Ο άγνωστος «χαμένος βασιλιάς» της Blues

Ο άγνωστος «χαμένος βασιλιάς» της Blues! Βρέθηκε, χάθηκε και ξαναβρέθηκε χαρίζοντας μουσική και ιστορία.

Η πολιτεία του Mississippi ήταν από εκείνες που πολέμησαν υπέρ της δουλείας στον Αμερικανικό Εμφύλιο. Ήταν και η τελευταία που επικύρωσε την 13η τροπολογία που καταργούσε την δουλεία στις ΗΠΑ. Το 1865 η 13η Τροπολογία επικυρώθηκε από τα ¾ των αμερικανικών πολιτειών. Τέσσερις ακόμα πολιτείες ακολούθησαν αργότερα. Η πολιτεία του Mississippi, το έκανε το 2013. Μπορεί να μην υπήρχε δουλειά τότε, αλλά το σύνταγμα της πολιτείας δεν την είχε ακόμα συμπεριλάβει.

Σε αυτή την πολύπαθη πολιτεία για την μαύρη κοινότητα, γεννήθηκαν τα Mississippi Delta Blues. Η πιο παλιά μορφή της Blues, μια πολύ συγκεκριμένη παραλλαγή της, που έδωσε ζωή σε ένα από τα πιο όμορφα είδη μουσικής. Γιατί ήταν το Δέλτα του Mississippi απ’ όπου ξεκίνησε την διαδρομή της μια μουσική που βγήκε από την ψυχή των καταπιεσμένων, σαν ένα μοιρολόι για την ζωή που δεν επέλεξαν και που δεν τους άξιζε.

Μέσα από την πολιτεία βγήκαν πολλοί θρυλικοί ερμηνευτές της. Ένας από αυτούς ήταν ο άγνωστος στους περισσότερους «χαμένος βασιλιάς της Blues», Son House. Το «χαμένος» θα το καταλάβετε παρακάτω.

Γεννήθηκε το 1902 στο Lyon του Mississippi. Οι γονείς του χώρισαν όταν μπήκε στην εφηβεία και μαζί με την μητέρα του και τα αδέρφια μετακόμισαν στην Λουϊζιάνα. Κατέληξαν στην μουσικότατη Νέα Ορλεάνη, αλλά ο Son House απεχθανόταν τη blues και προτιμούσε την gospel, πηγαίνοντας συχνά στην εκκλησία.

Παντρεύτηκε στα 19, αν και οι γονείς του ήταν αντίθετοι με αυτόν τον γάμο. Μετακόμισε με την γυναίκα του στην οικογενειακή της φάρμα. Μετά από δυο χρόνια το μετάνιωσε. Σιχαινόταν τις δουλειές της φάρμας και όπως είχε πει, η γυναίκα του δεν ήταν αυτό που αρχικά νόμιζε. Εκείνη την περίοδο πέθανε και η μητέρα του, κάτι που βοήθησε την απόφασή του να εγκαταλείψει τον έγγαμο βίο.

http://www.twotrainsrunnin.com/themusicandthemovement

Στα 25 του αποφάσισε να κάνει στροφή στα γούστα του στην μουσική, όταν άκουσε έναν φίλο του να παίζει slide κιθάρα, ένα χαρακτηριστικό παίξιμο της blues. Αγόρασε αμέσως κιθάρα και μέσα σε λίγες εβδομάδες έπαιζε παρέα με τους φίλους του. Συνέχισε να παίζει σε μικρά μαγαζιά τον επόμενο χρόνο. Τότε ένας άνδρας μπήκε πυροβολώντας στο μαγαζί και πυροβολώντας αδιακρίτως τον τραυμάτισε στο πόδι. Ο Son House φέρεται να ήταν εκείνος που τον πυροβόλησε και ο άνδρας έπεσε νεκρός. Καταδικάστηκε σε 15ετη φυλάκιση αλλά έμεινε στη φυλακή μόλις 2 χρόνια.

Κατέληξε εξόριστος σε μια γειτονική πόλη, όπου για καλή του τύχη βρήκε κι άλλους μπλουζίστες, με τους οποίους μονοπώλησε την βραδινή ζωή. Την επόμενη χρονιά έκανε την πρώτη του ηχογράφηση. Έκανε ακόμα δυο ηχογραφήσεις μέχρι το 1942. Το 1943 εντελώς αναπάντεχα αποφάσισε να εξαφανιστεί.

Πέρασαν 21 χρόνια χωρίς ο Son House να εμφανιστεί στο προσκήνιο. Είχε ήδη μετατραπεί στον «χαμένο βασιλιά της Delta Blues». Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η blues επανήλθε στο προσκήνιο. Και τρεις νεαροί άνδρες βάλθηκαν να τον ανακαλύψουν. Έψαξαν σπιθαμή προς σπιθαμή την πολιτεία του Mississippi. Δεν τον βρήκαν πουθενά.

Το 1964 τον ανακάλυψαν στο Rochester της Νέας Υόρκης, μια πόλη στον βορρά της πολιτείας πάνω στην λίμνη Οντάριο. Ο Son House εργαζόταν ως υπάλληλος του σιδηροδρόμου και ενίοτε ως μάγειρας. Η ανακάλυψη του τον επανέφερε στις ηχογραφήσεις. Παιδεύτηκε να ξαναβρεί το στυλ του αλλά και να το προσαρμόσει στην εποχή, αλλά τα κατάφερε. Ανήκε άλλωστε στους original μπλουζίστες. Η μουσική έρρεε στο αίμα του κι ας την είχε παρατήσει για δυο δεκαετίες.

Το 1965 ηχογράφησε ίσως το πιο γνωστό του τραγούδι, το «Death Letter Blues». Για μια δεκαετία έκανε tour σε Αμερική και Ευρώπη, ηχογράφησε αρκετά τραγούδια ενώ έκανε και πολλές σημαντικές συνεργασίες, όπως με τον κιθαρίστα των Canned Heat, Alan Wilson, και τον μουσικό παραγωγό John Hammond.

Η κούραση του έφερε προβλήματα υγείας. Ήταν άλλωστε ήδη 72 ετών. Έτσι το 1974 αποσύρθηκε για δεύτερη φορά. Αποσύρθηκε στο Detroit όπου και πέθανε 14 χρόνια αργότερα από καρκίνο του λάρυγγα. Είχε προλάβει να παντρευτεί πέντε φορές και να κάνει καριέρα άλλες δυο. Ο τίτλος που έμεινε ήταν ο «χαμένος βασιλιάς της Delta Blues»αν και το «πατέρας της folk blues» είναι πιο αντιπροσωπευτικό. Ο Son House υπήρξε ένα μεγάλο κεφάλαιο στην blues και ίσως η ιστορία της να του οφείλει λίγα περισσότερα.

Γράφει ο ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΣ www.e-radio.gr

Ένα από τα πιο κλασσικά albums του Tom Petty καταφέρνει να μεταμορφωθεί έπειτα από 26 χρόνια

Ένα από τα πιο κλασσικά albums του Tom Petty καταφέρνει να μεταμορφωθεί έπειτα από 26 χρόνια σε ένα εξαιρετικό box set. Όταν κυκλοφόρησε η stripped down δισκογραφική δουλειά του Petty με τίτλο “Wildflowers” κανείς δεν είχε φανταστεί την τροπή που θα έπαιρναν τα πράγματα. Σύντομα το εν λόγω εγχείρημα αναδείχθηκε τρεις φορές “πλατινένιο”, ενώ σήμερα αποτελεί τον δίσκο σήμα κατατεθέν του Αμερικανού τραγουδιστή και μουσικού.

Τα δεκαπέντε, λοιπόν, τραγούδια που απαρτίζουν το πρώτο μέρος του δίσκου “Wildflowers & The Rest” που κυκλοφόρησε στις 16 Οκτωβρίου έλαβαν μία ακουστική version το 2014 κι έτσι αναφέρονται στον δίσκο ως remastered. Δεν είναι τυχαίο που ο τίτλος του μοναδικού αυτού box set που κυκλοφόρησε μέσω της Warner Records αναφέρεται στο “The Rest” υλικό του Petty. Στην πορεία αυτού, λοιπόν, θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε ακυκλοφόρητο μέχρι πρότινος υλικό. Σε αυτό θα ακούσουμε τραγούδια, όπως το “Leave Virginia Alone” και το “Somewhere Under Heaven”, τραγούδια που έκαναν την εμφάνισή τους στο 2020, ενώ η αρχική τους δημιουργία τοποθετείτε χρονικά γύρω στο 1997, την περίοδο δηλαδή που ο Petty προετοίμαζε να κυκλοφορήσει ένα από τα πιο rock albums του.

Τέσσερα επιμέρους CDs περιλαμβάνονται στο ολοκαίνουριο εγχείρημα με σπιτικές ηχογραφήσειςdemos και live ερμηνείες να δίνουν το δικό τους παρόν και να αφήνουν τη δική τους “πινελιά”. Όπως τα δύο προαναφερθέντα singles, έτσι και τα “Confusion Wheel” και “Somewhere Under Heaven” εξαιρέθηκαν από τον original δίσκο, ωστόσο φαίνεται πως βρέθηκε η κατάλληλη στιγμή για να λάμψουν, ακόμη και μετά τον θάνατο του Petty. Αξίζει να αναφέρουμε μέσα από τις live versions των τραγουδιών αντιλαμβανόμαστε την εξέλιξη του ήχου, αλλά και την διαφορετική, μουσική προσέγγιση που επιχείρησε ο Petty στο υλικό του.

Ακόμη και μετά από τον θάνατό του, ο Petty καταφέρνει να βρει τον δικό του χώρο, ξανά, μέσα στα σπίτια μας. Τα κομμάτια που έλειπαν όλο αυτό το διάστημα ένωσαν το μουσικό παζλ που θα μπορούσε να μάς είχε προσφέρει ο τραγουδιστής εδώ και χρόνια.

Ηλέκτρα Λήμνιου www.soundarts.gr

Η μουσική σε νομίσματα, Pop κουλτούρα τσέπης από την Coin Club Greece

Η μουσική σειρά του Βασιλικού Νομισματοκοπείου του Ηνωμένου Βασιλείου, με τους Queen για πρώτο της collector’s item, είναι η ιδανική αφετηρία για μια συλλογή νομισμάτων που ροκάρει.

Για περισσότερα από 5.000 χρόνια, τα νομίσματα αποτελούν έναν ζωντανό κατάλογο των πιο σημαντικών κεφαλαίων της διαδρομής του ανθρώπου. Σαν ιστορικά ενθυμήματα σε συσκευασία τσέπης, στα νομίσματα χαράσσονται πολιτικοί κι επαναστάτες, ήρωες και ηγέτες, προσωπικότητες που άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας, κοσμοϊστορικά γεγονότα που αποτέλεσαν ορόσημα του πολιτισμού.

Εν μέσω πολέμων, πολιτικών αλλαγών, κοινωνικών και επιστημονικών εξελίξεων, τα νομισματοκοπεία δεν έπαψαν ποτέ να κόβουν νομίσματα, σφραγίζοντας στις όψεις τους την ταυτότητα της εποχής τους. Όταν, δε, η διαδικασία αυτή γινόταν με καινοτόμες τεχνικές και σε συνεργασία με κορυφαίους καλλιτέχνες, τα αποτελέσματα, πολύ περισσότερο από ένα απλό μέσο χρηματικής συναλλαγής, εξελίσσονταν σε συλλεκτικά αντικείμενα, περιζήτητα από επενδυτές κι ερασιτέχνες ανά τον κόσμο.

Μια τέτοια στιγμή ήρθε να δημιουργήσει το Βασιλικό Νομισματοκοπείο του Ηνωμένου Βασιλείου, παράγοντας μια άκρως συλλεκτική σειρά νομισμάτων, αφιερωμένων στις μεγαλύτερες προσωπικότητες της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Και η αρχή δεν θα μπορούσε να γίνει πιο ιδανικά, απ’ όσο με την πρώτη έκδοση της σειράς, αφιερωμένη σε ένα από τα πιο επιδραστικά ροκ συγκροτήματα όλων των εποχών: τους Queen.

Πολυαναμενόμενη από όλους τους συλλέκτες νομισμάτων, αλλά και τους οπαδούς της μουσικής, η συλλεκτική σειρά νομισμάτων των Queen ζωντανεύει στην όψη αυτών των ντελικάτων αντικειμένων τα μουσικά όργανα που έπαιζε το κάθε ιδρυτικό μέλος της μπάντας: την κόκκινη κιθάρα του Brian May, το μπάσο Fender Precision του John Deacon, το bass drum Ludwig™ του Roger Taylor, αλλά και το πιάνο Bechstein™ του Freddie Mercury κοιτώντας τα πατημένα πλήκτρα πάνω στο νόμισμα, σχεδόν ακούει κανείς τις πρώτες νότες του θρυλικού «Bohemian Rhapsody» να απλώνονται στο δωμάτιο!

Διαθέσιμη από το Coins Club Greece,  ανάμεσα σε έναν θησαυρό από αμέτρητα συλλεκτικά νομίσματα, εμπνευσμένα από τον κινηματογράφο, της μουσική, την τηλεόραση, τα comics, αλλά και γιορτές όπως το Halloween ή φιγούρες της ποπ κουλτούρας, όπως ο Μίκυ Μάους και ο Μικρός Ήρως, η σειρά νομισμάτων των Queen είναι η ιδανική αφετηρία για την πιο ροκ συλλογή νομισμάτων, αλλά και μια εξαιρετική αφορμή να γνωριστούμε με το Coins Club Greece.

Ένα σημείο γνώσης και πληροφόρησης για οτιδήποτε χρειάζεται ο αρχάριος για να ξεκινήσει τη συλλογή του, το Coins Club Greece είναι ο ιδανικός μας μπούσουλας για το ταξίδι στον θαυμαστό κόσμο των νομισμάτων. Πληθώρα πληροφοριών, άρθρα, τελευταίες εκδόσεις, οδηγοί και γλωσσάρια νομισμάτων, μας μαθαίνουν πώς να μετατρέψουμε τα ψιλά στην τσέπη μας σε θεματικές συλλογές, μας μυεί σε ένα χόμπι που δεν έχει ηλικία ή προϋπολογισμό και μας παρουσιάζει την τέχνη της νομισματοκοπίας, τις αξιοπερίεργες ιστορίες των νομισμάτων μας και τα μυστικά του συλλέκτη.

Όλα όσα που χρειαζόμαστε για μια ζηλευτή συλλογή, που θα παραδοθεί στην επόμενη γενιά.

www.pepper966.gr

Δείτε το trailer για το ντοκιμαντέρ «Letter To You» του Bruce Springsteen

Το Apple TV+ παρουσιάζει το trailer για το νέο ντοκιμαντέρ του Bruce Springsteen“Letter To You”!

O Bruce Springsteen εντείνει την ανυπομονησία για την κυκλοφορία του νέου του δίσκου “Letter To You” με την ανακοίνωση του καινούριου του ντοκιμαντέρ που θα προβάλλεται στο Apple TV+ από τις 23 Οκτωβρίου. Οι fans θα έχουν την ευκαιρία να πάρουν μία ιδέα από το πως δημιουργήθηκε το νέο πολυαναμενόμενο album.

Ο σπουδαίος καλλιτέχνης έχει ήδη παρουσιάσει δύο singles από την επερχόμενη κυκλοφορία, το ομότιτλο “Letter ToYou” και το “Ghosts”.

To album “Letter To You” θα κυκλοφορήσει στις 23 Οκτωβρίου από την Panik Records και την Sony Music.

Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον τακτικό συνεργάτη του Thom Zimny και είναι ένα «αφιέρωμα στους E Street Band, στην ίδια τη rock μουσική και στον ρόλο που έπαιξε στη ζωή του Springsteen», αναφέρει το σχετικό δελτίο τύπου.

«Είμαι στη μέση μιας συνομιλίας 45 ετών με τους άντρες και τις γυναίκες που με περιβάλλουν», λέει ο Springsteen. «Τα χρόνια που παίζουμε μαζί δημιούργησαν μια αποτελεσματικότητα στο studio. Οι ιδέες πέφτουν τριγύρω στο χώρο, κυριαρχεί συχνά σύγχυση. Και μετά, ξαφνικά, δυναμίτης”.

Ο Springsteen πρόσθεσε σε μια press conference για τους E Street Band: «Εντάξει, τι μπορώ να πω; Η μεγαλύτερη συγκίνηση της ζωής μου βρίσκεται στο μικρόφωνο με τα παιδιά πίσω μου. Ας το κάνουμε”! 

Θοδωρής Κολλιόπουλος www.soundarts.gr

Οι Big Mountain επανέρχονται με μια νέα εκδοχή του “Touch My Light”

Οι Big Mountain επανέρχονται με μια νέα εκδοχή του “Touch My Light”, ένα τραγούδι που αρχικά συμπεριλαμβανόταν στο soundtrack της σειράς “Beverly Hills 90210”! 

Το αμερικάνικο reggae συγκρότημα των Big Mountain έγινε γνωστό παγκοσμίως για τη διασκευή του στο κλασσικό τραγούδι “Baby, I Love Your Way” του Peter Frampton, το οποίο κυκλοφόρησε στις αρχές του 1994, φτάνοντας στο Νο.6 του US Billboard Hot 100, στο No.1 στο Mainstream Top 40 και στο No.2 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το τραγούδι ήταν το πρώτο single από το δεύτερο album τους με τίτλο “Unity” που κυκλοφόρησε την ίδια χρόνια ενώ συμπεριλήφθηκε και στο soundtrack της ταινίας “Reality Bites”.

Αυτό που ίσως λίγοι θυμούνται είναι πως το επίσημο δισκογραφικό ντεμπούτο τους, πραγματοποιήθηκε δύο χρόνια πριν με το τραγούδι “Touch My Light”, το οποίο με τη σειρά του συμπεριλήφθηκε τόσο στο παρθενικό τους album “Wake Up”, όσο και στο soudtrack της σειράς που στιγμάτισε τη δεκαετία του 90, το “Beverly Hills 90210”.

Μετά από 28 ολόκληρα χρόνια, οι Big Mountain, επανακυκλοφορούν το τραγούδι αυτό με μια ολοκαίνουρια επανεκτέλεση στα φωνητικά του οποίου ακούμε όχι μόνο τον frontman του group, Joaquin “Quino” McWhinney αλλά και τον Αμερικάνο τραγουδιστή της reggae, Rasun. Το remake αυτό, όσο cool κι αν ακούγεται, δεν μπορεί με τίποτα να συγκριθεί με την πρωτότυπη εκδοχή του, στην οποία πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν οι ρομαντικοί ήχοι του σαξόφωνου!

Θοδωρής Κολλιόπουλος www.soundarts.gr

Όλα όσα έμαθε η ζωή στον Chuck Berry

Όλα όσα έμαθε η ζωή στον Chuck Berry. Ενενήντα τέσσερα χρόνια πριν ήρθε στον κόσμο ο θρυλικός rock n’ roller και αυτές είναι οι δικές του αλήθειες, όπως τις αφηγήθηκε στο αμερικανικό Esquire…

Ο Chuck Berry, κιθαρίστας, συνθέτης, τραγουδιστής και ένας από τους ανθρώπους που δημιούργησαν το rock n’ roll γεννήθηκε μία ημέρα σαν τη σημερινή στις 18 Οκτωβρίου του 1926. Έφυγε από τη ζωή, στις 18 Μαρτίου του 2017 σε ηλικία 90 ετών και άφησε πίσω του όμως μια τεράστια “κληρονομιά” τα εμβληματικά τραγούδια του, τις εκρηκτικές του ερμηνείες, το μοναδική δεξιοτεχνία που έδειχνε όταν χτυπούσε τις χορδές από την ηλεκτρική του κιθάρα.

Εκτός, όμως, από θρυλικός μουσικός, ο Berry ήταν και ένας άνθρωπος που είχε κυριολεκτικά φάει τη ζωή με το μεδούλι, βλέποντας την τόσο από ψηλά όσο και από χαμηλά. Ακολουθούν οι δικές του αλήθειες, τα μαθήματα ζωής όπως τα παρέδωσε στο αμερικανικό Esquire, τον Ιανουάριο του 2007.

> Θα είμαι μια χαρά αμέσως μόλις κλείσεις το μαγνητόφωνο. Αυτό δεν είναι μια παράσταση. Αν θέλεις να με ακούσεις, αγόρασε ένα δίσκο μου.

>Θα τραγουδούσα μπλουζ μόνο εάν μπορούσα.

> Πάντοτε μου άρεσαν οι λέξεις. Μου άρεσαν ακόμη και λέξεις που δεν υπήρχαν στα λεξικά.

> Μια λέξη μόνο: Ποικιλία.

> Από τα πέντε σημαντικότερα πράγματα στη ζωή, πρώτο είναι η υγεία, μετά η μόρφωση και η γνώση και τρίτο ο πλούτος. Ξέχασα τα άλλα δύο.

> Δεν πας απλά στο στούντιο και λες “τώρα θα φτιάξω μια επιτυχία”. Γίνεται επιτυχία όταν ο κόσμος απολαμβάνει τις συνθέσεις σου.

> Δεν συνδέθηκα ποτέ με τα παιδιά. Ήμουν συνέχεια στο στούντιο. Και εκεί δεν μπορούσα να δω παιδιά.

Όλα όσα έμαθε η ζωή στον Chuck Berry

> Ελπίζω να τους άρεσα. Για να μπορώ να συνεχίσω να γράφω. Και μετά να μπορέσω να αγοράσω ένα σπίτι. Ξέρω ότι ακούγεται πολύ “αμερικάνικο” όλο αυτό.

> Μου προκαλεί έκπληξη να ακούω ανθρώπους να λένε “Θα ξεκινήσω για να ανακαλύψω ποιος πραγματικά είμαι”. Πάντα γνώριζα ποιος είμαι. Θα γινόμουν διάσημος ακόμη κι αν αυτό με σκότωνε.

> Δε θα αγόραζα έναν από τους δίσκους μου για να σώσω τη ζωή μου.

> Η υπερθέρμανση του πλανήτη δεν επηρεάζει τη ζωή μου στο παραμικρό. Θα περπατήσω κατά μήκος του δρόμου και θα πιω αρκετό δροσερό νερό.

>Η επιστήμη και η θρησκεία είναι βασικά το ίδιο πράγμα. Όσο βρίσκονται εδώ, θα υπάρχει ζωή. Αν δεν αποδεικνύεται κάτι από την επιστήμη, δεν είναι γεγονός.

> Δεν έχω πάει στην εκκλησία για πάνω από 13 χρόνια. Αλλά είμαι καλύτερα προετοιμασμένος για τον παράδεισο από όλους όσους πηγαίνουν σε αυτή κάθε φορά.

> Η μουσική καταλαμβάνει το ένα δέκατο της ημέρας μου. Οι υπολογιστές περίπου ένα τέταρτο και άλλο ένα τέταρτο ο ύπνος. Το άλλο τέταρτο της ημέρας δεν έχει καμιά σημασία.

> Μου αρέσουν οι υπολογιστές. Είναι σαν να είσαι μαθηματικός που κυριεύεται από μια αριθμομηχανή.

> Ο σεβασμός δεν είναι αρκετός. Πρέπει να έχεις και ένα συμφέρον.

> Αν οι θεατές μιλούν μεταξύ τους, σε αγνοούν. Αν κοιτούν μόνο εσένα τότε έχεις κάτι να τους πεις.

> Δεν αγχώνομαι ποτέ πριν παίξω.Το έκανα μόνο την πρώτη φορά όταν αναρωτήθηκα αν ήμουν καλός ή όχι. Αλλά μετά από τέσσερα ή πέντε κομμάτια δεν ξαναγύρισα να κοιτάξω πίσω.

> Παίξε τα κομμάτια που θέλουν να ακούσουν. Αυτό θα τους κάνει να νιώσουν τον πραγματικό λόγο για τον οποίο ήρθαν να σε δουν.

> Όπως έχω ξαναπείείμαι ο κος Ποικιλία.

Όταν γράφεις ένα κομμάτι, τα ουσιαστικά και τα ρήματα στριφογυρνούν μέσα σου.

> Αγαπώ την ποίηση και λατρεύω την ομοιοκαταληξία. Ξέρεις όμως πως υπάρχουν ποιητές που δεν χρησιμοποιούσαν σχεδόν ποτέ την ομοιοκαταληξία. Όπως ο Σαίξπηρ και γι αυτό δεν τον συμπαθώ.

> Μπορείς να πεις ότι θέλεις αλλά όλα αυτά τα χρόνια ουσιαστικά “ληστεύω” ανθρώπους. Εγώ διασκεδάζω και αυτοί πληρώνουν για να με δουν να το κάνω.

> Αν δεν ήμουν μουσικός, θα είχα μπει στις υπηρεσίες του νόμου. Είναι οι πιο σάπιοι αλλά και πιο πλούσιοι άνθρωποι στην Αμερική.

> Η προκατάληψη δε με κάνει τρελό από οργή. Απλά νομίζω με τσαντίζει.

Τσακ Μπέρι 2

> Γιατί μου αρέσουν οι γυναίκες; Για το φύλο τους.

> Πρώτη φορά άκουσα αυτή τη λέξη σε μια συνέντευξη με έναν Άγγλο δημοσιογράφο. Με ρώτησε κάτι σχετικά με το φύλο. Αναγκάστηκα να τον ρωτήσω τι σημαίνει αυτή η λέξη. Τώρα τη χρησιμοποιώ συνέχεια.

> Σταμάτησα να γράφω μουσική εδώ και 17 χρόνια. Συχνά σταματώ να γράφω, άλλοτε για μερικές ώρες και άλλοτε για αρκετά χρόνια.

> Έχω γράψει κομμάτια πάνω σε οτιδήποτε. Σε μενού εστιατορίων. Σε χαρτοπετσέτες. Ξεκίνησα να γράφω ένα τραγούδι το 1952. Έγραψα και κάποιους άλλους στίχους την προηγούμενη Δευτέρα. Οπότε γράφω αυτό το κομμάτι σχεδόν 48 χρόνια.

> Τρώω κρέας σχεδόν καθημερινά. Δεν είμαι Εβραίος, ούτε Άραβας. Τι τύπος ανθρώπου είναι κάποιος που δεν τρώει κρέας; Ναι είναι αλήθεια, δεν είμαι χορτοφάγος. Τι κάνει ο Paul McCartney; Ναι, δεν είμαι αυτός.

> Οι γυναίκες θέλουν αυτό που έχεις. Θέλουν αυτό που δεν έχουν.

> Η μουσική είναι επιστήμη. Τα πάντα είναι επιστήμη. Γιατί η επιστήμη είναι η αλήθεια.

> Τι πιστεύω για τη μουσική σήμερα; Δεν πιστεύω τίποτα, απλά την ακούω. Εκεί βρίσκεται, είτε πιστεύω εγώ κάτι είτε όχι.

Γράφει: Μπάμπης Δούκας esquire.com.g

Νέο Album: Aloe Blacc – All Love Everything

Ο Aloe Blacc είναι από εκείνους τους καλλιτέχνες που θα λατρέψεις να ακούς non stop. Αισιόδοξα μηνύματα, “θερμοί” στίχοι με μόνο σκοπό να αγγίξουν τους ακροατές, αλλά και να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα του ίδιου του καλλιτέχνη χαρακτηρίζουν τα τραγούδια του. Στις 2 Οκτωβρίου, ο Αμερικανός τραγουδιστής έφερε στο φως της δημοσιότητας το νέο του studio album, το οποίο αποτελεί το πέμπτο σε σειρά, με τίτλο “All Love Everything”. Μέσω της BMG Rights Management ο Blacc κυκλοφόρησε δέκα, ολοκαίνουριες δημιουργίες, διαθέσιμες για ακρόαση τόσο στην ψηφιακή τους μορφή, όσο και στη μορφή CD και βινυλίου.

Ένα ρομαντικό κι άκρως μελωδικό τραγούδι, λοιπόν, επέλεξε να κυκλοφορήσει ο στενός συνεργάτης του Avicii και η φωνή που κρύβεται πίσω από το με το smash hit “Wake Me Up”, ως το πρώτο single του δίσκου. Ανήμερα της γιορτής των ερωτευμένων, στις 14 Φεβρουαρίου του 2020, ο Blacc εκτελεί μοναδικά μία μπαλάντα που θέλει να φέρει κοντά όσους έχουν θερμά συναισθήματα και φέρει ως τίτλο “I Do”. Το εν λόγω τραγούδι είναι η τέλεια εκπροσώπηση της βαθιάς αγάπης που τρέφουμε για το αντικείμενο του πόθου μας. “Ήθελα να δημιουργήσω ένα τραγούδι για την Maya που θα ήταν προσωπικό και παγκόσμιο,” ανέφερε για την αγαπημένη του.

Το “My Way” κυκλοφόρησε στη συνέχεια ως το δεύτερο single του δίσκου αποτελώντας μία όμορφη, gospel, soul δημιουργία, τη μουσική και τους στίχους της οποίας συνυπογράφουν οι Neil OrmandyMatt PrimeJonas Jeberg, καθώς και ο ίδιος ο καλλιτέχνης. Μέσω του συγκεκριμένου τραγουδιού ο Aloe Blacc δίνει το δικό του μήνυμα, σε όλους όσους έρχονται αντιμέτωποι με δυσκολίες στη ζωή τους, προτρέποντάς τους να επιλέγουν να κάνουν ό,τι θέλουν με τον “δικό τους τρόπο”.

Το “Hold On Tight” έρχεται στη συνέχεια βασισμένο στα γνώριμα gospel και soul pop στοιχεία, ενώ μέσα από αυτό ο Blacc αντανακλά την επιμονή και την ενότητα κατά τη διάρκεια δύσκολων καιρών. Ένας δίσκος γεμάτος από αγάπη, ελπίδα και κυρίως ανθρωπιά ήρθε στο προσκήνιο σε μία περίοδο, όπου ο καθένας μας αναζητά τη δική του “σανίδα σωτηρίας” στην καθημερινότητά του.

Αξίζει επίσης να αναφερθούμε και σε πρόσφατες δηλώσεις του Blacc, όπου εκμυστηρεύτηκε για πρώτη φορά το σκεπτικό που κρύβεται πίσω από τα τραγούδια του. Πιο συγκεκριμένα ανέφερε: “Αντί για ένα είδος μουσικής, η μουσικής μου έχει να κάνει με το E.E.K.: επιβεβαίωση, έμπνευση και κίνητρο. Έπειτα από τόσες πολλές ευκαιρίες για να μιλήσω για τη μουσική μου και χωρίς να νιώθω άνετα να πω ‘Είμαι ένας pop καλλιτέχνες’ ή ‘Είμαι ένας folk καλλιτέχνης’, είχα αυτή τη συνειδητοποίηση. Το είδος της μουσικής μου είναι θεματικό”.

Ηλέκτρα Λήμνιου www.soundarts.gr

Matt Berninger: O πρώτος solo δίσκος του frontman των National

Ο προσωπικός δίσκος του Matt Berninger ξεπέρασε τις προσδοκίες μας, με τραγούδια που θυμίζουν National, αλλά και όχι, φέρνοντας την ώριμη προσωπικότητα του καλλιτέχνη σε πρώτο πλάνο.

Ο frontman των The National κυκλοφορεί τον πρώτο solo δίσκο του, με τίτλο Serpentine Prison. Της κυκλοφορίας προηγήθηκαν τρία singles, για τα οποία κάναμε λόγο σε προηγούμενο άρθρο. Η αρχική ιδέα ήταν ένας δίσκος με διασκευές, εμπνευσμένος από το προσωπικό αγαπημένο του Berninger, «Stardust» του Willie Nelson (1978), στο οποίο έκανε επίσης παραγωγή ο μεγάλος Booker T. Jones. Τελικά, ο δίσκος που ακούμε σήμερα είναι πολύ προσωπικός, και γεμάτος με εξαιρετικά κομμάτια. 

To άλμπουμ ανοίγει με τους στίχους “My eyes are T-shirts”, they’re so easy to read / I wear them for you, but they’re all about me”, προοικονομία για ένα δίσκο του οποίου ο δημιουργός εκφράζει απόλυτα τον εαυτό του. Ακολουθούν τα Distant Axis και One More Second, και στη συνέχεια το λίγο πιο σκοτεινό Loved So Little, για να φτάσουμε στο ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό Silver Springs: στο τελευταίο ακούμε και την μπασίστρια του David Bowie, Gail Ann Dorsey

Ακολουθεί το γλυκύτατο Oh Dearie, που το ξεχωρίζουμε για την ευαισθησία που το διακρίνει. Το πιάνο, η ακουστική κιθάρα και τα έγχορδα συνοδεύουν τη φωνή και τους πονεμένους στίχους του Berninger: «Είναι ένα τραγούδι για το σεβασμό απέναντι στην κατάθλιψη και στους ανθρώπους που την έχουν. Ο αδερφός μου περνάει φάσεις. Δε γνωρίζω ούτε ένα άτομο που να μην έχει καταβληθεί από τη θλίψη», λέει ο Αμερικανός.

How do people do it? / I can not see through it”. 

Ακολουθεί το νοσταλγικό και παραπονεμένο Take Me Out Of Town, το πολύ γλυκό Collar of Your Shirt, και φτάνουμε στο υπέροχο, ορχηστρικό All For Nothing, στο οποίο συμμετέχει ξανά η Dorsey, αλλά και ο Brent Knopf (συνεργάτης του Matt από τους EL VY). Ο δίσκος κλείνει με το ομώνυμο κομμάτι, τη μελαγχολική αφήγηση του Serpentine Prison

Ο πρώτος δίσκος του Matt Berninger δεν ικανοποίησε απλώς τις προσδοκίες μας, αλλά ίσως τις ξεπέρασε. Τα τραγούδια θυμίζουν εκείνα των National τόσο ώστε να είναι οικεία στους θαυμαστές της μπάντας, και διαφέρουν τόσο ώστε να διακρίνεται με το πρώτο κιόλας άκουσμα η ώριμη προσωπικότητα του Berninger, και όχι μόνο μέσα από τη βαρύτονη φωνή του. Το Serpentine Prison αποπνέει θλίψη και γλυκιά νοσταλγία, επιθυμία για απόδραση, ζεστασιά, και μία συγκρατημένη αισιοδοξία  ταυτόχρονα με μία αίσθηση ματαίωσης που μας κάνει να ανασηκώνουμε τους ώμους και να χαμογελάμε. 

«Συχνά όταν γράφω, γράφω τραγούδια που εύχομαι να τραγουδούσε σε μένα κάποιος άλλος είτε αυτή θα ήταν η Nina Simone, είτε οι άνθρωποι που αγαπώ»λέει ο Matt Berninger. Και τον ευχαριστούμε που τραγουδάει σε μας.

Από τη Μαρία Μεταξά www.pepper966.gr

Ένα μικρό αφιέρωμα στον punk ήχο της Νέας Υόρκης, μεταξύ 1967 και 1983…

Ένα μικρό αφιέρωμα στον punk ήχο της Νέας Υόρκης, μέσω τραγουδιών που εξέφρασαν το χαοτικό μητροπολιτικό περιβάλλον και τις κοινωνικές ανισότητες μιας άλλης Αμερικής, μεταξύ 1967 και 1983…

Μπορεί το punk ως «brand» να καθιερώθηκε και να απέκτησε γιγάντιες διαστάσεις στη Μεγάλη Βρετανία, ιστορικά, όμως, είναι τα αμερικανικά εδάφη και οι νέοι οι οποίοι κατοικούσαν εκεί που καρπώνονται τη μητρότητα αυτού του μουσικού (και κατ’ επέκταση κοινωνικού) φαινομένου. Ήδη από τα 1950s, κάποια από τα rock ‘n’ roll κομμάτια ήταν πιο αλήτικα, βρώμικα και γρέζα, ενώ στα 1960s τόσο στο garage, όσο και στην ψυχεδέλεια το αντικομφορμιστικό στοιχείο βρήκε το καλύτερο έδαφος για να αναπτυχθεί. Στα 1970s, πάλι, έχουμε την πλήρη ανάπτυξη και ανθοφορία του, με το δεύτερο μισό της δεκαετίας να είναι κι εκείνο που συνδέεται άρρηκτα με κάθε punk έκφανση και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Η Νέα Υόρκη δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει από την όλη διαδικασία. Ο μητροπολιτικός της χαρακτήρας, το χαοτικό αστικό περιβάλλον, οι κοινωνικές ανισότητες και η ποικιλομορφία πολιτισμικών αναφορών εκδηλώθηκαν μέσα από τις μουσικές της πόλης και την περίφημη punk σκηνή της, πριν ακόμα το punk υπάρξει σαν επίσημη ορολογία (αλλά και αφού αυτό συνέβη).

Παρακάτω ακολουθούν λοιπόν 15 κομμάτια από το Μεγάλο Μήλο, χωρίς να υφίσταται κάποιος συγκεκριμένος συσχετισμός κριτηρίων που ν’ αφορά την επιλογή τους. Για punk δεν μιλάμε, άλλωστε;

Television: Little Johnny Jewel
από το single “Little Johnny Jewel, Part One” b/w “Little Johnny Jewel, Part Two” (1975)

Χωρίς την καρτουνίστικη αμεσότητα των Ramones ή την αρτίστικη και κοσμοπολίτικη διάσταση των Talking Heads, οι Television γράψανε τη δικιά τους ιστορία όντας εκείνοι που μπορούσαν να καταλάβουν/εμπεριέχουν και τους μεν και τους δε, μη ταυτιζόμενοι εξαναγκαστικά με κάποιον. Με κομμάτια σαν το “Little Johnny Jewel” παρέδωσαν σεμινάρια του πώς να παίζεις αργά, να πλατειάζεις όσο θες και ταυτόχρονα να είσαι αιχμηρός όσο δεν πάει.

Richard Hell & The Voidoids: Blank Generation
από το άλμπουμ Blank Generation (1977)

Αν ο πανέξυπνος λωποδύτης Malcolm McLaren δεν είχε δει τον Richard Hell σε κάποιο ταξίδι του στη Νέα Υόρκη, το punk δεν θα είχε την αισθητική, αλλά και μεγάλο μέρος του περιεχομένου του, όπως το γνωρίζουμε: μια ματιά στους Sex Pistols, αρκεί για να γίνει αυτό πλήρως αντιληπτό. Ο νονός βέβαια της «κενής γενιάς» δεν ήταν κάποιος καθωσπρέπει singer songwriter, αλλά ένα παιδί των δρόμων και των εξαρτήσεων, ένας προφήτης του μηδενισμού, που έγινε κι εκείνος με τη σειρά του κονκάρδα. Παλιά ιστορία.

The Modern Lovers: Pablo Picasso
από το άλμπουμ The Modern Lovers (1976)

Αν και γεννήθηκε στη Βοστόνη, ο Jonathan Richman έζησε από τα 15 του στη Νέα Υόρκη και αγάπησε όσο τίποτα τους Velvet Underground. Σήμα κατατεθέν του η αφοπλιστική ειλικρίνεια στα όρια της αφέλειας και μια υπέροχη αμεσότητα στη μουσική του. Το ετεροχρονισμένα κυκλοφορημένο ντεμπούτο των Modern Lovers ήταν το άλμπουμ που ανάγκασε τους Νεοϋορκέζους να υποκλιθούν οριστικά στο ταλαντούχο «επαρχιωτάκι», ενώ το “Pablo Picasso” ήταν το κομμάτι εκείνο στο οποίο ο δημιουργός του τερμάτισε (σίγουρα χωρίς καν να το θέλει) το coolness στροφόμετρο.

The Velvet Underground: European Son
από το άλμπουμ The Velvet Underground & Nico (1967)

Για κάποιους (μεταξύ αυτών και ο γράφων), η σπουδαιότερη μπάντα που αντίκρισε ποτέ το pop/rock στερέωμα. Μέσα σε 4 άλμπουμ τα έπαιξαν σχεδόν όλα και άφησαν τεράστια παρακαταθήκη πίσω τους. Αλήθεια, πόσοι άλλοι ταίριαξαν τόσο επιδέξια το χάος με την αρμονία; Το κομμάτι που κλείνει τη «μπανάνα», αποτελεί ατράνταχτο επιχείρημα.

The Mumps: Just Look, Don’t Touch
από τη συλλογή Fatal Charm 1975 – 1980: A Brief History Of A Brief History (1994)

Ουσιαστικά η μπάντα του Alanson Russell “Lance” Loud, ενός πολυπράγμονα τύπου που όταν δεν έγραφε σε περιοδικά για μουσική ή δεν έβγαινε στην τηλεόραση βγάζοντας στη φόρα τη ζωή της οικογένειάς του εγκαινιάζοντας αυτό που λέμε reality TV έπαιζε με τους Mumps στα Max’s Kansas City και CBGB (θρυλικά clubs της Νέας Υόρκης). Άλμπουμ δεν βγάλανε ποτέ, αλλά το ηχογραφημένο υλικό συγκεντρώθηκε σε 2 συλλογές κι έτσι βρήκε τον δρόμο του προς τα αυτιά των επόμενων γενεών. Το “Just Look, Don’t Touch” γκρουβάρει παράφωνα σε pop punk χωράφια και θα έκανε εξαιρετική παρέα με τους αμέσως επόμενους.

Blondie: Rapture
από το άλμπουμ Autoamerican (1980)

Νεοκυματική αμερικάνικη μπάντα κατά την επίσημη κατηγοριοποίηση, ένα τσούρμο ανοιχτόμυαλων και ταλαντούχων μουσικών με μπροστάρισσα ένα πλάσμα μυθικής ομορφιάς και τσαγανού, στην ουσία του πράγματος. Το ξημέρωμα των 1980s βρήκε τη Debbie Harry στο “Rapture” να ραπάρει (συν τοις άλλοις) και μάλιστα με τεράστια επιτυχία, όσο οι υπόλοιποι έχτιζαν έναν disco/p-funk/rock δυναμίτη.

Lydia Lunch: Atomic Bongos
από το άλμπουμ Queen Of Siam (1980)

Μία άλλη κυρία που άφησε το δικό της στίγμα στα νεοϋορκέζικα δρώμενα, χωρίς νάζια και στερεοτυπική θηλυκότητα, υπήρξε η Lydia Lunch. Ωμή, προκλητική, τσαμπουκαλεμένη όσο λίγες, πρωτοστάτησε στην έκρηξη του no wave και παρέδωσε κομμάτια σαν κι αυτό, όπου πράγματι τα bongos αποκτούν ατομική ισχύ.

Liquid Liquid: Cavern
από το EP Optimo (1983)

Κι αυτοί εδώ ξεπήδησαν μέσα από το no wave, συνδυάζοντας funk, afrobeat, dub και punk, πάντα (και αυστηρά) μέσα από ένα DIY πρίσμα. Γκρουβάρουν ανελέητα και το “Cavern” ήταν το κομμάτι με το οποίο ήρθαν στην επιφάνεια όταν σαμπλαρίστηκε στο κλασικό ραπ πόνημα του Melle Mel “White Lines (Don’t Don’t Do It)”. Οι Liquid Liquid είναι μπάντα που αξίζει και με το παραπάνω να ψάξει κανείς, ιδίως αν αρέσκεται στις επιμιξίες του punk rock με άλλα είδη.

ESG: UFO
από το EP ESG (1981)

Τέσσερις Αφροαμερικάνες αδερφές από το νότιο Bronx κι ένας φίλος τους στα congas ήταν το 1978 το αρχικό σχήμα των ESG. Ακόμα κι αν ξενίσουν σε κάποιους ως επιλογή σε ένα αφιέρωμα punk (αν και στη μουσική τους γίνεται προφανές το post punk στοιχείο), τόσο αισθητικά όσο και κοσμοθεωρητικά ήταν πιο punk από πολλούς άλλους με σηκωμένες μοϊκάνες και τα σχετικά. Όταν μάλιστα τις άκουσε ο Tony Wilson (βλ. Factory Records), έτρεξε να τις καπαρώσει και βρέθηκαν έτσι να ηχογραφούν με παραγωγό τον ολίγον πειραγμένο αλλά τόσο «to the point» Martin Hannett. To “UFO” απέκτησε υλική υπόσταση γιατί έμεναν 3 λεπτά κενά στη μαγνητοταινία. Αρκετά χρόνια μετά, έμελλε να αναδειχθεί σε ένα από τα πιο σαμπλαρισμένα κομμάτια στην ιστορία του hip hop. Περίεργο πράγμα τα τερτίπια της μοίρας.

Talking Heads: Drugs
από το άλμπουμ Fear Of Music (1979)

Ένα κομμάτι προερχόμενο από το μάλλον πιο μεστό άλμπουμ των Talking Heads, το οποίο κρύβει στα σπλάχνα του όλες τις επερχόμενες dark wave, post-punk και industrial ανησυχίες που θα φύτρωναν εδώ κι εκεί σαν τα μανιτάρια. Στα πλήκτρα, τα αγχωτικά φωνητικά αλλά και τα κιθαριστικά κοψίματά του, μπορεί να ακούσει κανείς τη Siouxsie, τους Cure, και εκατοντάδες άλλους που θα χαρακτήριζαν τόσο έντονα το πρώτο μισό των 1980s.

Lounge Lizards: Do The Wrong Thing
από το άλμπουμ Lounge Lizards (1981)

Τους έχουν πει και no wave και avant-garde, αλλά μάλλον αποτέλεσαν το όχημα του σαξοφωνίστα John Lurie για να βγάλει τη γλώσσα του στην τζαζ. Συγκοπτόμενος ρυθμός, νευρωτικό σαξόφωνο, τραχιές κιθάρες στο βάθος και ένας επιτηδευμένα προκλητικός τίτλος (“Do The Wrong Thing”), σε ένα από τα κομμάτια του εξαιρετικού ντεμπούτου της μπάντας.

James Chance: Contort Yourself
από το άλμπουμ Buy (1979)

Το σημείο όπου η τζαζ ήρθε πολύ κοντά με το punk, είναι και το σημείο στο οποίο ο James Chance βρήκε το κατάλληλο έδαφος για να δημιουργήσει τους αυτοσχεδιασμούς του, να ουρλιάξει, να σκορπίσει ένταση, θυμό και επιθετικότητα. Δίνοντας έναν δίσκο ορόσημο για τη Νέα Υόρκη και την τρέλα που κρύβει μέσα της.

Suicide: Ghost Rider
από το άλμπουμ Suicide (1977)

Χωρίς δεύτερη σκέψη, η πιο πρωτοποριακή και θαρραλέα μπάντα της σκηνής. Ένας στα πλήκτρα κι ένας στο μικρόφωνο. Τόσο λιτά και τόσο επεισοδιακά, μιας και μπορεί σήμερα μια τέτοια εικόνα να δείχνει δεδομένη, τότε όμως τα live των Suicide είχαν σίγουρα αίμα, δάκρυα και ιδρώτα. Άντε να πείσεις τους θαμώνες της εποχής ότι αυτό είναι μουσική κι έχει πολλά να πει. Σχετικά με το αν η ιστορία τους δικαίωσε, εν έτει 2017 νομίζω δεν χωρά συζήτηση. Όσο για το “Ghost Rider”, προσωπικά έμεινα άφωνος σε νεαρή υλικά όταν έμαθα ότι δεν είχε κιθάρες. Αριστούργημα.

Dead Boys: Sonic Reducer
από το άλμπουμ Young Loud And Stotty (1977)

Απλός κι απέριττος κιθαριστικός όλεθρος. Είναι μάλλον ασέβεια να θεωρητικολογήσει κανείς για τους Dead Boys. Εδώ ταιριάζει το «άσε τα λόγια κι άκου».

The Cramps: Human Fly
από το EP Gravest Hits (1979)

O Lux Interior γνώρισε σε ωτοστόπ την Poison Ivy και στα 30 του(…) αποφάσισε/σαν να φτιάξει/ουν τους Cramps. Στο πρώτο EP της μπάντας, η μοναδική δικιά τους σύνθεση ήταν το “Human Fly”. Όποιος-α δεν έχει ακούσει αυτό το κομμάτι, με λίγο (ή πολύ) αλκοόλ να τρέχει στο αίμα του, μάλλον στερείται μιας τουλάχιστον ιδιαίτερης και ενδιαφέρουσας εμπειρίας. Η πιο ερωτική μπάντα που έβγαλε ποτέ το rock ‘n’ roll, στην πιο χαρακτηριστική της στιγμή.

Θάνος Σιόντορος www.avopolis.gr

SUGAHSPANK: Το καλοκαίρι συνεχίζεται στο «Yummy man»

Φοινικόφυλλα, βουτιές σε καταρράκτες και ζεστά κίτρινα, μπλε και πράσινα χρώματα φέρνουν λίγο καλοκαίρι ακόμα στο νέο video clip των Sugahspank και Blend Mishkin.

Το τραγούδι που μόλις κυκλοφόρησε είναι το πρώτο single από την πολυαναμενόμενη καινούρια ολοκληρωμένη δουλειά τους, που θα διανεμηθεί φέτος το Νοέμβριο, υπό τον τίτλο «Paint Everything White». Πρόκειται για την πρώτη συνεργασία των δύο μουσικών μετά από 12 χρόνια και το άλμπουμ «The Incredible The Invisible», μία σύμπραξη που είχε λάβει πολύ θετικές κριτικές και άφησε μία αίσθηση προσμονής για τις επόμενες κοινές δουλειές των δύο καλλιτεχνών.

Στο «Yummy Man», οι soul επιρροές της Sugahspank (aka Γεωργία Καλαφάτη) αγκαλιάζονται από τη ρέγγε διάθεση του Blend Mishkin (κατά κόσμος Γιώργος Μαντάς), φτιάχνοντας ένα ανέμελο και πολύ γκρουβάτο, τετράλεπτο κομμάτι. Κάπου μεταξύ Χαβάης και Κατμαντού, το νέο track μας μεταφέρει σε ένα beach bar την ώρα που σκάει το κύμα, με λουλουδάτα φορέματα και τον παράδεισο να βρίσκεται ένα βήμα πιο κοντά.  Το video clip κυκλοφόρησε αποκλειστικά από το κανάλι του περιοδικού Reggaeville στο Youtube και έχει λάβει ήδη διθυραμβικά σχόλια, απόλυτα ταιριαστά στην αβίαστη γκρούβα της Sugahspank και την καλοδουλεμένη, μουσική και οπτική, παραγωγή.

Το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει από την Rewind Guaranteed / Boom Selectah Records.

Από την Άννα Φαρδή www.pepper966.gr

1 2 3 4 64