Νέα συσκευή κάνει δυνατή την ιδιωτική ακρόαση μόνο με ηχητικές ακτίνες, χωρίς ακουστικά

Μια νέα συσκευή ήχου εφευρέθηκε, η οποία, επιτρέπει στον ακροατή να ακούει ιδιωτικά με απευθείας ηχητικές ακτίνες που φτάνουν στα αυτιά του, χωρίς να χρειάζονται ακουστικά.

Το SoundBeamer, όπως λέγεται η συσκευή που κατασκευάστηκε από τη Noveto Systems,  δημιουργεί μια «ηχητική φούσκα» γύρω από τον χρήστη, εντοπίζοντας τα αυτιά του με έναν 3D αισθητήρα και στέλνει στη συνέχεια υπερηχητικά κύματα που συγκεντρώνουν τον ήχο γύρω από τα αυτιά. Ο ήχος δεν σκορπίζεται στον υπόλοιπο χώρο, παρά μόνο ελάχιστα, πρόκειται δηλαδή για μια τεχνολογία που δύναται να αντικαταστήσει τα ακουστικά στην ιδιωτική ακρόαση.

Λέτε οι ηχητικές ακτίνες να γίνουν το μέλλον της φορητής μουσικής;

www.avopolis.gr

Ακούστε την ακυκλοφόρητη διασκευή της κλασσικής άριας “Dido’s Lament”, από την Annie Lennox!

Το 2018, η Annie Lennox κυκλοφόρησε με το “Requiem For A Private War”, ένα τραγούδι για το soundtrack της ταινίας “A Private War”, που είναι και η τελευταία της κυκλοφορία μέχρι τώρα. Ήταν το πρώτο νέο τραγούδι της Lennox μετά από απουσία οκτώ χρόνων. Η Lennox είναι ένα από τα μεγάλα αινίγματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, μια αρτίστα που κάνει κάτι μόνο όταν το νιώθει. Το 2010, η Annie Lennox κυκλοφόρησε ένα χριστουγεννιάτικο album, το “Α Christmas Cornucopia”. Αυτές τις μέρες, η Lennox αισθάνθηκε την ανάγκη να πραγματοποιήσει μια επανέκδοση του album αυτού κι έτσι όλα δρομολογούνται για την δεύτερη κυκλοφορία του μετά από μια δεκαετία!

Η επανέκδοση αυτή θα περιλαμβάνει και ένα ακυκλοφόρητο ως τώρα τραγούδι, που δεν είναι άλλο από το “Dido’s Lament”. Για την ακρίβεια δεν είναι ακριβώς ένα νέο τραγούδι μια δική της εκδοχή στην άρια που έγραψε ο Henry Purcell για την όπερα “Dido And Aeneas” το 1689.

«Για τη 10η επέτειο του ‘A Christmas Cornucopia’ θέλαμε να προσφέρουμε κάτι λίγο διαφορετικό από το αρχικό album», εξήγησε η Lennox σε μια δήλωση. «Το ‘Dido’s Lament’ ήταν μια σχεδόν ξεχασμένη ηχογράφηση που έκανα πριν από μια δεκαετία, η οποία ανακαλύφθηκε τυχαία από το στούντιο (του συμπαραγωγού) Mike Steven κατά τη διάρκεια του lockdown νωρίτερα μέσα στην τρέχουσα χρονιά”.

Θοδωρής Κολλιόπουλος www.soundarts.gr

Κυκλοφορεί για πρώτη φορά το live του Μπόουι «No Trendy Réchauffé»

Επόμενος σταθμός στη σειρά «Brilliant Live Adventures» του Μπόουι είναι το «No Trendy Réchauffé», ένα live show του 1995 στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας. Φτάνει στα δισκοπωλεία από την Parlophone Records στις 20 Νοεμβρίου.

Το «No Trendy Réchauffé (Live Birmingham 95)» ηχογραφήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1995 στο National Exhibition Centre του Μπέρμιγχαμ, στο πλαίσιο του φεστιβάλ Big Twix Mix Show. Αν και πρόκειται για εμπορική κυκλοφορία για πρώτη φορά του πλήρους show, αποσπάσματα από αυτό είχαν κινηματογραφηθεί και μεταδοθεί από το BBC, ενώ ερμηνείες του «Moonage Daydream» και «Under Pressure» από τον Μπόουι είχαν περιληφθεί στο CD «Hallo Spaceboy».

Η λίστα των τραγουδιών του «No Trendy Réchauffé» υπερηφανεύεται για σπάνιες ζωντανές ερμηνείες των «Jump They Say» και «Strangers When We Meet». Επιπλέον, στο άλμπουμ περιλαμβάνονται δύο εκδοχές του «Hallo Spaceboy», η δεύτερη εκ των οποίων συνοδεύεται και από μουσικό βίντεο το οποίο o Μπόουι σχεδίαζε να δώσει τότε στην κυκλοφορία για το τραγούδι, αλλά δεν το έκανε ποτέ. Στη συνέχεια, οι Pet Shop Boys έκαναν remix του τραγουδιού για ξέχωρη κυκλοφορία, και ετοιμάστηκε εναλλακτικό promo video.

Το «No Trendy Réchauffé» θα κυκλοφορήσει σε CD και σε διπλό LP. Η σειρά «Brilliant Live Adventures» ανακοινώθηκε τον περασμένο μήνα και αποτελείται από έξι live άλμπουμ που ηχογραφήθηκαν τη δεκαετία του 1990. Το πρώτο, με τίτλο «Ouvrez Le Chien», είναι ένα show του 1995 στο Ντάλας, Τέξας και κυκλοφόρησε στα τέλη Οκτωβρίου. Όπως ενημερώνει το Rolling Stone, ένα ακόμη άλμπουμ θα φτάσει σε εμάς πριν από τα φετινά Χριστούγεννα, ενώ τα υπόλοιπα τρία αναμένονται τους πρώτους μήνες του 2021.

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr

Δείτε ένα νέο μίνι ντοκιμαντέρ για τον Ennio Morricone

To Celebrating Ennio Morricone: The Secrets Behind His Genius κυκλοφόρησε στην ημερομηνία που θα σήμανε τα 92α γενέθλια του σπουδαίου συνθέτη…

Ο Ennio Morricone, ο σπουδαίος συνθέτης που έφυγε από τη ζωή νωρίτερα μέσα στη χρονιά, θα έκλεινε τα 92 του χρόνια στις 10 Νοεμβρίου. Με αυτή την αφορμή, ανήμερα της ημερομηνίας κυκλοφόρησε ένα νέο μίνι ντοκιμαντέρ γι’ αυτόν με τίτλο Celebrating Ennio Morricone: The Secrets Behind His Genius το οποίο είναι διαθέσιμο δωρεάν στο Youtube.

Μετά την πρώτη μετά θάνατον κυκλοφορία του Ennio Morricone με τίτλο Morricone Segreto που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες, τώρα το ντοκιμαντέρ σε παραγωγή CAM Sugar & Decca Records έρχεται να συγκεντρώσει τους πιο κοντινούς συνεργάτες του Morricone στο ιστορικό του στούντιο Forum στη Ρώμη, εκεί όπου ηχογράφησε μερικές από τις σημαντικότερες δουλειές του.

Μπορείτε να δείτε το ντοκιμαντέρ παρακάτω:

www.avopolis.gr

H διαταραγμένη ευφυΐα του Syd Barrett

H διαταραγμένη ευφυΐα του Syd Barrett Από τους Pink Floyd, μέχρι την πλήρη απόσυρση από τα φώτα της δημοσιότητας, η πορεία μιας αινιγματικής μουσικής προσωπικότητας…

Τα είχε όλα: φήμη, γυναίκες, χρήματα, δόξα, τον σεβασμό των συναδέλφων του και κυρίως ένα συγκρότημα… ερωτευμένο μαζί του, να τον κοιτάει στα μάτια και να περιμένει την επόμενη σύνθεση, το επόμενο τραγούδι του. Και ξαφνικά, ο Roger “Syd” Barrett, φοιτητής στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Κάμπεργουελ του Λονδίνου που εγκατέλειψε τη ζωγραφική για να φτιάξει τη δική του ψυχεδελική μπάντα, αποφάσισε να κατεβάσει το ρελέ του εγκεφάλου του και να αποτραβηχτεί από το προσκήνιο.

Ο ψυχισμός του δεν ήταν απλά εύθραυστος, ήταν θρυμματισμένος, αποτέλεσμα της χρόνιας κι εντατικής χρήσης παραισθησιογόνων ουσιών. Έτσι, ο ταλαντούχος κιθαρίστας, που διώχθηκε σιωπηλά από την μπάντα που ο ίδιος έφτιαξε επειδή αρνήθηκε να συμμετάσχει στο εμπορικό πανηγύρι που στήθηκε πάνω από το κεφάλι του, εγκατέλειψε τη μουσική και βυθίστηκε σε μια παρατεταμένη σιωπή 35 ετών που κράτησε μέχρι το θάνατό του. Αγοραφοβικός; Ίσως. Πάντως η θανάσιμη μοναξιά (όχι του Αλέξη Ασλάνη, αλλά) του Syd Barrett δεν είχε εκδηλωθεί όσο αυτός ήταν πιτσιρικάς: αντιθέτως, το τρίτο από τα πέντε παιδιά του διακεκριμένου γιατρού Arthur Barrett και της γυναίκας του Winifred, μεγάλωσε σε ένα σχεδόν εύπορο οικογενειακό περιβάλλον, με τους γονείς του να τον ωθούν στην ενασχόληση με τη μουσική.



Ο μικρός Roger έπαιζε πιάνο, μπάντζο, γιουκαλίλι και κιθάρα, ζωγράφιζε καταπληκτικά σχέδια και ήταν από τα πιο κοινωνικά κι αγαπητά παιδιά στο δημοτικό σχολείο Morley Memorial του Κέιμπριτζ. Tον Δεκέμβριο του 1961, ένα μήνα πριν κλείσει τα δεκαέξι του χρόνια, έχασε αναπάντεχα τον πατέρα του, γεγονός που τον έκανε πιο εσωστρεφή και κλειστό σαν χαρακτήρα. Το 1964 γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Κάμπεργουελ του Λονδίνου. Και μετά ήρθαν οι Pink Floyd και η διάθεση για πειραματισμό με τα ναρκωτικά…

Μετά την αποχώρηση από το συγκρότημά του, τον ακολούθησε προς την έξοδο και ο τότε μάνατζερ των Floyd, Peter Jenner, ο οποίος διέβλεπε ότι δίχως τον ηγέτη και βασικό συνθέτη τους, οι υπόλοιποι τρεις Floyd δύσκολα θα έκαναν καριέρα. Κι αποφάσισε να βάλει όλα του τα χρήματα στο μαύρο -μόνο που στην πορεία κέρδισε το κόκκινο. Η ΕΜΙ αποφάσισε να επενδύσει επάνω στον Syd και να χρηματοδοτήσει τις πρώτες σόλο ηχογραφήσεις του, αλλά αυτές αποδείχθηκαν χαοτικές, με κανέναν από τους υπεύθυνους να μην μπορεί να βγάλει άκρη με τον Barrett, ενώ ακόμη κι αν κατάφερνε να συνεννοηθεί μαζί του, αυτό ήταν εξαιρετικά επισφαλές, αφού ο Syd άλλαζε γνώμη με ταχύτητα υαλοκαθαριστήρα υπό την επήρεια κοκαΐνης. Η ΕΜΙ ζήτησε από τους Gilmour και Waters να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα, μπας και τελικά κυκλοφορήσει το (ή τα) άλμπουμ: αποτέλεσμα των ηχογραφήσεων αυτών, μεταξύ 1969-1970, ήταν δυο άλμπουμ, τα The Madcap Laughs και Barrett, που αμφότερα κυκλοφόρησαν το 1970.

Περιττό να πούμε πως η έλλειψη επικοινωνίας του Syd με την ΕΜΙ (ή με οποιονδήποτε γύρω του) λειτούργησε απαγορευτικά στην κατάρτιση μιας υποτυπώδους βρετανικής περιοδείας, έστω στο πανεπιστημιακό κύκλωμα που διψούσε για μουσικές περσόνες όπως ο Barrett. Η τελευταία του εμφάνιση, ως μουσικού, ήταν στις 24 Φεβρουαρίου 1972, όταν ήταν κιθαρίστας ενός βραχύβιου τρίο με το όνομα Stars (μαζί με τον Twink των Pink Fairies στα ντραμς) που έκανε δυο-τρεις μικρές συναυλίες στο Κέιμπριτζ. Λίγους μήνες μετά, στην τελευταία επίσημη συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό Rolling Stone, όταν ρωτήθηκε γιατί τα παράτησε, ο Syd απάντησε πως «το μόνο που ήθελα από μικρός ήταν να παίζω κιθάρα και να χοροπηδάω. Αλλά από τους Pink Floyd και μετά, πολύς κόσμος μπλέχτηκε στα πόδια μου»Μετά τη διάσημη εμφάνιση του τον Ιούνιο του 1975 στα στούντιο όπου οι Pink Floyd ηχογραφούσαν το Wish You Were Hereο Barrett επέστρεψε στο πατρικό του κι έμενε με τη μητέρα του απαντώντας μόνο στο όνομα Roger.



Τα υπόλοιπα τέσσερα αδέλφια του είχαν παντρευτεί κι είχαν οικογένειες και, μετά το θάνατο του πατέρα του, ο Syd (sorry, o Roger) ήταν ο μόνος που μπορούσε να τη φροντίζει. Θα ξανακούσουμε γι’ αυτόν το 1982, όταν το γαλλικό περιοδικό Actuel, με αφορμή την κυκλοφορία του The Wall, αποπειράθηκε να εντοπίσει τον πραγματικό ήρωα της ταινίας του Alan Parker. Σε άρθρο τιτλοφορημένο «Πίσω από τον Τοίχο των Pink Floyd, το Φάντασμα του Syd Barrett», το γαλλικό περιοδικό αναρωτιέται πού είναι και τι κάνει ένα από τα λαμπρότερα καλλιτεχνικά μυαλά του Swinging London της δεκαετίας του ’60. Το Αctuel επιστράτευσε δυο ρεπόρτερ του που με δαιμόνιο τρόπο και μετά από πολλές εβδομάδες ερευνών, κατάφεραν, το καλοκαίρι του 1982, να βρουν πού μένει, να συνομιλήσουν μαζί του και να φωτογραφήσουν τον, τότε 36χρονο, μουσικό.

Οι δυο δημοσιογράφοι είχαν ξεκινήσει την αναζήτησή τους από το Λονδίνο, όπου βρήκαν τον θυρωρό του διαμερίσματος που νοίκιαζε ο Syd τα τελευταία χρόνια στο Τσέλσι. Ο θυρωρός τους είπε πως ο Barrett είχε εγκαταλείψει το σπίτι πριν από αρκετό καιρό και πιθανότατα είχε επιστρέψει στη γενέτειρά του. Ωστόσο είχε αφήσει πίσω του ένα σακ-βουαγιάζ με πλυμένα ρούχα και θα τους ήταν υποχρεωμένος αν του το παρέδιδαν. Με την τύχη να τους χαμογελάει, οι δυο ρεπόρτερ ανέλαβαν αυτοί να επιστρέψουν το σακ-βουαγιάζ με την μπουγάδα στον Syd. Με τα πολλά, κι αφού πρώτα χτύπησαν το κουδούνι διάφορων σπιτιών, όπου διέμεναν κάποιοι άλλοι Roger Barrett, που ήταν απλή συνωνυμία, τελικά έφτασαν στον προορισμό τους. Χτύπησαν το κουδούνι και μερικά δευτερόλεπτα αργότερα άνοιξε την πόρτα ένας σχεδόν μεσήλικας άντρας, με υποψία καράφλας και κοιλίτσα. Και τότε διημείφθη ο εξής διάλογος:

 -Ρεπόρτερ: Σας φέραμε την… μπουγάδα σας.

Barrett: Α, από το Τσέλσι… Ευχαριστώ.

– Ρεπόρτερ: Θέλαμε να σας βρούμε.

– Barrett: Ευχαριστώ πολύ. Τα θεωρούσα χαμένα. Σας οφείλω τίποτε;

– Ρεπόρτερ: Όχι, βέβαια. Αλήθεια τι κάνετε; Ζωγραφίζετε;

– Barrett: Όχι, δεν κάνω τίποτε. Υποβλήθηκα πρόσφατα σε μια μικρό-επέμβαση και δεν είμαι σε θέση… Όχι κάτι σοβαρό πάντως.

– Ρεπόρτερ: Πηγαίνετε καθόλου στο διαμέρισμα σας στο Τσέλσι; Παίζετε καθόλου κιθάρα;

– Barrett: Όχι. Βλέπω συνέχεια τηλεόραση. Δεν κάνω τίποτε άλλο. Και ευχαριστώ για τα ρούχα.

– Ρεπόρτερ: Να σας βγάλω μια φωτογραφία;

– Barrett: Ασφαλώς.

Όπως γράφει το άρθρο, «ο Barrett έψαχνε διαρκώς τη στιγμή να βάλει ένα τέλος στη κουβέντα και να αποτραβηχτεί στο εσωτερικό του σπιτιού του». Πάντως, ήταν ευγενικός, χαμογέλασε, πήρε το σακβουαγιάζ και γύρισε προς το σπίτι, ενώ από μέσα ακούστηκε η φωνή την μητέρας του να τον φωνάζει «Roger;».

Όπως λένε τα βρετανικά μουσικά ΜΜΕ, έκτοτε και για τα επόμενα 25 χρόνια, τον Βarrett φροντίζουν τα αδέλφια του, που διαχειρίζονται τα μεγάλα ποσά που ακόμη και σήμερα εισπράττει από τα πνευματικά δικαιώματα. Η διαγνωσμένα σχιζοειδής συμπεριφορά του και το απρόβλεπτο του χαρακτήρα του δεν του επέτρεπαν τιποτ’ άλλο παρά μόνο να αφοσιωθεί στο αγαπημένο του χόμπι, να ζωγραφίζει πεταλούδες στο υπόγειο του σπιτιού του, με μόνη συντροφιά τις γάτες του.

Κι όταν δυο-τρεις φορές, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1990, κάποιοι τολμηροί δημοσιογράφοι ανακάλυψαν τον τόπο κατοικίας του και του χτύπησαν το κουδούνι και τον ρώτησαν αν ήταν αυτός ο πάλαι ποτέ ηγέτης των Pink Floyd, εκείνος τους έδιωξε λέγοντας τους «δεν ξέρω αυτούς τους ράπερ που μου λέτε».

Ο Roger συνέχισε μέχρι το 2006 να ποτίζει τα ζαρζαβατικά στον κήπο του, μέχρι που το σάκχαρο που τον ταλαιπωρούσε για πολλά χρόνια, του στοίχισε την ζωή: πέθανε στις 7 Ιουλίου 2006. Αιτία θανάτου, ο καρκίνος στο πάγκρεας, λόγω χρόνιου διαβήτη. Από τότε που πέθανε διαβάζω συχνά πυκνά τόσο σε ξένες αλλά κι ελληνικές ιστοσελίδες, όσο και στα fora των Pink Floyd την εξής άποψη: πως η φυγή του Syd από το συγκρότημα σήμανε την σταδιακή της μετατροπή σε μια μπάντα προβλέψιμη κι εμπορική.

Άλλοι μιλούν για τους σουρεαλιστικούς του στίχους, άλλοι για τα περίεργα κουρδίσματα στην κιθάρα που χρησιμοποιούσε, άλλοι για το καλλιτεχνικό του όραμα. Πραγματικά γελάω με όλους όσοι ισχυρίζονται δήθεν πως δεν υπάρχουν Pink Floyd δίχως τον Barrett. Σοβαρά; Είναι σαν να μου λες πως δεν υπήρξε Manchester United μετά τον George Best, προσβάλλοντας αυτούς που συνέχισαν να παίζουν.

Γιατί υπάρχουν κι άλλοι τρεις -και στην πορεία τέσσερις- που δεν λες και την συνεισφορά τους αδιάφορη ή πενιχρή, έτσι δεν είναι;  Σίγουρα όμως, όλος ο κόσμος της ροκ μουσικής στερήθηκε ένα μυαλό που λειτουργούσε σε άλλες ταχύτητες και συχνότητες και που σίγουρα είχε να προσφέρει πολλά ακόμη.

Προσαρμοσμένη αναδημοσίευση από την ειδική έκδοση του περιοδικού Sonik “Pink Floyd: A Storyful of Secrets”

Κωνσταντίνος Τσάβαλος www.avopolis.gr

Ακούστε την ακυκλοφόρητη live διασκευή του “Cosmic Dancer” των T. Rex, από τους David Bowie και Morrissey!

Κυκλοφόρησε επίσημα η live διασκευή του David Bowie και του Morrissey στο κλασικό πλέον άσμα των T. Rex“Cosmic Dancer”.

Οι δύο καλλιτέχνες ένωσαν τις φωνές τους για την ζωντανή αυτή έκδοση του τραγουδιού κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας στο The Forum στο Los Angeles το 1991 και κυκλοφόρησε ευρέως στο διαδίκτυο τις επόμενες δύο δεκαετίες. Πριν από λίγες ώρες ωστόσο, έγινε διαθέσιμη μια ψηφιακή λήψη του single, με το τραγούδι να κυκλοφορεί ταυτόχρονα σε όλες τις streaming και download υπηρεσίες.

Στη συνέχεια, έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει μια έκδοση βινυλίου 7″ του single στις 19 Φεβρουαρίου 2021. Από την άλλη πλευρά θα υπάρχει μια ακόμα διασκευή, αυτή του «The Entertainment» των The Jam, αν και όπως επισημαίνει ο επίσημος ιστότοπος του Morrissey, δεν είναι η ίδια έκδοση του τραγουδιού με εκείνη του 1993 που είναι ήδη διαθέσιμη στο διαδίκτυο.

Τους στίχους και τη μουσική του πρωτότυπου τραγουδιού υπογράφει ο Marc Bolan, ο frontman των θρυλικών T. Rex. Το τραγούδι κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1971 μέσα από το έκτο album του συγκροτήματος “Electric Warrior”.

Θοδωρής Κολλιόπουλος www.soundarts.gr

O NTEIBINT παρουσιάζει το ολοκαίνουριο single του, με τίτλο “Colours”!

Ακολουθώντας μια σειρά από φωνητικές συνεργασίες, ο Αθηναίος DJ / παραγωγός Γιώργος Μπακαλάκος, a.k.a. NTEIBINT, επιστρέφει στην Eskimo με το “Colours”, ένα instrumental track που συνδυάζει αβίαστα στοιχεία house, disco και electronica για να δημιουργήσει ένα ηλιόλουστο ηχητικό στολίδι.

«Όταν βρίσκομαι στο studio ηχογραφώ πάντα πολλές διαφορετικές, σύντομες ιδέες και φράσεις, οι περισσότερες από τις οποίες καταλήγουν ημιτελείς και μπαίνουν στην άκρη», εξηγεί ο Μπακαλάκος. «Το καλοκαίρι αποφάσισα ότι αντί να τα χάσω για πάντα στα βάθη του σκληρού δίσκου μου, θα τα άκουγα ξανά, σχεδόν σαν να  έκανα crate digging και να δοκιμάσω τη μουσική μου. Έτσι, το “Colors”, που πήρε το όνομά του από τους διαφορετικούς φακέλους στους οποίους αποθηκεύω τα demos μου, είναι πραγματικά αυτή η σύγκρουση στυλ και αναφορών από όλα αυτά τα χρόνια που συνδυάζονται μαζί”.

Ως μια πράξη του ηχητικού bricolage, το “Colors” συνδυάζεται άψογα. Σύντομα stabs, ευφορικά φωνητικά, vintage 808 κρουστά, φιλτραρισμένες μελωδίες ντίσκο και μια κλασική French Touch μπάσο γραμμή συνδυάζονται για τη δημιουργία ενός τραγουδιού που κάθεται άνετα στο γλυκό σημείο ανάμεσα σε καλλιτέχνες όπως ο Alan Braxe και ο Caribou, και προσφέρει μια τελευταία ανατροπή του καλοκαιριού ακόμα και όταν οι νύχτες αρχίζουν να πλησιάζουν.

Θοδωρής Κολλιόπουλος www.soundarts.gr

Black Keys: «BROTHERS» 10 χρόνια συμπληρώνονται από την κυκλοφορία του

Με μια πολυτελή remastered επανέκδοση σε 7”, CS και LPs θα γιορτάσει η μπάντα από το Ohio την συμπλήρωση μιας δεκαετίας από τον δίσκο που εκτόξευσε την καριέρα τους.

Δέκα χρόνια έχουν ήδη περάσει από την κυκλοφορία του θρυλικού «Brothers» , τον δίσκο  που καθόρισε την καριέρα των Black Keys και εκτόξευσε την δημοτικότητα τους. Για την σημαντική αυτή επέτειο, η μπάντα από το Ohio ετοιμάζει μια πολυτελή remastered επανέκδοση του άλμπουμ, το οποίο θα είναι διαθέσιμο σε τρία διαφορετικά φορμάτ : CD, 2xLP και ένα box set με 7ιντσα.

To «Brothers» ήταν μια πρωτοποριακή κυκλοφορία για τους The Black Keys που, εκείνη την εποχή, είχαν ήδη έξι άλμπουμ στην καριέρα τους, αλλά με αυτό το εισέβαλαν σε ένα mainstream κοινό κερδίζοντας τρία βραβεία Grammy (Best Alternative Album, Best Rock Performance και Best Recording Packaging, για το σχέδιο του Michael Carney). Τρία πετυχημένα singles κυκλοφόρησαν από το Brothers «Tighten Up», «Howlin’ for You» και «Next Girl» αλλά εμείς πάντα θα το αγαπάμε για τον ύμνο «Too afraid to Love you».

Εκτός από το αρχικό άλμπουμ, η επανέκδοση του «Brothers» θα περιλαμβάνει ένα φυλλάδιο 60 σελίδων με φωτογραφίες αρχείου, νέες σημειώσεις από τον David Fricke (αρχισυντάκτη του Rolling Stone), μια limited edition αφίσα και τρία επιπλέον τραγούδια: Το «Chop and Change» (από το soundtrack του «The Twilight Saga: Eclipse») και δύο ακυκλοφόρητα tracks: «Keep My Name Outta Your Mouth» και «Black Mud Part II». Το τελευταίο, μπορείτε να το ακούσετε ήδη στην επίσημη σελίδα του γκρουπ The Lonely Boys and Girls Club.

Το box set θα κυκλοφορήσει σε 7500 αντίτυπα παγκοσμίως, θα περιλαμβάνει εννέα 7ιντσα βινύλια και η συσκευασία θα είναι καλυμμένη με «ειδικό μελάνι ευαίσθητο στη θερμότητα», που στην ουσία σημαίνει ότι όταν ακουμπάς το χέρι σου πάνω, αφήνεις το αποτύπωμα σου.

Την αναγγελία συνοδεύει και ένα ευφάνταστο χιουμοριστικό διαφημιστικό κλιπ, ακριβώς στο πνεύμα που θα περίμενες από τους Black Keys. Το βίντεο ξεκινάει το 2010, με έναν φαν να έχει αγοράσει το άλμπουμ και να στέλνει μήνυμα σε ένα φίλο του χρησιμοποιώντας, ένα κινητό εποχής ναι, αυτό με το πορτάκι. Στη συνέχεια, ένα αυτοκίνητο χτυπάει τον νεαρό που πέφτει σε κώμα. Δέκα χρόνια μετά, ξυπνάει στο νοσοκομείο και προσπαθεί να μάθει τι έχει συμβεί. Ρωτάει τον νοσηλευτή «είμαστε σε πόλεμο με κανέναν;» και αυτός του απαντάει: «Όχι ο Jack και οι Keys τα βρήκαν μεταξύ τους». Με αυτόν τον ιδιοφυή διάλογο, το συγκρότημα αναφέρεται στην τεταμένη σχέση τους με τον Jack White, που έχει συχνά πυκνά καταφερθεί με απαξιωτικά σχόλια εναντίον τους, θεωρώντας ότι οι Black Keys είναι μία «ξεπλυμένη εκδοχή» των White Stripes.

Το πολυτελές box set θα κυκλοφορήσει στις 18 Δεκεμβρίου στην Αμερική και την Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2021, στον υπόλοιπο κόσμο από την Nonesuch Records. Οι προπαραγγελίες ξεκίνησαν εδώ .

Brothers Deluxe Remastered 10th Anniversary Edition Tracklist:

  1. Everlasting Light
  2. Next Girl
  3. Tighten Up
  4. Howlin’ for You
  5. She’s Long Gone
  6. Black Mud
  7. The Only One
  8. Too Afraid to Love You
  9. Ten Cent Pistol
  10. Sinister Kid
  11. The Go Getter
  12. I’m Not the One
  13. Unknown Brother
  14. Never Give You Up
  15. These Days
  16. Chop and Change *
  17. Keep My Name Outta Your Mouth #
  18. Black Mud Part II #

Από τη Λιάνα Μαστάθη www.pepper966.gr

H Dame Shirley Bassey παρουσιάζει το music video για το single της, “You Ain’t Heard Nothing Yet”!

Το νέο album της Dame Shirley Bassey με τίτλο “I Owe It All To You”, είναι γεγονός! Πριν από την κυκλοφορία του, η Bassey μας παρουσίασε το ομότιτλο single, ακολούθησε το cover του“I Was Here” της Beyonce αλλά και το ξεσηκωτικό “Look But Don’t Touch”. Το LP κυκλοφόρησε την 6η Νοέμβρη από την Decca Records.

Υποτίθεται ότι αυτό το album θα είναι το μεγάλο φινάλε της μεγάλης ερμηνεύτριας και ένα από τα μεγαλύτερα έργα της. Όπως μαρτυρά και ο τίτλος του album, είναι ένα δώρο για την αγάπη που της έχουν δείξει όλα αυτά τα χρόνια οι θαυμαστές της.

Τα τραγούδια που επέλεξε η Dame Shirley για την τελευταία της έξοδο είναι αρκετά διαφορετικά και περιλαμβάνουν τίτλους που συνηθίζει να ερμηνεύει στις live εμφανίσεις της εδώ και χρόνια, αλλά που ποτέ δεν ηχογράφησε στο στούντιο, όπως το «Maybe This Time» από το “Cabaret” και το «You Ain’t Heard Nothing Yet», το οποίο είναι και το νέο single που μας παρουσιάζει οπτικοποιημένο. Τo clip περιλαμβάνει σκηνές από την ίδια να ερμηνεύει το τραγούδι μέσα στο studio αλλά και τοπία από αγαπημένες της τοποθεσίες! Η πρώτη εκδοχή του τραγουδιού ήταν μια live ηχογράφησή του που κυκλοφόρησε το 1985.

Στο album θα βρείτε και δύο ακόμα διασκευές όπως εκείνη του “Always on My Mind” του Elvis Presley και το “Don’t Know What Love Is” της Lady Gaga, από το πρόσφατο remake του “A Star Is Born”.

«Το νέο μου album είναι μια γιορτή των 70 χρόνων στη showbiz», δήλωσε η Bassey. «70 χρόνια υποστήριξης από τους θαυμαστές μου και 70 χρόνια μουσικής! Έχω περπατήσει αμέτρητες σανίδες σε σκηνές και έχω πετάξει πολλά διαμαντένια τακούνια! Τα τραγούδια που έχω επιλέξει, δίνουν την αίσθηση ότι είναι πολύ προσωπικά και συνδέονται με τη ζωή μου. Ελπίζω να προκαλέσουν το ίδιο συναίσθημα στους θαυμαστές μου”.

Θοδωρής Κολλιόπουλος www.soundarts.gr

Οι AC/DC και παρουσιάζουν το νέο τους τραγούδι “Realize”!

Δύο ημέρες πριν από την πολύαναμενόμενη κυκλοφορία του νέου LP των AC/DC με τίτλο “Power Up”, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το τραγούδι που θα ανοίγει το tracklist.

Πρόκειται για το “Realize”, το οποίο όπως και το πρώτο single τους, “Shot in the Dark”, αποδεικνύει ότι η εξάχρονη απουσία τους, κατά τη διάρκεια της οποίας αντιμετώπισαν προβλήματα υγείας, αλλαγές στο lineup ακόμα και θάνατο, δεν έχει αλλοιώσει τον ήχο του συγκροτήματος.

Το “Realize”, όπως και κάθε τραγούδι στο “Power Up”, πιστώνεται στον Angus και τον αδελφό του, τον κιθαρίστα των AC/DC, Malcolm Young, που πέθανε το 2017.

Ο Angus είπε πρόσφατα σε συνέντευξή του: «Ακόμα και όταν κάθομαι στο σπίτι και παίρνω την κιθάρα μου και αρχίζω να παίζω, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μου είναι, «νομίζω ότι στον Mal θα αρέσει αυτό το riff που παίζω». Έτσι κρίνω πολλά πράγματα”.

Ο τραγουδιστής Brian Johnson που επανήλθε με τυμπανοκρουσίες στο συγκρότημα πρόσθεσε:

«Ο Malcolm ήταν πάντα εκεί. Όπως θα έλεγε ο Angus, η μπάντα ήταν η ιδέα του. Τα πάντα πέρασαν μέσα από αυτόν. Ήταν πάντα εκεί στο μυαλό σας ή απλά στις σκέψεις σας. Τον βλέπω ακόμα με τον δικό μου τρόπο. Ακόμα τον σκέφτομαι. Και μετά στο στούντιο όταν το κάνουμε, πρέπει να είστε προσεκτικοί και να κοιτάζετε τριγύρω γιατί υπάρχει η αίσθηση πως είναι εκεί”.

1 13 14 15 16 17 83