Από 15 Ιουλίου και μετά συναυλίες ξανά!

Από 15 Ιουλίου και μετά συναυλίες ξανά. Επίσης δεν θα επιστραφούν εισιτήρια από προπώληση συναυλιών που ματαιώθηκαν αλλά θα δίνονται voucher…

Το Υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε τις αποφάσεις του.

1) Συναυλίες λοιπόν θα ξαναδούμε μετά τις 15 Ιουλίου και μόνο σε ανοιχτούς χώρους. Με το 40% της πληρότητας του κάθε χώρου, με αποστάσεις ανάμεσα στους θεατές (όρθιους ή καθιστούς) κ.ο.κ. Για παράδειγμα σε μια συναυλία με όρθιους θα πρέπει να τηρείται 1,5 μέτρο απόσταση.

Δεν ξέρουμε ακόμα επιπλέον λεπτομέρειες αλλά προφανώς θα υπάρχουν κι άλλα μέτρα προστασίας, τόσο για το κοινό όσο και για τους καλλιτέχνες.

2) Όσο για τα εισιτήρια της προπώλησης για συναυλίες που αναβλήθηκαν ή ματαιώθηκαν, ικανοποιήθηκε ένα αίτημα των διοργανωτών συναυλιών,: να μην επιστρέψουν χρήματα στον κόσμο που είχε αγοράσει εισιτήρια για το καλοκαίρι αλλά να τους δοθούν voucher με 18μηνη διάρκεια. Voucher δηλαδή που θα μπορεί το κοινό να τα χρησιμοποιήσει σε συναυλίες μέσα στο επόμενο 18μηνο, δηλαδή μέχρι και το τέλος του 2021. Δεν μπορεί, όλοι θα βρουν κάποια συναυλία για να εξαργυρώσουν αυτό το voucher.

www.loaded.gr

Μία συλλογή από όλο τον κόσμο για τη νέα πραγματικότητα

10 Καλλιτέχνες ζωγραφίζουν τη ζωή με τον κορονοϊό. Μία συλλογή από όλο τον κόσμο για τη νέα πραγματικότητα…

Με τα κρούσματα του Covid-19 να ξεπερνούν τα 3.000.000 παγκοσμίως, η πανδημία δεν έχει αφήσει καμία δραστηριότητα ανεπηρέαστη, καθώς ριζικές αλλαγές υιοθετούνται στην καθημερινότητα των ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Η απομόνωση, ο φόβος, η απόγνωση, η μοναξιά, αποτελούν τα κυρίαρχα συναισθήματα της εποχής προσδιορίζοντας το νέο τρόπο ζωής που καλούμαστε να συνηθίσουμε.

Καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο απεικόνισαν με το πινέλο τους τη ζωή με τον κορονοϊό, περιγράφοντας τις στιγμές στην καραντίνα, την εργασία από το σπίτι, το φόβο του θανάτου, την ανεργία, το στρες της απομόνωσης κλπ..

Επιλέξαμε μερικά χαρακτηριστικά σκίτσα από καλλιτέχνες που ζουν σε χώρες με μεγάλα ποσοστά κρουσμάτων.

Jonathan Twingley – Η.Π.Α.

Klaas Verplancke – Βέλγιο

Jon Stich – Η.Π.Α.

Lennart Gabel – Γερμανία

Sonny Ross – Αγγλία

Giuseppe Conti – Ιταλία

Nicolas Aznarez – Ισπανία

Ricardo Tomas – Σουηδία

Simone Noronha – Η.Π.Α.

Sara Gironi Carnevale – Ιταλία


Δέσποινα Ψυλλάκη www.ogdoo.gr

Ένα αριστοτεχνικό θρίλερ «Memories of a murder»

«Memories of a murder» Ένα αριστοτεχνικό θρίλερ από τον σκηνοθέτη των «Παρασίτων»

Το «Μνήμες Φόνων» βασίζεται στους αληθινούς φόνους που διέπραξαν κατά συρροή δολοφόνοι στη Νότια Κορέα από τον Σεπτέμβριο του 1986 ως τον Απρίλιο του 1991 σε μια επαρχιακή περιοχή στο βόρειο τμήμα της χώρας. Η ανικανότητα του απροετοίμαστου δικτατορικού καθεστώτος, καθώς και η έλλειψη τεχνολογικής υποδομής, δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα και μόλις μετά τον όγδοο από τους συνολικά δέκα φόνους με θύματα γυναίκες από 13 έως 71 ετών οι Αρχές έστειλαν δείγματα DNA στην Ιαπωνία για εξέταση.  

Τα μέσα ενημέρωσης ασχολήθηκαν εκτεταμένα με το ζήτημα, δύο εκατομμύρια αστυνομικοί εξαπέλυσαν ανθρωποκυνηγητό, χιλιάδες άνδρες εξετάστηκαν και όταν τίποτε δεν φαινόταν να οδηγεί στον δολοφόνο, το κράτος αναγκάστηκε να επεκτείνει το όριο παραγραφής ενός εγκλήματος πέρα από τα 15 χρόνια. Μόλις στις 19 Σεπτεμβρίου του 2019 ένας άνδρας που εξέτιε την ποινή του από το 1994 για τον βιασμό και τον φόνο της αδελφής του ταυτοποιήθηκε και ομολόγησε τους φόνους.

Για τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα μετά το «Σκυλιά που γαυγίζουν δεν δαγκώνουν» ο Μπονγκ Τζουν Χο ερεύνησε την πολύκροτη υπόθεση επί έναν χρόνο, δουλεύοντας παράλληλα στη διασκευή ενός θεατρικού έργου που πραγματευόταν τους φόνους στο χωριό Γουασόνγκ. Οι «Μνήμες Εγκλημάτων», που θα κάνουν την επίσημη ελληνική τους πρεμιέρα από την ψηφιακή πλατφόρμα του Cinobo δεκαεπτά χρόνια μετά την πρώτη παγκόσμια προβολή τους, ξεκινούν αντικατοπτρίζοντας τη σύγχυση που βιώνει ο τοπικός αστυνομικός (ο τρομερός Σονγκ Κανγκ Χο, μόνιμος πρωταγωνιστής του Μπονγκ Τζουν Χο) όταν έρχεται αντιμέτωπος με τους ειδεχθείς φόνους δύο νέων γυναικών, τα κακοποιημένα πτώματα των οποίων εντοπίζονται σε μικρή απόσταση μεταξύ τους σε ένα χωράφι.

Χωρίς επαρκή στοιχεία, αυτόπτες μάρτυρες, πείρα επί του θέματος και ικανοποιητική στήριξη, εμπιστεύεται αρχικά το ένστικτό του. Πιστεύει ακράδαντα πως ως άλλος σαμάνος διαθέτει το ταλέντο να διακρίνει τον ένοχο από το βλέμμα του νομίζει πως παίζει στο «Body Heat» ή ότι έχει επιτέλους την ευκαιρία για κάτι σημαντικό στην καριέρα του, παρά τις παραινέσεις της νοσηλεύτριας φίλης του να αλλάξει επάγγελμα. Για βοήθεια έρχεται από τη Σεούλ ένας ντετέκτιβ με το cool του πρωτευουσιάνου και την επιτίμηση ενός έμπειρου σε σχέση με τους χωριάτες, μπρούτους συναδέλφους του, οι οποίοι ξυλοφορτώνουν τους υπόπτους με ασήμαντη αφορμή και βιάζονται να στείλουν στα κάτεργα έναν καθυστερημένο της περιοχής.

Τις πρώτες φαρσικές εντυπώσεις διαδέχεται ένας αυξανόμενος προβληματισμός για τη φύση των εγκλημάτων. Απ’ ό,τι φαίνεται, ο δράστης χτυπά βροχερές νύχτες γυναίκες που φορούν κόκκινα και, όπως διαπιστώνει ο λακωνικός ντετέκτιβ, πάντα σε σχέση με ένα τραγούδι που παίζει στο ραδιόφωνο. Τα στοιχεία, αραιά και μάλλον τυχάρπαστα, κλίνουν σε διαφορετικό προφίλ κάθε φορά και καθώς οι πίστες μεταβάλλονται, η νευρικότητα αλλάζει ρόλους: ο επισκέπτης αστυνομικός συνειδητοποιεί πως δεν ελέγχει την κατάσταση και το ντόπιο λαγωνικό βλέπει την εικόνα, και τα περιθώρια, να στενεύουν, όσο πυκνώνουν οι φόνοι, ακριβώς στο ίδιο στυλ.  

Η κατάθεση μιας κοπέλας που κατάφερε να αποδράσει δίνει μια ένδειξη, χωρίς να διαλευκάνει περισσότερο το πρόσωπο, από το οποίο απέτρεψε τη ματιά της, γιατί φοβόταν πως θα σήμαινε το τέλος της.  

Όπως ένας αόρατος ιός, η μνήμη των εγκλημάτων μεταδίδεται μέσα στο χρονικό διάστημα που εκτυλίσσεται αυτό το forensic δράμα και μολύνει τη σκέψη, σκεπάζοντας με σήψη και υποψίες τους διώκτες. Ο εχθρός είναι πρωτοφανής και μυστηριώδης, τα κίνητρά του ανεξιχνίαστα και απρόβλεπτα και το τραύμα που προκαλούν οι πράξεις του εν τέλει διαβρώνει μια φιλήσυχη, καθόλου ανήσυχη κοινότητα που στην αρχή παρακολουθεί με ενθουσιασμό και προσήλωση παρόμοιες ιστορίες στην τηλεόραση και στην πορεία τις βιώνει παντελώς ανίκανη να αντιδράσει.

Ο Μπονγκ, ώριμος ήδη από αυτή την ταινία, μαέστρος στην κίνηση και στην παύση, οργανωμένος μέχρι κεραίας στη διάταξη και στη σκηνογραφία, εντυπωσιακός στις σκηνές δράσης και ενδελεχής στις σεναριακές λεπτομέρειες ενός πολυεπίπεδου στόρι, δεν επιχειρεί να μπει στο μυαλό του δολοφόνου και να αναλύσει τη συγκεκριμένη τελετουργία ή, πιο γενικά, τη γένεση του Κακού, γιατί δεν γνωρίζει την ταυτότητά του, ούτε καν μία γωνία του προσώπου του, παρά μόνο (κι αυτό με ένα ερωτηματικό) ότι έχει λεία, μικρά χέρια.  

Ωστόσο, εναλλάσσει συχνά την οπτική γωνία, μπαίνει και βγαίνει με άνεση από το αδιέξοδο της εγκληματολογικής σπαζοκεφαλιάς και σε μια απίθανη σεκάνς, προσομοίωση επίθεσης ενός αρπακτικού σε κινούμενους στόχους, βάζει τον θεατή σχεδόν να διαλέξει ένα από τα θύματά του που διασταυρώνονται σε ένα σκοτεινό μονοπάτι. Είναι και τα δύο ήδη γνωστά σ’ εμάς, συνδέονται με τους δύο αστυνομικούς, το ακαριαίο χτύπημα είναι απόρροια της συγκυρίας και της στιγμής και η συνέπεια βαθαίνει ακόμα περισσότερο την προσωπική εμπλοκή στη μακάβρια παράθεση από τυχαία, αθώα θύματα μιας παράλογης διαστροφής.  

Το φινάλε, εύλογα ανοιχτό, αλλά καθόλου αντιφατικό, σπάει τον τέταρτο τοίχο και απευθύνεται όχι μόνο στον θεατή αλλά και στον δολοφόνο, που μέχρι το 2003 διέφευγε ανενόχλητος και ατιμώρητος, ένα κοινότοπος άνθρωπος, όπως είναι συνήθως τα διακεκριμένα τέρατα. Αν σας άρεσε το «Zodiac», οι «Μνήμες Εγκλημάτων» θα σας συναρπάσουν.

Πηγή: lifo.gr

www.apenanti.gr

20 κινηματογραφικά φεστιβάλ σε ένα, μέσω YouTube

“We Are One”: 20 κινηματογραφικά φεστιβάλ σε ένα, μέσω YouTube!

Πάνω από 20 κινηματογραφικά φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο ενώθηκαν, για να δημιουργήσουν το πρώτο παγκόσμιο διαδικτυακό φεστιβάλ κινηματογράφου, μέσω YouTube.

Το 10ήμερο “We Are One” θα προβάλλει δωρεάν περιεχόμενο που επιμελήθηκαν, μεταξύ άλλων, τα κινηματογραφικά φεστιβάλ του Βερολίνου, των Καννών, της Βενετίας, του Σάντανς, του Τορόντο και της Τραϊμπέκα. Το φεστιβάλ θα παρουσιάσει ταινίες, ντοκιμαντέρμουσικές, κωμωδίες και συζητήσεις. Η ημερομηνία διεξαγωγής του είναι: Παρασκευή 29 Μαΐου – Κυριακή 7 Ιουνίου.

www.enlefko.fm

Ψηφιακές βιβλιοθήκες!

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα από μεγάλες βιβλιοθήκες σε όλη τη Βρετανία, κατά τη διάρκεια του περιορισμού της κυκλοφορίας, λόγω της πανδημίας, οι συνδρομές των ψηφιακών βιβλιοθηκών αυξήθηκαν έως και 770%. Τα ποσοστά υπολογίστηκαν συγκρίνοντας τη δανειστική δραστηριότητα των προηγούμενων εβδομάδων σε σχέση με εκείνες που ακολούθησαν την απαγόρευση κυκλοφορίας. Οπως δήλωσε η Εμα Μαριλιάνο, πρόεδρος της Ανεξάρτητης Ενωσης Βιβλιοθηκών, αυτό είναι απόδειξη ότι, αφενός, τα βιβλία και η ανάγνωση εξακολουθούν να αποτελούν σωτηρία για πολλούς και, αφετέρου, ότι οι βιβλιοθήκες λειτουργούν ως πόλοι που διασφαλίζουν τη συνοχή της κοινότητας.

Στο μυαλό του Χένρι Κίσινγκερ

Μια νέα βιογραφία για έναν από τους πιο ισχυρούς άνδρες της πρόσφατης ιστορίας των ΗΠΑ, για τον πολιτικό που κυριάρχησε στον σχεδιασμό και στην εκτέλεση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας του επί σχεδόν μία δεκαετία, κυκλοφόρησε πρόσφατα στην Αμερική. Ο μακροβιότατος Χένρι Κίσινγκερ, η σκέψη του και η διαμόρφωση των αρχών της περίφημης Realpolitik που εφάρμοσε, παρουσιάζονται διεξοδικά στο βιβλίο «The Inevitability of Tragedy: Henry Kissinger and His World». Συγγραφέας του είναι ο Χάρι Γκιούεν, επί 30 χρόνια κριτικός λογοτεχνίας στο περιοδικό Book Review, ο οποίος στο έργο του προσεγγίζει τον Κίσινγκερ ως «φιλόσοφο των διεθνών σχέσεων, που έχει πολλά να μας διδάξει για το πώς λειτουργεί ο σύγχρονος κόσμος».

Νέος «Αγώνας πείνας»

Eνα ακόμη μυθιστόρημα θα προστεθεί σύντομα στην πολύ επιτυχημένη τριλογία «Hunger Games» της Αμερικανίδας συγγραφέως Σούζαν Κόλινς. Το «Τhe Ballad of Songbirds and Snakes» πρόκειται να κυκλοφορήσει διεθνώς στις 19 Μαΐου και μας μεταφέρει στο δέκατο έτος των «Παιχνιδιών πείνας». Στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου, που ήδη έχει γίνει γνωστό από τη συγγραφέα, παρακολουθούμε τον 18χρονο Coriolanus Snow μελλοντικό πρόεδρο της Panem να προετοιμάζεται ώστε να παρευρεθεί στην τελετή όπου οι διαγωνιζόμενοι (τα «αφιερώματα») επιλέγονται και όπου θα κριθεί ποιοι είναι εκείνοι που θα αγωνιστούν στο 10ο ετήσιο Hunger Games.

www.kathimerini.g 

H συγκλονιστικότερη μορφή της κινηματογραφικής ιστορίας

Orson Welles: H συγκλονιστικότερη μορφή της κινηματογραφικής ιστορίας…

Πραγματική πηγή έμπνευσης και φαντασίωσης για τις μελλοντικές γενεές των κινηματογραφιστών. Ο George Orson Welles γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1915 στην πολιτεία του Wisconsin και πέθανε στις 10 Οκτωβρίου 1985 στο Hollywood.

Στις 30 Οκτωβρίου 1938 καταφέρνει να αναστατώσει όλη την Αμερική όταν με την ραδιοφωνική εκπομπή του στο CBS «The war of the worlds», γίνεται απόλυτα πιστευτός για την είδηση της εισβολής κατοίκων του πλανήτη Άρη στο New Jersey. Αν και είχε ειδοποιήσει τους ακροατές ότι τα πρόσωπα και τα γεγονότα είναι φανταστικά, ο ρεαλισμός και η αληθοφάνεια της ραδιοσκηνοθεσίας του και η πειστικότητα των ηθοποιών της ομάδας MERCURY δημιούργησε κατάσταση πανικού και υστερίας στους κατοίκους, που έντρομοι έμπαιναν στα αυτοκίνητα τους για να απομακρυνθούν ή κατέφευγαν στις κοντινές εκκλησίες αναζητώντας τη βοήθεια του θεού για να τους σώσει από τους εισβολείς.

Πριν από αυτό το γεγονός είχε ήδη σοκάρει το κοινό με τις πρωτότυπες θεατρικές του παραστάσεις, καταθέτοντας δείγματα του μεγάλου ταλέντου του.

Με την πρώτη του ταινία το 1941 «ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΕΪΝ», την οποία σκηνοθέτησε αλλά και πρωταγωνίστησε στο ρόλο του Charles Foster Kein, άλλαξε όλη την ιστορία του κινηματογράφου, ενώ τον διαχώρισε πλήρως και τον χειραφέτησε από την όποια εξάρτηση του από το θέατρο.

Στον «ΠΟΛΙΤΗ ΚΕΪΝ», αλλά και στις επόμενες ταινίες του, ο Welles δημιουργεί έναν απόλυτα ρεαλιστικό κινηματογράφο σπάζοντας τον κώδικα της Αριστοτελικής αφήγησης, (αρχή μέση τέλος), όπου ο σχηματισμός του χαρακτήρα του ήρωα γίνεται μέσα από μία δημοσιογραφική αναζήτηση και συνθετική αφήγηση.

Μετά από τον «ΠΟΛΙΤΗ ΚΕΙΝ» ακολουθούν οι ταινίες «MAGNIFICENT AMPERSONS» 1942, «Η ΚΥΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΓΚΑΗ» 1947, «TOUCH OF EVIL» 1958, «MR. ARKADIN» 1955, «Ο ΞΕΝΟΣ», «Ο ΤΡΙΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ», «ΜΑΚΒΕΘ», «ΟΘΕΛΛΟΣ» και πολλές άλλες.

Συνολικά αναφέρονται 80 ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε και 27 που σκηνοθέτησε, ενώ υπήρξαν και ορισμένες που έμειναν ημιτελείς όπως ο ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ.

Ο Welles στις ταινίες του χρησιμοποιεί μοναδικές γωνίες λήψης και θεωρείται καινοτόμος στη χρήση του φωτισμού και της φωτοσκίασης. Δίνει ιδιαίτερο βάρος στη συμβολή του σεναρίου το οποίο αναβαθμίζει και το εμπλουτίζει με ψυχαναλυτικά και σημειολογικά στοιχεία που άπτονται και κάποιας φιλοσοφικής διάστασης και μέσα από ανατροπές και εκπλήξεις σχηματοποιούν το αθέατο και ανομολόγητο μέρος αλλά απόλυτα υπαρκτό της ανθρώπινης ύπαρξης. Κινητοποιεί τον προσωπικό στοχασμό του θεατή, με αποτέλεσμα να ενεργοποιεί τον ψυχισμό του ώστε να υπερβάλλει τα συμβατικά όρια της οπτικής απόλαυσης της ταινίας.

Το 2002 ψηφίστηκε ως ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης όλων των εποχών σε δύο διαφορετικές δημοσκοπήσεις μεταξύ διευθυντών εταιριών και κριτικών κινηματογράφου.

Με την εμφάνιση του αρχίζει μια νέα εποχή για τον κινηματογράφο ο οποίος παύει πλέον να παίζει ένα ρόλο απλά ψυχαγωγικό και επιδερμικό. Όποιος κρίνει όμως τον Orson Welles απλά και μόνο σαν μεγάλο σκηνοθέτη, χαρισματικό ερμηνευτή ή δυναμικό παραγωγό, άθελά του τον αδικεί. Τον αδικεί διότι όλα αυτά τα στερεότυπα και συγκρίσιμα σε σχέση με άλλους πεδία κρίσης, δεν είναι ικανά λόγω της σημειολογικής τους αναφοράς και έλλειψης εννοιολογικής ανάλυσης να περιγράψουν σε βάθος το μέγεθος της προσωπικότητας του.

Νίκος Αναγνωστάκης www.ogdoo.gr

Η ακμή των «ντράιβ ιν» σε εικόνες

Σινεμά σε καιρούς κοινωνικής αποστασιοποίησης: Η ακμή των «ντράιβ ιν» σε εικόνες!…

Η τέχνη πάντα παραμένει ανάγκη, ίσως εντονότερη σε καιρούς χαλεπούς. Στη δύσκολη αυτή παγκόσμια συγκυρία που θέατρα, φεστιβάλ, κινηματογράφοι, παντός είδους θεάματα έχουν βάλει «λουκέτο», στο πλαίσιο των εκτεταμμένων μέτρων κοινωνικής αποστασιοποίησης για την αποφυγή εξάπλωσης του κορωνοϊού. Ωστόσο, η ανάγκη βρίσκει πάντα τον δρόμο που σ’αυτήν την περίπτωση οδηγεί (ξανά) στα θρυλικά ντράιβ-ιν.  

Το σύμβολο του αμερικανικού κινηματογράφου των φίφτις γνωρίζει ξανά όψιμη ακμή, δεκαετίες ξανά.  

Ο κόσμος, (περισσότερο) ασφαλής στα αυτοκίνητά του, ίσως και με μία αίσθηση μεγαλύτερης άνεσης, παρακολουθεί τις ταινίες που έχει στερηθεί εδώ και εβδομάδες, στις μεγάλες οθόνες υπαίθριων πάρκινγκ. Η απόσταση, όπως και η απουσία συνωστισμού, είναι εξασφαλισμένη, όπως ορίζουν οι κανόνες της νέας πραγματικότητας.  

Οι ιστορίες ξετυλίγονται στη μεγάλη οθόνη και οι κινηματογραφόφιλοι, άλλοι στις καρότσες τους, άλλοι στις οροφές των αυτοκινήτων, οι περισσότεροι στην άνεση των σαλονιών σε τέσσερις τροχούς, παρακολουθούν κάτω από τον νυχτερινό ουράνιο θόλο. Από τις ΗΠΑ έως το Ιράν και από τη Γερμανία έως τη Νότια Κορέα, τα ντράιβ-ιν είναι ξανά στη μόδα.

Πηγή: lifo.gr

www.apenanti.gr

Ο απόλυτος στρατιώτης και ο σπόρος της ελπίδας

Τάιλερ Ρέικ: Η φυγάδευση
ΔΡΑΣΗΣ (2020)
Σκηνοθεσία: Σαμ Χάργκρεϊβ
Ερμηνείες: Κρις Χέμσγουορθ, Γκολσίφτεχ Φαρανάνι, Ντέιβιντ Χάρμπουρ

Το θερμόμετρο της δράσης στο τέρμα ανέβασε αυτή την εβδομάδα το Netflix, κυκλοφορώντας ένα καταιγιστικό φιλμ, με πρωταγωνιστή έναν από τους πιο ανερχόμενους action heros της νέας γενιάς. Ο Κρις Χέμσγουορθ («Thor», «Avengers») υποδύεται τον Τάιλερ Ρέικ, έναν μισθοφόρο στρατιώτη, ο οποίος αναλαμβάνει μια τρομερά επικίνδυνη αποστολή φυγάδευσης κάπου στο Μπανγκλαντές. Εκεί θα τα βάλει με έναν ολόκληρο στρατό, ο οποίος υπακούει στις εντολές ενός ντόπιου ναρκοβαρώνου, ενώ και ο ίδιος είναι στοιχειωμένος από τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Τα αδέλφια Ρούσο των απίθανα επιτυχημένων «Avengers» αναλαμβάνουν την παραγωγή και το σενάριο της ταινίας, το οποίο φυσικά υπακούει στα περισσότερα κλισέ του είδους: ο απόλυτος στρατιώτης τα βάζει με το σύμπαν, έστω με αρχικό κίνητρο τα χρήματα, και δεν σταματά μπροστά σε τίποτα προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του. Ο Κρις Χέμσγουορθ κάνει καλά τη δουλειά, ξοδεύοντας χιλιάδες σφαίρες και ιδρώνοντας αρκετά στην πορεία αλλά με τη φράντζα πάντα άθικτη καθώς η μια σκηνή μάχης διαδέχεται την άλλη. Αυτές πάντως είναι στην πλειονότητά τους καλογυρισμένες, μοιάζοντας σε μερικές περιπτώσεις με κανονικές χορογραφίες, μέσα στον αχό της μάχης.

Χωρίς αγάπη
ΔΡΑΜΑ (2017)
Σκηνοθεσία: Αντρέι Σβιάνγκιντσεφ
Ερμηνείες: Ματβέι Νοβίκοφ, Αλεξέι Ροζίν, Μαριάνα Σπίβακ


Από την πλατφόρμα του Cinobo επιλέγουμε το τελευταίο έργο του Ρώσου δεξιοτέχνη Αντρέι Σβιάνγκιντσεφ, το οποίο περιγράφει τη διάλυση μιας οικογένειας. Η Ζένια και ο Μπόρις είναι έτοιμοι για ένα άσχημο διαζύγιο.

Απεχθάνονται ο ένας τον άλλο, ενώ και οι δύο έχουν ήδη κάνει το επόμενο βήμα στη ζωή τους, βρίσκοντας άλλους συντρόφους. Μοναδική «εκκρεμότητα» είναι ο 12χρονος γιος τους Αλιόσα, τον οποίο πολύ κυνικά ετοιμάζονται να παρατήσουν σε οικοτροφείο. Η αιφνίδια εξαφάνισή του, ωστόσο, θα θέσει σε λειτουργία ένα νέο (συναισθηματικό) μηχανισμό, που θα επανακαθορίσει τις ζωές τους.

Μέσα από το φιλμ αναδύεται μια κοινωνία που μοιάζει να βρίσκεται στα όρια της απόλυτης σήψης. Η πρόσκαιρη απόλαυση, οι μικροεγωισμοί και οι ματαιότητες κυριαρχούν στις ζωές ανθρώπων δίχως σοβαρούς στόχους και δεσμούς μεταξύ τους. Από την άλλη, ο Σβιάνγκιντσεφ φυτεύει και τον σπόρο της ελπίδας: η ομάδα διάσωσης, που ανιδιοτελώς κάνει έρευνες για τον εντοπισμό του παιδιού είναι το παράδειγμα της αλληλεγγύης που αποτελεί τον μόνο φωτεινό φάρο μέσα στο σκοτάδι της αδιαφορίας.

HOME CINEMA

Ενα διαμαντάκι για τη γυναικεία απελευθέρωση

Unorthodox
ΔΡΑΜΑ (2020)
Δημιουργός: Αννα Γουίνγκερ
Ερμηνείες: Σίρα Χάας, Αμίτ Ραχάβ, Τζεφ Γουίλμπους

Η καλύτερη ίσως σειρά που είδαμε το τελευταίο δίμηνο στο Netflix είναι το μίνι διαμαντάκι «Unorthodox», το οποίο μας ξεναγεί στον παράλληλο κόσμο των υπερορθόδοξων Εβραίων της Νέας Υόρκης. Η Εστι, μια νεαρή κοπέλα που πνίγεται μέσα στους μυριάδες κανόνες και στον δυστυχισμένο γάμο της, αποφασίζει να το σκάσει για το Βερολίνο, όπου ζει και η μητέρα της. Εκεί θα κάνει για πρώτη φορά στη ζωή της πραγματικούς φίλους και θα προσπαθήσει να πραγματοποιήσει τα όνειρά της, ωστόσο οι ομόδοξοι της δεν θα την αφήσουν σε ησυχία. Ο νεαρός σύζυγος μαζί με έναν αδίστακτο φίλο του περνούν άρον άρον τον Ατλαντικό προκειμένου να τη φέρουν πίσω στο… μαντρί.


Η μικροσκοπική Σίρα Χάας από το Ισραήλ αποδεικνύεται εξαιρετική στον κεντρικό ρόλο της Εστι.

Τα τέσσερα επεισόδια της σειράς ολοκληρώνουν εξαιρετικά μια γυναικεία ιστορία απελευθέρωσης από ένα καταπιεστικό περιβάλλον. Αρχικά την προσοχή του θεατή τραβάει ακριβώς η κωμικοτραγική κατάσταση που εκτυλίσσεται σε μια γειτονιά της Νέας Υόρκης, στον 21ο αιώνα. Εκεί τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τη θρησκεία· ο ραβίνος είναι δικαστής, αστυνόμος, γιατρός και γενικός… επιθεωρητής μιας αυστηρότατα δομημένης κοινότητας, όπου οι άνδρες είναι αφιερωμένοι στα θρησκευτικά καθήκοντα, ενώ οι γυναίκες μοιάζουν πιο πολύ με μηχανές αναπαραγωγής «για να αναπληρώσουμε τα έξι εκατομμύρια του Ολοκαυτώματος», όπως λένε χαρακτηριστικά.

Η αφήγηση κινείται διαρκώς εμπρός-πίσω στον χρόνο, καθώς η πρωταγωνίστρια ανακαλεί σταδιακά τα γεγονότα που την οδήγησαν στην απόφαση της φυγής. Η μικροσκοπική Σίρα Χάας από το Ισραήλ αποδεικνύεται εξαιρετική στον κεντρικό ρόλο της Εστι, μιας κοπέλας που πρέπει να ξεπεράσει την ίδια της την ταυτότητα, προκειμένου να βρει την ευτυχία. Το ελευθεριακό Βερολίνο είναι για εκείνην ένας τελείως καινούργιος κόσμος και για εμάς συναρπαστικό που τη βλέπουμε να τον γνωρίζει. Φυσικά, η σειρά δεν αποφεύγει και κάποια κλισέ, συνολικά ωστόσο κρατάει υψηλό το επίπεδό της και χάρη στη μικρή διάρκεια βλέπεται απνευστί.

Πηγή: kathimerini.gr

www.apenanti.gr

15 ρόλους σε ταινίες που αρνήθηκε ο Αλ Πατσίνο

15 ρόλοι σε ταινίες διαμάντια που αρνήθηκε ο Αλ Πατσίνο. Από το Star Wars μέχρι το Αποκάλυψη τώρα…

Στις 25 Απριλίου ο αγαπημένος μας Αλ Πατσίνο έγινε ογδόντα χρόνων και πλέον έχοντας πίσω του μια θρυλική καριέρα είναι σίγουρο πως θα μπει στο πάνθεον των μεγάλων θρύλων του Χόλιγουντ. Από τον «Σημαδεμένο» και το «Σέρπικο» μέχρι τον «Νονό», και από το «Άρωμα γυναίκας» μέχρι το φετινό «Irishman», o μοναδικός Πατσίνο έχει στο ενεργητικό του αξιομνημόνευτους ρόλους, που του έχουν χαρίσει μια σελίδα στην ιστορία τη Έβδομης Τέχνης.

Όμως ο ίδιος σε μια συνέντευξή του στον Λάρι Κινγκ έχει παραδεχτεί πως δεν έχει καλό ένστικτο όσον αφορά στις επιλογές του και πως συχνά έχει απορρίψει προτάσεις που τελικά είχαν μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία.

Ποιους ρόλους λοιπόν αρνήθηκε να παίξει;

H συμμορία των ψυχρών δολοφόνων (1971)

Αν και είχε αρχικά συμφωνήσει να πρωταγωνιστήσει σε αυτή την γκανγκστερική κωμωδία, τελικά την τελευταία στιγμή έκανε πίσω για να παίξει στον «Νονό» του Κόπολα. Ο παραγωγός Ρόμπερτ Έβανς χρειάστηκε να ζητήσει πολλές χάρες για να τον απεμπλέξει από τη συμφωνία, όμως σε αυτή την περίπτωση φαίνεται πως ο Αλ είχε δίκιο.

Λένι, ο Βρομόστομος (1974)

Ο ίδιος έχει παραδεχτεί και πάλι στον Λάρι Κινγκ ότι έχει μετανιώσει που απέρριψε τον ρόλο του Λένι στην ταινία του Μπομπ Φόσι, ο οποίος τελικά δόθηκε στον Ντάστιν Χόφμαν. Όταν διάβασε το σενάριο, θεώρησε ότι δεν του ταιριάζει, όταν όμως είδε την ταινία συνειδητοποίησε πως τελικά θα ήθελε να είχε πει το ναι. Παρόλα αυτά ο Πατσίνο δήλωσε γενναιόδωρα πως η ερμηνεία του Χόφμαν ήταν συγκλονιστική.

Star Wars (1977)

Οι φήμες για τους ηθοποιούς που απέρριψαν τον ρόλο του Χανς Σόλο, ο οποίος τελικά πήγε στον Χάρισον Φορντ, οργίαζαν για δεκαετίες μέχρι που το 2013 ανοιχτά ο Πατσίνο παραδέχτηκε ότι του είχε γίνει πρόταση για τη συγκεκριμένη ταινία, όμως εκείνος δεν την δέχτηκε, γιατί δεν κατάλαβε το σενάριο.

Στενές επαφές τρίτου τύπου (1977)

Ακόμα μια σημαντική ταινία επιστημονικής φαντασίας, αυτή τη φορά σε σκηνοθεσία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, που ο Πατσίνο αρνήθηκε. Δεν ήταν ο μόνος όμως, γιατί πριν τελικά πέσουν οι υπογραφές με τον Ρίτσαρντ Ντρέιφους, ο σκηνοθέτης είχε κάνει κρούση στον Στιβ ΜαΚουίν, στον Τζακ Νίκολσον, στον Ντάστιν Χόφμαν, στον Ττζιν Χάκμαν και στον Τζέιμς Κάαν.

Slap Shot (1977)

Ο ίδιος έχει παραδεχτεί πως θα ήθελε να έχει κάνει αυτή την ταινία, όταν όμως την πρότεινε στον σκηνοθέτη Τζορτζ Ρόι Χιλ εκείνος ήθελε να μετατρέψει τον πρωταγωνιστικό ρόλο από παίκτη του χόκεϊ σε παγοδρόμο. Αυτό δεν άρεσε καθόλου στον Πατσίνο, που θεώρησε ότι δεν θα μπορούσαν με τίποτα να έχουν μια καλή συνεργασία.

Μέρες ευτυχίας (1978)

Παρόλο που ο Πατσίνο αγαπάει τον Τέρενς Μάλικ και τις ταινίες του, δεν δέχτηκε αυτό τον ρόλο που έμελλε να γίνει το εφαλτήριο μιας σπουδαίας καριέρας για τον Ρίτσαρντ Γκιρ.

Ο γυρισμός (1978)

Ο ρόλος που τελικά χάρισε ένα Οσκαρ στον Γιον Βόιτ, αρχικά προοριζόταν για τον Αλ, αλλά επειδή εκείνος περίμενε μια απάντηση για το αν τελικά θα συμμετάσχει στο «Γεννημένος την τετάρτη Ιουλίου» του Όλιβερ Στόουν απέρριψε τη πρόταση.

Κράμερ εναντίον Κράμερ (1979)

Ο Πατσίνο δεν διάβασε καν το σενάριο αυτής της ταινίας, γιατί όπως έχει ομολογήσει πίστεψε από ένστικτο ότι δεν ήταν κάτι που τον αφορούσε. Και μάλλον γι’ αυτό αρκετά χρόνια αργότερα παραδέχτηκε πως η διαίσθησή του δεν του βγαίνει πάντα σε καλό.

Aποκάλυψη τώρα (1979)

Έχοντας κάνει δυο ταινίες με τον Κόπολα, ήξερε καλά τις συνήθειες του μεγάλου σκηνοθέτη, οπότε δεν πίστευε πως θα ήταν καλό γι’ αυτόν να ξαναδουλέψει μαζί του. Μάλιστα του είχε πει πως είναι σίγουρος πως θα του δίνει οδηγίες από ένα ελικόπτερο ενώ αυτός θα παλεύει για πέντε μήνες στο σετ, πράγμα που δεν του άρεσε καθόλου. Τελικά τα γυρίσματα κράτησαν πολύ περισσότερο, αφού τελείωσαν μετά από 16 μήνες.

Ράμπο: Το πρώτο αίμα(1982)

Εδώ οι απόψεις διίστανται για τους λόγους που οδήγησαν τον Αλ να πει όχι στον Ράμπο. Κάποιοι ισχυρίζονται πως ο ίδιος δεν άντεχε τόση βία, αλλά λένε πως ο μεγάλος ηθοποιός είχε τις ενστάσεις του σχετικά με τη σκιαγράφηση του χαρακτήρα, που τον ήθελε λίγο πιο τρελό.

Ο Μπάτσος του Μπέβερλι Χιλς (1984)

Παραδόξως η συγκεκριμένη ταινία είχε προταθεί αρχικά στον Μάρτιν Σκορσέζε και στη συνέχεια στον Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ για να τη σκηνοθετήσουν και πολλοί διάσημοι μεταξύ των οποίων και ο Πατσίνο είχαν αρνηθεί τον ρόλο, που εκτόξευσε τον Έντι Μέρφι.

Πολύ σκληρός για να πεθάνει (1988)

Λακωνικός στις δηλώσεις του σχετικά με αυτή την ταινία, ο Πατσίνο απλώς έχει πει για τον Μπρους Γουίλις που τελικά πρωταγωνίστησε στο φιλμ, πως «έδωσε στο αγόρι μια καριέρα».

Ο ωραίος Τζόνι (1989)

Παρόλο που αυτός ο ρόλος του άρεσε πολύ και μάλιστα έχει επαινέσει τον Μίκυ Ρουρκ για την ερμηνεία του, ο Πατσίνο είχε αντιρρήσεις στο να τον αναλάβει γιατί δεν του άρεσε το φινάλε. Και μιας και δεν κατάφεραν να βρουν μια λύση που να ικανοποιεί όλες τις πλευρές αποχώρησε από το όλο πρότζεκτ.

Snake Eyes (1998)

To 1997 ο Πατσίνο και ο Μπράιαν Ντε Πάλμα είπαν να ανανεώσουν τη συνεργασία τους μετά από τον Σημαδεμένο, και την «Υπόθεση Καρλίτο». Όμως μετά από μήνες διαπραγματεύσεων φαίνεται πως δεν μπορούσαν να καταλήξουν σε συμφωνία κι έτσι ο ρόλος τελικά δόθηκε στον Γκάρι Σινίζ.

Pretty woman (1990)

Ίσως δεν μπορείτε εύκολα να πιστέψετε ότι ο ρόλος του Γκιρ είχε προταθεί στον Αλ Πατσίνο, όμως η αρχική πρόθεση των δημιουργών δεν ήταν μια ανάλαφρη ρομαντική κομεντί. Πάντως ο γνωστός σταρ έχει πει σχετικά με αυτό τον ρόλο πως δεν ένιωθε ότι έχει κάποια σχέση μαζί του και γι’ αυτό προτίμησε να μην τον παίξει.

www.bovary.gr

Διαδικτυακά Γυμνάσια Λύκεια

Διαδικτυακά Γυμνάσια Λύκεια: Καθιερωμένη διεθνώς εκπαιδευτική πρακτική που προσφέρει λύσεις…

Κλειστά σχολεία λόγω πανδημίας, μαθητές σε υποστελεχωμένα σχολεία δυσπρόσιτων περιοχών, ομογενείς που επιθυμούν την απόκτηση τίτλου σπουδών διαφορετικού από τη χώρα στην οποία κατοικούν, μαθητές σε κατ’ οίκον θεραπεία, νοσηλευόμενοι για παρατεταμένο χρονικό διάστημα σε μονάδες υγείας, μαθητές με χρόνια κινητικά προβλήματα, ή με διαταραχές συμπεριφοράς που απαιτούν ιδιαίτερες συνθήκες μάθησης. Και φυσικά ο κατάλογος δεν περιορίζεται εδώ. Όλα τα παραπάνω αποτελούν περιπτώσεις όπου η φυσική παρουσία στο σχολείο είναι αδύνατη. Να προσθέσουμε και την κατηγορία που νομικά δεν υφίσταται ακόμη στην Ελλάδα αλλά αποτελεί συνήθη και συνεχώς διαδιδόμενη πρακτική στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη, την ελεύθερη κατ’ οίκον παροχή εκπαίδευσης. Σε όλες τις παραπάνω συνθήκες, η διαδικτυακή εκπαίδευση έχει δώσει τη λύση, εξασφαλίζοντας το δικαίωμα στη μόρφωση σε παιδιά που αδυνατούν ή δεν επιθυμούν να  συμμετέχουν στο δημόσιο ή ιδιωτικό σχολείο.

Τί απαιτείται; Μία απλή ηλεκτρονική συσκευή και μία μέτρια σύνδεση στο διαδίκτυο από την πλευρά του μαθητή. Ένα άρτια οργανωμένο διαδικτυακό περιβάλλον και περιορισμένο σε αριθμό εξειδικευμένο διδακτικό προσωπικό από την πλευρά του παρόχου εκπαίδευσης. Το συνολικό κόστος λειτουργίας είναι μηδαμινό σε σχέση τη στελέχωση και λειτουργία δυσπρόσιτων σχολείων ή την απασχόληση προσωπικού για εξατομικευμένα μαθήματα, όπου απαιτείται.

Η εκπαιδευτική αυτή πρακτική που ξεκίνησε από την τριτοβάθμια εκπαίδευση με την άνθιση τόσο των webinars όσο και την παροχή τίτλων σπουδών ανοιχτής και εξ’αποστάσεως εκπαίδευσης επεκτάθηκε τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια και στο χώρο της δευτεροβάθμιας και μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αρχικά στην Αμερική με εκατοντάδες διαδικτυακά σχολεία, αλλά και στην Κεντρική Ευρώπη με αρκετές δεκάδες σχολεία εκεί. Το νομοθετικό πλαίσιο στις χώρες που λειτουργούν τέτοιοι πάροχοι εκπαίδευσης έχει προσαρμοστεί στις ανάγκες της αγοράς και επιτρέπει την απόκτηση απολυτήριου τίτλου σπουδών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης από ιδιωτικούς παρόχους εκπαίδευσης υπό την κρατική εποπτεία. Η νομοθεσία ορίζει δε ότι η λειτουργία αυτών των διαδικτυακών σχολείων ακολουθεί όλους τους κανόνες που διέπουν τα σχολεία φυσικής παρουσίας (πρόγραμμα σπουδών, ωρολόγιο πρόγραμμα, ημερομηνίες εξετάσεων, οργανόγραμμα σχολείου κτλ) με μόνη διαφορά την έλλειψη φυσικής παρουσίας σε συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο. Ο γεωγραφικός αυτός χώρος έχει αντικατασταθεί από διαδικτυακό χώρο (Canvas, Adobe Connect classrooms) που ακολουθεί την οργάνωση ενός σχολείου.

Τί από όλα αυτά συμβαίνει στην Ελλάδα; Ως προς το σκέλος των συνθηκών που εμποδίζουν τη φυσική παρουσία μαθητών στο σχολείο, ισχύει ότι ακριβώς και στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου. Για ένα πλήθος λόγων που υφίστανται είτε παροδικά είτε μόνιμα οι μαθητές στερούνται του δικαιώματος στην εκπαίδευση. Στη χώρα μας προσθέτουμε και το επιπλέον χαρακτηριστικό της απώλειας διδακτικών ωρών σε συγκεκριμένες ειδικότητες σε μαθητές υποστελεχομένων σχολείων σε δυσπρόσιτες ηπειρωτικές περιοχές ή μικρότερα νησιά. Ως προς το σκέλος της νομοθεσίας που να επιτρέπει τη λειτουργία αυτής της μορφής εκπαίδευσης και την παροχή ισότιμου τίτλου σπουδών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης η Ελλάδα δεν έχει να επιδείξει κάτι αντίστοιχο με αυτό χωρών της Κεντρικής Ευρώπης. Το επίσημο διαδικτυακό σχολείο είναι απλώς ανύπαρκτο, και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά εφόσον νομικά δεν υφίσταται ούτε έχει προβλεφθεί κάτι τέτοιο. 

Σε διεθνές επίπεδο, οι χώρες που διατηρούν κλειστά σχολεία το τελευταίο χρονικό διάστημα, αναπληρώνουν την απώλεια διδακτικών ωρών μέσω της διαδικτυακής εξ’ αποστάσεως εκπαίδευσης. Στη χώρα μας η επικείμενη αναστολή λειτουργίας ολοένα και περισσότερων σχολικών μονάδων για λόγους υγείας με την απώλεια διδακτικών ωρών που θα επιφέρει καθιστούν την αναζήτηση εναλλακτικών μορφών αναπλήρωσης επιτακτική αλλά δυστυχώς η εφαρμογή τους καθίσταται μη πραγματοποιήσιμη  τη δεδομένη κρίσιμη χρονική περίοδο.

Θεωρώ ότι οι συνθήκες πλέον έχουν ωριμάσει από πλευράς πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας για την εξασφάλιση ισότιμων ευκαιριών μόρφωσης για όλους τους μαθητές ανεξάρτητα από τον τόπο διαμονής τους, την κατάσταση της σωματικής ή ψυχικής υγείας τους, τα κινητικά τους προβλήματα, ή τέλος γιατί όχι και της ελεύθερης επιλογής των γονιών τους για κατ’ οίκον ή σχολική εκπαίδευση. Και αν το τελευταίο ακούγεται ουτοπικό σε μια χώρα που η κρατική παρέμβαση εμποδίζει ακόμα και την ελεύθερη εγγραφή μαθητών στο σχολείο επιλογής τους, επιβάλλεται τουλάχιστον η θεσμοθέτηση ίσων ευκαιριών στη μόρφωση για τις υπόλοιπες κατηγορίες μαθητών που αναφέρθηκαν πιο πάνω.

Thomas Georgas www.apenanti.gr

1 4 5 6 7 8 17