Ο Nick Lowe επανήλθε με νέο μουσικό υλικό

Ο Nick Lowe επανήλθε με νέο υλικό και τον προπομπό αυτού, με τίτλο “Lay It On Me Baby”! Ο βετεράνος της new wave και power pop μουσικής σκηνής, Nick Lowe, που έλαμψε κατά τη δεκαετία των ‘70s με singles, όπως τα “Cruel to Be Kind” και “I Love the Sound of Breaking Glass”, είναι ξανά στις επάλξεις παρουσιάζοντάς μας τον προπομπό της επερχόμενης, δισκογραφικής του δουλειάς. Ο λόγος, λοιπόν, γίνεται για το single “Lay It On Me Babe”, τη μουσική και τους στίχους του οποίου υπογράφει ο ίδιος και αποτελεί μία κλασσική new wave, pop rock δημιουργία.

Όπως ανέφερε ο τραγουδιστής σε πρόσφατες δηλώσεις του, το τραγούδι είναι εμπνευσμένο από τη δεκαετία των ‘60s, ενώ η ιδέα για την κυκλοφορία νέου υλικού ήρθε ένα απόγευμα που ήταν στο σπίτι με τους φίλους του Neil Brockbank και Bobby Irwin. Μπορεί ο ενθουσιασμός τους να έφυγε γρήγορα, λόγω χαμηλού budget κι άλλων συνθηκών, ωστόσο από εκείνη τη διαδικασία, στην οποία μπήκαν για σύντομο χρονικό διάστημα έμεινε το “Lay It On Me Baby”.

Το τραγούδι αυτό, λοιπόν, θα συμπεριληφθεί στο νέο E.P. του Lowe με τον ίδιο τίτλο, που πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 5 Ιουνίου μέσω της Yep Roc Records.

Ηλέκτρα Λήμνιου www.soundarts.gr

Ο Jack Savoretti κυκλοφορεί το πρώτο του single στα ιταλικά

Ο Jack Savoretti κυκλοφορεί το πρώτο του single στα ιταλικά με τίτλο “Andrà Tutto Bene”!

Ο Jack Savoretti ως ένδειξη αλληλεγγύης και σε συνεργασία με τους Ιταλούς του fans από τα σπίτια τους, κυκλοφορεί το πρώτο του Ιταλικό τραγούδι με τίτλο “Andrà Tutto Bene”, τα έσοδα του οποίου θα πάνε στο SanMartino Di Genova νοσοκομείο της Ιταλίας.

To τραγούδι “Andrà Tutto Bene” στέλνει ελπιδοφόρο μήνυμα εν όψει της κατάστασης του Covid-19 παγκοσμίως. Ο Jack έγραψε το τραγούδι μαζί με τους fans του κατά τη διάρκεια ενός livestream του στο Instagram και μετά το ηχογράφησε στο home studio του!

O Savoretti δήλωσε σχετικά: “Η ανταπόκριση της Ιταλίας σε αυτό το γεγονός, άνοιξε το δρόμο για τον κόσμο δείχνοντας ενότητα και ομορφιά σε όλες τις περιστάσεις”.

H παραγωγή του τραγουδιού έγινε από τον Cam Blackwood, η ενορχήστρωση έγινε από τον Davide Rossi και η μίξη από τον Daniel Moyler, οι οποιοι συνεργάστηκαν από μακριά. Το συνοδευτικό music video του τραγουδιού δημιουργήθηκε από υλικό που συνέλεξε ο Jack Savoretti από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης του!

Θοδωρής Κολλιόπουλος www.soundarts.gr

Οι Cutting Crew επαναφέρουν το “(I Just) Died In Your Arms”

Οι Cutting Crew επαναφέρουν το θρυλικό “(I Just) Died In Your Arms” μέσα από μια ολοκαίνουρια Orchestral Version!

Με ένα ήχο που βοήθησε να καθοριστεί η μουσική σκηνή του 1980 και μια δυναμική παρουσία στην pop κουλτούρα με εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές, εκπομπές και show, στον κινηματογράφο ακόμα και σε βιντεοπαιχνίδια, οι Cutting Crew επιστρέφουν με ένα αστρικό album που φέρει τον τίτλο “Ransomed Healed Restored Forgiven” με τα καλύτερα τους τραγούδια ηχογραφημένα εκ νέου σε ένα εντελώς νέο στυλ. Τώρα, με την προστιθέμενη συγκίνηση και δύναμη μιας φιλαρμονικής ορχήστρας, ο τραγουδιστής Nick Van Eede και ο μακροχρόνιος κιθαρίστας των Cutting Crew, Gareth Moulton, απευθύνονται στο σταθερό fanbase τους όσο και στις νέες γενιές ακολούθων των 80’s για να απολαύσουν τραγούδια που απλώς αρνούνται… να παλιώσουν!

Από το “I’ve Been in Love Before” μέχρι το “One For The Mockingbird”, οι Cutting Crew φέρνουν μια “αναπαλαιωμένη” greatest-hits συλλογή στο προσκήνιο και πρώτο δείγμα αυτής της δουλειάς είναι σαφώς το θρυλικό hit που τους έκανε γνωστούς σε όλο τον κόσμο…

Απολαύστε λοιπόν το “(I Just) Died In Your Arms” στην orchestral version που προτείνει το αγαπημένο συγκρότημα μέσα από ένα ολοκαίνουριο, συνοδευτικό music video που σίγουρα θα σας ξυπνήσει όμορφες αναμνήσεις!

Θοδωρής Κολλιόπουλος www.soundarts.gr

Woodstock 1969: το Φεστιβάλ που άλλαξε τον κόσμο!

Woodstock 1969: Η Ιστορία του Σπουδαίου Φεστιβάλ που άλλαξε τον κόσμο!..

Στις 15 Αυγούστου 1969, άρχισε το Woodstock Music & Arts Fair στο αγρόκτημα των 600 στρεμμάτων του Max Yasgur στο Bethel στη Νέα Υόρκη, περίπου 80 μίλια βόρεια της Νέας Υόρκης. Στο συγκεκριμένο φεστιβάλ παρευρέθηκαν πάνω από 400.000 άνθρωποι και έτσι μέχρι και σήμερα θεωρείται μία από τις πιο σημαντικές στιγμές στην ιστορία της παγκόσμιας μουσικής.

Οι εμπνευστές πίσω από το Woodstock ήταν ο Michael Lang (ο οποίος είχε διοργανώσει το μεγαλύτερο φεστιβάλ στο East Coast την εποχή εκείνη, που δεν ήταν άλλο από το ‘Miami Pop Festival‘), ο John Roberts, ο Joel Rosenman και ο Artie Kornfeld. Ο Roberts και ο Rosenman είχαν αναλάβει το οικονομικό κομμάτι.

Οι Roberts και Rosenman δημοσίευσαν την ακόλουθη διαφήμιση στους New York Times και The Wall Street Journal υπό την επωνυμία Challenge International Ltd: “Νέοι άνδρες με απεριόριστο κεφάλαιο, αναζητούν ενδιαφέρουσες, νόμιμες επενδυτικές ευκαιρίες και επιχειρηματικές προτάσεις”. Οι Lang και Kornfeld απάντησαν στην διαφήμιση και έτσι οι τέσσερις άντρες συναντήθηκαν αρχικά για να συζητήσουν σχετικά με ένα στούντιο ηχογράφησης στο Woodstock, αλλά η ιδέα εξελίχθηκε σε ένα υπαίθριο φεστιβάλ μουσικής και τέχνης.

Το μόνο που χρειάζονταν τώρα ήταν κάποια μεγάλα ονόματα για να προσελκύσουν τα πλήθη. Συναντήθηκαν με διάφορα μεγάλα ονόματα της εποχής αλλά με ελάχιστη επιτυχία μέχρι που υπέγραψαν συμβόλαιο για την εκδήλωση, οι Creedence Clearwater Revival συμφωνώντας να παίξουν για $10.000. Μόλις βγήκε η είδηση ​​προς τα έξω, ότι δηλαδή θα συμμετάσχουν στο φεστιβάλ οι τεράστιοι CCR, ακολούθησαν κι άλλα μεγάλα ονόματα όπως: Jimi Hendrix, Joe Cocker, Crosby Stills Nash & Young, Santana, The Who, Grateful Dead, Janis Joplin, The Band και Joan Baez.

Οι διοργανωτές είχαν πλησιάσει και τον John Lennon για να δουν αν ενδιαφέρονταν οι Beatles να συμμετάσχουν, αλλά δυστυχώς τα αγαπημένα Σκαθάρια ήταν στα πρόθυρα της διάλυσης. Φήμες λένε πως ο Lennon δήλωσε ότι θα εμφανιζόταν μόνο αν η σύζυγός του Yoko μπορούσε να έχει στο φεστιβάλ το δικό της σετ αλλά δεν βρήκε σύμφωνους τους διοργανωτές.

Ο μάνατζερ των Led Zeppelin, Peter Grant, απέρριψε την προσφορά ανησυχώντας ότι το φεστιβάλ δεν θα είχε ιδιαίτερη επιτυχία και η εμφάνιση του σπουδαίου συγκροτήματος θα χανόταν ανάμεσα στις τόσες άλλες!

Άλλοι σπουδαίοι καλλιτέχνες που απέρριψαν την πρόταση ήταν οι: Doors, Byrds, Bob Dylan, Jethro Tull, Free, Frank Zappa, Jeff Beck κ.α.!

Το Woodstock Music & Arts Fair ήταν φεστιβάλ κερδοσκοπικού χαρακτήρα με τα ημερήσια εισιτήρια στην προπώληση να κοστίζουν $18 (περίπου $75 σήμερα) και $24 στην είσοδο και για τις τρεις μέρες. Στην προπώληση πωλήθηκαν περίπου 186.000 εισιτήρια και οι διοργανωτές προέβλεπαν ότι θα εμφανιστούν περίπου 200.000 κόσμος.

Τελικά οι διοργανωτές αναγκάστηκαν να αφήσουν ανοικτές της πύλες του φεστιβάλ για όλους, αφού κατέστη προφανές ότι στην περιοχή κατέφθασαν εκατοντάδες χιλιάδες περισσότεροι άνθρωποι από ότι είχαν υπολογήσει.

Παρόλο που το φεστιβάλ ήταν αξιοσημείωτα ήρεμο (δεδομένου του αριθμού των ανθρώπων και των συνθηκών που υπήρχαν), υπήρξαν δύο καταγεγραμμένοι θάνατοι: ένας από αυτούς θεωρήθηκε υπερβολική δόση ηρωίνης και ένας άλλος που προκλήθηκε από ατύχημα όταν ένας ελκυστήρας πέρασε πάνω από έναν παρευρισκόμενο ενώ κοιμόταν. Υπήρξαν επίσης δύο γεννήσεις που καταγράφηκαν στην εκδήλωση, η μία μέσα σε ένα αυτοκίνητο που “κόλλησε” στην κυκλοφορία καθ’ οδόν για το φεστιβάλ και μία άλλη σε ένα κοντινό νοσοκομείο που μεταφέρθηκε εκεί με ελικόπτερο.

Το line-up του Woodstock χαρακτηρίζεται ως ένα από τα σπουδαιότερα στην ιστορία των μουσικών φεστιβάλ!

www.rockallica.com

Marvin Pentz Gay, Jr. 1939-1984

01/04/1984 : Μια ημέρα πριν γιορτάσει τα τεσσαρακοστά πέμπτα γενέθλια του, ο Αμερικανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός της R&B και soul μουσικής Marvin Gaye (Marvin Pentz Gay, Jr. 1939 – 1984) δολοφονείται από τον πατέρα του στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Σύμφωνα με την κατάθεση του στην αστυνομία, ο πατέρας ισχυρίστηκε ότι τον πυροβόλησε αφού πρώτα ο σαραντατετράχρονος τραγουδιστής τον είχε δείρει. Ο ισχυρισμός έγινε δεκτός στο δικαστήριο και δεν δικάστηκε για φόνο πρώτου βαθμού. Το ειρωνικό στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι το όπλο που χρησιμοποιήθηκε ήταν δώρο του γιου προς τον πατέρα.

www.phaseradio.gr

Δείτε trailer για το “Coachella: 20 Years in the Desert”

Είσαστε έτοιμοι να γιορτάσετε τα 20 χρόνια Coachella μέσα από απίθανα on stage στιγμιότυπα και καθηλωτικές εμφανίσεις των μεγαλύτερων ονομάτων της διεθνούς, μουσικής βιομηχανίας;

Το ημερολόγιο αναγράφει το έτος του 1999 και οι Paul Tollett και Rick Van Santen ξεκινούν ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά festivals… εν αγνοία τους. Το γνωστό στο παγκόσμιο κοινό “festival της ερήμου” θα ρίξει τα θεμέλια, ώστε στην πορεία να εμφανιστούν στο Coachella Valley στο Empire Polo Club του Indio στην Καλιφόρνια τα μεγαλύτερα ονόματα της διεθνούς μουσικής σκηνής. Το Coachella είναι από εκείνα τα festivals που δεν επιδέχονται διακρίσεις σε μουσικά είδη και καλλιτέχνες, ενώ το motto του θα μπορούσε να είναι το “όλοι οι καλοί χωράνε”.

Για τα 20 χρόνια Coachella , λοιπόν, κυκλοφόρησε ένα διθυραμβικό θα λέγαμε trailer για το πολυ-αναμενόμενο κι άκρως μουσικό ντοκιμαντέρ, “Coachella: 20 Years in the Desert”. Τρία λεπτά δεν είναι σίγουρα αρκετά για να χωρέσουν όλα όσα πρέπει από 20 μουσικά χρόνια, ωστόσο είναι σίγουρα αρκετά για να προκαλέσουν την αγωνία που αξίζει να έχει ένα τέτοιο ντοκιμαντέρ πριν από την επίσημη πρεμιέρα του. Κι αν είσαι από αυτούς που το έχουν όνειρο ζωής να παραβρεθούν έστω και μία φορά στη ζωή τους στο εν λόγω festival, τόσο το trailer όσο και το ντοκιμαντέρ μετέπειτα θα εντείνουν αυτή σου την ελπίδα. Εάν πάλι είσαι από τους τυχερούς που βρέθηκαν στον πιο εκρηκτικό συναυλιακό χώρο, τότε μπορείς να θυμηθείς μερικές από τις σημαντικότερες on stage εμφανίσεις κι ανέκδοτες μέχρι τώρα δηλώσεις καλλιτεχνών.

Ο Moby που βρέθηκε στο πρώτο Coachella Festival μοιράζεται τις δικές του εντυπώσεις, ενώ δεν θα σου λείψει η εκθαμβωτική εμφάνιση της Beyonce ή του Aloe Blacc ή και του Ice Cube από την μεγάλη οθόνη. Οι Radiohead, η Madonna, ο Paul McCartney, αλλά και ο Post Malone θα εμφανιστούν ξανά μπροστά σου, όπως ακριβώς και το ολόγραμμα του Tupac Shakur, κατά κόσμον 2Pac.

Το εντυπωσιακό trailer ανοίγει η επιτυχημένη Billie Eilish λέγοντας: “Όλοι γνωρίζουν τι είναι το Coachella. Ακόμη κι αν δεν σε ενδιαφέρει η μουσική, ξέρεις.”

Το ντοκιμαντέρ “Coachell: 20 Years in the Desert” μέσω του YouTube Original Film θα ξεκινήσει να προβάλλεται δωρεάν από τις 10 Απριλίου.

Ηλέκτρα Λήμνιου www.soundarts.gr

Tori Amos: Little Earthquakes

Πίσω στο 1992, η 28άχρονη Αμερικανίδα δεν σχετιζόταν ούτε με την ηλεκτρονική επίγευση που άφησαν τα 1980s, ούτε με τον grunge ορυμαγδό που ακουγόταν στον ορίζοντα. Όμως οι Μικροί της Σεισμοί σχημάτισαν ένα καινούριο μουσικό έδαφος, που άνοιξε δρόμο για τις εναλλακτικές rockers των 1990s και εξακολουθεί να επηρεάζει σύγχρονες φιγούρες σαν την Joanna Newsom, τη Florence, ακόμα και τη Lady Gaga…

Μια μπάλα ενέργειας που γαλβανίζεται μπροστά από ένα πιάνο, η Tori Amos είναι η προσωποποίηση του αρχετυπικού Trickster, φτιαγμένη από κόκκινα μαλλιά, ωμή σεξουαλικότητα και ευέξαπτες διαθέσεις. Αλλά, σαν κάθε αρχαία θεότητα, στέκεται στην κορυφή μιας αχανούς προσωπικής μυθολογίας· ενός κόσμου ισόποσα γοητευτικού και επικίνδυνου, οι εξερευνητές του οποίου ζουν με την απειλή να χαθούν στα δαιδαλώδη μονοπάτια, τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του μυαλού της.

Στο χαοτικό σπίτι της Tori Amos υπάρχουν σκάλες που σε ρίχνουν στο κενό, πόρτες που ανοίγουν στο πουθενά, δωμάτια τα οποία αλλάζουν σχήμα και μέγεθος μέχρι να τα διασχίσεις και παράθυρα που έχουν για θέα παράξενα σύμπαντα, με ξένα αστέρια στους ουρανούς τους. Και σε αυτό το σπίτι ζούνε αχαλίνωτα τα μαινόμενα Κορίτσια της (όπως και η ίδια τα αποκαλεί): τα τραγούδια που έχει μαζέψει στη φαρέτρα της, μέσα στην πολυετή της καριέρα.

Δεν είναι πάντα εύκολο να δηλώνεις θαυμαστής της Tori Amos. Σε έναν κόσμο που μεγάλη μερίδα του κοινού την έχει ξεγράψει ως την ανισόρροπη κοκκινομάλλα με τους αντίστοιχα ανισόρροπους και υπερσυναισθηματικούς ακολούθους, η ίδια επιμένει να επιτίθεται στις αισθήσεις των ορκισμένων οπαδών με έναν χείμαρρο από πειραματικές, ασυνήθιστες και (ανά στιγμές) πραγματικά αλλόκοτες επιλογές. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν βέβαια όσοι δεν λογίζονται ως μύστες των τελετουργικών της Αμερικανίδας, είναι ότι κάθε πειραματισμός της γίνεται σε ένα πλαίσιο ασφαλείας. Εκεί μέσα, το ακροατήριό τής της δίνει χώρο και εμπιστοσύνη να απλωθεί σε ό,τι παράδοξο μπορεί να κατεβάσει το μεγαλοφυές της μυαλό και, σε αντάλλαγμα, η ίδια υπόσχεται να αγκαλιάσει τον συλλογικό πόνο και να εξηγήσει τη θύελλα που μαίνεται εντός μας. Σε αυτήν τη χώρα, όπου για να βρεις θαυμαστή της πρέπει να τον κυνηγήσεις με το δίκαννο, είχα πρόσφατα μια συζήτηση με έναν αγαπημένο φίλο που μοιράζεται την εκτίμησή μου για την ταλαντούχα δημιουργό, στην οποία προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε την επιμονή μας να της συγχωρούμε τα πάντα. Σύμφωνα λοιπόν με αυτόν, υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες που έχουν δημιουργήσει ένα προσεχτικά φτιαγμένο σύμπαν, με τόσο ισχυρό και αναγνωρίσιμο στίγμα, ώστε και οι ίδιοι μπορεί να χαθούν μέσα του. 

Αλλά πώς θα ήταν σήμερα το μουσικό τοπίο, αν δεν είχε υπάρξει ποτέ η ιδιοφυΐα της Amos; Ο καλύτερος τρόπος για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα είναι να βουτήξουμε με το κεφάλι στο ντεμπούτο της ως σόλο καλλιτέχνιδα με το αριστουργηματικό Little Earthquakes, τη χαραυγή του 1992.

Γεννημένη με το όνομα Myra Ellen στη Βόρεια Καρολίνα, κόρη ενός Μεθοδιστή ιερέα, η Amos απέκτησε καρμική σχέση με το πιάνο, καταφέρνοντας να εκτελέσει κομμάτια εξ ακοής στα 2 της μόλις χρόνια και συνθέτοντας δική της μουσική στα 3 ανακαλύπτοντας στο ενδιάμεσο ότι έχει συναισθησία, μπορούσε να οπτικοποιήσει ήχους ως αρχιτεκτονήματα φωτός και χρώματος. Ως πιανιστικό wunderkind, επιπλέον, έγινε το νεαρότερο άτομο που εισήχθη ποτέ στο Ωδείο Peabody του Πανεπιστημίου John Hopkins, ενός από τα κορυφαία ωδεία παγκοσμίως. Κατόρθωσε βέβαια να αποβληθεί στα 11 μόλις χρόνια της, λόγω της άρνησής της να παίξει από την παρτιτούρα. Ίσως έφταιγε και το εκθετικά αυξανόμενο ενδιαφέρον της για τη ροκ μουσική.

Γνωρίζοντας σε κάθε περίπτωση ότι θέλει να γίνει περφόρμερ, η μικρή Tori ξεκινάει στα 13 να παίζει σε gay και piano bars της τοπικής κοινότητάς της, έχοντας ως συνοδό τον ιερέα πατέρα της. Εκεί κέρδισε πολύτιμη αυτοσχεδιαστική εμπειρία, καθώς και μία συνεργατική σχέση εμπιστοσύνης με γκέι αγόρια, που θα την ακολουθήσει για το υπόλοιπο της ζωής της. Εκείνοι της μαθαίνουν λ.χ. με τρυφερότητα (στην οποία δεν ήταν συνηθισμένη) πώς να βάφεται και πώς να φιλάει κι αυτή τους την ανταποδίδει μέσα στα χρόνια, με τραγούδια τα οποία ανακουφίζουν πολύ από τον πόνο της ομοφυλόφιλης εμπειρίας σε έναν ετεροκανονικό κόσμο. Όμως το έντονα θρησκευόμενο περιβάλλον της με τις αντρικές δυναστικές φιγούρες και τη σεξουαλική καταπίεση αποδεικνύεται πνιγηρό. Βρίσκει έτσι καταφύγιο στις πιο ελεύθερες, πολυθεϊστικές πνευματικές διδαχές της γιαγιάς της (μητέρας της μητέρας της, εν αντιθέσει με τη βαθιά καταπιεστική πατρική γιαγιά της)· μιας γυναίκας που προερχόταν από ιθαγενείς της Αμερικής και γνώριζε τις φυσιολατρικές τους παραδόσεις.

Στα 17 της, η Tori Amos ξεκινάει να στέλνει υλικό στα κεφάλια της μουσικής βιομηχανίας, καταφέρνοντας να υπογράψει συμβόλαιο για 6 δίσκους με την Atlantic. Υπό τις αυστηρές διδαχές της δισκογραφικής, δημιούργησε τότε το synth pop συγκρότημα Y Kant Tori Read (με ντράμερ τον Matt Sorum, ο οποίος θα κατέληγε τελικά στους Guns N’ Roses). Το 1988 θα κυκλοφορήσουν τον πρώτο τους δίσκο με καταστροφικά αποτελέσματα, μιας και τα εξουσιαστικά στελέχη της Atlantic δίνουν μηδαμινό δημιουργικό έλεγχο, ενώ στην αγορά πηγαίνει άπατος. Αιχμάλωτη του συμβολαίου της, η Amos ξεκινά να δουλεύει στο πρώτο της σόλο άλμπουμ με καινούριους συντελεστές, παλεύοντας διαρκώς να πείσει το label για τις αποφάσεις της. Και κάπως έτσι καταλήγει στο Little Earthquakes.

Υπάρχουν δίσκοι που περιγράφουν άψογα την ταυτότητα ενός μουσικού. Αντίστοιχα, υπάρχουν και πολύ καλογραμμένα ντεμπούτα, που μαρτυρούν την κατεύθυνση και τις δυνατότητες ενός καλλιτέχνη. Έπειτα, υπάρχει η Amos και οι Μικροί της Σεισμοί, που με τη σαρωτική τους δύναμη σχημάτισαν ένα καινούριο έδαφος στο 1990s τοπίο έναν χώρο απόλυτα προσωπικό και λεπτομερή, ο οποίος περιγράφει στην εντέλεια ποια είναι τελικά η Tori Amos. Βραδυφλεγής επιτυχία στην πατρίδα της (#54), ο δίσκος μπαίνει αμέσως στα βρετανικά charts (στο #14), με την πρωτοφανή εξομολογητικότητα της 28άχρονης να πέφτει σαν κεραυνός εν αιθρία στη διψασμένη γη της Γηραιάς Ηπείρου.

Με τη δεκαετία του 1980 να αφήνει ηλεκτρονική επίγευση συγκροτήματα όπως οι Depeche Mode εξακολουθούσαν να μεσουρανούν και με τoν αχό του grunge ορυμαγδού των Nirvana να ακούγεται στον ορίζοντα, η Tori Amos δεν ανήκει σε κανένα από τα δύο στρατόπεδα, αιωρούμενη με το πιάνο της μεταξύ ξηράς και ύδατος. Αντλώντας αναφορές από την εσωτερική ειλικρίνεια της Joni Mitchell και τους ευαίσθητους πειραματισμούς της Kate Bush, κάθεται μονήρης σε ένα πιάνο με ουρά εν μέσω της σκηνής και ξεκινά να μιλάει απερίφραστα για τη γυναικεία σεξουαλικότητα, την αντρική επιβολή, την Οδύσσεια της εξερεύνησης του εαυτού σε έναν εχθρικό κόσμο, τη σεξουαλική βία και τη θρησκεία. Με μεγάλους Αρχιτέκτονες όπως ο Béla Bartók να τις ψιθυρίζουν οπλισμούς και πολυρρυθμίες στο αυτί, η πιανίστρια αρχίζει να αναπτύσσει τρόπους έκφρασης, δημιουργώντας σουρεαλιστικά γλωσσικά σχήματα και φτιάχνοντας μουσική τόσο με τα φωνήεντα, όσο και με τα σύμφωνά της.

Στο Little Earthquakes, η τραγουδοποιός φέρεται σαν δασκάλα, που μας μαθαίνει μια ξένη γλώσσα και κάνει το πρώτο της μάθημα παίρνοντας τον ακροατή από το χέρι, για να του δείξει πώς λειτουργούν οι εσωτερικοί μηχανισμοί του λεξιλογίου της, με τις συνδέσεις φαινομενικά άσχετων λέξεων, τη σύνταξή τους και τις αόριστες, μα τόσο δυνατές εικόνες που ξεπηδούν από τον σχηματισμό τους να συνθέτουν το λεξικό μιας πλούσιας, συνειρμικής γλώσσας. Ένα λεξικό το οποίο καταλήγει να είναι απαραίτητο για όσους θαρραλέους σκοπεύουν να περιπλανηθούν στα μετέπειτα άλμπουμ της, που απαιτούν διδακτορικό στα νεφελώδη γλωσσικά σχήματα (“Mr. Zebra”, κοιτάω εσένα).

Ο δίσκος ανοίγει με το “Crucify”, βάζοντας τις χριστιανικές αναφορές σε πρώτο πλάνο και χρησιμοποιώντας τις για να ερμηνεύσει τις αυτοτιμωριτικές τάσεις της, ειδικά μετά την αποτυχία των Y Kant Tori Read. Η μουσικός τραγουδά «έχω αρκετές ενοχές για να ιδρύσω τη δική μου θρησκεία» και διανθίζει το κομμάτι με λέξεις που φέρουν ειδικό θρησκευτικό βάρος, ώστε να υπογραμμίσει την αυτοθυσία των ενοχικών ανθρώπων. Είναι η πρώτη φορά που ακούμε την Amos να χρησιμοποιεί το δεξί χέρι στο πιάνο για να μεταδώσει την αγνότητα παιδικών ύμνων· ένα εργαλείο που θα χρησιμοποιήσει εκτενώς στον δεύτερό της δίσκο Under Τhe Pink (1994). Με εφαλτήριο το δίστιχο «ψάχνοντας έναν σωτήρα μέσα στους βρώμικους δρόμους, ψάχνοντας έναν σωτήρα ανάμεσα στα βρώμικα σεντόνια» μεταπηδά στο “Girl”, φέρνοντας τη γυναικεία φύση στο κέντρο του ντισκούρ της, καθώς και την ανάγκη μιας χωρίς εκπτώσεις αυθυπαρξίας. Και κάπως έτσι φτάνουμε στην πιο δυνατή τριάδα και θεματικό πυρήνα του άλμπουμ.

Το “Silent All These Years” εκκινεί με τον πιανιστικό βόμβο μιας μέλισσας και με μια παιδική αφέλεια, η οποία αναπτύσσεται αντιστικτικά προς τα λόγια της. Με αυτόν τον τρόπο στρώνει στο πάτωμα μια στιχουργική μπανανόφλουδα για να εξουδετερώσει οποιονδήποτε θέλει να τη φιμώσει, μιλώντας για την οργή της κρυμμένης φωνής και φορώντας το αρχέτυπο της Μικρής Γοργόνας, που ανταλλάσσει τη φωνή και την ουσία της για την αποδοχή ενός άντρα κι όλα αυτά, στην κίνηση ματ μιας μόνο πρότασης. Τη σκυτάλη παίρνει το κοφτερό διαμάντι “Precious Things”, το πρίσμα του οποίου διαθλά την αιμοδιψή εκδικητικότητα της Amos απέναντι στην αδυσώπητη πατριαρχία σε χιλιάδες δεσμίδες ενός τυφλωτικού, πλην βιτριολικού, φωτός. Το πιάνο εξαπολύει όμβρια, αντιστικτικά ύδατα που μαρτυρούν την κλασική εκπαίδευση της μουσικού, βυθίζοντας το μαχαίρι στους ηθικούς αυτουργούς των εγκλημάτων που υπέστη ανά τα χρόνια, τόσο η ίδια, όσο και (μέσω της φωνής της) μυριάδες περιθωριοποιημένες ομάδες. Το τραγούδι αυτό έχει γίνει ύμνος κάθαρσης για τα συγγενικά κινήματα του φεμινισμού και των ΛΟΑΤ+ ομάδων, με τη θεματολογία του να μην αφήνει πέτρα αγύριστη, ώστε να ξετρυπώσει τη βία από την οποία έχουν τρέξει για να ξεφύγουν τα μέλη τους.

«Είπε είσαι στ’αλήθεια άσχημη,
μα παίζεις όμορφα
και πέθανα
μα τον ευχαρίστησα

Θέλω να διαλύσω τα πρόσωπα
αυτών των όμορφων αγοριών
αυτών των Χριστιανόπουλων
Κι αν μπορείς να με κάνεις να χύσω,
αυτό δεν σε κάνει Χριστό»

Το ευαγγέλιο της Amos διδάσκει κάτι που αποτελεί αιώνια αλήθεια για τους άντρες, αλλά το αντιστρέφει, φέρνοντάς το για πρώτη φορά στο κέντρο της γυναικείας εμπειρίας. Το γεγονός δηλαδή ότι ένα αρσενικό την καυλώνει, δεν σημαίνει ότι αποκτά απαραιτήτως και κάποια παραπάνω αξία για εκείνη. Παράλληλα, μιλάει και για την έσχατη προδοσία όσων γυναικών αναπαραγάγουν τον σεξισμό της πατριαρχίας και χωράει μέσα στους στίχους της και αναφορά/λογοπαίγνιο στους Nine Inch Nails, ζευγαρωμένους με τα «φασιστικά κιλοτάκια των καλών κοριτσιών, που έχουν τα νύχια τους χωμένα στις καρδιές των καλών κοριτσιών». Φωνητικά είναι η πρώτη φορά που ακούμε το ζωώδες σκαρφάλωμα της Amos στην ψηλή της περιοχή –σαν Ιρλανδή μπάνσι η οποία ξορκίζει τα κρίματά της, άδοντας τις πληγές της μέσα στον χρόνο.

Αφήνοντας τον ακροατή ξέπνοο, η Amos γυρνάει την πλάτη στις βιαιοπραγίες και, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, έχει ξεκινήσει να υφαίνει ένα αφήγημα μνημειώδους τρυφερότητας για τον πατέρα της, αλλά και την κάθε πατρική φιγούρα. Και μας ωθεί να πιστέψουμε στον εαυτό μας με το αριστουργηματικό και γενναιόδωρο “Winter”, αποδεικνύοντας παράλληλα ότι η ρετσινιά της μισανδρίας είναι απλώς συκοφαντίες. Οι νότες στο πιάνο τυλίγουν τον ακροατή σαν χιονονιφάδες όσο η Amos επισκέπεται το παγωμένο τοπίο της παιδικότητάς της, βαδίζοντας μέσα στις πατημασιές του πατέρα της, σε έναν φόρο τιμής στους άντρες που πιστεύουν στη δύναμη των γυναικών. Με το πέρας του κομματιού, η μικροσκοπική τραγουδίστρια έχει καταφέρει να εκφράσει την πολυπλοκότητα της πατρικής αγάπης με τρόπο βαθιά καθολικό. Έπειτα, με το “Phantom”, μεταβαίνει στην παιχνιδιάρικη θεώρηση του θανάτου, μόνο και μόνο για να πλέξει την ερωτική μπαλάντα “China” και το διφορούμενο “Leather”. Aπό εκεί εξισορροπεί την έμφυλη σφαιρικότητα της γονεϊκής αγάπης με το “Mother” και τη Θηλυκή δύναμη, περνώντας στο “Tear Ιn Υour Hand” και τη γλυκόπικρη μελαγχολία του.

Σε αυτό το κομμάτι είναι που θα γραφτεί και η πρώτη της αναφορά στον Neil Gaiman: ένας στίχος που θα αναπτύξει μια σχέση φιλίας και κατανόησης μεταξύ των δημιουργών, η οποία αντέχει μέσα στα χρόνια κι έχει μπολιάσει την τέχνη και των δύο. Στις πιο μεταφυσικές του διαστάσεις (αμφότεροι είναι λάτρεις του αλλόκοτου), ο Gaiman έχει γράψει ήδη στο Sandman έναν χαρακτήρα που όχι μόνο μοιάζει εξωτερικά με την Amos, αλλά μοιράζεται και πολλές από τις ποιότητές της.

Έπειτα, ο δίσκος παίρνει την πιο σκοτεινή του στροφή με το a cappella “Me Αnd Α Gun”. Η Amos απεκδύεται κάθε ήχου, πέραν της δικής της φωνής, και φέρνει τον ακροατή αντιμέτωπο με την ανατριχιαστική διήγηση του βιασμού της, στην ηλικία των 21 χρόνων, υπό την απειλή όπλου. Σε 3 λεπτά και 44 δευτερόλεπτα, αφηγείται με συνειρμικούς στίχους, μα και άλλους των οποίων το νόημα στέκει ξεγυμνωμένο από τις ακανθώδεις κατασκευές της μια ιστορία άφατης έμφυλης βίας, με τη στοιχειωτική ειλικρίνειά της να βρίσκεται διαρκώς στην κόψη. Σύμφωνα με την ίδια, το τραγούδι γράφτηκε σε ένα απόγευμα, μετά από μια προβολή της ταινίας Thelma and Louise.

«Ναι, φορούσα ένα εφαρμοστό, κόκκινο ρουχαλάκι
Αυτό σημαίνει πως πρέπει να ανοίξω τα πόδια μου για Εσένα, τους Φίλους σου, τον Πατέρα σου, τον Mister Ed;».

Η Amos κλείνει τον δίσκο της με τα 3 διαφορετικά ιντερλούδια του ομώνυμου “Little Earthquakes”, μιλώντας για τους μικρούς σεισμούς που διαρρηγνύουν τις ανθρώπινες σχέσεις, σίγουρη ότι έχει περιγράψει ένα τεράστιο φάσμα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο δίσκος έχει βέβαια και 15 b-sides, που θα μπορούσαν να σταθούν ως αυτούσιο άλμπουμ. Ανάμεσά τους και 3 διασκευές, με αυτήν στο “Smells Like Teen Spirit” να έχει πάρει τα εύσημα του ίδιου του Kurt Cobain. Φημολογείται μάλιστα ότι το έπαιζε ως νανούρισμα στη νεογέννητη κόρη του. Και δεν είναι ο μόνος rock μουσικός που έχει εκφράσει την αγάπη του για τη δημιουργό. Η ζωή της  είναι διανθισμένη με παράδοξες, ταραχώδεις σχέσεις με άτομα όπως ο Trent Reznor και ο Maynard James Keenan των Tool. Mάλιστα υπάρχει ένα τρομερά συγκινητικό βίντεο, όπου η Amos ανεβάζει τον τελευταίο στη σκηνή, σε μία συναυλία για τη στήριξη του RAINN (Rape, Abuse and Incest Network), ενός οργανισμού για τους επιζώντες σεξουαλικής βίας που έχει βοηθήσει η ίδια να ιδρυθεί. Καθίζει λοιπόν τον εσωστρεφή τραγουδιστή δίπλα της για να πουν μαζί το “Muhammad My Friend”, λέγοντας ότι, όταν δυσκολεύεται να κοιμηθεί, του τηλεφωνεί για να τις τραγουδήσει νανουρίσματα

Μετά την κυκλοφορία του, το Little Earthquakes συντάραξε τα μουσικά ύδατα, καταφέρνοντας να αποσπάσει θερμές κριτικές τόσο για την ειλικρίνεια και την ευαισθησία του, όσο και για τις συνθέσεις και της ερμηνείες της Amos. Ξεχωριστή σπουδή μπορεί επίσης να γίνει στον τρόπο με τον οποίον έχει ωριμάσει το υλικό αυτό μέσα στα χρόνια, με την αυτοσχεδιαστική ικανότητα της δημιουργού να μεταμορφώνει τις συνθέσεις μέσα από ένα πρίσμα που διαρκώς εξελίσσεται. Δυστυχώς, η συντριπτική πλειονότητα των επικριτών του συντονίζεται με μεγάλη μερίδα της διαλεκτικής όσων ακυρώνουν μέχρι και σήμερα την καλλιτέχνιδα. Βάζοντάς την απέναντι στη μόνη άλλη rock πιανίστρια που μπορούσαν να σκεφτούν, την τοποθετούν εναντίον της Kate Bush, ακυρώνοντάς τη στη συνέχεια ως μία ελάσσων, αλλόκοτη και περιπλεγμένη εκδοχή της Βρετανίδας μουσικού κρατώντας τη μακροχρόνια συνήθεια να αντιπαραθέτουν γυναικείες φιγούρες στο πατριαρχικό Κολοσσαίο, ώστε να παλέψουν για την αποδοχή. Η Amos, μέσα σε όλα αυτά, τιμάει συχνά τη Bush σαν αναφορά της, με διασκευές των κομματιών της.

Ποια είναι λοιπόν η επιδραστικότητα του Little Earthquakes σήμερα; Με τον δίσκο αυτόν, η Tori Amos κατάφερε να σκορπίσει τόσες μεταλλάξεις της ποπ, μπολιασμένες από χιλιάδες διαφορετικά ερεθίσματα, ώστε είναι απλώς αδύνατον να μην έχουν γκελάρει σε μουσικούς που ξεπήδησαν τα τελευταία 30 χρόνια. Και είναι αλήθεια. Ο δίσκος αυτός δεν άνοιξε απλά τον δρόμο για τις εναλλακτικές rockers των 1990s, αλλά μπορεί να εντοπιστεί σε δεκάδες εκτελέσεις της Lady Gaga και της ερωτοτροπίας της με το πιάνο, στις συνειρμικές δεκάλεπτες ταπετσαρίες που υφαίνονται στον αργαλειό της Joanna Newsom, στις μυθολογικές αναφορές και στην εξομολογητικότητα της Florence Welch, ακόμα και στο αισχρό ξεπατίκωμα της Taylor Swift στα Grammys του 2014. Όπου κι αν ρίξουμε τη ματιά μας, μουσικοί περπατούν στα σκαμμένα χώματα του χώρου που αυλάκωσε με τα νύχια της η Amos.

Τα λανθιμικά επίπεδα πειραματισμού την έχουν βέβαια οδηγήσει και σε συχνά στραβοπατήματα. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι ότι η αβυσσαλέα κριτική που έχει δεχτεί για τις κινήσεις της, έχει συχνά κατάφωρο έμφυλο πρόσημο, μιας και οι ίδιες κινήσεις είναι αυτές που έχουν χαρίσει το κεφαλαίο Κ σε άντρες Καλλιτέχνες όπως ο Frank Zappa, o Thom Yorke ή και (από άλλο μετερίζι) ο David Foster Wallace κι ο Κουέντιν Ταραντίνο. Ο κόσμος συχνά αποφεύγει να αναμετρηθεί με το υλικό της, μειώνοντας την ίδια και την προσέγγισή της, κυρίως γιατί έχει πάρει τις ελευθερίες για πειραματισμό που κοινωνικά φυλάσσεται ως αντρικό προνόμιο μαζί και τις ελευθερίες για αποτυχία, απάρνηση προσδοκιών και τη δημιουργία στρυφνών, δυσεπίλυτων έργων.

Παράλληλα, η Amos παραπαίει επικίνδυνα στην κόψη, μιας και απορρίπτεται ως εξωγήινα περίεργη φεμινίστρια από τους μεν, ενώ έχουν υπάρξει και πολεμικά φεμινιστικά υποκείμενα που επιτίθενται σε αυτό που εκλαμβάνουν ως εγκληματικά high femme εξομολογήσεις. Η πραγματικότητα είναι ότι η Tori Amos είναι μία βαθιά queer φιγούρα, που έχει ανατέμνει σε πρωτοφανή ρυθμό την έμφυλη διαμάχη, χαρίζοντας φωνή και κάθαρση στους εχθρούς της πατριαρχίας. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες περιγράφουν τις συναισθηματικές εμπειρίες σαν να ‘ναι φρούτα τα οποία επεξεργάζονται με την αφή· στις καλύτερες περιπτώσεις απλά τα ξεφλουδίζουν προσεχτικά, ώστε να μη λερώσουν. Η Amos έχει όμως το ταλέντο να μπήγει τα νύχια της στο κέντρο κάθε εμπειρίας και να εξαπολύει από εκεί μέσα αινιγματικές φιγούρες και κρυπτικούς στίχους, που κολλάνε ακόμα από τους χυμούς, αναγκάζοντάς σε να πρέπει να μυρίσεις, να πιάσεις και να γευτείς ώστε να αποκρυπτογραφήσεις τα νοήματα που περιγράφει.

Τριάντα σχεδόν χρόνια από όταν οι Μικροί Σεισμοί της πρωτοδόνησαν τη γη, νιώθουμε ακόμα τους μετασεισμούς που διαρρηγνύουν το έδαφος και αφήνουν να ξεχυθεί στις ρωγμές η λυτρωτική τους μουσική. Και στον λαβύρινθο των ρωγμών αυτών η Amos βρίσκει τον τρόπο να σχηματίσει μοναδικά τον χάρτη για την έξοδο από έναν άλλον λαβύρινθο: της ανθρώπινης αγωνίας για την ανακάλυψη του Εαυτού.

Δημήτρης Μεντές www.avopolis.gr

«Τα εξώφυλλα των 2 μέτρων»

Εμβληματικά εξώφυλλα δίσκων ξανασχεδιασμένα για την εποχή του κορονοϊού «Τα εξώφυλλα των 2 μέτρων»…

Το καλλιτεχνικό δίδυμο Paco Conde και Beto Fernandez «επανασχεδίασε» κλασικά εξώφυλλα δίσκων της ποπ και της ροκ για να εικονοποιήσει τις πραγματικότητες του social distancing, τόσο αναγκαίου σήμερα για τη μη περαιτέρω εξάπλωση της πανδημίας. Το πρότζεκτ, που ακούει στο όνομα «6 Feet Covers», περιλαμβάνει εμβληματικά εξώφυλλα δίσκων, όπως το εξώφυλλο του «Abbey Road» των Beatles ή, το εξώφυλλο του άλμπουμ με το οποίο έκαναν, το 1976, το ντεμπούτο τους οι Blondie.

Στο εξώφυλλο του «Abbey Road», οι Τζορτζ Χάρισον, Πολ Μακάρτνεϊ, Ρίνγκο Σταρ και Τζον Λένον, διασχίζουν τον δρόμο σε απόσταση ο ένας από τον άλλον. Τα άλλα εξώφυλλα, δείχνουν τα μέλη των AC DC, των Blondie, των U2, των Ramones, των Queen και άλλων συγκροτημάτων να κρατούν αποστάσεις ασφαλείας μεταξύ τους.

Οι δύο καλλιτέχνες συνιδρυτές του δημιουργικού στούντιο Activista στο Λος Άντζελες δημιούργησαν ιστότοπο στον οποίο μπορεί κανείς να δει τα εξώφυλλα δίσκων πριν και μετά την παρέμβαση. Θέλουν να στείλουν μήνυμα για τη σημασία, σήμερα, του να μην πλησιάζουμε ο ένας τον άλλον, να αποφεύγουμε τις μετακινήσεις με μαζικά μέσα μεταφοράς, να περιορίσουμε τα άσκοπα ταξίδια και να εργαζόμαστε από το σπίτι.

«Ως δημιουργοί, πάντα χρησιμοποιούμε τις ιδέες μας για να βοηθάμε εμπορικά σήματα να προκαλούν πραγματικές αλλαγές» δήλωσε ο Conde, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Adage. «Τώρα, περισσότερο από ποτέ. Όλοι μας χρειάζεται να κάνουμε χρήση του ταλέντου μας, των δεξιοτήτων μας, της εμπειρίας μας και της τέχνης μας για να συντελέσουμε στην αντιμετώπιση του κορονοϊού και των επιπτώσεών του. Δεν θα πρέπει να είναι τάση, αλλά υποχρέωση» τόνισε.

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr

Νέα Συνεργασία, Waldeck feat. Joy Malcolm

Ο Waldeck συνεργάζεται ξανά με την Joy Malcolm στο ολοκαίνουριο τραγούδι, “Where do we go from here?”! Ο Klaus Waldeck είναι μουσικός και πρώην δικηγόρος από την Βιέννη. O τελευταίος του δίσκος, με τίτλο “Atlantic Ballroom” το 2018 συνοδεύτηκε από μια περιοδεία με σκοπό την προώθησή του, που τον έφερε και από την Αθήνα (Fuzz Live Music Club) την ίδια χρονιά.

Τώρα ο αγαπημένος μουσικός επανέρχεται με ένα ολοκαίνουριο τραγούδι που ερμηνεύει η πρώην τραγουδίστρια των Incognito, Joy Malcolm. To τραγούδι έχει τίτλο “Where do we go from here?”, για την κυκλοφορία του οποίου μας ενημέρωσε ο ίδιος ο Waldeck μέσα από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης του μαζί με την αποκάλυψη πως σύντομα θα κυκλοφορήσει και ένα “road movie album” που θα έχει τίτλο “Grand Casino Hotel”.

Τους στίχους και τη μουσική του τραγουδιού υπογράφουν οι δύο ερμηνευτές του και είναι διαθέσιμο μέσω της δισκογραφικής εταιρείας του Waldeck, Dope Noir Records. Ο Waldeck μαζί με την τραγουδίστρια Valérie Sajdik, δημιούργησαν το side project group, Saint Privat το 2002. Το πρώτο τους album με τίτλο “Riviera” κυκλοφόρησε το 2004.

Θοδωρής Κολλιόπουλος www.soundarts.gr

Ανήκετε στη γενιά των Baby Boomers ή των γενεών X, Y, Z;

Ποια είδη μουσικής ακούει κάθε γενιά. Ανήκετε στη γενιά των Baby Boomers ή των γενεών X, Y, Z;…

Η κατάταξη και η ανάλυση των χαρακτηριστικών κάθε γενιάς, βοηθά στην ευρύτερη κατανόηση των επιλογών και προτιμήσεων του τρόπου ζωής, ακόμη και αν αφορά μόνο στις μουσικές επιλογές, όπως αυτές καταγράφονται από τις προτιμήσεις των ακροατών ραδιοφώνου.

Ιστορικά, η πρώτη γενιά που έτυχε κοινωνιολογικής παρατήρησης ήταν οι «Baby Boomers», δηλαδή η γενιά που γεννήθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (ανάμεσα στο 1946 και το 1964). Αυτή η γενιά ονομάστηκε έτσι εξαιτίας της έκρηξης των γεννήσεων μετά τον πόλεμο και δημιούργησε μια πολύ μεγάλη αριθμητικά γενιά, η οποία παρόλο που μεγάλωσε μέσα σε στερήσεις, αποφάσισε από νωρίς να ρισκάρει και να αποτινάξει από πάνω της τα συντρίμμια του παρελθόντος.

Μια γενιά που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στις επενδύσεις και την ανάπτυξη παγκοσμίως. Με ανοιχτό μυαλό, προχώρησε με άστρο την επιτυχία, την οποία και πέτυχε. Υπάρχουν αρκετοί εκπρόσωποι αυτής της γενιάς που είναι ενεργοί στις ημέρες μας και μας διδάσκουν να ρισκάρουμε αν θέλουμε να πετύχουμε. Σε αυτή τη γενιά απευθύνθηκαν οι Beatles, ριζοσπαστικοί, ανατρεπτικοί, από τους εμπνευστές της «γενιάς των λουλουδιών», άφησαν πίσω τους τα προβλήματα του παρελθόντος και τραγούδησαν την αγάπη και την ειρήνη, σε ένα νέο καλύτερο κόσμο. Στην Ελλάδα, ακούσματα αυτής της γενιάς, αποτελούν το λαϊκό και το έντεχνο τραγούδι.

flowers peace symbol love hippie movement

Η επόμενη γενιά που άφησε ισχυρό στίγμα στην παγκόσμια κοινωνιολογία, ήταν η γενιά Χ. Γεννημένοι την περίοδο από 1965 έως 1980, χαρακτηρίστηκαν από την μειωμένη εποπτεία των γονιών, αφού είχαν προηγηθεί τα φεμινιστικά κινήματα και οι μητέρες πλέον εργάζονταν, με αποτέλεσμα την πρώιμη ενηλικίωση και ανεξαρτητοποίησή τους. Η γενιά αυτή μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον διαρκώς μεταβαλλόμενο, αποκτώντας την ευεργετική, όπως αποδείχθηκε αργότερα ικανότητά τους να προσαρμόζονται διαρκώς στις εξελίξεις που ακολούθησαν.

Η γενιά αυτή έζησε την πτώση του τείχους στο Βερολίνο, τον πόλεμο στον Κόλπο, τον πόλεμο στη Σερβία και εξακολουθεί να είναι παραγωγική στο σύνολό της, διαδραματίζοντας καθοριστικό ρόλο στις αρχές του 21ου αιώνα και μας διδάσκει να είμαστε ευέλικτοι και ανοιχτοί στις αλλαγές. Σε αυτή τη γενιά απευθύνθηκαν τα μεγαλύτερα σχήματα του 20ου αιώνα, οι Queen, οι Pink Floyd, οι Scorpions, κλπ… οι οποίοι εξακολουθούν να έχουν φανατικούς οπαδούς ακόμη και σήμερα. Στην Ελλάδα, ακούσματα αυτής της γενιάς είναι το λαϊκό και το έντεχνο τραγούδι, αλλά και κλασσικές ροκ επιλογές.

Ακολουθεί η πολύ σημαντική γενιά Υ (ή Millennials), δηλαδή όσοι γεννήθηκαν μεταξύ του 1981 και του 1996. Η γενιά Υ, θεωρητικά τα παιδιά των Baby Boomers, αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη γενιά στον κόσμο. Με ιδιαίτερη εξοικείωση στις ψηφιακές τεχνολογίες, έφεση στα Social Media και τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, που σε μεγάλο βαθμό τους αυτοπροσδιορίζουν. Η γενιά Υ χαρακτηρίζεται από υψηλό επίπεδο μόρφωσης, έχει μεγάλη ανασφάλεια για το μέλλον και παράλληλα αντιμετωπίζει τα χρέη των προηγούμενων γενεών.

Έχει επίσης καταγραφεί, ότι ενδιαφέρονται περισσότερο για τις κοινωνικές παρά τις ατομικές τους ανάγκες, είναι ευαισθητοποιημένοι και μάχονται κάθε μορφής διακρίσεων, αμφισβητούν και απορρίπτουν οτιδήποτε δεν θεωρούν αποδεκτό. Η γενιά αυτή μεγάλωσε με πρότυπα όπως ο Steve Jobs (Apple) και ο Mark Zuckerberg (Facebook) και στο μεγαλύτερο ποσοστό τους αυτοαπασχολούνται. Στην Ελλάδα, πολλοί εκπρόσωποι των Millennials επέστρεψαν στα χωριά τους και έδωσαν ώθηση στην γεωργική παραγωγή μέσα από καινοτόμες λύσεις και φρέσκιες ιδέες, χρησιμοποιώντας σύγχρονες τεχνολογίες. Στην Ελλάδα, ακούσματα αυτής της γενιάς είναι το λαϊκό και το έντεχνο τραγούδι αλλά και mainstream και pop μουσική.

millennials

Η νεότερη γενιά που έχει εξεταστεί κοινωνιολογικά, είναι η γενιά Ζ ή iGeneration ή Μετά Millennials ή Homeland Generation. Ανθρωπολόγοι και ερευνητές προσδιορίζουν ότι σε αυτή τη γενιά ανήκουν όσοι γεννήθηκαν μετά το 1997 και ίσως έως το 2010, αλλά μέχρι στιγμής δεν είναι σαφώς προσδιορισμένα τα όρια.

Είναι μία γενιά που ενδεχομένως να μορφωθεί ή/και να εργαστεί από το σπίτι (σε αυτό το γεγονός αποδίδεται ο όρος «Homeland Generation») αλλά είναι ίσως πολύ νωρίς για να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα. Οι τάσεις και οι επιλογές που έχουν καταγραφεί μέχρι στιγμής δείχνουν προτίμηση στη ραπ και στη μοντέρνα ροκ μουσική.

Για όσους ασχολούνται με αυτό το είδος της μουσικής, ίσως είναι ήδη φανερό, ότι ο ανθρωποκεντρικός προσανατολισμός αυτής της γενιάς συμπίπτει με την έναρξη της «εποχής του Υδροχόου», όπως την τραγούδησε ο Νίκος Παπάζογλου:

Δέσποινα Ψυλλάκη www.ogdoo.gr

1 14 15 16 17 18 31