Ένα από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών.

Σαν σήμερα βγήκε η δισκάρα των Rolling Stones. Ένα από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών…

Όταν στις 23 Απριλίου 1971 βγήκε το Sticky Fingers, ήμουν μόλις τριών ετών.

Ο απόηχος όμως της λάμψης του, η δύναμη και η ωραία «αλητεία» του στοίχειωσαν τα εφηβικά μου χρόνια. Δεν υπήρχε πάρτι που να μη μου ζητούσαν να κουβαλήσω το δίσκο και να παίξω στιγμές του.

Ειδικά με το “Brown Sugar” στις ψηλές στροφές και το “Wild Horses” στις αργές… γινόταν της… «αυτής».

Αν είχες χορέψει το δεύτερο αγκαλιά με το κορίτσι των -τότε- ονείρων σου, ένιωσες ευλογημένος.

Αν έχεις «τζαμάρει» με το πρώτο στην πίστα στο σαλόνι δηλαδή όπου τραπέζια και καρέκλες είχαν «στριμωχτεί» στην άκρη παρέα με τα φιλαράκια, νόμιζες πως γινόσουν ελεύθερο αλάνι και… πετούσες, πέταξες έστω για λίγο.

Και τώρα που ξανακούω τη δισκάρα αυτή των Rolling Stones… οι «παλιές» μπαταρίες επαναφορτίζονται. Χυμός ζωής!

Όπως έχει γράψει και ο Γιάννης Πετρίδης: «Το Sticky Fingers, για εμάς τους μεγαλύτερους, το άλμπουμ με το φερμουάρ, είναι ένα από τους δίσκους που έκτισαν την ιστορία του σύγχρονου ροκ».

R 5583299 1463229882 3949.jpeg

Έχουν αποτυπωθεί στα credits του δίσκου:

«Το περιοδικό “Rolling Stone” το κατέταξε 64ο στην λίστα με τα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών,όπως και 31ο στον κατάλογο με τα εκατό καλύτερα άλμπουμ των είκοσι τελευταίων χρόνων του 1987, το “Classic Rock” το τοποθέτησε στην 36η θέση των εκατό καλύτερων άλμπουμ βρετανικού ροκ όλων των εποχών, το “Mojo” στο # 52 από τα καλύτερα άλμπουμ που έχουν φτιαχτεί (1995), το “NME” 58ο στα εκατό καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών, το “Q” το ανέδειξε ως καλύτερο άλμπουμ της δεκαετίας του ’70 και το γαλλικό “FNAC” το κατέταξε 45ο στα χίλια καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών».

R 5583299 1463229883 9654.jpeg

Κώστας Μπαλαχούτης www.ogdoo.gr

Το κομμάτι κυκλοφόρησε στις 22 Απριλίου 1966!

Σαν σήμερα βγήκε το πιο ωραίο «άγριο τραγούδι»Νο1 στην Αμερική, Νο2 στη Βρετανία, ένα απ’ τα καλύτερα όλων των εποχών…

257ο στη λίστα του Rolling Stone με τα 500 Greatest Songs of All Time.

Ο λόγος για το “Wild Thing” του Αμερικανού τραγουδοποιού Chip Taylor, και την εκτέλεση των Βρετανών The Troggs.

Το κομμάτι κυκλοφόρησε στις 22 Απριλίου 1966 στη Βρετανία και «τα έσπασε» σε όλο τον πλανήτη χτυπώντας στα τέλη του Ιουλίου ταβάνι και στην Αμερική.

Από τότε μέχρι σήμερα το “Wild Thing” έχει επηρεάσει το σύμπαν του garage rock και του punk.

Κι όμως μερικούς μήνες νωρίτερα το τραγούδι είχε πρωτοηχογραφηθεί από τους Αμερικανούς The Wild Ones δίχως να σημειώσει ανταπόκριση.

Η αλήθεια είναι πως η απόδοσή τους του ούτε “Wild” είναι, ούτε λέει και (some)”Τhing”, πάντα σε σύγκριση με αυτήν που ακολούθησε. Άλλωστε και οι The Wild Ones στις αρχές του 1967 είχαν ήδη «διαλύσει».

Κώστας Μπαλαχούτης www.ogdoo.gr

Belle Αnd Sebastian: Protecting Τhe Hive!

Belle Αnd Sebastian: Ένα audio visual project για την Γλασκώβη εν μέσω καραντίνας Protecting Τhe Hive… με στίχους από fans της μπάντας…

Οι Belle Αnd Sebastian «δανείζονται» στίχους γραμμένους από fans της μπάντας εν μέσω καραντίνας και τους χρησιμοποιούν σε ένα νέο project με τίτλο… Protecting Τhe Hive.

Το πρώτο μέρος αποτελείται από μια audio-visual εμπειρία σε αφήγηση του Stuart Murdoch και της φίλης του Alessandra Lupo, υπό τις εικόνες μια Γλασκώβης σε καραντίνα.

Το δεύτερο μέρος κυκλοφορεί την Παρασκευή 24 Απριλίου αποτελούμενο από audio files, με τα μέλη της μπάντας να ενθαρρύνουν τους fans σε ξεχωριστές, προσωπικές ηχογραφήσεις.

www.rocking.gr

Πως γεννήθηκε η «γλώσσα» των Rolling Stones!

Πως γεννήθηκε η «γλώσσα» των Rolling Stones. Το πιο εμπορικό και εμβληματικό συνάμα «σύμβολο» στην ιστορία της ροκ μουσικής…

Τουλάχιστον αυτό ισχυρίζονται πολλοί μουσικοί ερευνητές, φίλοι της μπάντας και μη! Πάντως το «Γλώσσα Χείλη» αποτελεί σήμα κατατεθέν των Rolling Stones και πλέον κλείνει μισό αιώνα ζωής.

Πως γεννήθηκε το διάσημο αυτό logo;

Βρισκόμαστε στα 1969 και οι Rolling Stones αναζητούν ένα «προσωπικό» έργο τέχνης για την αφίσα της ευρωπαϊκής τους περιοδείας.

Η δισκογραφική τους εταιρεία Deca τους προτείνει πολλά και διάφορα…που δεν κάνουν και τελικά ο Τζάγκερ και οι συνοδοιπόροι του αποφασίζουν ν’ απευθυνθούν στο Royal College of Art.

Εκεί γνωρίζουν τον 24χρονο Τζον Πάσε ο οποίος σχεδιάζει την αφίσα του τουρ της μπάντας, στην οποία πρωταγωνιστούν ένα τεράστιο κρουαζιερόπλοιο και ένα αυτοκίνητο.

102b4725a8a9aa72698805fce5d2e738

Την επόμενη χρονιά σειρά έχει το στούντιο άλμπουμ τους, το «Sticky Fingers» που γεννά την ανάγκη για ένα νέο λογότυπο.

Ο Μικ έδειξε στον Πάσε την εικόνας της θεάς Κάλι, η οποία αποτυπώνεται με τέσσερα χέρια και μακριά γλώσσα, ενώ σκοτώνει τον εχθρό και το «γιορτάζει» προς τους πιστούς της, λέγοντάς του: «Αυτό μου αρέσει».

Kali by Raja Ravi Varmaa

Ο εικαστικός γραφίστας παίρνει πάσα και λαμβάνει υπόψη του την πρόκληση αλλά και τον «ασσυμόρφωτο» χαρακτήρα των Rolling Stones εκείνων των θρυλικών καιρών (τους).

Ο ίδιος αναφέρει: «Ήθελα κάτι κατά της εξουσίας. Όταν συνάντησα τον Τζάγκερ για πρώτη φορά, το πρώτο πράγμα που πρόσεξα πάνω του ήταν το μέγεθος των χειλιών του και το στόμα του».

Σε λίγες μέρες ο Πάσε δημιουργεί το «Tongue and Lips» και οι Stones αποκτούν «σήμα» ενώ ο Πάσε θα γεμίσει αρχικά την τσέπη του με… 50 στερλίνες.

rolling stones tongue logo

Οι Rolling Stones κράτησαν τα πνευματικά δικαιώματα από τα οποία κι ένα μέρος κατέληξε στον Πάσε.

Πριν από λίγο καιρό ο τελευταίος πούλησε το πρωτότυπο ασπρόμαυρο σχέδιο στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου για 92.500 δολάρια.

Κώστας Μπαλαχούτης www.ogdoo.gr

Ο Μιχάλης Δέλτα επιστρέφει απρόσμενα σύντομα

Mikael Delta – Higher Frequencies Το νέο EP του Μιχάλη Δέλτα είναι το σφηνάκι τονωτικής αστικής electronica που χρειαζόμασταν…

Ο Μιχάλης Δέλτα επιστρέφει απρόσμενα σύντομα μετά το ambient ευαγγέλιο του Elation και με αμείωτη δημιουργικότητα παρουσιάζει το δικό του υπαρξιακό απόσταγμα καραντίνας. Στο Higher Frequencies τσιμπάει αρκετά τα bpm και στρίβει το τιμόνι προς τα χορευτάδικα που μας λείπουν. Τα τρία πρώτα κομμάτια του φυσάνε μια πνοή ηλιόλουστης ελευθερίας μέσα από τα ηχεία. Το φωτεινό άνοιγμα του “Beyond Freedom” προετοιμάζει μουσικά την πρώτη βαθιά εισπνοή στην «μετά» εποχή, πιθανότατα μέσα από το ανοιχτό παράθυρο ενός αυτοκινήτου που θα γκαζώνει προς το άπειρο. Το ομότιτλο track ηχεί σαν κομμάτι που λείπει από τον τελευταίο δίσκο των Στέρεο Νόβα, ενώ το “All the Things I Don’t Know”, με τα εθιστικά αλα Bicep ​​breakbeats και τα ελκυστικά vocal cuts, «προβάλλει» χορογραφίες του Δημήτρη Παπαϊωάννου στις προσόψεις των, προσωρινά, ακίνητων αστικών κέντρων. Από την ίδια «παράσταση» είναι βγαλμένο και το “Let it Go”, ενώ, στη θέση νο 5, το “Sunlight” κλείνει το EP και μαζί την συμπυκνωμένη αυτή συνεδρία δημιουργικού διαλογισμού πάνω από drum machines. Το Higher Frequencies είναι ένα σφηνάκι τονωτικής αστικής electronica που θα σε ταξιδέψει σε στιγμές κοντινές που ευχόμαστε να μην ξεμακρύνουν κι άλλο.

Τάνια Σκραπαλιώρη www.avopolis.gr

O πολυπλατινένιος και με Grammy, Jason Mraz, επιστρέφει!

O πολυπλατινένιος και βραβευμένος με Grammy, Jason Mraz, επιστρέφει με το πρώτο τραγούδι μέσα από το επερχόμενο άλμπουμ του, το πρώτο για τη νέα του δισκογραφική στέγη, τη BMG...

Με σαφείς reggae επιρροές αφού παραγωγός του είναι ο Michael Goldwasser (Steel Pulse, Matisyahu, Toots And The Maytals, κ.α) ο Mraz ακόμη και σε δύσκολες σκοτεινές εποχές μεταδίδει το “feel good, free stress μήνυμά του: “Πρέπει να ψάχνουμε πάντα το καλό αλλιώς πως θα εμψυχώνουμε ο ένας τον άλλο όταν ζούμε τη πιο παράλογη εποχή που έχουμε ζήσει ποτέ;” λέει ο ίδιος για το “Look For The Good”!

Ο Jason Mraz μέχρι σήμερα έχει πάνω από  4.8 δισεκατομμύρια streams, έχει κερδίσει 2 GRAMMY , έχει 5 άλμπουμ στο Top10 του Billboard και έχει  22.47 εκατομμύρια followers στα social media. ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ‘Η ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΤΟ

Γιάννης Καστανάς www.phaseradio.gr

Οι Evanescence επιστρέφουν με νέο άλμπουμ!

“The Bitter Truth”: Οι Evanescence επιστρέφουν με νέο άλμπουμ. Η παρέα της Amy Lee τηρεί τις υποσχέσεις της…

Οι Evanescence ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ, το οποίο φέρει τον τίτλο, “The Bitter Truth”.

Το πρώτο single, “Wasted On You”, θα δοθεί στην δημοσιότητα την ερχόμενη Παρασκευή, 24 Απριλίου.

«Σας υποσχεθήκαμε νέο άλμπουμ μέσα στο 2020 και δεν πρόκειται να αφήσουμε τίποτα να μας σταματήσει», αναφέρει η σχετική ανακοίνωση της μπάντας.

Θυμίζουμε πως οι Evanescence και οι Within Temptation έδωσαν πρόσφατα στην δημοσιότητα δυο… σπιτικά gigs στο πλαίσιο των ακουστικών #TogetherAtHome series του Instagram.

www.rocking.gr

Οι διάττοντες αστέρες της μουσικής

One Hit Wonders: Μουσικοί με μια επιτυχία κι έξω! Οι διάττοντες αστέρες της μουσικής…

Ορισμένοι μουσικοί είχαν αυτό που λέμε το «κοκαλάκι της νυχτερίδας». Χωρίς να κάνουν μια μεγάλη καριέρα είχαν την τύχη, η έμπνευση της στιγμής να τους δώσει το εισιτήριο στο πάνθεον της μουσικής, αλλά και να τους αποφέρει εισοδήματα για μια ζωή.

Σε αντίθεση με άλλους καλλιτέχνες που έκαναν μια μακρά πορεία στην μουσική, αλλά δεν κατάφεραν να γνωρίσουν την μεγάλη επιτυχία, αλλά και πολύς κόσμος να μην θυμάται ούτε ένα τραγούδι τους.

Οι διάττοντες αστέρες που συνεχίζουν να υπάρχουν σε κάθε συλλογή του είδους τους και να τους θυμάται ο κόσμος πολλές φορές όχι με το όνομά τους, αλλά με την επιτυχία τους, έγραψαν ιστορία σαν One Hit Wonders!

Big Bopper – Chantilly Lace (1958)
Ήταν γνωστός περισσότερο σαν ραδιοφωνικός παραγωγός και disk jokey. Ωστόσο το πολύπλευρο ταλέντο του στην μουσική του έδωσε φτερά και ανάμεσα στα λίγα τραγούδια που έγραψε το Chantilly Lace έγινε μεγάλη επιτυχία την εποχή που μεσουρανούσαν οι τιτάνες του rock’n’roll και των 50s.

Big Bopper

Ένα χρόνο μετά σκοτώθηκε στα 28 του χρόνια σε αεροπορικό δυστύχημα μαζί με τους Buddy Holly και Richie Valens που έμεινε στην ιστορία ως «Η μέρα που πέθανε η μουσική».

Big Bopper – Chantilly Lace

Bobby Day – Rockin’ Robin (1958)
Όσοι έχουν την ταινία American Graffiti θα το θυμούνται καθώς ήταν από τις πιο χαρακτηριστικές επιτυχίες των Fifties που ακούγονται στη διάρκειά της και από τις μεγαλύτερες της δεκαετία του 50, όπως επίσης και η μεγαλύτερη επιτυχία του Τεξανού Bobby Day.

Bobby Day

Το τραγούδι αυτό έφθασε στο Νο2 του αμερικάνικου τσαρτ και διασκεύασε ο Michael Jackson το 1972 για τους Jackson 5. Δεν λείπει από καμιά συλλογή της εποχής εκείνης.

Rockin’ Robin-Bobby Day-original song-1957

The Surfaris – Wipe Out (1963)
Από τις μεγαλύτερες instrumental επιτυχίες όλων των εποχών και εμβληματικό τραγούδι της surf μουσικής.

Το καλιφορνέζικο γκρουπ έβγαλε μια σειρά δίσκων την περίοδο 1963-65 αλλά αυτή η επιτυχία δεν είχε όμοια της. Έμεινε κλασική.

Surfaris – Wipe Out

The Rainbows – My Baby Baby Balla Balla (1965)
Το beat συγκρότημα από το Βερολίνο κυκλοφόρησε καμιά δεκαριά 45άρια την περίοδο 1965-67, αλλά το πρώτο τους ήταν το καλύτερο και γνώρισε μεγάλη επιτυχία.

Στην Ελλάδα δεν υπήρχε τζουκ μποξ χωρίς αυτό το τραγούδι.

The Rainbows – My Baby Baby Balla Balla (1966)_HQ

The Human Beinz – Nobody Βut Me (1967)
Ένα παλιό κομμάτι των Isley Brothers αναμόρφωσε, πέντε χρόνια μετά, η αξιόλογη μπάντα από το Οχάιο δίνοντάς του μια τελείως διαφορετική διάσταση. Ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία. Στην Ελλάδα χορεύτηκε πολύ στα πάρτι την εποχή εκείνη σαν ένα από τα πιο μοντέρνα τραγούδια.

The Human Beinz

Οι συλλέκτες μπορεί να ανακαλύψουν το 45άρι αυτό ανάμεσα σε δισκάκια μεγαλύτερών τους που δεν έχουν καμιά σχέση μ’ αυτό!

The Human Beinz – Nobody But Me

Zager & Evans – In The Year 2525 (1968)
Αν και το αμερικάνικο ντουέτο των Denny Zager και Rick Evans δραστηριοποιήθηκε επί περίπου μια δεκαετία (1962-71) ο μόνος λόγος για τον οποίο ακούστηκαν ήταν η επιτυχία τους In The Year 2525 που είναι κλασσικό μέχρι σήμερα και όπως φαίνεται θα είναι και το 2525.

Zager Evans

Από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις On Hit Wonder.

Zager And Evans – In The Year 2525 (1969)

Titanic – Sultana (1971)
Οι Νορβηγοί Titanic σχηματίστηκαν στα τέλη του 1969 και δύο χρόνια μετά γνώρισαν μεγάλη επιτυχία με το Sultana που σκαρφάλωσε στο No5 του βρετανικού τσαρτ των σινγκλ.

Titanic

Η επιρροή τους από τους Santana είναι εμφανής.

Sultana Titanic – Sultana

Jean Knight – Mr Big Stuff (1971)
Από την Νέα Ορλεάνη του αμερικανικού νότου η αφρο-αμερικανική τραγουδίστρια έκανε μία από τις μεγάλες επιτυχίες της Stax Records φτάνοντας στην κορυφή των soul singles και στο No2 του Billboard Hot-100.

Jean Knight

Ο ομώνυμος με την επιτυχία δίσκος της ήταν και ο μοναδικός! Επέστρεψε στα 80s χωρίς όμως επιτυχία.

Jean Knight – Mr Big Stuff

Hot Butter – Pop Corn (1972)
Η αμερικάνικη instrumental cover μπάντα με τον κημπορντίστα Stan Free γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τη διασκευή ενός κομματιού του Gershon Kingsley.

Hot Butter

Ο ιδιότυπος ήχος του Moog synthesizer ήταν χαρακτηριστικός κι έφερε ένα πρόσκαιρο χορό στους νέους.

Hot Butter – Pop Corn (Dance)

The Stories – Brother Louie (1973)
Η καταπληκτική διασκευή του τραγουδιού των Hot Chocolate τους έκανε αθάνατους τους Νεοϋορκέζους Stories να φθάσουν στο Νο1 της Αμερικής.

The Stories

Η πορεία τους συντομότατη (1972-74), αλλά το κομμάτι τους έκανε πάταγο και είναι πασίγνωστο έως σήμερα σε όλο τον κόσμο.

Stories – Brother Louie 1973

Space – Magic Fly (1977)
Η γαλλική μπάντα παρά την σύντομη πορεία της (1977-80) συνδυάζοντας την space disco με την ηλεκτρονική μουσική έφερε μια σούπερ επιτυχία στις ντισκοτέκ.

Space

Space – Magic Fly Music Video

Sugargill Gang – Raper’s Delight (1979)
Το πρωτοπόρο hip-hop τρίο από το New Jersey έριξε μια μουσική βόμβα στα τέλη του 70 εισάγοντας ένα νέο είδος και καταγράφοντας μία από τις μεγαλύτερες χορευτικές επιτυχίες που δεν έλειπε από κανένα πάρτι και καμιά ντισκοτέκ.

Sugargill Gang

Δεν κατάφεραν τίποτα άλλο στην πενταετή πορεία τους, όμως έμειναν κλασικοί με ένα και μόνο κομμάτι.

The Sugarhill Gang – Rapper’s Delight (Official Video)

The Knack – My Sharona (1979)
H μεγάλη επιτυχία του συγκροτήματος από το Λος Άντζελες σημάδεψε την σύντομη πρώτη πορεία τους (1978-82) και υπήρχε στο ντεμπούτο άλμπουμ τους σε μια εποχή που το new wave ήταν στις δόξες του.

The Knack

Τα επόμενα άλμπουμ τους απείχαν κατά πολύ από την ποιότητα του πρώτου δίσκου τους.

The Knack – My Sharona (Official Video)

Street Boys – Some Folks (1980)
To συμπαθητικό ευρωπαϊκό κουαρτέτο που ηχογράφησε το πρώτο δίσκο του στη Γαλλία έμελλε να μείνει με το τραγούδι αυτό που γνώρισε επιτυχία και στην Ελλάδα. Ο ρετρό ήχο του κάτι σαν πόλκα έφερε μια άλλη νότα στις αρχές της δεκαετία του 80.

Ο επόμενος δίσκος τους ήταν εμπορική αποτυχία και διαλύθηκαν για να ξαναηχογραφήσουν στα τέλη το 80 κάτι που πάλι πέρασε απαρατήρητο. Ωστόσο στο Some Folks έγραψε!

Street Boys Some folks video

Alec R. Costandinos – Americana (1981)
Γάλλος μουσικός γεννημένος στο Κάϊρο της Αιγύπτου, ο οποίος δούλεψε στα πρώτα του βήματα με το hit maker Claude Francois και τη Dalida.

Alec R. Costandinos

Στο φινάλε της σύντομης καριέρας του (1977-810) έγραψε αυτό το τραγούδι που ήταν μεγάλη χορευτική επιτυχία στη δεκαετία του 80.

Alec R. Costandinos – Americana (1981)

Kim Carnes – Bette Davis Eyes (1981)
Διασκευή τελείως διαφορετική ενός τραγουδιού που τραγούδησε το 1974 η Jaquie De Shannon που έμεινε επί σειρά εβδομάδων στο Νο1 του Billboard και ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία του 1981!

Το τραγούδι αυτό σημάδεψε την καριέρα της Αμερικανίδας τραγουδίστριας και παρ’ότι είχε πολλά χρόνια ακόμα και ήταν ενεργή μέχρι πρόσφατα, δεν γνώρισε άλλη επιτυχία.

Kim Carnes – Bette Davis Eyes

Musical Youth – Pass The Dutchie (1982)
H παρέα των Βρετανο-τζαμαϊκανών που έκανε την εμφάνισή της στο Μπέρμιγχαμ το 1979 έφθασε στην κορυφή τρία χρόνια μετά φθάνοντας στο Νο1 σε όλο τον κόσμο με το σινγκλ του που ήταν επηρεασμένο από τη reggae.

Musical Youth

Musical Youth – Pass The Dutchie (Official Video HD)(Audio HD)

Γιάννης Αλεξίου www.ogdoo.gr

Rolling Stones και Ελλάδα

Rolling Stones και Ελλάδα: Οι δυο συναυλίες στην Αθήνα και μια τρίτη που ακυρώθηκε. Η επεισοδιακή πρώτη φορά το 1967 και η «αποζημίωση» το 1998…

1967: το επεισοδιακό πρώτο live στην Αθήνα

Το 1967 δεν είχε μπει με τους καλύτερους οιωνούς για τους Stones: Εκτός από το διάσημο περιστατικό του Ρέντλαντς, ο Jones είχε αρχίσει να παρουσιάζει τα πρώτα συμπτώματα κόπωσης και εξάρτησης από το LSD. Ο Jagger έπρεπε να απολογείται στον αγγλικό Τύπο για την απόπειρα αυτοκτονίας που έκανε η πρώην του, Chrissie Shrimpton, όταν της ανακοίνωσε ότι θα συγκατοικούσε με τη Faithfull, ενώ ο Richards, εκμεταλλευόμενος την ολοένα και πιο επιβαρυμένη κατάσταση της υγείας του Brian, άδραξε την ευκαιρία να του «φάει» την Pallenberg. Οι Watts και Wyman ζούσαν μια ήρεμη ζωή, χωρίς να δίνουν τροφή για κουτσομπολιά και ασχολούμενοι με τα ντραμς και το μπάσο τους αντίστοιχα. Με όλα αυτά, η πανευρωπαϊκή περιοδεία τους, που θα ξεκινούσε στις 26 Μαρτίου, μόνο ευχάριστη δεν φαινόταν.

Με τη σειρά της, το 1967 η Ελλάδα περνούσε το δικό της λούκι: η Ένωση Κέντρου με την ΕΡΕ είχαν μπλέξει για τα καλά τα «μπούτια» τους στην προσπάθειά τους να αποφασίσουν τι ήταν καλύτερο για τη χώρα και μέσα σε αυτό το θολό πολιτικό κλίμα ο νεαρός ραδιοφωνικός παραγωγός Νίκος Μαστοράκης ανακοίνωνε από το μικρόφωνο της εκπομπής του «Λεωφορείον η Μελωδία» ότι θα έφερνε τους Stones στην Ελλάδα. «Δεν είναι ούτε πρωταπριλιάτικο ψέμα ούτε διαφημιστικό κόλπο. Οι Ρόλινγκ Στόουνς έρχονται!» έγραφε το 77ο τεύχος του μουσικού περιοδικού «Μοντέρνοι Ρυθμοί» που κυκλοφόρησε στις 22 Μαρτίου και παρουσίαζε το συγκρότημα διατεθειμένο να κλείσει στην Αθήνα την αυλαία της ευρωπαϊκής περιοδείας του. Ως χώρος διεξαγωγής της συναυλίας, τη Δευτέρα 17 Απριλίου, επιλέχθηκε το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ενώ οι αφίσες που κυκλοφόρησαν ανέφεραν ότι «το ρεσιτάλ είναι υπό την αιγίδα του δημάρχου Αθηναίων Γεωργίου Πλυτά και οι εισπράξεις του θα διατεθούν για φιλανθρωπικό σκοπό».

[Παρένθεση: Η αρχική πρόθεση του κ. Μαστοράκη ήταν να φέρει τους Beatles, με τους οποίους είχε έρθει σε επαφή διαμέσου του «Magic Alex», του νεαρού μηχανικού ήχου Αλέξη Μάρδα, που τότε αποτελούσε τη σταθερή παρέα του John Lennon στα λονδρέζικα νυχτοπερπατήματά του. Μετέπειτα, σε διάφορες συνεντεύξεις του προσπάθησε να «χρυσώσει το χάπι» του μη ερχομού των Beatles στην Ελλάδα, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «η συμφωνία χάλασε για μερικές χιλιάδες δραχμές», αγνοώντας ασφαλώς ότι τα «Σκαθάρια» είχαν κλείσει το συναυλιακό τους κύκλο στις 29 Αυγούστου 1966, όταν έπαιξαν για τελευταία φορά ζωντανά στην καριέρα τους μπροστά σε 25 χιλιάδες Αμερικανούς στο Candlestick Park του Σαν Φρανσίσκο. Κλείνει η παρένθεση].

Τα εισιτήρια για τη συναυλία κόστιζαν από 60 μέχρι 120 δραχμές (ποσό εξαιρετικά υψηλό για την εποχή), ενώ ο κ. Μαστοράκης είχε υποσχεθεί από την εκπομπή του ότι οι «πρώτοι ογδόντα που θα πήγαιναν να τους παραλάβουν από το αεροδρόμιο θα κέρδιζαν δωρεάν προσκλήσεις». Επιπλέον, ένας από τους δυο τυχερούς που κέρδισαν δωρεάν εισιτήρια για τη συναυλία από την εκπομπή του κ. Μαστοράκη ήταν και ο 14χρονος τότε μαθητής (και μετέπειτα σχεδιαστής μόδας) Μιχάλης Ασλάνης από τη Χαλκίδα. Για να «αποδείξει την αγάπη του στο συγκρότημα», όπως ζητούσε ο παρουσιαστής, έστειλε στην εκπομπή ένα γράμμα στο οποίο έλεγε, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Θα έδινα τη ζωή και το αίμα μου για τους Rolling Stones» αφού πρώτα είχε ζητήσει από το χασάπη της γειτονιάς του να του στάξει λίγο αίμα πάνω στην κόλλα χαρτί!

Πράγματι, στις 11 το βράδυ της 16ης Απριλίου, πλήθος κόσμου είχε συγκεντρωθεί για να δει από κοντά τους πέντε Stones να κατεβαίνουν από το αεροπλάνο. Αντ’ αυτών, όμως, είδε μερικά από τα μέλη της υπόλοιπης αποστολής (μάνατζερ, ηχολήπτες, τεχνικούς) και αντί για δωρεάν εισιτήρια, φιλοδωρήθηκε με μερικές «ψιλές» από την, πάντα πρόθυμη για ξύλο, αστυνομική δύναμη της εποχής, που λειτουργούσε κάτω από τις ελληνορθόδοξες εντολές του κέρβερου διοικητή ασφαλείας, του Κωνσταντίνου Τασιγιώργου. Οι Stones κατέφτασαν το επόμενο πρωί, με ξεχωριστές πτήσεις (από τότε είχε φανεί πως ο ένας θέλει να φάει τα συκώτια του άλλου), κατέλυσαν στο Χίλτον και έδωσαν μια γελοία ακόμη και για τα δεδομένα της εποχής συνέντευξη Τύπου, απαντώντας σε ερωτήσεις σχετικά με το αν είναι αγαπημένοι μεταξύ τους, αν γνωρίζουν για τον Σαίξπηρ και αν συμπαθούν τους Beatles. Στο ξενοδοχείο τούς περίμενε και το τσεκ της αμοιβής τους, που ήταν 350.000 δραχμές.

Γύρω στις 6 το απόγευμα της Δευτέρας όλοι οι δρόμοι γύρω από το γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας είχαν κλείσει για τα καλά και η αστυνομία προετοιμαζόταν γι’ αυτό που θα ακολουθούσε, μην επιτρέποντας σε κανέναν να πλησιάσει έξω από το γήπεδο χωρίς την επίδειξη του εισιτηρίου του. Τη συναυλία άνοιξαν, κατά σειρά, οι Loubogg, οι M.G.C. (το πρώτο καθαρόαιμο ροκ εγχώριο σχήμα), οι Idols, ο Τάσος Παπασταμάτης (πρώην τραγουδιστής των Forminx), ο Δάκης, οι WeFive και ο Γκουιντόνε. Στις 9.30 ακριβώς, όπως είχε προαναγγελθεί, τα φώτα έσβησαν και στη σκηνή ανέβηκαν οι Stones μέσα σε κραυγές παροξυσμού γυναικών αλλά και αντρών. Την επόμενη μέρα η εφημερίδα «Το Βήμα» ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «ο ουρανός καλύφθηκε από πυροτεχνήματα, οι δε υστερικές κι άναρθρες κραυγές των γεγε της πρωτεύουσας ακούστηκαν σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων». Το κλίμα ήταν εξαρχής αρνητικό, αφού, σύμφωνα με την ίδια την αφήγηση του Wyman στην αυτοβιογραφία του “Stone Alone”, «η αστυνομία στεκόταν παντού και γύρω από τη σκηνή […] και προσπαθούσε να σβήσει κάθε σπίθα ενθουσιασμού, συχνά και με περιττή χρήση βίας». Το όλο σκηνικό θύμιζε μπαρούτι έτοιμο να εκραγεί ανά πάσα στιγμή.

Οι Stones πρόλαβαν να πουν μόλις έξι κομμάτια προτού γίνει το κακό: άρχισαν με το “Last Time”, συνέχισαν με τα “Lady Jane”, “19th Nervous Breakdown”, “Ruby Tuesday” και “Let’s Spend The Night Together” για να καταλήξουν στο “Satisfaction”, στο οποίο έπεσε και η ταφόπλακα της εμφάνισής τους. Με το που μπήκε το κιθαριστικό ριφάκι του Keith, ο Jagger παρέλαβε δύο ανθοδέσμες (μία με λευκά και μία άλλη με κόκκινα λουλούδια), που με τη σειρά του τις έδωσε στον road manager της μπάντας, Τοm Keylock, για να τα πετάξει στις πρώτες σειρές. Ο Τασιγιώργος δεν χρειαζόταν άλλη αφορμή: το προβοκατόρικο κόκκινο χρώμα εξέγειρε το «δημοκρατικό» και άκρως αντικομουνιστικό του αισθητήριο και έδωσε εντολή να πέσουν πάνω του αστυνομικοί και να τον εμποδίσουν να τα πετάξει. Ο καημένος ο Keylock, έχοντας ήδη παρακαταθήκη ένα σπασμένο χέρι (από την επίθεση που είχε δεχτεί μερικές μέρες πριν στη συναυλία τους στη Ζυρίχη), δεν μπορούσε να αντιδράσει. Έτσι, ανέλαβαν δράση ο Wyman με τον Jagger, πριν οι υπόλοιποι τρεις Stones αφήσουν τα όργανά τους και πέσουν και αυτοί πάνω στους αστυνομικούς, χτυπώντας τους και προσπαθώντας να σώσουν από τα χέρια τους το μάνατζέρ τους. Κατόπιν ο διοικητής έδωσε εντολή να σβήσουν οι προβολείς του γηπέδου, η Λεωφόρος τυλίχτηκε στο απόλυτο σκοτάδι και το συγκρότημα αποχώρησε, αφού πρώτα είχε τελειώσει το “Satisfaction”.

Η επόμενη μέρα βρήκε τους Stones να αποχωρούν ένας ένας από την Αθήνα πλην του Wyman, ο οποίος κάθισε με την οικογένειά του στον Αστέρα της Βουλιαγμένης για να ξεκουραστεί και ξέμεινε, άθελά του, μέχρι την Παρασκευή το πρωί, που έγινε το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών. Μάλιστα, έπρεπε να περιμένει μέχρι το βράδυ της 23ης Απριλίου για να ανοίξει το αεροδρόμιο του Ελληνικού και να καταφέρει να βρει πτήση για να γυρίσει στο Λονδίνο. Το πλέον τραγικό; Σε μια συνέντευξή του, μερικές μέρες μετά, ο ίδιος ο Jagger δήλωσε ότι, επειδή η Αθήνα ήταν ο τελευταίος σταθμός της περιοδείας τους, είχαν αποφασίσει να κάνουν ένα τρίωρο πρόγραμμα (!) για να ευχαριστήσουν τους Έλληνες οπαδούς τους. Και μέσα σε όλα αυτά, το περιοδικό «Μοντέρνοι Ρυθμοί» στο τεύχος της 10ης Μαΐου 1967 αποσιώπησε τα γεγονότα που έλαβαν χώρα εκείνο το βράδυ της Δευτέρας αναφέροντας πως «οι μέρες που πέρασαν χάρισαν σε αυτό τον ταλαίπωρο τόπο την ησυχία και τη σταθερότητα που χρειαζόταν. Όσοι είναι νέοι αυτό τον καιρό θα μπορούν μεθαύριο να μιλάνε στα παιδιά τους για την 21η Απριλίου». 

[Σε συνέντευξή του, για το τεύχος του SONIK για το ελληνικό ροκ, ο Νίκος Μαστοράκης είχε πει στον Χάρη Συμβουλίδη τα ακόλουθα:

Πώς καταφέρατε αλήθεια να φέρετε μια μπάντα του βεληνεκούς των Rolling Stones στην Αθήνα του 1967; Και πώς αντέδρασε η συντηρητική Αθήνα πριν και μετά την περίφημη πια συναυλία στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας;

Την ιστορία την αφηγηθήκαμε, τις αντιδράσεις ούτε που προφτάσαμε να τις δούμε: πνίγηκαν με το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου και τη μετέπειτα συσκότιση των Μ.Μ.Ε. από τη χούντα. Άλλωστε σύντομα δεν τολμούσαμε να αναφέρουμε Stones ή Beatles, με εξαίρεση εκείνους που έβγαζαν τους Μοντέρνους Ρυθμούς ή έγραφαν σ’ αυτούς. Κι εκεί, όμως, για να μας αφήσει ήσυχους, η χούντα είχε ζητήσει ανταλλάγματα από τον Θανάση Τσόγκα. Ήθελε να της γράφουμε καλά λόγια σε αντάλλαγμα του να μείνει ανοιχτό το περιοδικό κι εγώ τότε ανάμεσα σε άλλους νεαρούς συνεργάτες ψιλογράψαμε ό,τι ήθελαν. Οι λογοκριτές τα διάβασαν και μας άφησαν ήσυχους.

Εννοούσε δηλαδή η χούντα τις εξαγγελίες κατά των Beatles και των λοιπών «φρούτων του τεντιμποϊσμού», δεν τα έλεγε για να τα λέει…

Μέχρι που οι Beatles έσπασαν το εμπάργκο, με την υπόσχεση ότι θα αγοράσουν ένα νησί για να γίνει αρχηγείο τους. Τότε έδωσε η χούντα άδεια να έρθουν στην Ελλάδα, τότε γνώρισα τα Σκαθάρια, τότε αποδυναμώθηκε και η υστερία των συνταγματαρχών για την ποπ μουσική και τα μακριά μαλλιά. Ένα είδος μιας πρώτης, έστω και light ελευθερίας για τη νεολαία, η οποία ήταν ο συνήθης ύποπτος για τη χούντα.]

1998: Stones, 29 χρόνια μετά 

Όσοι έφηβοι είχαν μείνει με το παράπονο για την συναυλία του 1967, αποζημιώθηκαν (τόσο οι ίδιοι, όσο και τα παιδιά τους, που πιθανώς να τους συνόδευσαν στο Ολυμπιακό Στάδιο) περίπου τρεις δεκαετίες μετά, σε ένα πολιτικό κλίμα σαφώς πιο ομαλό και ιδανικό για τη διοργάνωση ενός μεγάλου event, δίχως παρατράγουδα.

Η συναυλία των Rolling Stones την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 1998 στο ΟΑΚΑ είναι μια από τις μεγαλύτερες συναυλίες (πολλοί λένε, η μεγαλύτερη) που έγιναν ποτέ στη χώρα μας, αφού υπολογίζεται ότι την παρακολούθησαν πάνω από 79.000 θεατές. Η συναυλία, που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας τους που ακολούθησε το άλμπουμ Bridges To Babylon, διοργανώθηκε από την εταιρεία ΝΕΟ ΡΕΥΜΑ. Παρόλο που έχω ακόμη φωτογραφίες από εκείνο το βράδυ, δεν μπορώ να πω πως, σήμερα, περίπου 16 χρόνια μετά, τη θυμάμαι με τόση μεγάλη νοσταλγία. Κάτι έλειπε από τη συναυλία αυτή και δεν την ανακαλώ με τον ίδιο τρόπο που ανακαλώ παρόμοια live όπως, λόγου χάρη, εκείνο των Guns ‘n’ Roses το 1993 επίσης στο ΟΑΚΑ παρόλο που είναι και πέντε χρόνια ακόμη πιο παλιό.

Θυμάμαι τον Keef να οργώνει τη σκηνή περισσότερο από τον Mick και να σκύβει παίζοντας τη κιθάρα του με εκείνη τη χαρακτηριστική κίνηση που κάνει, τραβώντας απότομα τα δάκτυλα του από την ταστιέρα. Θυμάμαι τον κόσμο να ενθουσιάζεται με το “Paint It Black” και το “She’s a Rainbow” (για το οποίο είχε ψηφίσει μέσω διαδικτύου να συμπεριληφθεί στο setlist), τους στίχους του “Gimme Shelter” να τραγουδιούνται από 50.000 κόσμο κι ένα “Sympathy For The Devil” που κόντεψε να γκρεμίσει τη σκηνή. Αλλά ήταν αυτό το καταραμένο το αχανές και πομπώδες της όλης υπόθεσης που κάπως σε «χαλούσε». Και φυσικά όλοι αναρωτιόμασταν τότε πόσο καιρό θα πάρει στα Ξύλινα Σπαθιά που άνοιξαν τη συναυλία να μετακομίσουν μόνιμα σε κάνα Λονδίνο και να συνεχίσουν εκεί το υπόλοιπο της καριέρας τους. Ωστόσο, αυτό που μένει από τη μεγαλύτερη διαγενεακή συναυλία που έγινε ποτέ (με την έννοια πως στο ΟΑΚΑ εκείνη τη μέρα μπορούσε κάποιος να δει συγκεντρωμένους ανθρώπους ηλικίας από 8 έως 68 ετών) είναι ένας διάχυτος ενθουσιασμός και μια τεράστια προσμονή δεκαετιών που κορυφώθηκε λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 17ης Σεπτεμβρίου.

Το set list του 1998:

Satisfaction 
Let’s Spend The Night Together 
Flip The Switch 
Gimme Shelter 
Anybody Seen My Baby 
Paint It Black 
Saint Of Me 
Out Of Control 
She’s A Rainbow
Miss You 
You Don’t Have To Mean It
Wanna Hold You
Little Queenie
You Got Me Rocking
Like A Rolling Stone
Sympathy For The Devil 
Tumbling Dice 
Honky Tonk Women 
Start Me Up 
Jumping Jack Flash 
Brown Sugar

2006: Η τρίτη και φαρμακερή

Η τρίτη επίσκεψη των Rolling Stones στην Αθήνα δεν έλαβε ποτέ χώρα, αφού την άνοιξη του 2006 ο Richards είχε αποφασίσει να διακριθεί σε ένα άθλημα δικής του εμπνεύσεως: αναρρίχηση σε φοίνικα. Η προγραμματισμένη για τις 25 Ιουνίου 2006 συναυλία του συγκροτήματος στο ΟΑΚΑ [αλλά και άλλων 15 σε ευρωπαϊκό έδαφος] αναβλήθηκε όταν στις αρχές Μαΐου εκείνης της χρονιάς ο κιθαρίστας τραυματίστηκε σοβαρά μετά από πτώση του από φοίνικα, ενόσω βρισκόταν στη Νέα Ζηλανδία, και υπεβλήθη σε εγχείρηση για αιμάτωμα στον εγκέφαλο. Ο εκπρόσωπος των διοργανωτών της παγκόσμιας περιοδείας είχε δηλώσει τότε αισιόδοξος σχετικά με την συνέχιση της περιοδείας, λέγοντας πως «με μεγάλη χαρά ανακοινώνουμε ότι το συγκρότημα είναι και πάλι στον δρόμο και ευχαριστούμε όλους τους φαν και τους κατόχους εισιτηρίων για την υπομονή τους. Συμπεριλάβαμε όσο το δυνατόν περισσότερα σόου και χώρες. Aυτό θα είναι το πιο απίστευτο ροκ σόου όλων των εποχών». Ωστόσο, αυτό δεν κατέστη δυνατό κι η Αθήνα έμεινε τελικά εκτός προγράμματος της Α Bigger Bang World Tour τους.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην έκδοση του SONIK, Rolling Stones – As Years Go By.

Με αφορμή τη συμπλήρωση μισού αιώνα από την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ των Rolling Stones, την άνοιξη του 1964, καταγράφεται και αξιολογείται από τον Κωνσταντίνο Τσάβαλο στο σύνολό της η ιστορία και η δισκογραφία της θρυλικής μπάντας και των μελών της. Για μισό αιώνα, οι (εναπομείναντες) Mick Jagger και Keith Richards αποτελούν τον αδιάσπαστο πυρήνα της μακροβιότερης και συνεπέστερης μουσικής οντότητας όλης της ροκ μουσικής. Το βιβλίο επιχειρεί να φωτίσει σημαντικές και άγνωστες πτυχές αυτών και του γκρουπ, μέσα από σπάνιες διηγήσεις, δημοσιεύματα της εκάστοτε εποχής και φωτογραφίες ντοκουμέντα.

Την έκδοση αυτή μπορείτε να την παραγγείλετε εδώ, σε ειδική προσφορά, μόνο 2,5 ευρώ.

Κωνσταντίνος Τσάβαλος www.avopolis.gr

Νέο τραγούδι για τον Don Bryant, “Is It Over”!

Ο βετεράνος της soul, Don Bryant, κυκλοφόρησε το single “Is It Over”!

Με καταγωγή από το Μέμφις του Tennessee των Η.Π.Α., ο Don Bryant, ένας βετεράνος της soul μουσικής σκηνής που έχει γίνει γνωστός από τα τέλη της δεκαετίας του 60’ είναι ξανά στις επάλξεις παρουσιάζοντάς μας νέο υλικό. Εν μέσω της καραντίνας εξαιτίας του COVID-19, ο 78χρονος Don Bryant βρήκε την ευκαιρία και σε συνεργασία με τη γυναίκα του γράφουν τραγούδια, τα οποία θα συμπεριληφθούν στην επερχόμενη, δισκογραφική του δουλειά. Αυτή, λοιπόν, θα έχει τίτλο “You Make Me Feel” και θα αποτελέσει το follow up του “Don’t Give Up on Love”. Ο τελευταίος είναι ένας δίσκος που κυκλοφόρησε το 2017, έπειτα από σχεδόν μισό αιώνα από την πρεμιέρα του ντεμπούτου δίσκου του “Precious Soul”.

Το τραγούδι που μας συστήνει έχει τίτλο “Is It Over” και αποτελεί μία κατακερματισμένη θα λέγαμε μπαλάντα, την οποία έγραψε για τη σύζυγό του Ann Peebles στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Σχετικά με το τραγούδι ανέφερε σε δηλώσεις του στο “Rolling Stone”: “Μερικές φορές οι άνθρωποι δεν θέλουν να αποδεχτούν ότι μία σχέση έχει τελειώσει κι έτσι πηγαίνουν γύρω γύρω σε κύκλους”.

Ηλέκτρα Λήμνιου www.soundarts.gr

1 10 11 12 13 14 31