαντέρ.

Πρόκειται για μια φωτογραφία της στιγμής του λογοτέχνη Cohen το 1965, δηλαδή δυο μόλις χρόνια πριν τον κερδίσει η μουσική σε μια συναυλία της Judy Collins και καταλήξει με συνοπτικές διαδικασίες στο Songs of Leonard Cohen και στο πάνθεον των σύγχρονων μουσικών θρύλων. Το ντοκιμαντέρ που αρχικά φιλοδοξούσε να συμπεριλάβει στα καρέ του την αφρόκρεμα της καναδικής ποίησης, αλλά κάπου χάθηκε στον προϋπολογισμό και τη μετάφραση, φωτίζει μια σχετικά άγνωστη πτυχή του Leonard Cohen, η οποία, ακριβώς επειδή αντλείται από μια περίοδο πριν το μπαμ της δόξας, ασκεί στον θεατή την ακαταμάχητη γοητεία της οικειότητας.  

Αν θες να δεις τον μύθο του Leonard Cohen να παραγγέλνει σάντουιτς με τυρί και γάλα σε ένα καφέ του Μόντρεαλ σαν να απαγγέλλει δημοσίως ποίηση ως καλλιτέχνης του δρόμου και να διανυκτερεύει σε ένα ταπεινό ξενοδοχείο των τριών δολαρίων, τότε αυτό το street movie των ‘60s δεν πρέπει να το χάσεις. Η ταινία που θα σε κάνει να καταλάβεις για τα καλά πως ανδρώθηκε το πνεύμα που έγραψε το “Famous Blue Raincoat”.

Τετάρτη 24/6, δωρεάν προβολή στις 22:00, στο www.avopolis.gr/backstage 

Δείτε το trailer:

Λίγα λόγια για το Backstage Festival

Από τις 22 Ιουνίου και μέχρι τις 19 Ιουλίου, το Avopolis μετατρέπεται στο δικό σας home cinema, χωρίς περιορισμούς και χωρίς υποχρέωση εγγραφής. Φτιάχνετε τον δικό σας σκηνικό, κάθεστε στον καναπέ, αυξάνετε την ένταση και απολαμβάνετε. Κάθε βραδιά γίνεται μια interactive μουσικοκινηματογραφική εμπειρία, με δώρα, ειδικές προσφορές και trivia.

Έτσι, καθημερινά στις 22:00, στο Avopolis θα προβάλλεται εντελώς δωρεάν, μια ταινία μουσικού ενδιαφέροντος, με ελληνικούς υπότιτλους, κορυφαία ποιότητα εικόνας και δυνατότητα full screen mode, με σύνθημα το “Films louder than Music”.

Διαβάστε εδώ το πλήρες πρόγραμμα του festival

Η κεντρική σελίδα του Backstage Festival

Facebook event για να ενημερώνεστε για τις προβολές: https://www.facebook.com/events/1201434966859337/

avopolis.team www.avopolis.gr

1 2 3 4 5 22