«Music’s not for Everyone»

«Music’s not for Everyone»: Λίγα post-mortem λόγια για τον Sir Andrew Weatherall

Ήταν από τους πρώτους που έκαναν το acid σύννεφο να βρέξει άφθονους τους καρπούς του πάνω από την clubbing σκηνή του Λονδίνου, συνδέθηκε άρρηκτα με την εποποιία του Screamadelica των Primal Scream (1991) και βρέθηκε πίσω από ό,τι εξακολουθούμε να θεωρούμε «φρέσκο» και «αλλιώτικο» σε επίπεδο μίξης, παραγωγής και δισκοθεσίας…

Καθώς αγαπημένοι καλλιτέχνες αφήνουν τον μάταιο αυτόν κόσμο με ανησυχητικά αυξανόμενο ρυθμό, έχει γίνει «μόδα» (κακή, τείνω να πιστεύω) να τους αποχαιρετάμε με περισσότερο ή λιγότερο δακρύβρεχτες αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, επιστρατεύοντας για το κατευόδιο κάποιο τραγούδι από το YouTube, φωτογραφίες και καταθέσεις ψυχής. Η μαζικότητα τέτοιων επιμνημόσυνων αναρτήσεων ενέχει μοιραία (και) ικανές δόσεις δηθενισμού, αλλά και «too much drama» γαρνιτούρες. Υπάρχουν ωστόσο και εκείνες οι περιπτώσεις στις οποίες η καθαρότητα του αγγίγματος του προσώπου στα μέτωπα και στις ψυχές όσων σοκαρίστηκαν με την είδηση του θανάτου λούζει στην ειλικρίνεια όσα γράφονται ή θα γραφτούν, λέγονται ή θα λεχθούν post-mortem.

Τις τελευταίες ημέρες, δεν έχω μπορέσει να βρω την παραμικρή ανειλικρινή ή μεγαλόστομη ανάρτηση για την ξαφνική αναχώρηση του σπουδαίου Βρετανού DJ και παραγωγού Andrew Weatherall από τα εγκόσμια. Αν και αναμενόμενα περιορισμένες αριθμητικά σε σύγκριση ας πούμε με τον επίσης αιφνίδιο θάνατο του David Bowie, πριν 5 χρόνια ξεπηδούσαν όλες λιτές και ταπεινές από το ιδιαίτερο λίπασμα που βρίσκεται σε αφθονία σ’ εκείνο το ιδιαίτερο σημείο μέσα σου, όπου σε έχει αγγίξει η μουσική.

Κάτω λοιπόν από το λιτό και ταπεινό ανακοινωθέν για την ξαφνική πνευμονική εμβολή και τον ήσυχο θάνατο του Sir Andrew Weatherall στα 56 του χρόνια, άρχισαν να προσέρχονται σοκαρισμένοι και γεμάτοι σεβασμό όλοι οι γνωστοί και άγνωστοι θαυμαστές του: από τον Gilles Peterson, τον Tim Burgess και τον Irvine Welsh, μέχρι δεκάδες κόσμου απ’ όσους χόρεψαν κάποιο βράδυ εξαιτίας του· όλοι έγραψαν μερικές γραμμές στα social media τους, έμπλεες αγάπης και σεβασμού, γνήσιου σοκ και στενοχώριας. Ίσως γιατί τότε συνειδητοποιείς ακαριαία και τη δική σου θνητότητα, όταν φεύγει ξαφνικά ένα ζωντανό, παλλόμενο, δημιουργικό και δη προσιτό πνεύμα, με το οποίο έχεις συνδέσει πολλές αναμνήσεις της πρώτης και ύστερης νεότητάς σου.

Όλα αυτά τα γραπτά αναθήματα για τον Weatherall ήταν απλά και ήσυχα, καταλήγοντας μοιραία στον κοινό παρονομαστή της ιδιοφυΐας του. Δεν θα μπορούσε βέβαια και να γίνει αλλιώς για έναν άνθρωπο που κυκλοφορούσε αμέριμνος στα δισκάδικα της Αθήνας όποτε την επισκεπτόταν, ψάχνοντας με ζήλο διαμάντια και χαλίκια, παρότι ήταν παράλληλα ο πατέρας, ο θείος και ο θεός ο ίδιος της σύγχρονης DJ και χορευτικής κουλτούρας. Και πράγματι, αν επιδοθούμε στο προσφιλές μουσικολαγνικό παιχνίδι επιρροών «Αν δεν ήταν ο/η/το/οι τάδε, δεν θα υπήρχε ο/η/το/οι δείνα», η περγαμηνή των αιτιατών για τα οποία ευθύνεται ο Andrew Weatherall θα ξετυλιγόταν για χιλιόμετρα, κυλώντας ως τα πόδια κάμποσων μελλοντικών γενεών μπροστά.

Όπως πολλοί της γενιάς του, απ’ όσους είχαν το underground στο αίμα τους, έτσι και ο Andrew James Weatherall ξεκίνησε πίσω από το μικρόφωνο μιας post-punk μπάντας στη γενέτειρά του Γουίνδσορ, γράφοντας παράλληλα σε φανζίν με το ψευδώνυμο Audrey Witherspoon. Μ’ αυτό το φανζίν, το Boy’s Own, και με μια επιδρομή ένα Σαββατοκύριακο στο Λονδίνο για δίσκους, βρέθηκε (όπως ανέφερε συχνά) «στο σωστό μέρος, τη σωστή στιγμή», με τους σωστούς δίσκους στα χέρια του.

Με συνοπτικές διαδικασίες έγινε κατόπιν ένας περιζήτητος DJ, ακριβώς τότε που άναβε το τοξικό φυτίλι στην ευρύτερη clubbing σκηνή του Λονδίνου. Και καταγράφηκε ανάμεσα στους πρώτους απ’ όσους έκαναν το acid σύννεφο να βρέξει άφθονους τους καρπούς του πάνω από τις υπόγειες σκηνές των βρετανικών χορευτάδικων, με το φανζίν Boy’s Own να εξελίσσεται παράλληλα σε έναν κατατοπιστικό χάρτη της ταχέως αναδυόμενης rave κουλτούρας, πριν μεταμορφωθεί σε επιδραστικό label χορευτικής μουσικής. Από τον σπόρο του θα φύτρωνε μερικά χρόνια αργότερα το ντεμπούτο των Chemical Brothers.

Στη συνέχεια, ο DJ άρχισε να γίνεται και αυτόνομος ηλεκτρονικός καλλιτέχνης, μπαίνοντας για πρώτη φορά στο στούντιο το 1989, όταν διασταυρώθηκε με τον Paul Oakenfold πάνω από ένα remix για το “Hallelujah” των Happy Mondays. Μετά, έφυγε από ένα μαραθώνιο πάρτι με μια «ανάθεση» για remix από τους Primal Scream, η οποία θα κατέληγε στην παραγωγή ενός ορόσημου της σύγχρονης μουσικής ιστορίας: η κυκλοφορία του Screamadelica το 1991, έγινε ο θεμέλιος λίθος πάνω στον οποίον μία συγκεκριμένη γενιά της ροκ και της ηλεκτρονικής κουλτούρας συνομολόγησαν τα κοινά τους και υπέγραψαν μια συμμαχία αισθητικής εις τους αιώνες των αιώνων, αμήν.

Οι dub ανησυχίες που ήδη είχε αρχίσει να θρέφει ο Weatherall πάλι μίλια μπροστά από την εποχή του με το νέο του τότε project, τους Sabres Οf Paradise, διοχετεύτηκαν (πάλι στο σωστό μέρος, τη σωστή στιγμή) στην κορυφαία ίσως μπασογραμμή της indie κουλτούρας, οπλίζοντας το “Loaded” των Primal Scream για μια βολή μουσικής αθανασίας. Η επιτυχία του Screamadelica δεν εκτόξευσε μόνο την καριέρα των Primal Scream, αλλά και το brand του Weatherall ως κορυφαίου παραγωγού της απανταχού εναλλακτικής και cool δισκογραφίας.

Επιπλέοντας στη συνέχεια στα νερά μιας ζήτησης που ουδέποτε επεδίωξε χάρη στο σωσίβιο ενός καλώς εννοούμενου «κωλοπαιδισμού», o Weatherall ξεκίνησε να βγάζει από το μανίκι του μια εκπληκτική σειρά δημιουργικών άσσων, επεμβαίνοντας με τη χάρη του Μίδα σε ό,τι πιθανό κι απίθανο του έκανε κλικ: από τη διασκευή των Saint Etienne στο “Only Love Can Break Your Heart” του Neil Young, μέχρι το “Soon” των My Bloody Valentine. Κάνοντας αυτό ειδικά το τελευταίο αγνώριστο, ακόμα ίσως και για τους ίδιους τους Ιρλανδούς.

Τα zeros τον βρήκαν βουτηγμένο σε ενεργειακό ζενίθ και ξέφρενα sets, τα οποία μοίραζαν σύμφωνα τουλάχιστον με τις διηγήσεις και τις ανταποκρίσεις όσων τυχερών τα έζησαν έκσταση, δάκρυα και ιδρώτα. Οι ασκήσεις του στην πίστα και στο label του Rotters Gold Club αποκρυσταλλώνονται στο πρώτο επίσημο (σόλο) άλμπουμ του Α Pox Οn Τhe Pioneers (2009) και εκλύονται στη δεύτερη καταλυτική του στιγμή ως παραγωγού μετά το Screamadelica: το Tarot Spot των υπέροχα θορυβωδών Fuck Buttons (2009).

Η τελευταία δεκαετία της ζωής του Weatherall χαρακτηρίζεται από την ήρεμη δύναμη ενός ανθρώπου χορτασμένου με σπουδαία μουσική, καλή και κακή νύχτα, επιτυχίες και εκπλήξεις. Ενός ανθρώπου που έχει κερδίσει το δικαίωμα της εσωστρέφειας και του ελεύθερου από κάθε συνθήκη ψυχαναγκαστικής νεότητας πειραματισμού, πάνω σε εκείνο που γνωρίζει πέρα και πάνω απ’ όλα: τη μουσική, απ’ όπου κι αν αυτή προέρχεται. Όλες του οι εμπειρίες και όλα του τα καλλιτεχνικά οράματα, τα καντάρια γνώσεων που κατέχει για τα grooves των 1960s, την τζαμαϊκανή παράδοση, μέχρι το punk και το Detroit techno, συγχωνεύονται αρμονικά στα ώριμα σκοτεινά disco sets του, στο φεστιβαλικό του παιδί Covenanza και στη μνημειώδη πια ραδιοφωνική εκπομπή του στο βρετανικό NTS, με τίτλο Music’s not for Everyone.

Όσοι είχαμε την τύχη να προλάβουμε να τον ακούσουμε να μιλάει και να παίζει στον Φάρο του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος τον Φεβρουάριο του 2019 (δείτε εδώ), καταλάβαμε πολύ καλά γιατί οικονόμησε το ιπποτικό του χρίσμα. Με μια έμφυτη ευγένεια που απ’ ότι φαίνεται δεν χάθηκε ούτε την περίοδο που εντρυφούσε σε «κακές συνήθειες», αλλά και με την καθηλωτική αύρα ενός punk άρχοντα, ο sir Andrew Weatherall έγραψε ένα τελευταίο συλλεκτικό καρέ. Χαιρετώντας με τον χαρακτηριστικό του τρόπο τους Αθηναίους που ήρθαν να τον δουν, να τον ακούσουν και να χορέψουν (για τελευταία, όπως αποδείχτηκε φορά) κάτω από το λάβαρο του “Fail We May, Saιl We Must”. Έστω κι αν όσοι έγιναν μάρτυρες του θρυλικού του DJ set στο Bios, πίσω στο 2010, είχαν ευτυχήσει περισσότερο.

Συνηθίζουμε συχνά να μιλάμε για «μεγάλους» και «κορυφαίους» DJs και παραγωγούς, αλλά λίγοι είναι εκείνοι που πραγματικά μπορούν να εκχυλίσουν την πεμπτουσία της άδολης μαγείας από αυτόν τον κλάδο της δευτερογενούς καλλιτεχνικής παραγωγής. Είναι λοιπόν εξαιρετικά δύσκολο να βρεθούν τα λόγια ν’ αποτυπώσουν με κάποια ελάχιστη ακρίβεια το διαχρονικό εκτόπισμα του Andrew Weatherall στα τελευταία 30 χρόνια μουσικής, την εκούσια ή ακούσια παρουσία του πίσω απόσχεδόν οτιδήποτε χαρακτηρίζεται σήμερα ως «φρέσκο» και «αλλιώτικο» σε επίπεδο μίξης, παραγωγής και δισκοθεσίας. Αλλά και την ποιότητα της διορατικότητας που τον διέκρινε κατά την αέναη επίδοσή του σε δημιουργικές προσμίξεις ειδών, οι οποίες έμελλε να γράψουν ιστορία μία προς μία.

Μόνο ίσως η τελευταία πενταετής θητεία του στο NTS μπορεί να συνοψίσει σε μερικά απολαυστικά επεισόδια τις διανοητικές και καλλιτεχνικές περιπλανήσεις της σπάνιας του ιδιοφυΐας. Κρατώντας έτσι ζωντανή την κληρονομιά του, αλλά και το μήνυμά του, που κόντρα στον οξύμωρο τίτλο αυτού του σπουδαίου ραδιοφωνικού σόου θέλει τη μουσική να είναι για όλους. Τουλάχιστον για όσους ξέρουν να δημιουργούν και να ακούν, να χορεύουν και, πάνω απ’ όλα, να σπάνε τα όρια. Όπως έκανε και εκείνος.

Τάνια Σκραπαλιώρη www.avopolis.gr

H Grimes παρουσιάζει το νέο της άλμπουμ

H Grimes παρουσιάζει το νέο της άλμπουμ με τίτλο “Miss Anthropocene”. Αν και η κυκλοφορία του είχε ανακοινωθεί πριν δύο χρόνια, μετά από αρκετές περιπέτειες, αλλαγές και αναδιαμορφώσεις το άλμπουμ κατάφερε να βρει το δρόμο του. Η “Miss Anthropocene” όπως δηλώνει η Grimes βασίζεται στην ιδέα της κλιματικής αλλαγής μέσα από την ανθρωπομορφική μορφή μιας αχρείας θεάς που γιορτάζει την επικείμενη καταστροφή του κόσμου και το όνομα της οποίας προέρχεται από το συνδυασμό της λέξης μισάνθρωπος και του “Anthropocene” του προτεινόμενου επιστημονικού όρου για την σημερινή κλιματική αλλαγή.

Το high tech pop “Miss Anthropocene” είναι ένα concept άλμπουμ που όμως εκτός από την κλιματική αλλαγή η Grimes  επηρεάζεται και από γεγονότα της προσωπικής της ζωής. Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε το πέμπτο singleμέσα από το άλμπουμ, “Delete Forever” το οποίο μιλάει για την απώλεια φίλων από χρήση ναρκωτικών αλλά και τις τάσεις αυτοκαταστροφής όταν πενθείς.» Το άλμπουμ έχει ήδη πάρει εξαιρετικές κριτικές.  

“A masterful, genre spanning triumph” The Independent ***** LINK
“Powerful and compelling” The Guardian **** (Album Of The Week) LINK

A bold concept for a dazzling album” **** Telegraph LINK
“A deeply rewarding record with a dark edge” The Wall Street Journal LINK
“A work of ambition” Rolling Stone LINK

“Music to soundtrack writhing holographic bodies in the club” Stereogum LINK

“Magnificent” Consequence of Sound LINK

Η Grimes ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσικής όταν έπρεπε να μάθει το πρόγραμμα “Logic” για το μάθημα της Νευρολογίας. Λίγο αργότερα δημιούργησε τη σελίδα της στο Myspace και μέσα από εκεί ξεκίνησε να κλείνει συναυλίες και αποφάσισε να ασχοληθεί μόνο με τη μουσικής της. Το 2012 κυκλοφόρησε το “Visions” το οποίο ηχογράφησε μέσα σε δύο εβδομάδες χωρίς να φύγει καθόλου μέσα από το δωμάτιό της. Από τότε η Grimes είναι μια βραβευμένη σκηνοθέτρια video, μουσικός, παραγωγός, μηχανικός ήχου, μουσικοσυνθέτης και ερμηνεύτρια. Έχει περιοδεύσει σε όλο τον κόσμο σε sold out συναυλίες και ως headliner σε μουσικά φεστιβάλ. 

Γιάννης Καστανάς www.phaseradio.gr

Ο Tricky είναι ένας Μοναχικός Χορευτής

Ο Tricky είναι ένας Μοναχικός Χορευτής Ακούστε το καινούριο του τραγούδι, μια συνεργασία με την Anika.

Έχει τα πάνω και τα κάτω του ο Tricky (όπως έχουμε διαπιστώσει και εδώ στην Ελλάδα, στις κατά καιρούς επισκέψεις του), αλλά από τη δεκαετία του 1990, όταν έκανε αίσθηση στον ηλεκτρονικό κόσμο με τον ξεχωριστό του ήχο, κρατάει σταθερά κοντά του μια σημαντική μερίδα κοινού, χάρη στην οποία παραμένει όνομα αναφοράς.

Στα 52, πλέον, ο Tricky έχει να φανεί δισκογραφικά από το Ununiform του 2017. Τώρα, όμως, τον βρίσκουμε να επιστρέφει με ένα καινούριο τραγούδι ονόματι “Little Dancer”: μπορείτε να το ακούσετε στον σύνδεσμο παρακάτω.

Το “Little Dancer” βρίσκει τον Tricky να συνεργάζεται με την Anika, μια μουσικό που έχει έδρα της το Βερολίνο. Προλογίζει δε ένα νέο ΕΡ ονόματι 20,20, το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 6 Μαρτίου από τη False Idols.

www.avopolis.gr

Jack Savoretti live: Σάββατο 21/3, Gazi Music Hall

Jack Savoretti live: Σάββατο 21/3, Gazi Music Hall, με την υποστήριξη του En Lefko 87.7!

Ο Jack Savoretti, ο αγαπημένος πλέον του ελληνικού κοινού, θα βρεθεί για συναυλία μαζί με την μπάντα του στο Gazi Music Hall, το Σάββατο 21 Μαρτίου! Αναμφισβήτητα, το 2019 ήταν η χρονιά του Jack Savoretti! Με αμέτρητα shows σε όλο τον κόσμο, ένα θρυλικό sold out στο Wembley Arena και μια νέα φθινοπωρινή sold-out περιοδεία σε όλη τη Βρετανία. Με συνεργασίες όπως αυτή με την Kylie Minogue, τον Mika και τους Sigma και το άλμπουμ του “Singing to Strangers” να φτάνει στο #1 των UK Charts και να είναι ένα από τα άλμπουμ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις της χρονιάς.

Τιμές εισιτηρίων: Προπώληση €32 Kαθήμενοι (εξώστης): προπώληση €40
Προπώληση Εισιτηρίων: Viva.gr και τα Viva Spots

Τα singles What More can I Do?”, Candlelight”, “Love Is On The Line”, “Youth & Love που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2019 κατέκλυσαν το ελληνικό ραδιόφωνο με τον Jack Savoretti να κερδίζει όλο και περισσότερο φανατικό κοινό στην Ελλάδα.

Το άλμπουμ του “Singing to Strangers”  είναι το έκτο της καριέρας του και το ηχογράφησε μαζί με την μπάντα του στα στούντιο του Ennio Morricone στη Ρώμη, το περασμένο καλοκαίρι. Η παραγωγή έγινε από τον Cam Blackwood (George Ezra). Η επιτυχία του δίσκου οδήγησε στην αναγγελία της επανέκδοσής του με επιπλέον νέα τραγούδια για τις 8 Δεκεμβρίου.

Όσο για τον τίτλο του άλμπουμ, ο Savoretti λέει: «Αυτή είναι η δουλειά μου. Να τραγουδώ σε ανθρώπους που δε γνωρίζω. Αυτό κάνω στην ζωή μου. Οι φίλοι και οι συγγενείς είναι ήδη fan, οπότε μπορείς να τους τραγουδήσεις τα πάντα και να είναι με το μέρος σου. Το να τραγουδάς όμως, σε αγνώστους χρειάζεται να τους πείσεις, να τους αγγίξεις και να συνδεθείς μαζί τους.»

Άλλωστε, ο ίδιος προτίμησε να τραβήξει το δύσκολο δρόμο δίχως να κάνει συμβιβασμούς στην πορεία του. Έχοντας θεωρηθεί ως ‘the next big thing’ ως τραγουδοποιός σε ηλικία 20 ετών, ο Savoretti γρήγορα συνειδητοποίησε ότι οι άνθρωποι γύρω του δεν μοιράζονταν το ίδιο όραμά για τα τραγούδια του, όπως αυτός ήθελε να είναι. Αντί λοιπόν, να παίξει αυτό το παιχνίδι, προτίμησε να παλέψει με τον τρόπο που εκείνος ήθελε, δημιουργικά, κερδίζοντας την καλλιτεχνική του ελευθερία, αλλά χάνοντας αρχικά το χρυσό εισιτήριο για τη φήμη του.

Όμως, όλες οι δυσκολίες που αντιμετώπισε, η πίστη στον εαυτό του και στην τέχνη του, έγιναν η αφορμή για να μπορεί να αγγίζει και να συνδέεται με ένα μαγικό τρόπο με όλους τους αγνώστους ανθρώπους. Κι έτσι, να μην θεωρείται, πλέον, το next big thing, αλλά ένας από τους πιο επιτυχημένους βρετανούς τραγουδοποιούς των τελευταίων ετών, δίχως να κάνει εκπτώσεις και παραμένοντας αληθινός και ταπεινός απέναντι στους ανθρώπους που τον ακολουθούν.

Info: Σάββατο 21 Μαρτίου Gazi Music Hall (Ιερά Οδός 7-13)

www.enlefko.fm

Ένα από τα σπουδαία άλμπουμ στην ιστορία της ροκ μουσικής

Η ιστορία πίσω από το Physical Graffity των Led Zeppelin

Είναι ένα από τα σπουδαία άλμπουμ στην ιστορία της ροκ μουσικής, και ένας από τους πέντε διπλούς δίσκους που είναι απαραίτητοι για μια δισκοθήκη.

Μαζί με τα: “Exile On Main Street” των Rolling Stones, “White Album” των Beatles, “Freak Out” των Mothers Of Invention του Frank Zappa, “Blonde On Blonde” του Bob Dylan, το “Physical Graffiti” των Led Zeppelin σε κρατά επί ποδός να αλλάζεις τις πλευρές του δίσκου κι ενώ ο ήχος τους πάει να σου τινάξει το κεφάλι.

Αυτό είχα πάθει πιτσιρικάς όταν πρωτοάκουσα το τραγούδι τους «Troubled Under Foot» από το δίσκο τους, το κομμάτι που με έβαλε στην ροκ μουσική. Το έβαλε ένας ραδιοπειρατής και όταν άνοιξα ξαφνικά το ραδιοκασετόφωνό μου, το κομμάτι είχε ξεκινήσει. Πάτησα αμέσως το recorded μαζί με το play στην άδεια κασέτα που είχα μέσα, πάντα σε… ετοιμότητα. Αυτό ήταν. Αν και δεν ήξερα ποιο τραγούδι έπαιζε, ο εκρηκτικός ήχος του ήταν αρκετός για να νοιώσω το ροκ να διαπερνά το κορμί μου, κάτι σαν ηλεκτροσόκ. Αργότερα έψαξα κι έμαθα ότι ήταν οι Led Zeppelin από το δίσκο τους “Physical Graffiti”.

Led Zeppelin – Trampled Under Foot

Στις 24 Φεβρουαρίου 1975 έχουμε την επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ αυτού που αποτελεί το πρώτο σε πωλήσεις δίσκο του βρετανικού συγκροτήματος. Οι Led Zeppelin είχαν μπει στο στούντιο να το ηχογραφήσουν και ενώ δεν είχαν ηρεμήσει από την απειλή του μπασίστα τους John Paul Jones να εγκαταλείψει το γκρουπ μετά το καταστροφικό τέλος της περιοδείας τους το 1973 κι ενώ ο κιθαρίστας τους Jimmy Page και o Robert Plant έκαναν την αυτοκριτική τους και σκέπτονταν το μέλλον των Led Zeppelin. Αποφάσισαν όλοι μαζί να ηχογραφήσουν τον επόμενο δίσκο τους τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 1974.

Επίσης, η προοπτική τους ήταν η ανανέωση της συνεργασίας τους με την Atlantic Records καθώς είχε τελειώσει το πενταετές συμβολαίου τους. Μετά από πέντε άλμπουμ και πωλήσεις πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα μόνο στις ΗΠΑ, το αφεντικό της εταιρίας ο Αχμέτ Ερντεγκάν, ήταν στην ευχάριστη θέση να τους προτείνει μια πενταετή παράταση με συμβόλαιο πολλών εκατομμυρίων δολαρίων.

Αλλά ο δυναμικός και δραστήριος μάνατζέρ τους Peter Grant, ο αποκαλούμενος G, που οδηγούσε με επιτυχία την καριέρα τους ζητούσε περισσότερα επηρεασμένος από το γεγονός ότι οι Beatles και οι Rolling Stones είχαν ιδρύσει τις δικές τους δισκογραφικές εταιρίες, την Apple και την Rolling Stones Records. Ας σημειωθεί ότι ένα μυστικό της επιτυχίας του συγκροτήματος ήταν η πολιτική του μάνατζέρ τους να δουλεύουν χρόνο παρά χρόνο, κάτι το οποίο διατηρούσε το ενδιαφέρον για του κόσμου για το γκρουπ, όπως στην περίπτωση της ηχογράφησης του Physical Graffiti που κράτησε ενάμιση χρόνο.

Το 1975 οι Led Zeppelin ήταν το πιο πετυχημένο συγκρότημα στον κόσμο. Γέμιζαν ολόκληρα στάδια στην Αμερική και άνετα το Earl’s Court στο Λονδίνο, 20.000 θέσεων. Ένα σούπερ γκρουπ. Χρησιμοποιούσαν αρκετά εφέ από καπνούς, χιόνια και ακτίνες λέιζερ.

Ήταν η χρονιά που κυκλοφόρησε το «Physical Graffiti», σε παραγωγή του Jimmy Page, στη νεοϊδρυθείσα, δική τους εταιρίας τελικά, την Swan Song. Κατάλαβαν ότι αυτό θα βοηθούσε να αντισταθμίσουν μερικά από τα γιγαντιαία ποσά του φόρου που η μπάντα είχε αναγκαστεί να πληρώσει. Και έτσι ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για να έχουν την αυτονομία της δικής τους ετικέτας, αν και ήταν κάτω από την ομπρέλα της διανομής της Atlantic Records. Στις διαπραγματεύσεις έπαιξε ρόλο ο χειρισμός και πάλι του Peter Grant που κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τον Τούρκο ιδρυτή της Atlantic, Ερντεγκάν για τη δική τους ετικέτα, χρησιμοποίησε την σκέψη του John Paul Jones για παράλληλο σόλο δίσκο του και φυσικά το ενδεχόμενο αποχώρησης από τους Led Zeppelin. Στην πραγματικότητα δεν θα του επέτρεπε σε καμία περίπτωση κάτι τέτοιο ο μάνατζερ τους.

Τις μέρες αυτές ο John Paul Jones συμμετείχε ως παραγωγός, συνθέτης όλων των τραγουδιών, αλλά και σαν μουσικός (κήμπορντς, συνθεσάιζερ, μπάσο, κιθάρες, φωνητικά) στο δίσκο “Comin ‘Atcha” (1973) της Αμερικανίδας soul τραγουδίστριας Madeline Bell που έκανε καριέρα στην Αγγλία, με την οποία εμφανίστηκε στο BBC 2 TV show “Color My Soul”, ένα μείγμα funk, jazz, r&b and soul. Ο Jones είχε αρχικά συνεργαστεί μαζί της το 1968, πριν σχηματιστούν οι Led Zeppelin. Ευτυχώς για τους Zeppelin, το άλμπουμ γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία.

To Physical Graffiti εκτός από το ότι εκτόξευσε την μουσική των Led Zeppelin είχε κι ένα υπέροχο εξώφυλλο για το οποίο πήραν το βραβείο Γκράμι: Best Recording Package, το 1976.

Kashmir – Led Zeppelin – Remastered

Γιάννης Αλεξίου www.ogdoo.gr

Νέο τραγούδι για τους Blues Wire

Νέο τραγούδι για τους Blues Wire. Δείτε το βιντεοκλίπ για το “Ain’t Got Nothing To Lose”, από το οποίο κάνει πέρασμα και ο Αργύρης Μπακιρτζής

Πολύς κόσμος έχει απολαύσει και τραγουδήσει τη “Γυάλινη Χαρά” της Φωτεινής Βελεσιώτου, αλλά αρκετοί δεν έχουν παρατηρήσει ότι πρόκειται για κομμάτι του Ευγένιου Δερμιτάσογλου, το οποίο η δημοφιλής ερμηνεύτρια είπε μάλιστα σε δικό του δίσκο (Ράδιο Σκούρο Ανοιχτό, 2010).

Ο Θεσσαλονικιός τραγουδοποιός που ξεπήδησε από το συγκρότημα Ρίσκο επιστρέφει τώρα συνεργαζόμενος με τους θρυλικούς συντοπίτες του Blues Wire, για ένα καινούριο τραγούδι με τίτλο “Ain’t Got Nothing To Lose”: μπορείτε να το ακούσετε στον σύνδεσμο παρακάτω, βλέποντας παράλληλα και το βιντεοκλίπ που γύρισε γι’ αυτό ο Πέτρος Πέτρου.

«Ήταν από γραφής του να το κάνω με τους Blues Wire», σχολιάζει ο Δερμιτάσογλου, ενώ μία ακόμα γνώριμη φιγούρα ποζάρει μαζί του στο σχετικό βιντεοκλίπ: ο Αργύρης Μπακιρτζής των Χειμερινών Κολυμβητών.

Και η παρουσία του δεν είναι τυχαία, καθώς το “Ain’t Got Nothing To Lose” είναι το 1/2 του νέου single του Δερμιτάσογλου, το οποίο κυκλοφορεί ψηφιακά από την MLK. Το άλλο μισό, ένα τραγούδι με τίτλο “Κινητήρας”, είναι σε συνεργασία με τον Μπακιρτζή και τους Stringless.

www.avopolis.gr

H Suzanne Vega διασκευάζει Lou Reed!

Η Suzanne Vega προετοιμάζεται για την κυκλοφορία ενός ολοκαίνουριου album που θα έχει τίτλο “An Evening of New York Songs and Stories”.

Σε αυτό το ρεκόρ, η ερμηνεύτρια των επιτυχιών “Left of Center” (feat. Joe Jackson), “Luka” και “Tom’s Diner” επανεξετάζει γνωστά τραγούδια του ρεπερτορίου της, αλλά και μερικά κλασσικά “μαργαριτάρια”. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ζωντανή ηχογράφηση, που πραγματοποιήθηκε στο Café Carlisle της Νέας Υόρκης (στις 14 Μαρτίου πέρυσι) στην οποία συμμετείχαν ο τακτικός συνεργάτης της και κιθαρίστας Gerry Leonard (ο οποίος είναι καταπληκτικός με τη Vega στη σκηνή), ο μπασίστας Jeff Allen και ο keyboardist Jamie Edwards.

Την παραγωγή του album υπογράφει ο Gerry Leonard, ενώ η μίξη του έγινε από τον Kevin Killen και το mastering από τον βραβευμένο με Grammy, Bob Ludwig.

Πρώτο δείγμα από το δίσκο αυτό είναι η διασκευή στο κλασσικό άμα του Lou Reed, “Walk On The Wild Side” που πρωτοκυκλοφόρησε το 1972 την παραγωγή του οποίου είχαν κάνει οι David Bowie και Mick Ronson.

Θοδωρής Κολλιόπουλος www.soundarts.gr

Ο Moz κυκλοφόρησε νέο τραγούδι, “Knockabout World”!

Το 2019 απολαύσαμε τον εμβληματικό Morrissey μέσα από τον δίσκο του “California Son” και ο front man των The Smiths δεν σταματάει εκεί. Ήταν αρχές του Γενάρη όταν ανακοίνωσε την κυκλοφορία ενός νέου δίσκου, ο οποίος θα έχει τον τίτλο “I Am Not a Dog on a Chain”. Συνεχίζοντας στις φτερούγες της BMG Rights Management, ο Morrissey θα κάνει πρεμιέρα το νέο του εγχείρημα στις 20 Μαρτίου και σε παραγωγή του Joe Chiccarelli (Elton John, U2, Alanis Morissette, The Killers, Cage The Elephant, Jason Mraz, κ.ά.) θα μας συστήσει έντεκα ολοκαίνουριες δημιουργίες.

Ήδη είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μία μοναδική συνεργασία με την Thelma Houston από το επερχόμενο εγχείρημά του, η οποία έχει τίτλο “Bobby, Don’t You Think They Know?” αλλά και το τραγούδι του“Love Is On Its Way Out”. Το νέο single του Morrissey έχει τίτλο “Knockabout World” που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μόνο ώρες. Το τραγούδι ανοίγει με ένα εντυπωσιακό new wave ρυθμό, αλλά σιγά σιγά μετατρέπεται σε μια πλούσια, ορχηστρική pop δημιουργία γεμάτη με synths, έγχορδα, πνευστά και κιθάρα.

Θοδωρής Κολλιόπουλος www.soundarts.gr

Eric Clapton, Ronnie Wood, Roger Waters τζαμάρουν

Eric Clapton, Ronnie Wood, Roger Waters τζαμάρουν για τον Ginger Baker. Μια συνάντηση κορυφής με κομμάτια των Cream, Blind Faith

Οι Eric ClaptonRonnie WoodRoger WatersNile Rodgers και αρκετοί άλλοι έπαιξαν κομμάτια των Cream και των Blind Faith σε προγραμματισμένο tribute για τον Ginger Baker, που έλαβε χώρα στο Eventim Apollo Hammersmith του Λονδίνου.

Eric Clapton και Roger Waters στο “Sunshine of Your Love” των Cream

Τον Waters με τον Ronnie Wood στο “White Room”

Τους Eric Clapton, Nile Rodgers, Steve Winwood στο “Can’t Find My Way Home” των Blind Faith

Θυμίζουμε πως ο θρυλικός ντράμερ έφυγε από τον κόσμο τον περασμένο Οκτώβριο, σε ηλικία 80 ετών.

www.rocking.gr

Ένα δισεκατομμύριο views το «Take on Me» των A-Ha

UNSPECIFIED – JANUARY 01: Photo of A-ha (Photo by Michael Ochs Archives/Getty Images)

Το κλασικό βίντεο της δεκαετίας του 1980 ενός από τα πιο γνωστά τραγούδια που «κολλάνε» στο μυαλό μόλις κατέκτησε ένα σημαντικό ορόσημο. Το «Take On Me» του νορβηγικού συγκροτήματος A-Ha ξεπέρασε το 1 δισεκατομμύριο views στο YouTube. Το μουσικό βίντεο της επιτυχίας του 1984 έγινε βασικό στο MTV.

Παρουσιάζει τη μπάντα σε μία αλληλουχία live action και σε σκίτσα με μολύβι, μία μέθοδο που λέγεται rotoscoping. Για τη δημιουργία του βίντεο, διάρκειας τεσσάρων λεπτών, χρειάστηκαν περίπου 16 εβδομάδες για να ολοκληρωθεί.

Έχουν υπάρξει πολυάριθμες παρωδίες και αφιερώματα με την πάροδο των χρόνων, με τη σειρά κινουμένων σχεδίων «Family Guy» το συγκρότημα Weezer και άλλους να έχουν δημιουργήσει τις δικές τους εκδοχές.

Το βίντεο κέρδισε έξι βραβεία στα MTV Video Music Awards του 1986.

Το Take On Me κυκλοφόρησε αρχικά το 1984, αλλά δεν βρήκε ακροατήριο. Όταν κυκλοφόρησε ξανά το επόμενο έτος είχε απήχηση και έφθασε στο νούμερο 1 σε 36 περιοχές.

Οι A-ha μαζί με τους Guns N ‘Roses (November Rain) και τους Queen (Bohemian Rhapsody) είναι συγκροτήματα, τα βίντεο των οποίων, έφθασαν δισεκατομμύρια views στο YouTube.

www.in.gr

1 2 3 6