O good job nicky με το «January 8th» στο TOP20 του Official Airplay Chart!

O ταλαντούχος και αινιγματικός 25χρονος καλλιτέχνης good job nicky, με το ξεχωριστό του παρουσιαστικό, στιλ και αισθητική, ήρθε να ταράξει τα νερά τόσο με το συγκλονιστικό δισκογραφικό ντεμπούτο του με τίτλο «January 8th» που κυκλοφορεί από την Cobalt Music, όσο και με το καθηλωτικό βίντεο που σπάει όλα τα ρεκόρ για πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη (και μάλιστα με αγγλικό στίχο!), έχοντας συγκέντρωσει πάνω από ένα εκατομμύριο views και με το τραγουδι να βρίσκεται στοTOP20 του Οfficial Airplay Chart!

Ο good job nicky που υπογράφει εξ ολοκλήρου τον αγγλικό στίχο και μέρος της σύνθεσης μαζί με τον καλό του φίλο Ερμή Γεραγίδη, δέχτηκε από μικρός έντονες καλλιτεχνικές επιρροές μέσα στο οικογενειακό του περιβάλλον, ανοίγοντας τώρα τον δικό του προσωπικό μουσικό δρόμο, που αναφέρεται στις παγκόσμιες τάσεις και φαντάζει εντελώς πρωτότυπος για τα ελληνικά πράγματα.

Δελτίο Τύπου

Ο Sir Tom Jones κυκλοφορεί ένα υπέροχο νέο single…«Talking Reality Television Blues».

Ο Sir Tom Jones κυκλοφορεί ένα υπέροχο νέο single…! Ο κριτής του «The Voice» τραγουδά τo «Talking Reality Television Blues».

Ο Tom Jones ανακοίνωσε τα σχέδια του για την κυκλοφορία ενός ολοκαίνουριου album από διασκευές και μαζί παρουσιάζει το πρώτο δείγμα του μια επανεκτέλεση του «Talking Reality Television Blues» του Todd Snider.

H διασκευή ακολουθεί το στυλ των Radiohead και είναι το πρώτο επίσημο single από το «Surrounded By Time», το οποίο αποτελεί συνέχεια του δίσκου του «Long Lost Suitcase» του 2015. To album έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 23 Απριλίου.

«Ήμουν εκεί όταν ξεκίνησε η τηλεόραση δεν ήξερα ότι θα γινόμουν μέρος της αλλά θα μπορούσε να είναι αυτή η δύναμή της, να μας θυμίζει πόσο υπέροχοι, τρελοί και εφευρετικοί είμαστε, αλλά και πόσο τρομακτική μπορεί να είναι η πραγματικότητα που αντανακλά», είπε ο Jones.

Το νέο album του Jones είναι σε συμπαραγωγή των Ethan Johns και Mark Woodward και περιλαμβάνει επίσης ολοκαίνουριες εκδοχές/διασκευές σε τραγούδια των Bob Dylan, Cat Stevens, Bobby Cole, Michael Kiwanuka & Paul Butler κ.α.

To “Talking Reality Television Blues” του Todd Snider κυκλοφόρησε το 2019 και συμπεριλαμβανόταν στον δίσκο του “Cash Cabin Sessions, Vol. 3”  που κυκλοφόρησε μέσω των Aimless Records / Thirty Tigers.

Ηλέκτρα Λήμνιου www.soundarts.gr

Fifties και ξερό ψωμί. Τα ανεπανάληπτα 50s στην «εντατική»

Fifties και ξερό ψωμί. Τα ανεπανάληπτα 50s στην «εντατική» Η δεκαετία του 50 εκπέμπει s.o.s. γιατί κινδυνεύει να την «καταπιεί» ο χρόνος…

Μεγάλα ονόματα του παρελθόντος, αν και υπήρξαν στην εποχή τους million sellers καλλιτέχνες, όπως οι Platters, οι Drifters ή ο Fats Domino κι ένα σωρό άλλα ονόματα, είναι ξεχασμένα σήμερα και τείνουν προς εξαφάνιση, ενώ παραμένουν σχεδόν άγνωστα στους σημερινούς νέους. Οι δίσκοι των Fifties είναι πια στριμωγμένοι και σκονισμένοι στα κάτω ράφια των δισκοπωλείων και σπανίως πια ανανεώνονται καθώς έχουν περάσει σχεδόν στα αζήτητα. Μοναδική εξαίρεση οι δίσκοι του «βασιλιά του Rock’n’Roll» που εξακολουθούν να έχουν αναλογικά πωλήσεις.

Είναι αλήθεια ότι ο χρόνος πάει να καταπιεί τη δεκαετία του 50. Την πιο αδικημένη απ’ όλες τις δεκαετίες καθώς εκτός των σημαντικών Rock’n’ Roll Revival στις αρχές της δεκαετίας του 70 την οποία προϋπάντησαν οι Sha Na Na με την εμφάνισή τους στο Woodstock και κορυφώθηκε η αναβίωση με την ταινία «Grease» το 1978 και ένα δεύτερο revival στη δεκαετία του 80, τα Fifties δεν επανήλθαν έως σήμερα στη μόδα. Αντίθετα υπάρχουν συνέχεια αναβιώσεις της δεκαετίας του 60.

Όλη η αναβίωση των Fifties στην Αθήνα της δεκαετίας του 80 σε μια φωτογραφία. Από αριστερά: Μάρκος, Άγγελος ή Τσιτσαίος ή Ζιτσαίος, Ανέστης και ο Πέρης με την μηχανή. (Φωτογραφία αρχείου Γ. Αλεξίου)

ROCKABILLY ATHENS 80s

O Tom Jones σε μια πολύ πρόσφατη συνέντευξή του στο NME επανέφερε τα Fifties ως κύρια επιρροή του, κατονομάζοντας τα ινδάλματά του, το πρώτο τραγούδι που άκουσε, το πρώτο τραγούδι με το οποίο ερωτεύτηκε, τον πρώτο δίσκο που αγόρασε (Jerry Lee Lewis Jerry Lee Lewis), το πρώτο τραγούδι που τον έκανε να θέλει να χορέψει (Bill Haley See You Later Aligator), την πρώτη ταινία που είδε, αλλά και το τραγούδι που θέλει να παίξουν στην κηδεία του (Jerry Lee Lewis Great Balls Of Fire), όλες τα βιώματά του ήταν από την δεκαετία του 50.

Ο John Lennon είχε πει κάποτε ότι «πριν τον Έλβις δεν υπήρχε τίποτα». Όπως επίσης και «αν δοθεί ένα άλλο όνομα στο Rock’n’Roll» θα είναι αυτό του Chuck Berry». Το Rock’n’Roll ήταν η βάση όχι μόνον του Lennon, αλλά και όλων των «Σκαθαριών» για να ασχοληθούν με την μουσική κάτι που είναι εμφανές στο ρεπερτόριο με το οποίο ξεκίνησαν, αλλά και τα πρώτα τραγούδια τους, ενώ είχαν επίσης αδυναμία σε ένα πολύ σκληρό τύπο, τον Larry Williams, του οποίου διασκεύασαν πετυχημένα κάποια τραγούδια του.

Οι Beatles στα πρώτα του βήματα παίζουν Rock’n’Roll με 50s στυλ.

Beatles with 50s look

Το ίδιο αργότερα και οι Led Zeppelin, οι Who και πολλά άλλα ιστορικά συγκροτήματα οφείλουν στα Fifties το ότι έγιναν μουσικοί ή τραγουδιστές πιάνοντας ένα όργανο στα χέρια τους, θαυμάζοντας τον Elvis Presley, όπως και ο Freddie Mercury.

O Elvis φαίνεται να κρατά ζωντανό έστω στην «εντατική» το Rock’n’Roll έως σήμερα, αν και ο ίδιος ως φυσική παρουσία είναι απόντας από το 1977.

Είναι γνωστή και η αδυναμία που είχε στα Fifties ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, τα οποία ήταν κύρια επιρροή κάτι που είναι εμφανές στα τραγούδια του, ο οποίος θαύμαζε ιδιαίτερα τον Elvis και τις ορχήστρες του ’50. Έχει κυκλοφορήσει και το δίσκο «Fifties και Ξερό Ψωμί» τo 1995, όπου στο εξώφυλλο χορεύει Rock’n’Roll με την Αγγελική Μπαζίγου.

Το look του Elvis στα 70s υιοθέτησαν οι Έλληνες ροκαμπιλάδες.

Elvis idol

Ο τελευταίος επιζών της μεγάλης εκείνης σχολή του ’50 είναι ο Jerry Lee Lewis, o γνωστός «Killer», ένας ζωντανός θρύλος.

Τα Fifties υπήρξαν η βάση του Rock’n’Roll όπως εξελίχθηκε μέσα στις δεκαετίες. Ας θυμηθούμε ότι ο Keith Richards όταν πρωτοσυνάντησε στις 17 Οκτωβρίου του 1961 τον Mick Jagger στην πλατφόρμα 2 του ηλεκτρικού σταθμού στο Ντάρτφορντ είχε παραμάσχαλα ένα δίσκο του Chuck Berry κι ένα του Muddy Waters.

Clyde McPhatter

Clyde McPhatter

Ο Clyde McPhatter από τις ενδοξότερες μορφές των Fifties, ιδρυτής των θρυλικών Drifters, στα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν αλκοολικός και τραγουδούσε κάθε βράδυ για 45 δολάρια τις μεγαλύτερες επιτυχίες του σ’ ένα μικρό κλαμπ. Όταν πήγε να τον συναντήσει η δημοσιογράφος Marcia Vance, εμφανίστηκε ως θαυμάστριά του, αλλά μόλις το άκουσε αυτό ο Clyde της είπε : «Δεν έχω θαυμαστές». Πέθανε ξεχασμένος στις 13 Ιουνίου 1972 στη Νέα Υόρκη.

H ιστορία του Rock’n’Roll αρχίζει όταν στις 12 Απριλίου ο «Πατέρας του Rock’n’Roll» Bill Haley ηχογράφησε το εμβληματικό τραγούδι της εποχής «Rock Around The Clock» για τις ανάγκες της ταινίας «Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακα» που προβλήθηκε ένα χρόνο μετά δημιουργώντας θύελλα στους τηνέιτζερς. Έτσι το Rock’n’Roll ξεκίνησε την πορεία του σαν κοινωνικό φαινόμενο πια.

Kay Starr – Rock And Roll Waltz (1954)

H λέξη Rock’n’Roll πρωτοεμφανίστηκε πριν την έκρηξη του στο τραγούδι της Αμερικανίδας Jazz τραγουδίστριας Kay Starr «Rock And Roll Waltz» τo 1954, μια σύνθεση των Shorty Allen Roy Alfred που έφθασε στο Νο1 του βρετανικού τσαρτ. O boogie woogie ρυθμός του με rock’n’roll riffs ήταν ένα από τα πολλά μουσικά στυλ των Fifties.

Η Jazz, όπως και η Country, το Blues και το Rhythm’n’Blues μπολιάστηκε με τον νέο αυτό ξέφρενο ρυθμό του Rock’n’Roll και υπήρχε ηχητική ποικιλομορφία. Η περίοδος που άκμασε και αφορά το κείμενο αυτό είναι από το 1955 έως το 1962. Στην συνέχεια εξελίχθηκε μέσα από καινούργια μουσικά ρεύματα και αλλάζει συνέχεια ρυθμό, ιδιαίτερα μετά την βρετανική εισβολή και τους Beatles.

O Bobby Darin και οι «Μπόμπηδες»

Η Αμερική, η χώρα απ’ όπου ξεκίνησε η μουσική αυτή, προερχόταν τότε από τον πόλεμο και ο κόσμος είχε ανάγκη να ξεφύγει από την σκοτούρα, να ακούσει κάτι ανάλαφρο, πέρα από τον ήχο των ορχηστρών που κυριαρχούσαν τότε. Έτσι αγκάλιασε τον ρυθμό του Rock’n’Roll και τους στίχους που μιλούσαν σε μεγάλο μέρος της θεματολογίας του για ανούσια πράγματα, όπως καραμέλες, γλειφιτζούρια, παγωτά και διάφορα τέτοια ελαφρά πράγματα, όπως η μεγάλη επιτυχία του Bobby Darin «Slpish Splash» το 1958.

Bobby Darin-Splish Splash

Οι διάφοροι «Μπόμπηδες» που ξεφύτρωσαν μετά τον Bobby Darin, όπως ο Bobby Vee ή ο Bobby Rydell αποτύπωναν την γλυκανάλατη τάση της εποχής. Ο Bobby Darin (Waldo Robert Cassotto), ιταλικής καταγωγής, πέραν της προαναφερθείσας μεγάλης επιτυχίας του ακολούθησε ένα δικό του δρόμο και υπήρξε επίσης σπουδαίος jazz – pop ερμηνευτής στις επόμενες δύο δεκαετίες, ενώ δοκίμασε και σαν ηθοποιός αλλά η βρετανική εισβολή στα μέσα του ’60 τον εξαφάνισε. Βρέθηκε να ζει σ’ ένα τροχόσπιτο μόνος μέχρι να ξεπεράσει την μελαγχολία του. Πέθανε στα τέλη του 1973 από καρδιακή προσβολή. Ο Darin αποτύπωσε όλο το κλίμα του ρομαντισμού του 50s στην μεγαλύτερή του επιτυχία «Dream Lover»…where are you?

Bobby Darin – Sandra Dee

Bobby Darin Sandra Dee

Ο Bobby Darin υπήρξε σύζυγος της ηθοποιού Sandra Dee (1960-67), περσόνα των Fifties, την οποία γνώρισε στην ταινία «Come September» το 1961 όπου πήρε την Χρυσή Σφαίρα του Πρωτοεμφανιζόμενου Ηθοποιού. Ασφαλώς ένα από τα δημοφιλέστερα ζευγάρια της εποχής. Στη δεκαετία του 60 ο Darin πήρε μέρος στην προεκλογική εκστρατεία του Robert F. Kennedy. Την ζωή του υποδύθηκε το 2004 στην ταινία «Beyond The Sea» ο Kevin Spacey, μεγάλος λάτρης του Darin.

Teens Idols και ρομαντισμός

Βrian-Ηyland

Βrian Ηyland

Τα πρώτα ινδάλματα της νεολαίας (Teens Idols) έκαναν την εμφάνισή τους. Τραγουδιστές όπως οι Pat Boone, Ricky Nelson, Frankie Avalon, Tommy Roe, Cliff Richard, Bryan Hyland που στα 16 του έγινε εκατομμυριούχος τραγουδώντας “Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polkadot Bikini” τον Ιούνιο του 1960 (Νο1 σε Αμερική και Βρετανία), ενώ ακολούθησε το «Sealed With A Kiss». Αυτά είναι μερικά από τα «καλά παιδιά» των Fifties, που ξετρέλαναν με το γλυκό πρόσωπό τους τα κορίτσια της εποχής και γνώρισαν επιτυχία, όπως επίσης το million sellers ντουέτο των Everly Brothers με το πιο ονειροπόλο τραγούδι της εποχής «All I Have To Do Is Dream» του ’58

Gene Vincent – Eddie Cochran

Gene Vincent Eddie Cochran

Από την άλλη υπήρχαν κάποιοι πιο «σκληροί» που έπαιζαν Rockabilly όπως οι Gene Vincent, Eddie Cochran, Johnny Burnette, Roy Head, Wanda Jackson, Jerry Lee Lewis, Carl Perkins, Buddy Knox. Aκόμη και ο ρομαντικός Roy Orbison στα πρώτα του βήματα, όπως και ο Ricky Nelson είχαν ένα πιο «βρώμικο» ήχο που ξεχώριζε και είχε το κοινό του, αλλά και ο πρόωρα χαμένος και τόσο επιδραστικός Buddy Holly στις πρώτες ηχογραφήσεις του στο Νάσβιλ (είναι συγκεντρωμένες στο δίσκο του «The Nashville Sessions» του 1975). Υπήρχαν βέβαια και εξαιρετικές μπαλάντες στο ρεπερτόριοo όλων, ρομαντικά τραγούδια που καθρέπτιζαν τον ψυχισμό τους.

Το Rockabilly ήταν το Rock’n’Roll των λευκών του Νότου. Ένας άγριος ρυθμός με κοφτά σόλο της ηλεκτρικής κιθάρας. Το πρώτο κομμάτι που άνοιξε το δρόμο ήταν το «That’s All Right» με τον Elvis Presley. Ήταν ο ήχος της Sun Records.

Ένας από τους λίγους μαύρους που τραγούδησαν λυπητερές μπαλάντες με τραγικούς στίχους διαθέτοντας τόση δύναμη και αυθεντικότητα ήταν ο Little Wille John, ο συνθέτης και πρώτος ερμηνευτής του «Fever» το 1956, ενός από τα πολυδιασκευασμένα τραγούδια, με πιο γνωστές τις εκτελέσεις των Elvis Presley και Peggy Lee. To τραγούδησε και η Beyonce το 2003.

Little willie John Fever

Ο ρομαντισμός που διέκρινε τα Fifties ήταν ένας σοβαρός λόγος που ξεπεράστηκαν σαν ήχος. Οι εποχές άλλαξαν και δεν χωρούσαν ρομαντισμούς και τραγούδια που μιλάνε για αγνές και αιώνιες αγάπες με αισθήματα. Έτσι παρατηρούμε σήμερα όσοι δεν γαλουχήθηκαν με την μουσική των Fifties να θεωρούν ξεπερασμένο και «γεροντίστικο» τον ήχο αυτό σνομπάροντας τη δεκαετία του 50, αν και μουσικόφιλοι. Ο κόσμος έχασε τον ρομαντισμό του και γι’ αυτό φτάσαμε εδώ που φθάσαμε.

Τα τραγούδια στα Fifties μιλούν για την αγνή αγάπη, την πρώτη αγάπη και παντοτινή, για γάμο, φεγγαρόφωτα, ουράνια τόξα, full moon, χρυσά όνειρα και ξεγνοιασιά. Η θέση της γυναίκας ήταν διαφορετική κι έτσι σήμερα μόνο ρομαντικές γυναίκες μπορούν να νοιώσουν την μουσική αυτή, όπως και άντρες. Κανείς όμως σε μια σκληρή εποχή όπου κυριαρχούν οι αριθμοί και το συμφέρον δεν θέλει να προβάλλει το συναίσθημα.

Johnny Ray

Johnny Ray

Ένας πολύ πετυχημένος τραγουδιστής υπήρξε ο Johnnie Ray με καταγωγή από την φυλή των ερυθρόδερμών Blackfoot. Τραγουδούσε τόσο συναισθηματικά που έκλαιγε. Έτσι τον ονόμασαν «Cry Guy». Έγινε million seller με την επιτυχία του «Cry» μένοντας επί 11 εβδομάδες στο Νο1 στην Αμερική!

Ένας σπουδαίος και πολύ ρομαντικός μουσικός, ο Del Shannon ξεκίνησε παίζει κιθάρα και να τραγουδά από τα 14 του, γνώρισε μεγάλη επιτυχία από το ξεκίνημα της καριέρας του με το «Runaway» το 1961, αλλά μετά δεν είχε ανάλογη με αυτήν επιτυχία, αν και μερικά τραγούδια του μπήκαν στο Τοπ-10, Αμερικής και Βρετανίας. Κάποια στιγμή αποσύρθηκε και ένοιωσε άβολα στον σημερινό κόσμο και μετά από χρόνια κατάθλιψης «φεύγοντας» στις 8 Φεβρουαρίου του 1990 άφησε ένα γράμμα που εξηγούσε ότι αισθάνεται ξένος σε αυτή τη γη και γι’ αυτό εγκαταλείπει τα εγκόσμια.

Από τους πρωτοπόρους του ρομαντικού στοιχείου υπήρξαν οι ΙταλοΑμερικανοί τραγουδιστές που όπως και να το κάνεις το έχουν στο αίμα τους. Μεταξύ αυτών καλλιτέχνες όπως οι Paul Anka, Bobby Darin, Dion DiMucci, Perry Como, Frankie Avalon, Frank Sinatra, Frankie Laine, Louis Prima, Vic Damone, Al Martino, Tony Bennett και φυσικά η Connie Francis (Constance Franconero) και η Annette Funicello χάρισαν στην ιστορία μια σειρά από ρομαντικές επιτυχίες κι έγραψαν ιστορία.

Annette Funicello

annette funicello

Η γυναίκεια παρουσία στα Fifties είναι εξίσου σημαντική. Πρώτα απ’ όλες το παιδί θαύμα η «Little Miss Dynamite» Brenda Lee που ηχογραφούσε από τα 12 της χρόνια όπως και η Annette Funicello, γνωστή ως Annette σκέτο, βγήκε στο τραγούδι από τα 12 της και προωθήθηκε ως τραγουδίστρια για πολύ νεαρό ακροατήριο αγοριών από την Disney, ενώ ήταν επίσης παρούσα στις beach-party ταινίες.

Επίσης η Wanda Jackson που τραγουδούσε με αγριότητα «Let’s Have A Party», η πρώτη και σημαντικότερη τραγουδίστρια της Rock’n’Roll εποχής Connie Francis και αργότερα μετά την έλευση των Beatles, παγκόσμια τραγουδίστρια, όταν στράφηκε σε ένα άλλο κοινό τραγουδώντας σε διάφορες γλώσσες και γνώρισε επιτυχίες σε πολλές χώρες, όπως και η διεθνής Ιταλό-Γαλλίδα τραγουδίστρια Caterina Valente. Επίσης μεταξύ άλλων οι Doris Day, Eydie Gorme, Lavern Baker, Ann Margret, Patsy Cline, Peggy Lee, Timi Yuro, Earth Kitt, Shelley Fabares, Sarah Vaughan, Mary Wells, Lesley Gore, Rosemary Clooney, Patti Page, Julie London ήταν στις πετυχημένες ερμηνεύτριες σε ένα μακρύ κατάλογο.

Caterina Vakente

Caterina Valente

Doo -Wop

Έναν ιδιαίτερο τόνο στα Fifties έδωσαν τα φωνητικά συγκροτήματα στα οποία αποδίδεται ο όρος Doo Wop και αφορά ένα τραγουδιστικό στυλ των αμερικάνικών συγκροτημάτων R&B της δεκαετίας του 50 στο οποίο η βασική αρμονία των φωνητικών συχνά έβγαινε από απλές φράσεις όπως doo wop. Με επιρροές από την gospel ξεχώριζαν οι θρυλικοί Coasters, οι ανεπανάληπτοι Platters με τον βαρύτονο Tony Williams στην σύνθεσή τους, οι οποίοι άλλαζαν μέλη μέσα στις δεκαετίες και έφθασαν έτσι να δίνουν εμφανίσεις έως το μιλένιουμ.

Επίσης οι Drifters, Dominoes, Crows, Chords με το «Sh-Boom», Del Vikings, Penguins, Moonglows, Cadets, 5 Royales, Flamingos, Contours, Frankie Lymon and The Teenagers, Little Anthony and The Imperials, Hank Ballard and the Midnighters, Danny and The Juniors, Four Aces, Four Freshmen, Righteous Brothers, Velours, Olympics, Inkspots (τους μιμείται ο Elvis στο Are You Lonesome Tonight), οι Marcels με το «Blue Moon», οι Diamonds με μεγάλο χιτ «Little Darlin’» το 1957 αλλά και οι Mystics που για ήταν από τα αγαπημένα των Ελλήνων ροκαμπιλάδων.

The Marcels – Blue Moon (HD)

Τα γκρουπ αυτά συνήθως αποτελούνταν από τενόρο ή βαρύτονο lead τραγουδιστή με δεύτερο τενόρο ή βαρύτονο και μπάσες φωνές. Το στυλ αυτό ήταν γνωστό και σαν street-corner music καθώς μερικά συγκροτήματα τραγουδούσαν στους δρόμους της γειτονιάς τους ή στο υπόγειο σιδηρόδρομο. Το πρώτο γκρουπ που γνώρισε επιτυχία ήταν οι Orioles με το Crying In The Chapel το 1953.

Δυναμική συμμετοχή Doo-Wop σχημάτων δίπλα στους Larry Williams – Chuck Berry.

larry williams chuck berry

Από τα φωνητικά σχήματα πάμε στα Instrumentals γκρουπ που ήταν δύο ειδών, χορευτικά και μελωδικά. Από τις ορχήστρες των Percy Faith, Billy Vaughan, Don Costa, Perez Prado, Henry Mancini που είχαν επιτυχίες σε ταινίες της εποχής, το honky tonk στυλ του Bill Doggett ενέπνευσε πολλά γκρουπ να παίξουν boogie όπως οι Johnny and the Hurricanes, οι Astronauts, το ντουέτο (όργανο κιθάρα) Santo and Johnny με το «Sleepwalk», oι ντράμερ Sandy Nelson και Cozy Cole που έκανε επιτυχία «Topsy Part 2» το 1958. Το κομμάτι αυτό ήταν το μουσικό θέμα της παλιάς αστυνομικής σειράς αυτοτελών επεισοδίων που πρωταγωνιστούσε ο Γιώργος Κωνσταντίνου στην κρατική τηλεόραση στο ρόλο του Μολοχάνθη.

Επίσης o κιθαρίστας Duane Eddy, οι θρυλικοί Ventures που συνέχισαν για αρκετά χρόνια παίζοντας τις επιτυχίες κάθε χρονιάς με ένα δικό τους μοναδικό τρόπο και ο τεράστιος κιθαρίστας (Νο45 στους 100 του καλύτερους κιθαρίστες του Rolling Stone), οι Champs με το «Tequila» και οι Mar-keys με το «Last Night», οι οποίοι ήταν backing band σε πολλές ηχογραφήσεις της Stax και ο ινδιάνικης καταγωγής, Link Wray, που ανακάλυψε τις δυνατότητες της ηλεκτρικής κιθάρας και τις αντοχές των χορδών της. Έγινε δημοφιλής στα τέλη του ’50 με το θρυλικό ινστρουμένταλ «Rumble» (1958), το μόνο οργανικό κομμάτι που απαγορεύτηκε από το αμερικανικό ραδιόφωνο. Το ρεπερτόριό του είχε επίσης και τραγούδια που έγραφε και ερμήνευε ο ίδιος.

Link Wray

Link Wray Rumble

Επίσης ο εκπληκτικός οργανίστας Dave «Baby» Cortez, αλλά και ο επιδραστικός κιθαρίστας Chet Atkins με βάση τον ήχο του Νάσβιλ έως τους πιο σκληρούς Rock A Teens μέχρι ότου φθάσουμε στο κύμα της Surf μουσικής με τον Dick Dale. Και φυσικά στην Αγγλία οι Shadows (αρχική ονομασία Drifters) από το 1958 έως το 1970 (επακολούθησαν reunions) με τον κιθαρίστα Hank Marvin, οι οποίοι συνέχισαν χωρίς το Cliff Richard παίζοντας instrumental μουσική. Στις αρχές της δεκαετίας του 60 γνώρισαν επιτυχία συγκροτήματα όπως οι Routers με το «Let’s Go» και οι Marketts, όπως και ο ανεπανάληπτος οργανίστας Booker T. Με τους MG’s από τους κυριότερους εκφραστές του Memphis Sound, με την μεγάλη επιτυχία «Green Onions» το 1962.

Άλλες μορφές

Ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια R’n’B του ’50 ήταν ο Huey «Piano» Smith, καταπληκτικός πιανίστας και συνθέτης, ιδρυτής των Clowns. Είχε μεγάλες επιτυχίες όπως τα «Rocking Pneumonia And The Boogie Woogie Flu» το 1957 (το αναβίωσαν οι Flamin’ Groovies τo ’69), «Don’t You Just Know It» (1958), «Pop Eye» (1962). Μετά όμως από οικονομικά προβλήματα παράτησε την μουσική και αφιερώθηκε στη θρησκεία.

Huey «Piano» Smith

huey piano smith

Από R’n’B συγκροτήματα ξεκίνησε και ο πιανίστας Larry Williams από τη Νέα Ορλεάνη που έγινε αξιοσέβαστος Rock’n’Roll τραγουδιστής γράφοντας μεγάλες επιτυχίες (Short Fat Fannie, Bony Moronie, Dizzy Miss Lizzy, Lawdy Miss Clawdy, She Said Yeah, Slow Down) οι οποίες είχαν πορεία στο χρόνο από τις διασκευές τους με πρώτους τους Beatles να προσέχουν αυτό το ταλέντο και να διασκευάζουν τραγούδια του στους πρώτους δίσκους τους. Ο L.Williams στη δεκαετία του 70 συνελήφθη για διάφορες αταξίες του και στα τέλη του 1979 βρέθηκε νεκρός με μια σφαίρα στο κεφάλι.

Larry Williams

Larry Williams

Μεγάλη μορφή που όρθωσε το ανάστημά του απέναντι από τους ροκεντρολίστες του ’50 ήταν ο ιδιοφυής Ray Charles που μαζί με τον Sam Cooke θεωρούνται οι «πατέρες της Soul». Στον ήχο του η Jazz και το Blues γινόταν ένα με το R’n’B. Η αξία του ήταν τόσο τρανταχτή που ήταν ο πρώτος μαύρος καλλιτέχνης που εμφανίστηκε σε τηλεοπτικό σόου. Ο πρώτος μεγάλος δίσκος του βγήκε το 1957 και στην συνέχεια είχε μια σειρά επιτυχιών σφραγίζοντας τη δεκαετία του 50 με το «What’d I Say» το 1959 με φωνητικά από τις Raylettes (αργότερα Rayletes) με ενορχήστρωση Ralph Burns. Στις πρώτες του ηχογραφήσεις έχει επιρροές από τον Nat King Cole και τον James Brown. Άλλες μεγάλες επιτυχίες της εποχής ήταν τα, «Lonely Avenue» και «Hallelujah I Love Her So» (1956), «A Fool For You» και «I Got A Woman» (1957). Έμεινε τυφλός στα 6 του χρόνια από γλαύκωμα και σπούδασε μουσική για τυφλούς στη Φλόριδα.

Fats Domino

fats domino

Η ιστορία των million sellers πιανιστών Fats Domino και Little Richard είναι επίσης λίγο πολύ γνωστή. Ο πρώτος έπαιζε δημόσια πιάνο από 10 ετών και από το 1955 έως το 1960 έκανε την μία μετά την άλλη επιτυχία ξεκινώντας με το «Ain’t That A Shame» το ’55. O ήρεμος και χαρακτηριστικός ήχος του, ο ήχος της Νέας Ορλεάνης, και κάπως πένθιμος, άρεσε πολύ. Από την άλλη ο «Μικρός Ριχάρδος» είναι από τους πρωτομάστορες του Rock’n’Roll στην ιστορία του Rock’n’Roll. Ξεκίνησε τραγουδώντας Louis Jordan και Blues σε ύφος Ruth Brown. Η «μηχανή επιτυχιών» γνήσιου Rock’n’Roll από τον Little Richard σταμάτησε το 1959 όταν στράφηκε στη θρησκεία. Επανήλθε το 1964, αλλά τότε όλα είχαν αλλάξει στην μουσική.

O Bo Diddley με την κιθαρίστριά του Norma – Jean Wofford

Bo Diddley show

Σημαντικό ρολό στην εξέλιξη του R’n’R έπαιξε ο Bo Diddley με την άγρια, μπλουζίστικη μουσική του σ’ ένα εντελώς δικό του ρυθμό. Ευτυχώς παράτησε το βιολί που καταπιάστηκε αρχικά και με την κιθάρα του έπαιξε το τραγούδι του «Bo Diddley» το παρατσούκλι που του είχε από πιτσιρικάς όταν έπαιζε μποξ. Το ήχο του κόπιαραν πολλοί μουσικοί, ενώ το ομώνυμο τραγούδι του το έπαιξε κι ο Buddy Holly. Είχε μεγάλο σουξέ στα βρετανικά συγκροτήματα στα 60s και ιδιαίτερα στους Rolling Stones που έπαιξαν πολλά κομμάτια του (Mona, Hey Bo Diddley, Diddley Daddy κ.α.). Στην Αμερική επηρεάστηκαν επίσης σημαντικά γκρουπ όπως οι Doors, Quicksilver Messenger Servise, Bob Seger, Juicy Lucy κ.α. Ήταν ο πρώτος Rock’n’Roll σταρ που προσκαλέστηκε στο Ed Sullivan Show το 1955. Ήταν και καλογαφαγάς κι όταν ήρθε στην Ελλάδα για την συναυλία του στον Λυκαβηττό τίμησε με το παραπάνω τα σουβλάκια !

Bill HALEY & His Comets “R.O.C.K.”

Φυσικά θα ήταν μεγάλη παράλειψη αν δεν γράφονταν μερικές γραμμές παραπάνω σε αυτό το αφιέρωμα για τον γεννήτορα του Rock’n’Roll και των Fifties τον Bill Haley με το μοναδικό συγκρότημά του Comets. Τα πνευστά τους έδεναν τόσο όμορφα με την κιθάρα του Haley κι έτσι έφτιαξαν ένα ήχο άκρως ψυχαγωγικό και χορευτικό. Ο Bill Haley όταν τραγούδησε το Rock Around The Clock δεν ήταν νεαρός όπως οι ακόλουθοί του, αλλά ένας 30άρης ελαφρώς γεματούλης με το χαρακτηριστικό τσουλούφι του που είχε πίσω του θητεία από το 1945 στην Country και Western. Αφοσιώθηκε στο dance-hall στυλ του και ήταν από τους πρωτοπόρους στην αναβιώση του Rock’n’Roll Revival στις αρχές των 70ς πάντα μαζί με τους Κομήτες του. Ήταν πρώτος που συμπεριέλαβε τον όρο Rock στο τραγούδι του «R-O-C-K» που έπαιξε στην ταινία «Rock Around The Clock» του 1956. Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 1981, στα 55 του πιθανώς από ανακοπή. Ακολούθησε μικρή κηδεία παρουσία 75 ατόμων, το όνομά του όμως γράφτηκε με χρυσά γράμματα στα Fifties.

Sun Records

Το Million Dollar Quartet: Jerry Lee Lewis, Carl Perkins, Johnny Cash, Elvis Presley. Από τη φωτογραφία κόπηκαν μια φίλη του Elvis και ο ντράμερ του Carl Perkins, o WS “Fluke” Holland.

Million Dollar Quartet Elvis Jerry Lee Lewis Carl Perkins Johnny Cash

H δισκογραφική εταιρία που θεμελίωσε τον ήχο των Fifties ήταν η Sun Records του Sam Phillips στην οποία πρωτοηχογράφησαν μεταξύ άλλων οι Elvis Presley που προσέλκυσε και άλλους μουσικούς, Johnny Cash, Carl Perkins, Jerry Lee Lewis, που έγιναν γνωστοί ως Million Dollar Quartet. Τα τραγούδια που ηχογράφησε το Million Dollar Quartet στο στούντιο της Sun το 1956 κυκλοφόρησαν το 1981. Επίσης στο δυναμικό της ήταν οι Charlie Rich, Roy Orbison, Bill Justis, Conway Twitty. O ιδιοκτήτης της λάτρευε το Rhythm’n’Blues κι έτσι νοίκιασε ένα μικρό χώρο στην Union Avenue 706 στο Μέμφις του Τενεσί και την βάπτισε μ’ ένα αισιόδοξο όνομα, που συμβόλιζε μια νέα αρχή, μια νέα μέρα. Γρήγορα απέκτησε φήμη καθώς αντιμετώπιζε τους ντόπιους με σεβασμό και ειλικρίνεια και το αφεντικό της ήταν πρόθυμο ν’ ακούσει με υπομονή οποίον ήθελε να ηχογραφήσει στο στούντιό του. Το 1954 ανακάλυψε τον Elvis Presley κι έγινε η συγχώνευση της Country με το Rock’n’Roll και το Rockabilly. Ήταν ο ήχος της Sun Records, o ήχος της αμερικανικής λαϊκής κουλτούρας.

Γιάννης Αλεξίου www.ogdoo.gr

Πρόσωπο με πρόσωπο με τους Rolling Stones

Πρόσωπο με πρόσωπο με τους Rolling Stones. Δεν είναι και μικρό πράγμα να ευτυχήσω να τους δω από κοντά…

Στη δύσκολη περίοδο που διανύουμε χωρίς συναυλίες, χωρίς ζωντανή μουσική και επαφή με τους μουσικούς σκεπτόμουν πόσο τυχερός υπήρξα που είδα κάποτε από κοντά σε τρία στιγμιότυπα της ζωής μου όλα τα μέλη του συγκροτήματος που λατρεύω. Δεν είναι και μικρό πράγμα να ευτυχήσω να δω από κοντά τους Rolling Stones, όλους εκτός φυσικά τον μπασίστα τους, τον Bill Wyman, που έχει αποχαιρετήσει το γκρουπ εδώ και πολλά χρόνια.

Ήταν θυμάμαι η στιγμή που βρίσκομαι με τον φίλο φωτογράφο Γιάννη Κανελλόπουλο στην ρεσεψιόν του ξενοδοχείου Intercontinental στο Ζάγκρεμπ την Πέμπτη 20 Αυγούστου 1998 για την εξ αναβολής συναυλία τους εκεί στις 28 Μαΐου λόγω πεσίματος του Keith Richards από ένα φοινικόδεντρο και τραυματισμού του! για να παραλάβουμε τα εισιτήρια για την συναυλία τους στο Ιπποδρόμιο της πόλης, το ίδιο βράδυ, με sold out 80.000 εισιτηρίων στην πρώτη τους συναυλία στην Κροατία!

Ο Ron Wood με την πρώην γυναίκα του Jo Wood και την κόρη κατευθύνεται στην έξοδο του Intercontinental στο Ζάγκρεμπ. Φωτογραφία: Γ. Αλεξίου

Μόλις είχαμε φτάσει με το τραίνο και πήγαμε κατευθείαν να παραλάβουμε τα εισιτήρια που ήταν προσκλήσεις τελικά, μια έκπληξη που μας είχε επιφυλάξει ο Χρήστος Καριώτης στέλεχος της δισκογραφικής Virgin. Μετά την πρώτη χαρά που πήρα μόλις κράτησα τις προσκλήσεις της συναυλίας στο χέρι μου, αίφνης ανοίγει το ασανσέρ λίγα μέτρα πιο εκεί και βγαίνει από μέσα ο Ron Wood με την πρώην γυναίκα του Jo Wood και την κόρη του Leah, πανέμορφες και οι δύο, και κατευθύνονται στην έξοδο όπου τους περίμενε ένα βαν να τους μεταφέρει στο χώρο της συναυλίας.

Δίπλα τους ο Keith Richards που σταμάτησε για να υπογράψει ένα αυτόγραφο, μάλλον σε άνθρωπο της ασφάλειας του ξενοδοχείου και περνάει κι εκείνος μπροστά μου. Έχουμε μείνει άναυδοι. Ωστόσο είχα την ετοιμότητα να πατήσω δύο κλικ για να αξιοποιήσω τις δύο τελευταίες φωτογραφίες του φιλμ καθώς η μηχανή ήταν στα χέρια μου!

Ο Keith Richards υπογράφει ένα αυτόγραφο μόλις βγήκε από το ασανσέρ του Intercontinental στο Ζάγκρεμπ. Φωτογραφία : Γ. Αλεξίου

Ο φίλος φωτογράφος ήταν αδύνατον μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να ανοίξει τη βαλίτσα του και να ετοιμάσει τον εξοπλισμό του για να φωτογραφίσει. Είχα βγάλει φωτογραφία δύο Stones κι ακολούθησα τον Keith Richards που κάθισε στο παράθυρο μέσα στο βανάκι. Έτρεξα προς το μέρος του και τον είδα για πρώτη φορά τετ ατ τετ εκφράζοντας την αγάπη μου και τον θαυμασμό μου για το ιερό τέρας του Rock’n’Roll. Εκείνος χαμογέλασε και μου κούνησε το χέρι. Αυτό ήταν. Έβαλε μπρος ο οδηγός κι έφυγαν.

Περιμέναμε για λίγη ώρα μήπως βγει ο Mick Jagger και ο Charlie Watts, αλλά μάταια. Για την περιπετειώδη αυτή εμπειρία και το τι συνέβη στην συναυλία τους, μια αξέχαστη εμπειρία, έχω γράψει παλιότερα αναλυτικό άρθρο στο Ogdoo.gr

Οι Jagger και Watts μας ξέφυγαν αλλά έμελε να τους δούμε στην Αθήνα! Το δεύτερο στιγμιότυπο είναι λίγους μήνες μετά, την Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου, στο παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού, όπου καμιά 50αριά δημοσιογράφοι, άνθρωποι των media, των δισκογραφικών και παραγωγοί αναμένουν υπομονετικά σε μια ξύλινη κινητή εξέδρα να προσγειωθεί το αεροπλάνο με τους Rolling Stones που την επόμενη μέρα θα εμφανίζονταν στο Ολυμπιακό Στάδιο. Πραγματικά μετά από μια σχετική καθυστέρηση από την προβλεπόμενη ώρα άφιξης προσγειώνεται το αεροπλάνο με τους Rolling Stones. Ήδη είχε κυκλοφορήσει το νέο ότι ο Mick Jagger θα έφθανε μόνος του με ιδιωτικό αεροπλάνο που θα προσγειωνόταν στο ίδιο σημείο.

Keith Richards – Charlie Watts

Ron Wood, Keith Richards, Charlie Watts μόλις έφθασαν στο αεροδρόμιο του Ελληνικού. Φωτογραφία : Γιάννης Κανελλόπουλος

Είχα πιάσει θέση από νωρίς μπροστά στην εξέδρα και ήμουν εφοδιασμένος με δύο φωτογραφίες κι ένα λεπτό μαύρο μαρκαδοράκι. Η μία φωτογραφία προοριζόταν για τον Keith Richards και η άλλη για τον Mick Jagger. Ήθελα να κάνω ένα πείραμα. Έτσι είχα συνειδητά μαζί μου μια σχετικά πρόσφατη φωτογραφία του Keith με τους Stones και ένα καρτ ποστάλ με ασπρόμαυρο πορτραίτο του Jagger από τα τέλη του 60 και όχι μια πρόσφατη φωτογραφία του. Αυτό ήταν το ρίσκο μου θέλοντας να δω την αντίδρασή του σε ένα παλιό πορτραίτο του. Ωστόσο η μεγαλύτερη μου χαρά μεταξύ των δύο ήταν ένα αυτόγραφο από τον Keith.

Πραγματικά ο Keith κατέβηκε από το αεροπλάνο μαζί με τον Ron Wood και τον Charlie Watts στάθηκαν μπροστά στην σκάλα του αεροπλάνου για να φωτογραφηθούν μαζί. Ο Keith κάποια στιγμή και υπέγραψε ένα αυτόγραφο σε ένα αγοράκι που καθόταν σε αναπηρικό καροτσάκι και κρατούσε ίσως μια φωτογραφία του. Ήταν λίγο μακριά και δεν είδα καλά τι του έδωσε. Αμέσως χάρηκα γιατί είδα ότι είχε διάθεση να υπογράψει αυτόγραφο, όπως και αναμενόταν α γνωρίζει κανείς το χαρακτήρα του.

Το αυτόγραφο του Keith Richards!

autograph

Τον είδα να πλησιάζει στην εξέδρα των δημοσιογράφων. Μόλις πλησίασε άπλωσα το χέρι με τη φωτογραφία και το μαύρο μαρκαδοράκι. Με κοίταξε, πήρε τη φωτογραφία και υπέγραψε χαμογελώντας. Αυτό ήταν, τα κατάφερα και ήταν μάλιστα το δεύτερο και τελευταίο όπως αποδείχθηκε αυτόγραφο. Να πω την αλήθεια δεν είχα δει κάποιον άλλον να έχει μαζί του κάτι για να υπογράψει ο τεράστιος αυτός μουσικός.

Ο Charlie Watts όπως πάντα διακριτικός και καλοντυμένος με το σακάκι του. Η αέρινη παρουσία του ήταν αυτό που περίμενα. Ευγενικός και με ορθάνοιχτα μάτια έδωσε το δικό του παρών στην άφιξη των Rolling Stones και γοήτευσε χωρίς να κάνει κάτι περιττό. Ο Keith Richards φορούσε ως συνήθως μια μπαντάνα, κόκκινη και είχε μαζί του κάτι ακατανόητα αξεσουάρ, κάτι σαν ένα μεγάλο καλάμι με λαβή σπαθιού ή κάτι τέτοιο. Σουρεάλ εντελώς. Ο Ron Wood ήταν ο μόνος που φορούσε γυαλιά ηλίου, αν και είχε πέσει ο ήλιος και αθλητικά παπούτσια με μια μεγάλη βαλίτσα στον ώμο.

Mick Jagger

Ο Mick Jagger χαιρετά τον κόσμο στο αεροδρόμιο του Ελληνικού. Φωτογραφία : Γιάννης Κανελλόπουλος

Και τώρα είχε έρθει η ώρα του Mick Jagger. Μετά από αρκετή αναμονή και επιτόπια αναγκαστικά ορθοστασία προσγειώθηκε το ιδιωτικό αεροπλάνο με τον Mick Jagger και έφθασε επιτέλους η ώρα να τον δω από κοντά. Η εξέδρα είχε μετακινηθεί ελαφρώς και κοιτούσε σε άλλη κατεύθυνση την ώρα που αναμέναμε τον Mick Jagger. Και πραγματικά το ίνδαλμα αυτό του Rock κατέβηκε έκανε τα δικά του και πλησίασε την εξέδρα όπου είχα παραμείνει στις μπροστινές θέσεις. Τον είδα στο μισό μέτρο, φορούσε γυαλιά ηλίου όταν κατέβηκε από το αεροπλάνο και χαιρέτησε τον κόσμο, τα οποία εν συνεχεία τα έβγαλε όταν πλησίασε την εξέδρα με το αέρα του σταρ και ήταν αληθινός!

H φωτογραφία που δεν υπέγραψε ο Μικ Τζάγγερ

mick jagger old photo

Άπλωσα το χέρι μου με την παλιά φωτογραφία του, ο Mick της έριξε μια κλεφτή ματιά καθώς του απέσπασε η κίνηση αναπόφευκτα την προσοχή και αντέδρασε όπως περίμενα. Κούνησε το κεφάλι του πέρα δώθε με το χαρακτηριστικό τρόπο του χαιρετώντας ταυτόχρονα τον κόσμο και απέφυγε ευγενικά να υπογράψει αυτόγραφο. Τον λάτρεψα για άλλη μια φορά γιατί επιβεβαίωσε ότι ζει το σήμερα. Τουλάχιστον έτσι το ερμήνευσα βλέποντας την αντίδρασή του. Έτσι είδα και τα τέσσερα παιδικά μου ινδάλματα από κοντά μέσα στο ίδιο απόγευμα!

Mick Taylor

Πρώτο όμως απ’ όλα τα μέλη των Rolling Stones ευτύχησα να δω σε ένα τελείως διαφορετικό μέρος, όπως αυτό του ξενοδοχείου ή του αεροδρομίου, τον κιθαρίστα τους της περιόδου 1969-74, τον τεράστιο Mick Taylor. Που; Σ’ ένα κλαμπάκι στα Ιλίσια, το θρυλικό σήμερα Hi-Ht όπου τον πρώτο λόγο είχαν εκεί τότε οι Blues Bug. Ήταν Νοέμβριος του 1996 όταν ο Mick Taylor ήρθε στην Αθήνα να εμφανιστεί στο «Ρόδον» σε μια συναυλία που διοργάνωσε ο αείμνηστος παραγωγός Τάσος Αλεξόπουλος.

Ο Mick Taylor μαζί με τον συντάκτη μας Γιάννη Αλεξίου στο “Hi-Hat” στα Ιλίσια.

alexiou mick taylor

Το προηγούμενο βράδυ έδωσε συνέντευξη Τύπου στο κλαμπ Hi-Hat και ακολούθησε τζαμάρισμά του με τους Blues Family των Γιάννη Μόνου, Ανδρέα Γκομόζια, Στέλιου Λαδόπουλου και Ζαφείρη Τσίναλη, των οποίων έχω υπάρξει μάνατζερ. Ήμουν εκεί φυσικά και ήξερα τους πάντες εκεί μέσα, από το διοργανωτή και τους συνεργάτες του που είχα δουλέψει μαζί του και μέσα από τη δημοσιογραφική μου ιδιότητα, τους μουσικούς που ήμασταν φίλοι και συνεργάτες και έτσι ήταν πολύ εύκολο να κάτσω με τον ογκόλιθο του Rock’n’Roll μαζί στο τραπέζι του και να πιούμε κι ένα ουϊσκάκι μαζί μετά το τζαμάρισμά του που τον ικανοποίησε ιδιαίτερα χωρίς να έχει προηγηθεί καμιά πρόβα, αλλά το Blues συναίσθημα και η δεξιοτεχνία όλων κυριάρχησε.

Ο Mick δεν μιλούσε πολύ, όμως έπινε πολύ. Χαιρόταν την στιγμή κι εγώ που καθόμουν δίπλα του και μου έφθανε αυτό. Δεν θυμάμαι να είπαμε κάτι συγκεκριμένο, παρά μόνο ότι αρχικά του συστήθηκα και του εξέφρασα το θαυμασμό μου. Το μόνο που τον ρώτησα στη αρχή ήταν αν χάρηκε το μίνι live με τους Blues Family και μου είπα απλά και όμορφα «They got it !» («Το έχουν !»). Το επόμενο βράδυ ήμουν εκεί στο κατάμεστο Ρόδον για να τον ξαναδώ με την μπάντα του αυτή τη φορά. Ήταν τέλειος !

Γιάννης Αλεξίου www.ogdoo.gr

Νάνσι Σινάτρα: «Το σπουδαιότερο που μου έμαθε ο πατέρας μου ήταν η λέξη ‘συνέπεια’»

Η κόρη του Φρανκ ΣινάτραΝάνσι, είναι 80 ετών, αλλά στις 5 Φεβρουαρίου κυκλοφορεί μια νέα συλλογή τραγουδιών της.

To «Start Walkin’ 1965-1976» ήταν ιδέα της κόρης της, Αμάντα Έρλινγκερ και θα σηματοδοτήσει μια καμπάνια ενός έτους από τη δισκογραφική εταιρεία του Σιάτλ, Light in the Attic, η οποία θα περιλαμβάνει και επανεκδόσεις των «These Boots Are Made for Walking» του 1966, του «Nancy & Lee» του 1968.

«Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω τι την έπιασε», είπε η Νάνσι για την εμμονή της κόρης της με αυτή τη σειρά δισκογραφικών εκδόσεων. Είμαι ενθουσιασμένη. Γιατί, ξέρετε, είναι καλό να ξέρω ότι τουλάχιστον κάποια από τη δουλειά μου δεν πρόκειται να πεθάνει». Και με αφορμή την επικείμενη κυκλοφορία της επιλογής, παραχώρησε, από το σπίτι της στο Palm Springs, συνέντευξη στο Rolling Stone.

Μίλησε, μεταξύ άλλων, για το τι της δίδαξε ο πατέρας της, ο Φράνκι, για τις σκέψεις της σχετικά με το ότι έκανε δημοφιλή τη μίνι φούστα, για τους λόγους για τους οποίους υποστηρίζει το κίνημα Black Lives Matter.

Την καλύτερη συμβουλή στην αρχή της καριέρας της την έδωσε ο πατέρας της, όπως λέει η ίδια. «Ο μπαμπάς μου ήταν πολύ καλός στο να συμβουλεύει. Και με συμβούλεψε να έχω εγώ την ιδιοκτησία των master tapes των τραγουδιών μου. Ξεκίνησε τη Reprise, τη δική του δισκογραφική, επειδή δεν ήταν δυνατόν να έχει την ιδιοκτησία των δικών του master tapes στην Capitol Records. Και εξασφάλισε να αποκτούν όλοι οι καλλιτέχνες στη Reprise, μετά από ένα χρονικό διάστημα, την ιδιοκτησία των δικών τους master tapes. Άκουσα ότι οι master tapes της Taylor Swift πουλήθηκαν ξανά. Είναι ντροπή. Θα έλεγα στους νέους “μην απελπίζεστε, κρατηθείτε γερά απ’ τα όνειρά σας, μην αφήσετε άλλον να τα αποκτήσει”».

Η Νάνσυ Σινάτρα στο στούντιο, στην πρώτη της ηχογράφιση, το 1961 (AP Photo)

Βλέποντας τον πατέρα της να τραγουδά κάθε βράδυ έμαθε πολλά: «Ήταν μια ευφυΐα. Το απολάμβανε. Έκανε το κοινό να αισθάνεται σα στο σπίτι του. Το σπουδαιότερο που έμαθα από εκείνον ήταν η λέξη “συνέπεια”. Ήταν λεπτολόγος στο ντύσιμό του. Τα παπούτσια του πάντα ήταν σαν καινούργια. Ήταν τόσο επαγγελματίας».

Η εμφάνιση της, με μίνι και πουλόβερ, άσκησε μεγάλη επιρροή στον κόσμο της μόδας. Είπε ότι όλα ξεκίνησαν από ένα ταξίδι της στο Λονδίνο, όπου στην Carnaby Street, «υπήρχε ένα κατάστημα με την επωνυμία “Mary Quant”. Είχε, για μένα, τις πρώτες μίνι φούστες». Μιας και δεν μπορούσαν να βρεθούν πουθενά στις ΗΠΑ μίνι φούστες και η ίδια απλά ήξερε ότι η μίνι φούστα ήταν κάτι που θα πιάσει χρησιμοποίησε μακριά πουλόβερ αφού δεν είχε μίνι φορέματα.

«Το βιντεοκλίπ για το “Boots”, με το μαύρο μάλλινο πουλόβερ ήταν η πρώτη μου προσπάθεια για μίνι φόρεμα. Το εξώφυλλο του άλμπουμ How Does That Grab You? έχει ένα άλλο μακρύ πουλόβερ. Και, κατά κάποιον τρόπο, έγιναν εμβληματικά… Νομίζω ότι αν υπήρξε κάτι για το οποίο είχα ένστικτο αυτό ήταν για το ότι οι μίνι φούστες θα είχαν τρομερό σουξέ και θα διαρκούσαν για πάντα», εξομολογήθηκε.

Στην ερώτηση για το πώς έγινε πολιτική ακτιβίστρια, απάντησε: «Ο θυμός, νομίζω… Απλά, τρελαινόμουν. Τη δεκαετία του 1960, ο Πόλεμος του Βιετνάμ ανέβαζε στροφές και επηρέαζε τους πάντες στη ζωή μου. Έπρεπε να πάρεις θέση. Νομίζω ότι σήμερα ο κόσμος είναι όσο παθιασμένος ήταν τη δεκαετία του 1960. Και το κίνημα Black Lives Matter είναι φανταστικό. Και λειτουργεί ως κάθαρση, γιατί ο κόσμος πρέπει να επιβάλει να ακούγεται η φωνή του, ειδάλλως “τα παίζεις”. Αν δεν μπορείς να εκφράσεις τα συναισθήματά σου και δεν καταφέρνεις να ακούγεται η φωνή σου, πόσο τρομερό είναι αυτό;»

www.cnn.gr

Νέα Συνεργασία Black Coffee και Diplo feat. Elderbrook στο Never Gonna Forget

Ο Black Coffee ένωσε τις δυνάμεις του με τους Diplo και Elderbrook και μαζί παρουσιάζουν το “Never Gonna Forget”!

Ο Black Coffee συνεργάστηκε με τους παγκοσμίου φήμης super stars, Diplo και Elderbrook σε ένα νέο single με τίτλο “Never Gonna Forget”. Πρόκειται για μια εμπνευσμένη, συναισθηματική, electro-acoustic δημιουργία που συνδυάζει τους ήχους της κιθάρας με τα  τέλεια φωνητικά του υποψήφιου για Grammy, Elderbrook.

Το “Never Gonna Forget” σηματοδοτεί την έκτη και τελευταία single κυκλοφορία από το πολυαναμενόμενο, επερχόμενο album του Black Coffee, που θα περιέχει επίσης συνεργασίες με τον Pharrell Williams, την βρετανίδα τραγουδίστρια τραγουδοποιό Celeste, την Sabrina Claudio και το απόλυτο icon της R&B, Usher.

“Ορίστε … η τελική μου προσφορά πριν από την επίσημη κυκλοφορία του #Subconsciously στις 5 Φεβρουαρίου! Με υπερηφάνεια παρουσιάζω την τελευταία μου συνεργασία με τους Diplo & Elderbrook, “Never Gonna Forget!””, έγραψε ο Νοτιοαφρικάνος μουσικός παραγωγός και DJ.

To album του καλλιτέχνη θα έχει τίτλο “Subconsciously”, που έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 5 Φεβρουαρίου από την Ultra Music.

Θοδωρής Κολλιόπουλος www.soundarts.gr

Janis Joplin: Ένα αστέρι που δε θα σβήσει ποτέ

Janis Joplin: Ένα αστέρι που δε θα σβήσει ποτέ (VIDEO) Η Janis Joplin γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1943 και «έφυγε» την Κυριακή 4 Οκτωβρίου του 1970…

Η Janis Joplin ήταν Αμερικανίδα μουσικός, τραγουδίστρια, στιχουργός, ζωγράφος, χορεύτρια και ενορχηστρώτρια μουσικής, γεννημένη στις 19 Ιανουαρίου 1943, στο Τέξας.

Ήρθε στο προσκήνιο στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αρχικά ως τραγουδίστρια των Big Brother and the Holding Company και αργότερα με σόλο καριέρα, με συγκροτήματα όπως οι Kozmic Blues Band και οι Full Tilt Boogie Band.

Κυκλοφόρησε μόλις τέσσερα στούντιο άλμπουμ, εκ των οποίων ένα μετά θάνατον, θεωρείται όμως η καλύτερη, ίσως ερμηνεύτρια του μπλουζ και μία από τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες της ροκ μουσικής. Το «αστέρι» της δε θα σβήσει ποτέ.

JANIS TZOPLIN2

Επίσημη αιτία θανάτου της Janis Joplin ήταν η υπερβολική δόση ναρκωτικών, σε συνδυασμό με τις παρενέργειες του αλκοόλ. Ο θάνατός της, σε ηλικία μόλις 27 ετών, στις 4 Οκτωβρίου 1970 στο δωμάτιο του ξενοδοχείου Landmark Motor Hotel στο Hollywood, συγκλόνισε τους θαυμαστές της και τον κόσμο της μουσικής. Το σώμα της αποτεφρώθηκε και οι στάχτες της διασκορπίστηκαν στην παραλία της California.

Ο Leonard Cohen της αφιέρωσε το περίφημο Chelsea Hotel #2.

H ξακουστή ταινία The Rose, του 1979, αρχικά ως Pearl (από το παρατσούκλι που είχαν δώσει οι φίλοι της στην Janis Joplin και όπως χαρακτηριστικά ονομάστηκε το άλμπουμ που κυκλοφόρησε μετά το θάνατό της) βασίστηκε εν μέρει στη ζωή της, καθώς η οικογένειά της αρνήθηκε να παραχωρήσει στους παραγωγούς τα δικαιώματα της προσωπικής της ζωής.

Κι αυτές είναι μόνο ορισμένες μόνο και ίσως οι πιο γνωστές από τις περιπτώσεις που στηρίχτηκαν στο «μύθο» της Janis Joplin.

Μαριάννα Μπάτη www.ogdoo.gr

Ο Άγιος Βαλεντίνος ακούει Nirvana; To ντεμπούτο τους επιστρέφει σε κασέτα!

Για τη φετινή Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, η Sub Pop Record, κυκλοφορεί σε κασέτα το ντεμπούτο άλμπουμ των Nirvana «Βleach», υπογραμμίζοντας το ρετρό φορμάτ ως νέο καυτό trend.

Το «Bleach» πρωτοκυκλοφόρησε στις 15 Ιουνίου του 1989 με εξαιρετικές κριτικές, χωρίς αυτό να αντικατοπτρίζεται στις πωλήσεις της εποχής. Είναι, όμως, το άλμπουμ που άνοιξε τον δρόμο στο grunge και στους Nirvana και οδήγησε στην κυκλοφορία του επόμενου δίσκου: του θρυλικού, «Nevermind».

Με τις πωλήσεις των κασετών να έχουν διπλασιαστεί τον τελευταίο χρόνο φαίνεται να υπάρχει μια τάση για το συγκεκριμένο φορμάτ.  Η έκρηξη στις πωλήσεις των βινυλίων τα τελευταία χρόνια ξεκίνησε από μουσικόφιλους που έψαχναν ένα διαφορετικό μέσο να ακούν τα τραγούδια τους πέρα από την ψηφιακή μορφή. Τώρα, φαίνεται πως η κασέτα είναι η νέα μόδα, προς το παρόν όχι τόσο διαδεδομένη, αλλά σίγουρα ανερχόμενη. 

Για πολλά συγκροτήματα είναι και ένας  DIY τρόπος να κυκλοφορήσουν τη δουλειά τους εύκολα , γρήγορα και με κέρδος.  Στα συν και το γεγονός ότι στις σημερινές κασέτες ο ήχος είναι πολύ καλύτερος από ότι στο παρελθόν αν και οι αρκετοί νέοι καταναλωτές αγοράζουν κασέτες με στόχο να τις ποστάρουν στο instagram, ως cool gadget. 

Η επανέκδοση, που φέρει τον τίτλο Love Buzz Red, από το κόκκινο χρώμα της κασέτας, κυκλοφορεί σε περιορισμένα αντίτυπα, 500 τον αριθμό, που σύντομα αναμένεται να εξαντληθούν.

Οι πωλήσεις, με τις προπαραγγελίες ήδη ανοιχτές, γίνονται αποκλειστικά από τη σελίδα του διαδικτυακού κατάστηματος κασετών Tapehead City το οποίο αναφέρει: «Ο Kurt Cobain πέθανε πριν από 27 χρόνια στην ηλικία των 27 ετών. Σε φόρο τιμής στον Kurt και σε αυτό το ιστορικό άλμπουμ σας φέρνουμε την Love Buzz Red Edition του “Bleach” για την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου».

Από τη Λιάνα Μαστάθη www.pepper966.gr

Νέος δίσκος από τη Marianne Faithfull με τον Warren Ellis.

Ένα νέο δίσκο ανακοίνωσε πως θα κυκλοφορήσει η Marianne Faithfull και μάλιστα σε αυτόν θα συνεργαστεί με τον Warren Ellis. Η νέα αυτή δουλειά θα έχει τίτλο She Walks Into Beauty και πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 30 Απριλίου από την BMG.

Το άλμπουμ δημιουργήθηκε πριν αλλά και κατά τη διάρκεια του lockdown στην Αγγλία για την Covid-19, από την οποία, άλλωστε και η ίδια η Faithfull νόσησε. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο σπίτι της Faithfull στο Λονδίνο και δουλεύτηκε ύστερα από τον Warren Ellis στο Παρίσι.

Στο δίσκο θα υπάρχουν συμμετοχές από τον Nick Cave και τον Brian Eno. Θα περιλαμβάνει ποίηση και μουσική και σε αυτόν η μουσικός θα ξεδιπλώσει την αγάπη της για τους Άγγλους ρομαντικούς ποιητές, με την ίδια να απαγγέλει ποιήματα από ονόματα όπως 

Αυτός που έπεισε την Faithfull να κάνει το συγκεκριμένο άλμπουμ ήταν ο μάνατζερ και σύντροφός της  Francois Ravard. Η ίδια σχολίασε σχετικά: «Ήταν ο Francois που το έκανε να συμβεί. Και αυτός που έπεισε τον Warren να συμμετέχει, γιατί ο Warren κάνει τόσα πολλά πράγματα».

Ο Warren Ellis, πάλι, εξήγησε για τη δημιουργική διαδικασία: «Δεν τα σκέφτηκα ως τραγούδια. Δεν κλειδώθηκε στις μελωδίες ή τις συγχορδίες. Μπορούσα να έχω φοβερές ελευθερίες. Δεν είχε να κάνει με το να δημιουργήσω κάτι που θα πήγαινε κατά γράμμα με το κείμενο με αυτή την έννοια, ήταν ελεύθερο».

www.avopolis.gr

Με ένα ολοκαίνουργιο τραγούδι πλημμυρισμένο αισιοδοξία o Ian Ikon ξορκίζει το 2020

Με ένα ολοκαίνουργιο τραγούδι πλημμυρισμένο αισιοδοξία o Ian Ikon ξορκίζει το 2020,  κάνει το δικό του restart (με τη The Hubsters) και συνεργάζεται με τον Luigi Catalano.

To “Andrà Τutto Βene” είναι μια ευχή για τη νέα χρονιά αλλά ταυτόχρονα και για κάθε νέο ξεκίνημα…. στη ζωή, στο όνειρο, στην ελπίδα, στην επόμενη μέρα και πάνω απ’ όλα στην αγάπη…

Γιατί όταν κερδίζει η αγάπη, όλα στο τέλος θα πάνε καλά!

“Andrà tutto bene, L’ amore vincera…”

Ο Ian Ikon έχει γράψει πολλά singles που έχουν γνωρίσει τεράστια επιτυχία και έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό όπως ο Craig Walker (πρώην τραγουδιστής των Archive), η Νatalia Corvington, η Marina Celeste (ex- Nouvelle Vague), η Maiken Sundbuy, Ιrene, Μαρία Ζλατάνη, Gautier κ.α.  Το “Discover Me” έχει περίπου 1,5 εκ. streams μόνο στο Spotify ενώ τραγούδια όπως τα “Manhattan Queen”, “My Jamaican Dream”, “Imagine Why” κ.α έγιναν πολυαγαπημένες ραδιοφωνικές επιτυχίες.

Ο Luigi Catalano έγινε γνωστός στο ελληνικό κοινό τραγουδώντας το “Luna Misteriosa” (Buscemi) ενώ επιτυχία έγινε και η πρόσφατη συνεργασία του με τον Pink Noisy στο “Donna Carmen”

Για το  “Andrà Τutto Βene” :


Μουσική: Ian Ikon

Στίχοι: Kassandra K.

Συμμετέχει η παιδική χορωδία του Σπύρου Λάμπρου

Κιθάρες: Σάκης Αζάς

Ακορντεόν: Ηρακλής Βαβάτσικας

Production, Programming, Mixing: Σωτήρης Νούκας (Underground Sound Studio)

Executive Producer: Ian Ikon

A&R : Αντώνης Βιλλιώτης

Mastering: Sweetspots Production

Επιμέλεια: Γιάννης Καστανάς www.phaseradio.gr

1 2 3 84