Ένα τραγούδι αφιερωμένο στην Αθήνα!

Santa Palabra – Son Pa Atenas. Ένα τραγούδι αφιερωμένο στην Αθήνα!..

Το ελληνοκουβανέζικο συγκρότημα Santa Palabra παρουσιάζει το single “Son Pa Atenas”, αποτίοντας φόρο τιμής στην όμορφη και αρχαία μητρόπολη. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 2015 στην Αθήνα από τον Andres Redes και τον κουβανό τραγουδιστή Seidel Borges ο οποίος είναι επίσης μέλος του συγκροτήματος Loca latina.

Οι Santa Palabra αποτελούνται από τους Κουβανούς, Έλληνες και Περουβιανούς μουσικούς: Seidel Borges (φωνή), Andy Redes (tres), Δημήτρη Μουδόπουλο (τρομπέτα), Mampre Kasardjian (bajo), Pedro Fabian (κρουστά και φωνητικά), Yussef Beato Viton (κρουστά και φωνή), Tahimy Rodriguez (κρουστά και φωνητικά), Ανδρέας Τριανταφυλλόπουλος (κρουστά).

Τους στίχους και τη μουσική του “Son Pa Atenas”, υπογράφει ο Julian Andres Bernal. Το τραγούδι ανοίγει με ρούμπα σε ρυθμό guaguanco και μεταμορφώνεται σε ένα μεθυστικό παραδοσιακό κουβανέζικο son τραγούδι, που μπορεί εύκολα να ξεσηκώσει τον ακροατή σε χορό, αναμοχλεύοντας το ρυθμό του με την ιστορία της πόλης, τους πολέμους και την ανεξαρτησία της.

To music video του τραγουδιού γυρίστηκε στο κέντρο της Αθήνας και είναι σε σκηνοθεσία του Πάνου Ηλιόπουλου.

Θοδωρής Κολλιόπουλος www.soundarts.gr

Η επιστροφή της Ayo με το Searching

Η Joy Olasunmibo Ogunmakin, κατά κόσμον Ayo, με καταγωγή από τη Νιγηρία και τη Γερμανία είναι ξανά στις επάλξεις παρουσιάζοντάς μας το νέο της E.P. Ο λόγος γίνεται για τον δίσκο “Searching”, ο οποίος κυκλοφόρησε ανεξάρτητα από οποιαδήποτε δισκογραφική εταιρεία στις 3 Απριλίου και σε αυτόν περιλαμβάνονται πέντε μοναδικές δημιουργίες. Το εν λόγω album κυκλοφόρησε ως το follow up της έκτης, ολοκληρωμένης, δισκογραφικής της δουλειάς, με τίτλο “Royal” που έκανε πρεμιέρα τον Ιανουάριο της χρονιάς που διανύουμε, συστήνοντάς μας εμβληματικά singles, όπως τα “Beautiful” και “Rest Assured”.

Πρώτο σε σειρά, λοιπόν, έρχεται το blues-jazz τραγούδι “Shinin’” για χάρη του οποίου η Ayo συνεργάστηκε με τους Camille Marche’ και Aye Ant. Τα pop ηχοχρώματα προσδίδουν έναν ανάλαφρο χαρακτήρα στο τελικό αποτέλεσμα, το οποίο μας προσφέρει απλόχερα θετική ενέργεια. Στη συνέχεια το ομότιτλο με τον δίσκο τραγούδι “Searching” έρχεται για να κατεβάσει τους τόνους και σε αυτό η Ayo βασίζεται στα R&B ηχοχρώματα, βασικό χαρακτηριστικό της συνολικής της πορείας στη μουσική βιομηχανία.

Μία ακόμη μπαλάντα παίρνει την σκυτάλη και δεν είναι άλλη από το τραγούδι “Direction”. Συνεχίζοντας, λοιπόν, την προσωπική της αναζήτηση, η Ayo προβάλει για ακόμη μία φορά τα μοναδικά φωνητικά της και παίρνει το βήμα για να μας συστήσει το highlight του δίσκου, που δεν είναι άλλο από το τραγούδι “Freedom”. Μιλώντας για την ελευθερία των ανθρώπων, αλλά και τις δυσκολίες που μπορούν να περνούν, η Ayo μας γεμίζει με όμορφα συναισθήματα, ενώ για ακόμη μία φορά μας αφήνει άφωνους με τις φωνητικές της δεξιότητες.

Για το τέλος, η Ayo άφησε το up tempo “Out”. Το τραγούδι βασίζεται στα ρυθμικά beats, τα οποία συνδυάζονται άρτια με τα soul κι R&B στοιχεία, χωρίς να ξεφεύγει από το ύφος του συνόλου του E.P. Ένας “εύπεπτος” δίσκος κυκλοφόρησε λοιπόν από την 39χρονη τραγουδίστρια και είναι εδώ για να τον απολαύσεις.

Ηλέκτρα Λήμνιου www.soundarts.gr

Κορωνοϊός: Στα πέντε δισεκατομμύρια δολάρια οι απώλειες

Κορωνοϊός: Στα πέντε δισεκατομμύρια δολάρια οι απώλειες της μουσικής βιομηχανίας. Ηχηρά ονόματα της μουσικής ακυρώνουν καθημερινά προγραμματισμένες συναυλίες…

Μεγάλη απειλή και για την παγκόσμια μουσική βιομηχανία συνιστά πλέον ο κορωνοϊός και η εξάπλωση του σε όλη την υφήλιο.

Ηχηρά ονόματα της μουσικής ακυρώνουν καθημερινά προγραμματισμένες συναυλίες και εφόσον συνεχιστεί αυτό οι ειδικοί εκτιμούν ότι οι συνολικές απώλειες στον χώρο θα ξεπεράσουν τα 5 δισεκατομμύρια δολάρια.

Παίρνοντας ως δεδομένο ότι κανείς ούτε οι ειδικοί δεν γνωρίζουν ακόμη πως θα εξελιχθεί η πανδημία του Covid-19, οι εκτιμήσεις και οι πρώτες αναφορές σύμφωνα με το Forbes υποστηρίζουν ότι οι απώλειες ενδέχεται να φτάσουν τα… 5 δισεκατομμύρια και ίσως να τα ξεπεράσουν.

Ο φόβος των ταξιδιών για μεγάλα μουσικά γεγονότα, το lockdown των πτήσεων για δεκάδες προορισμούς και φυσικά η συνάθροιση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στα μεγάλα φεστιβάλ, έχει προκαλέσει τεράστια αναστάτωση στον χώρο.

Θυμηθείτε εδώ τις επιβεβαιωμένες ακυρώσεις συναυλιών στην χώρα μας.

www.rocking.gr

40 χρόνια από την εμφάνιση των R.E.M

40 χρόνια από την εμφάνιση των R.E.M.: πέρα από τον παροξυσμό και το υποσυνείδητο της ονειρικής χώρας. Για 3 δεκαετίες πρόσφεραν σφιχτοδεμένες συνθέσεις, συγκίνηση έτη φωτός μακριά από τη μελό, στίχους με πολλαπλές αναγνώσεις και όχι μόνο…

Κλείνουμε σήμερα ακριβώς 40 χρόνια από την εμφάνιση των R.E.M. (το πρώτο τους live έγινε στις 5 Απριλίου του 1980 στο St Mary’s Episcopal Church, στην Αθήνα της Georgia) και 9 από το κύκνειο άσμα τους δισκογραφικά, το Collapse Into Now. Με την ευκαιρία, το Avopolis φέρνει στην επιφάνεια ένα άρθρο του Στυλιανού Τζιρίτα και κάνει μια αναδρομή στη δισκογραφία τους, βασισμένη σε ένα (ομαδικό) άρθρο του 2008 που συμπληρώθηκε με κριτικές που έχουμε δημοσιεύσει στο Avopolis, αλλά και νέες.

“Πέρα από ορισμένες αντικειμενικά μεγάλες μορφές του rock παρελθόντος (Beatles, Dylan κτλ.), σε επίπεδο σεβασμού υπάρχουν μόνο οι R.E.M.”

Αν η παραπάνω πρόταση φαντάζει ακραία, αναλογιστείτε ότι οι R.E.M. έχουν πετύχει το εξής παράδοξο: ακόμα και οι metalheads τους σέβονται, ενώ την ίδια στιγμή μπορεί να μη δίνουν δεκαράκι τσακιστό για τους Beatles. Κι όμως, οι R.E.M. απολαμβάνουν μια πολύ ιδιαίτερης μεταχείρισης και φυσικά υπάρχουν λόγοι γι’ αυτό.

Καταρχάς, τα παιξίματα τους ήταν πολύ πιο πάνω από τα γνωστά standards. Η αναφορά δεν γίνεται σε επίπεδο γνώσης, διότι εκεί αποδεδειγμένα και πέρα υποκειμενικών κριτηρίων όχι μόνο τα χέρια των εγχόρδων αλλά και το πλέγμα των φωνητικών χορδών σε αυτή τη μπάντα αξίζουν μνεία χρήσεως. Αναφέρομαι περισσότερο στο άρωμα του παιξίματος, πρώτα πρώτα της κιθάρας του Peter Buck, έτσι όπως κινείται σε αυτή την περίεργη γραμμή ανάμεσα στους Byrds, τους Television, και το folk, κερδίζοντας kudos λόγω του ότι η όλη τεχνολογία που εφαρμόζει πάνω δεν έχει σκοπό να διαμορφώσει το παίξιμο του, αλλά τον ήχο του παιξίματός του (και είναι τρομακτική η διαφορά ανάμεσα στους δύο αυτούς δρόμους). Ο Mike Mills, πάλι, πολύ ιδιότροπα, έφτιαξε μία περσόνα που, εκτός από στιβαρό (αλλά όχι στομφώδες), παίξιμο στο μπάσο όπου γίνεται αντιληπτός ο απόηχος των Beach Boys, Roy Acuff και Gram Parsons κατάφερνε να κυκλοφορεί στις φωτογραφήσεις και τις εμφανίσεις της μπάντας με τα περίφημα πύρινα α λα Grand Le Opry κουστούμια του, χωρίς να περνάει από το μυαλό κανενός ότι είναι ψωνισμένος με τη θέση του στο μουσικό στάτους, αλλά, πολύ απλά, εκπληρώνοντας ένα σχεδόν αστείο εφηβικό πόνημα της φαντασίας του. Και, βέβαια, να προσθέσουμε έναν από τους πλέον θαυμάσιους στιχουργούς των τελευταίων 40 ετών: ο Michael Stipe είναι άνθρωπος ο οποίος καταβρόχθισε βιβλιοθήκες πεζογραφημάτων και ποίησης και το πόσο απηχεί δομές του λόγου τόσο του αινιγματικού Thomas Pynchon, όσο και του πρωτεργάτη της δομικής πρωτοπορίας Wallace Stevens είναι παραπάνω από φανερό σε δίσκους όπως το Automatic For The People (1992 μνημείο παραγωγής, ενορχηστρώσεων και κυρίως σύνθεσης) ή το Murmur (1983), όπου η αμεσότητα που αποπνέει ο μυστήριος νεαρός είναι σαγηνευτική για τα λευκά παιδιά της εκλεπτυσμένης αμερικάνικης υπαίθρου ή, ακόμα περισσότερο, για τα ανήσυχα σε πνεύμα των ανά τις Η.Π.Α. κολεγίων εξάλλου ήταν οι εν campus ραδιοσταθμοί τους που στήριξαν τη μπάντα μέχρι την πανεθνική αναγνώρισή της το 1987 με το σεισμικό “The One I Love”.

Οι R.E.M. δεν έπαιξαν καθόλου με τα blues και τη soul. Επέλεξαν, αντίθετα, μια καθαρόαιμη και ειλικρινή προσέγγιση έξυπνου λευκού (και nerd σε περιπτώσεις), που ναι μεν θαυμάζει τη μαύρη κουλτούρα, αλλά δεν προσπαθεί να βάλει φούμο στο πρόσωπο και να προσποιηθεί ότι είναι μαζί με τους black brothers. Αντί για κάτι τέτοιο, οι R.E.M. εκμεταλλεύθηκαν στο έπακρο τα βινύλια της εφηβείας τους. Ανιχνευτές δίσκων ειδικά ο Peter Buck, ο οποίος έτσι κι αλλιώς το είχε σε προ R.E.M. κατάσταση ως επάγγελμα είχαν μία ασυνήθιστα εκπληκτική γνώση της μουσικής ιστορίας από τα μισά του 20ου αιώνα και έκτοτε. Η γνώση τους στα δυσεύρετα δισκάκια της δεκαετίας 1971-1981 είναι μοναδική και απολαυστική όταν φανερώνεται (ταπεινόφρονα) σε συνεντεύξεις και κυρίως όταν αποτυπώνεται στα τραγούδια τους. Pop, rhythm & blues, hard rock, folk rock, Joni Mitchell, Patti Smith, Wire…εκπληκτική σύρραξη επιδράσεων, αν μη τι άλλο.

Έχοντας την τύχη να δουλεύω για τη Didi Music το καλοκαίρι του 1998, όταν είχαν έρθει για τη μοναδική τους μέχρι στιγμής συναυλία επί ελληνικού εδάφους, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω εκτός της επαγγελματικότητάς τους την επίσης χαλαρή, χωρίς ποζεριλίκια, στάση τους. Και, πιστέψτε με, συγκροτήματα με το 18% της επιτυχίας και πείρας τους έχουν επιδείξει το αντίθετο, σε βαθμό που ανεβάζει τα περιττώματα πάνω από τους οφθαλμούς. Την ίδια στιγμή, αν και εμφανώς κουρασμένοι από την τότε τουρνέ τους, είχαν παρουσιάσει ένα θαυμάσιο show, αλλά και ένα ευφάνταστο σε επιλογές συνθέσεων set. Η συναυλία βέβαια που παραμένει ως σημείο αναφοράς, είναι η εκπληκτική εμφάνιση τους στο Glastonburry το 1999. Εδώ είναι ακριβώς το σημείο που πρέπει να δοθεί η απαιτούμενη προσοχή, γιατί αυτό το οποίο αγνοεί ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού κοινού είναι η δυναμική αυτής της μπάντας σε επίπεδο ζωντανών εμφανίσεων. Όσο και αν μιλάμε για συγκρότημα το οποίο έχει δουλέψει με τη λογική των singles, των video clips και πολύ σοφά σχεδιασμένων promo rallies (ωραίων είναι η αλήθεια), το πλέον αναμφισβήτητο είναι ότι οι R.E.M. είναι μία καθαρόαιμη live μπάντα. Με εφαλτήριο την προσωπική σχέση που διατηρούσαν τα μέλη μεταξύ τους αποτέλεσμα φιλίας από εφηβικά χρόνια κατάφεραν να χτίσουν την υπόληψή τους με μακροσκελείς τουρνέ εντός Αμερικής και αποτελεσματικά live στην Ευρώπη. Οι R.E.M. παρουσίαζαν δηλαδή επί σκηνής μία σφιχτοδεμένη άποψη για τον αμερικάνο τραγουδοποιό, αφήνοντας άφωνους πολλούς άπιστους Θωμάδες. Ακόμα και όταν μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1990 προσωπικά ζητήματα υγείας του (ακριβέστατου) drummer Billy Berry τον ανάγκασαν να αποχωρήσει σε μία καθαρά δραματική φάση της μπάντας, οι υπόλοιποι χειρίστηκαν την κατάσταση με αίσθημα σεβασμού προς το όνομα του group και προς τον ίδιο τον Berry χωρίς καμιά drama queen διάθεση. Δεν ήταν έκπληξη, βάσει της στάσης που έχουν επιδείξει από την αφετηρία, ότι οι εναπομείναντες θα συνέχιζαν χωρίς μόνιμο drummer, τιμώντας δηλαδή την αυθεντική σύνθεση του συγκροτήματος. Το κουαρτέτο δηλαδή που το 1980, στην εν Γεωργία των Ηνωμένων Πολιτείων της Αμερικής συνονόματη πόλη των Αθηνών, άρχισε να τραγουδάει για μεταφηβικούς φόβους και ανασφάλειες, με ισχυρή δόση αυτοσαρκασμού και ενδοπαρατήρησης.

Η επιλογή του ονόματος R.E.M. δεν ήταν τυχαία, όπως τίποτα στον απόλυτα αιτιοκρατικό κόσμο όπου ζούμε. Το αρτικόλεξο της φράσης «Στιγμιαία Κίνηση Οφθαλμού» (Rapid Eye Movement) προδίκαζε τα βήματα, ακόμα και σε περίπτωση που η μπάντα αποτύγχανε, μίας ομάδας ανθρώπων που από τις Γιουνγκικές διαμάχες περί υποσυνείδητου ήθελε να τρανσφορμαριστεί αποκτώντας μία Καντιανή γνώση της πραγματικότητας. Η πορεία του σκεπτόμενου ανθρώπου δηλαδή. Ευτυχώς για μάς τα κατάφεραν, προσφέροντας, σχεδόν για 3 δεκαετίες, σφιχτοδεμένες συνθέσεις, συγκίνηση έτη φωτός μακριά από τη μελό, στίχους με πολλαπλές αναγνώσεις σε επίπεδο νοημάτων/ερμηνειών, και, εν τέλει, ενορχηστρώσεις οι οποίες ενίοτε υπολείπονται μόνο δύο τετραγωνικά κυψελιώτικα blocks πολυκατοικιών από εκείνες τω ορμώμενων εκ του Λίβερπουλ Σκαθαριών.

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο του 2008 και από το 2010 δεν ήταν διαθέσιμο στο αρχείο του Avopolis. Ανακτήθηκε πριν μερικές μέρες, με τη βοήθεια του Wayback Machine (http://web.archive.org/).

Στυλιανός Τζιρίτας www.avopolis.gr

Ο Nick Lowe επανήλθε με νέο μουσικό υλικό

Ο Nick Lowe επανήλθε με νέο υλικό και τον προπομπό αυτού, με τίτλο “Lay It On Me Baby”! Ο βετεράνος της new wave και power pop μουσικής σκηνής, Nick Lowe, που έλαμψε κατά τη δεκαετία των ‘70s με singles, όπως τα “Cruel to Be Kind” και “I Love the Sound of Breaking Glass”, είναι ξανά στις επάλξεις παρουσιάζοντάς μας τον προπομπό της επερχόμενης, δισκογραφικής του δουλειάς. Ο λόγος, λοιπόν, γίνεται για το single “Lay It On Me Babe”, τη μουσική και τους στίχους του οποίου υπογράφει ο ίδιος και αποτελεί μία κλασσική new wave, pop rock δημιουργία.

Όπως ανέφερε ο τραγουδιστής σε πρόσφατες δηλώσεις του, το τραγούδι είναι εμπνευσμένο από τη δεκαετία των ‘60s, ενώ η ιδέα για την κυκλοφορία νέου υλικού ήρθε ένα απόγευμα που ήταν στο σπίτι με τους φίλους του Neil Brockbank και Bobby Irwin. Μπορεί ο ενθουσιασμός τους να έφυγε γρήγορα, λόγω χαμηλού budget κι άλλων συνθηκών, ωστόσο από εκείνη τη διαδικασία, στην οποία μπήκαν για σύντομο χρονικό διάστημα έμεινε το “Lay It On Me Baby”.

Το τραγούδι αυτό, λοιπόν, θα συμπεριληφθεί στο νέο E.P. του Lowe με τον ίδιο τίτλο, που πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 5 Ιουνίου μέσω της Yep Roc Records.

Ηλέκτρα Λήμνιου www.soundarts.gr

Ο Jack Savoretti κυκλοφορεί το πρώτο του single στα ιταλικά

Ο Jack Savoretti κυκλοφορεί το πρώτο του single στα ιταλικά με τίτλο “Andrà Tutto Bene”!

Ο Jack Savoretti ως ένδειξη αλληλεγγύης και σε συνεργασία με τους Ιταλούς του fans από τα σπίτια τους, κυκλοφορεί το πρώτο του Ιταλικό τραγούδι με τίτλο “Andrà Tutto Bene”, τα έσοδα του οποίου θα πάνε στο SanMartino Di Genova νοσοκομείο της Ιταλίας.

To τραγούδι “Andrà Tutto Bene” στέλνει ελπιδοφόρο μήνυμα εν όψει της κατάστασης του Covid-19 παγκοσμίως. Ο Jack έγραψε το τραγούδι μαζί με τους fans του κατά τη διάρκεια ενός livestream του στο Instagram και μετά το ηχογράφησε στο home studio του!

O Savoretti δήλωσε σχετικά: “Η ανταπόκριση της Ιταλίας σε αυτό το γεγονός, άνοιξε το δρόμο για τον κόσμο δείχνοντας ενότητα και ομορφιά σε όλες τις περιστάσεις”.

H παραγωγή του τραγουδιού έγινε από τον Cam Blackwood, η ενορχήστρωση έγινε από τον Davide Rossi και η μίξη από τον Daniel Moyler, οι οποιοι συνεργάστηκαν από μακριά. Το συνοδευτικό music video του τραγουδιού δημιουργήθηκε από υλικό που συνέλεξε ο Jack Savoretti από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης του!

Θοδωρής Κολλιόπουλος www.soundarts.gr

Οι Cutting Crew επαναφέρουν το “(I Just) Died In Your Arms”

Οι Cutting Crew επαναφέρουν το θρυλικό “(I Just) Died In Your Arms” μέσα από μια ολοκαίνουρια Orchestral Version!

Με ένα ήχο που βοήθησε να καθοριστεί η μουσική σκηνή του 1980 και μια δυναμική παρουσία στην pop κουλτούρα με εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές, εκπομπές και show, στον κινηματογράφο ακόμα και σε βιντεοπαιχνίδια, οι Cutting Crew επιστρέφουν με ένα αστρικό album που φέρει τον τίτλο “Ransomed Healed Restored Forgiven” με τα καλύτερα τους τραγούδια ηχογραφημένα εκ νέου σε ένα εντελώς νέο στυλ. Τώρα, με την προστιθέμενη συγκίνηση και δύναμη μιας φιλαρμονικής ορχήστρας, ο τραγουδιστής Nick Van Eede και ο μακροχρόνιος κιθαρίστας των Cutting Crew, Gareth Moulton, απευθύνονται στο σταθερό fanbase τους όσο και στις νέες γενιές ακολούθων των 80’s για να απολαύσουν τραγούδια που απλώς αρνούνται… να παλιώσουν!

Από το “I’ve Been in Love Before” μέχρι το “One For The Mockingbird”, οι Cutting Crew φέρνουν μια “αναπαλαιωμένη” greatest-hits συλλογή στο προσκήνιο και πρώτο δείγμα αυτής της δουλειάς είναι σαφώς το θρυλικό hit που τους έκανε γνωστούς σε όλο τον κόσμο…

Απολαύστε λοιπόν το “(I Just) Died In Your Arms” στην orchestral version που προτείνει το αγαπημένο συγκρότημα μέσα από ένα ολοκαίνουριο, συνοδευτικό music video που σίγουρα θα σας ξυπνήσει όμορφες αναμνήσεις!

Θοδωρής Κολλιόπουλος www.soundarts.gr

Woodstock 1969: το Φεστιβάλ που άλλαξε τον κόσμο!

Woodstock 1969: Η Ιστορία του Σπουδαίου Φεστιβάλ που άλλαξε τον κόσμο!..

Στις 15 Αυγούστου 1969, άρχισε το Woodstock Music & Arts Fair στο αγρόκτημα των 600 στρεμμάτων του Max Yasgur στο Bethel στη Νέα Υόρκη, περίπου 80 μίλια βόρεια της Νέας Υόρκης. Στο συγκεκριμένο φεστιβάλ παρευρέθηκαν πάνω από 400.000 άνθρωποι και έτσι μέχρι και σήμερα θεωρείται μία από τις πιο σημαντικές στιγμές στην ιστορία της παγκόσμιας μουσικής.

Οι εμπνευστές πίσω από το Woodstock ήταν ο Michael Lang (ο οποίος είχε διοργανώσει το μεγαλύτερο φεστιβάλ στο East Coast την εποχή εκείνη, που δεν ήταν άλλο από το ‘Miami Pop Festival‘), ο John Roberts, ο Joel Rosenman και ο Artie Kornfeld. Ο Roberts και ο Rosenman είχαν αναλάβει το οικονομικό κομμάτι.

Οι Roberts και Rosenman δημοσίευσαν την ακόλουθη διαφήμιση στους New York Times και The Wall Street Journal υπό την επωνυμία Challenge International Ltd: “Νέοι άνδρες με απεριόριστο κεφάλαιο, αναζητούν ενδιαφέρουσες, νόμιμες επενδυτικές ευκαιρίες και επιχειρηματικές προτάσεις”. Οι Lang και Kornfeld απάντησαν στην διαφήμιση και έτσι οι τέσσερις άντρες συναντήθηκαν αρχικά για να συζητήσουν σχετικά με ένα στούντιο ηχογράφησης στο Woodstock, αλλά η ιδέα εξελίχθηκε σε ένα υπαίθριο φεστιβάλ μουσικής και τέχνης.

Το μόνο που χρειάζονταν τώρα ήταν κάποια μεγάλα ονόματα για να προσελκύσουν τα πλήθη. Συναντήθηκαν με διάφορα μεγάλα ονόματα της εποχής αλλά με ελάχιστη επιτυχία μέχρι που υπέγραψαν συμβόλαιο για την εκδήλωση, οι Creedence Clearwater Revival συμφωνώντας να παίξουν για $10.000. Μόλις βγήκε η είδηση ​​προς τα έξω, ότι δηλαδή θα συμμετάσχουν στο φεστιβάλ οι τεράστιοι CCR, ακολούθησαν κι άλλα μεγάλα ονόματα όπως: Jimi Hendrix, Joe Cocker, Crosby Stills Nash & Young, Santana, The Who, Grateful Dead, Janis Joplin, The Band και Joan Baez.

Οι διοργανωτές είχαν πλησιάσει και τον John Lennon για να δουν αν ενδιαφέρονταν οι Beatles να συμμετάσχουν, αλλά δυστυχώς τα αγαπημένα Σκαθάρια ήταν στα πρόθυρα της διάλυσης. Φήμες λένε πως ο Lennon δήλωσε ότι θα εμφανιζόταν μόνο αν η σύζυγός του Yoko μπορούσε να έχει στο φεστιβάλ το δικό της σετ αλλά δεν βρήκε σύμφωνους τους διοργανωτές.

Ο μάνατζερ των Led Zeppelin, Peter Grant, απέρριψε την προσφορά ανησυχώντας ότι το φεστιβάλ δεν θα είχε ιδιαίτερη επιτυχία και η εμφάνιση του σπουδαίου συγκροτήματος θα χανόταν ανάμεσα στις τόσες άλλες!

Άλλοι σπουδαίοι καλλιτέχνες που απέρριψαν την πρόταση ήταν οι: Doors, Byrds, Bob Dylan, Jethro Tull, Free, Frank Zappa, Jeff Beck κ.α.!

Το Woodstock Music & Arts Fair ήταν φεστιβάλ κερδοσκοπικού χαρακτήρα με τα ημερήσια εισιτήρια στην προπώληση να κοστίζουν $18 (περίπου $75 σήμερα) και $24 στην είσοδο και για τις τρεις μέρες. Στην προπώληση πωλήθηκαν περίπου 186.000 εισιτήρια και οι διοργανωτές προέβλεπαν ότι θα εμφανιστούν περίπου 200.000 κόσμος.

Τελικά οι διοργανωτές αναγκάστηκαν να αφήσουν ανοικτές της πύλες του φεστιβάλ για όλους, αφού κατέστη προφανές ότι στην περιοχή κατέφθασαν εκατοντάδες χιλιάδες περισσότεροι άνθρωποι από ότι είχαν υπολογήσει.

Παρόλο που το φεστιβάλ ήταν αξιοσημείωτα ήρεμο (δεδομένου του αριθμού των ανθρώπων και των συνθηκών που υπήρχαν), υπήρξαν δύο καταγεγραμμένοι θάνατοι: ένας από αυτούς θεωρήθηκε υπερβολική δόση ηρωίνης και ένας άλλος που προκλήθηκε από ατύχημα όταν ένας ελκυστήρας πέρασε πάνω από έναν παρευρισκόμενο ενώ κοιμόταν. Υπήρξαν επίσης δύο γεννήσεις που καταγράφηκαν στην εκδήλωση, η μία μέσα σε ένα αυτοκίνητο που “κόλλησε” στην κυκλοφορία καθ’ οδόν για το φεστιβάλ και μία άλλη σε ένα κοντινό νοσοκομείο που μεταφέρθηκε εκεί με ελικόπτερο.

Το line-up του Woodstock χαρακτηρίζεται ως ένα από τα σπουδαιότερα στην ιστορία των μουσικών φεστιβάλ!

www.rockallica.com

Marvin Pentz Gay, Jr. 1939-1984

01/04/1984 : Μια ημέρα πριν γιορτάσει τα τεσσαρακοστά πέμπτα γενέθλια του, ο Αμερικανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός της R&B και soul μουσικής Marvin Gaye (Marvin Pentz Gay, Jr. 1939 – 1984) δολοφονείται από τον πατέρα του στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Σύμφωνα με την κατάθεση του στην αστυνομία, ο πατέρας ισχυρίστηκε ότι τον πυροβόλησε αφού πρώτα ο σαραντατετράχρονος τραγουδιστής τον είχε δείρει. Ο ισχυρισμός έγινε δεκτός στο δικαστήριο και δεν δικάστηκε για φόνο πρώτου βαθμού. Το ειρωνικό στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι το όπλο που χρησιμοποιήθηκε ήταν δώρο του γιου προς τον πατέρα.

www.phaseradio.gr

Δείτε trailer για το “Coachella: 20 Years in the Desert”

Είσαστε έτοιμοι να γιορτάσετε τα 20 χρόνια Coachella μέσα από απίθανα on stage στιγμιότυπα και καθηλωτικές εμφανίσεις των μεγαλύτερων ονομάτων της διεθνούς, μουσικής βιομηχανίας;

Το ημερολόγιο αναγράφει το έτος του 1999 και οι Paul Tollett και Rick Van Santen ξεκινούν ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά festivals… εν αγνοία τους. Το γνωστό στο παγκόσμιο κοινό “festival της ερήμου” θα ρίξει τα θεμέλια, ώστε στην πορεία να εμφανιστούν στο Coachella Valley στο Empire Polo Club του Indio στην Καλιφόρνια τα μεγαλύτερα ονόματα της διεθνούς μουσικής σκηνής. Το Coachella είναι από εκείνα τα festivals που δεν επιδέχονται διακρίσεις σε μουσικά είδη και καλλιτέχνες, ενώ το motto του θα μπορούσε να είναι το “όλοι οι καλοί χωράνε”.

Για τα 20 χρόνια Coachella , λοιπόν, κυκλοφόρησε ένα διθυραμβικό θα λέγαμε trailer για το πολυ-αναμενόμενο κι άκρως μουσικό ντοκιμαντέρ, “Coachella: 20 Years in the Desert”. Τρία λεπτά δεν είναι σίγουρα αρκετά για να χωρέσουν όλα όσα πρέπει από 20 μουσικά χρόνια, ωστόσο είναι σίγουρα αρκετά για να προκαλέσουν την αγωνία που αξίζει να έχει ένα τέτοιο ντοκιμαντέρ πριν από την επίσημη πρεμιέρα του. Κι αν είσαι από αυτούς που το έχουν όνειρο ζωής να παραβρεθούν έστω και μία φορά στη ζωή τους στο εν λόγω festival, τόσο το trailer όσο και το ντοκιμαντέρ μετέπειτα θα εντείνουν αυτή σου την ελπίδα. Εάν πάλι είσαι από τους τυχερούς που βρέθηκαν στον πιο εκρηκτικό συναυλιακό χώρο, τότε μπορείς να θυμηθείς μερικές από τις σημαντικότερες on stage εμφανίσεις κι ανέκδοτες μέχρι τώρα δηλώσεις καλλιτεχνών.

Ο Moby που βρέθηκε στο πρώτο Coachella Festival μοιράζεται τις δικές του εντυπώσεις, ενώ δεν θα σου λείψει η εκθαμβωτική εμφάνιση της Beyonce ή του Aloe Blacc ή και του Ice Cube από την μεγάλη οθόνη. Οι Radiohead, η Madonna, ο Paul McCartney, αλλά και ο Post Malone θα εμφανιστούν ξανά μπροστά σου, όπως ακριβώς και το ολόγραμμα του Tupac Shakur, κατά κόσμον 2Pac.

Το εντυπωσιακό trailer ανοίγει η επιτυχημένη Billie Eilish λέγοντας: “Όλοι γνωρίζουν τι είναι το Coachella. Ακόμη κι αν δεν σε ενδιαφέρει η μουσική, ξέρεις.”

Το ντοκιμαντέρ “Coachell: 20 Years in the Desert” μέσω του YouTube Original Film θα ξεκινήσει να προβάλλεται δωρεάν από τις 10 Απριλίου.

Ηλέκτρα Λήμνιου www.soundarts.gr

1 2 3 16