6 Απριλίου 1941: Οι ναζί εισβάλουν στην Ελλάδα

6 Απριλίου 1941: Οι ναζί εισβάλουν στην Ελλάδα. Τα τραγικά γεγονότα και η ιστορία των οχυρών…

Ξημερώματα 6ης Απριλίου 1941. Οι Γερμανοί επιχειρούν να εισβάλουν στην Ελλάδα θεωρώντας σχεδόν ότι πρόκειται για μια επίθεση χωρίς δυσκολίες. Τα γεγονότα όμως θα τους διαψεύσουν από πολύ νωρίς. Βρίσκουν απέναντι τους μαχητές των οχυρών της Γραμμής Μεταξά. Οι Έλληνες στρατιώτες ετοιμάζονται να γράψουν μια ακόμα λαμπρή σελίδα ηρωϊσμού και ανδρείας.

Την Κυριακή 7 Απριλίου το Δ’ Σώμα Στρατού με δυο εκδηλώσεις θα εορτάσει την 78η Επέτειο της Μάχης των Οχυρών αποτίνοντας ελάχιστο φόρο τιμής στους αγωνιστές των οχυρών στο Νυμφαίο (Κομοτηνή) και τον Εχίνο (Ξάνθη) που έδωσαν τη ζωή τους και κράτησαν αντίσταση μέχρι τέλους, μη θέλοντας να παραδώσουν την πατρίδα στα γερμανικά στρατεύματα.

Στο προσκλητήριο των νεκρών, μετά την επιμνημόσυνη δέηση, οι μνήμες θα ανατρέξουν πίσω, στο ιστορικό παρελθόν που κάθε χρόνο ζωντανεύει, θυμίζοντας σε όλους όχι μόνο στις δύσκολες μέρες της γερμανικής κατοχής στην ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, αλλά κυρίως την αντίσταση που επέδειξαν οι Έλληνες στρατιώτες μέσα από τα στρατηγικής σημασίας οχυρά κατά μήκος της Γραμμής Μεταξά.

«Τον Απρίλιο του 1941, η είδηση πως οι Γερμανοί κατέλαβαν την κοιλάδα του Αξιού και προελαύνουν για τη Θεσσαλονίκη, “τρόμαξε” τις πολιτικές και στρατιωτικές αρχές της Καβάλας. Έβλεπαν ότι δεν θα μπορούσαν να φύγουν δια ξηράς, αν και οι εντολές από την κυβέρνηση και το αρχηγείο στρατού, ήταν να παραμείνουν στις θέσεις τους», εξηγεί ο ιστορικός ερευνητής Κώστας Παπακοσμάς.

ΟΧΥΡΑ2

Η μεγάλη λεηλασία

Έχοντας μελετήσει σε βάθος την ιστορία της περιοχής ο κ. Παπακοσμάς υπογραμμίζει ότι οι δημόσιοι λειτουργοί και αξιωματούχοι που εργάζονταν στην Καβάλα εκείνο τον καιρό «αγνόησαν το όποιο καθήκον είχαν απέναντι στο αξίωμα που κατείχαν και κυρίως απέναντι στους κατοίκους. Ο φόβος της αιχμαλωσίας (αν και οι Γερμανοί δεν κράτησαν αιχμαλώτους για πολύ καιρό ούτε έστειλαν Έλληνες αξιωματικούς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης) έκανε τους ανθρώπους αυτούς να το βάλουν στα πόδια. Οι μαρτυρίες λένε ότι οι ιθύνοντες της φυγής αυτής επινόησαν ένα κόλπο για την αναχώρηση τους ώστε να μην γίνουν αντιληπτοί από τους πολίτες. Σκηνοθέτησαν αντιαεροπορικό συναγερμό, οι σειρήνες στην πόλη ήχησαν και ο κόσμος κλείσθηκε στα καταφύγια. Την ίδια ώρα αυτοί επιβιβάσθηκαν σε πλοιάριο και βγήκαν από το λιμάνι όπου στα ανοιχτά ήταν ένα ατμόπλοιο στο οποίο επιβιβάσθηκαν με προορισμό αρχικά τη Θάσο και στη συνέχεια τη Λήμνο. Όταν ο κόσμος διαπίστωσε τι είχε συμβεί ξέσπασε οργή. Στην πόλη υπήρχαν αρκετές στρατιωτικές αποθήκες όπου φυλάσσονταν μεγάλες ποσότητες τροφίμων ικανές να θρέψουν επί μακρόν τον πληθυσμό. Οι πολίτες εξουδετέρωσαν τις ισχνές φρουρές και εισέβαλαν στις αποθήκες. Ο καθένας προσπαθούσε να πάρει ότι μπορούσε. Λογικό ήταν να γίνει λεηλασία. Τα τρόφιμα σκορπίζονταν και οι πολίτες μάλωναν και ποδοπατούνταν».

Ο αείμνηστος καπνεργάτης και συνδικαλιστής, Γεώργιος Πέγιος, στο βιβλίο του «Από την ιστορία του Συνδικαλιστικού Κινήματος της Καβάλας (1922-1953)» περιγράφει γλαφυρά τις στιγμές εκείνες που στις διηγήσεις των Καβαλιωτών τα επόμενα χρόνια ονομάσθηκε «γιάμα». Ο Γεώργιος Πέγιος αναφέρει ότι υπήρχε και μια νεκρή καπνεργάτρια, η οποία ποδοπατήθηκε από το πλήθος, που προσπαθούσε να πάρει τρόφιμα από τις αποθήκες.

Η παρουσία των Γερμανών στην Καβάλα

Ο κ. Παπακοσμάς εξιστορώντας  τα θλιβερά εκείνα γεγονότα της γερμανικής εισβολής σημειώνει: «Η συχωρεμένη η γιαγιά μου έλεγε για την αγωνία των κατοίκων να μεταφέρουν στα σπίτια τους αλεύρι, λάδι, ζυμαρικά ακόμα και σαπούνι. Οι Καβαλιώτες γνώριζαν ότι μαζί με τους Γερμανούς θα έρχονταν και οι Βούλγαροι κι αυτό τους τρόμαζε. Γνώριζαν την πείνα που είχε αφανίσει χιλιάδες συμπολίτες τους στη δεύτερη βουλγαρική κατοχή 1916-1918, κι αν δεν το είδαν οι ίδιοι, μια και ήταν οι περισσότεροι πρόσφυγες στην πόλη τους το περιέγραφαν οι ντόπιοι με τα πιο μελανά χρώματα. Για αυτό λοιπόν προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν κάποια αποθέματα τροφίμων».

«Μέχρι τον θάνατό τους πολλοί Καβαλιώτες», τονίζει με έμφαση, «περιέγραφαν τα χρόνια της κατοχής και ειδικά το μεγάλο βασανιστήριο της πείνας και της αγωνιώδους προσπάθειας για αναζήτηση τροφής».

Από την περιοχή του Περιγιαλίου, ανατολικά της πόλης, άρχισαν το πρωί της 10ης Απριλίου 1941 να μπαίνουν στην πόλη της Καβάλας τα πρώτα τμήματα εμπροσθοφυλακής των Γερμανών. Κλεισμένοι στα σπίτια οι Καβαλιώτες από τα παράθυρα παρακολουθούσαν τα άρματα, τα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και τις μοτοσικλέτες που με τάξη προχωρούσαν στους λιθόστρωτους δρόμους. «Το καλοκαίρι του 1941», σημειώνει ο κ. Παπακοσμάς, «οι Γερμανοί δημιούργησαν στην πόλη μια μικρή βάση υδροπλάνων. Παλιοί Καβαλιώτες σε διηγήσεις τους υποστήριζαν ότι οι Γερμανοί δεν ήταν ιδιαίτερα αυστηροί με τους Έλληνες, αντίθετα προσπαθούσαν να δώσουν σε αυτούς το περίσσευμα της τροφής τους σε μια εποχή που η βουλγαρική κατοχή και πείνα καταπίεζε αφάνταστα τους προγόνους τους».

Στα οχυρά γράφτηκε μια λαμπρή πολεμική ιστορία

ΟΧΥΡΑ3

Η γερμανική επίθεση εναντίον της Ελλάδας εκδηλώθηκε στις 05:15 το πρωί της 6ης Απριλίου 1941, νωρίτερα δηλαδή από την 06:00 που αναφερόταν στη γερμανική διακοίνωση που επιδόθηκε στον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή από τον Γερμανό πρεσβευτή πρίγκιπα Έρμπαχ. Η υλική υπεροχή των Γερμανών, σύμφωνα με στοιχεία του Γενικού Επιτελείου Στρατού (Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού), «αντισταθμιζόταν» από την ελληνική οχύρωση, το υψηλότατο ηθικό των Ελλήνων στρατιωτών και την υποτίμηση των παραγόντων αυτών από τους Γερμανούς. Οι μάχες εξελίχθηκαν από ανατολικά προς δυτικά. Στη Θράκη οι δυνάμεις των ταξιαρχιών Έβρου και Νέστου συμπτύχθηκαν με αποτέλεσμα τα οχυρά Νυμφαία και Εχίνος να περικυκλωθούν, ήδη από τις πρώτες ώρες της 6ης Απριλίου. Παρά τον σφοδρό βομβαρδισμό πυροβολικού και αεροπορίας και τις αλλεπάλληλες επιθέσεις του πεζικού, τα οχυρά άντεξαν όλη την ημέρα και ανάγκασαν τους Γερμανούς να τα παρακάμψουν και να κινηθούν νοτιότερα. Δυτικότερα, στο οροπέδιο του Κάτω Νευροκοπίου, η επίθεση της 72ης γερμανικής Μεραρχίας επικεντρώθηκε κυρίου στα δυτικά της τοποθεσίας, όπου υπήρχαν οι κύριες οδεύσεις που οδηγούσαν προς Δράμα και Σέρρες. Την περιοχή υπεράσπιζαν οι δυνάμεις του Συγκροτήματος Καραντάγ της XIV Μεραρχίας και η VII Μεραρχία. Το κύριο βάρος της επίθεσης από τέσσερα γερμανικά τάγματα δέχτηκαν τα οχυρά Λίσσε, Πυραμιδοειδές (που ήλεγχαν την οδό προς Δράμα) και Περιθώρι, Μαλιάγκα (που ήλεγχαν την οδό προς Κάτω Βροντού – Σέρρες). Οι γερμανικές δυνάμεις πεζικού υποστηρίζονταν από πυροβόλα εφόδου και πυροβολικό, αλλά δεν είχαν αεροπορική κάλυψη. Όλες οι κατά μέτωπο επιθέσεις των Γερμανών και οι προσπάθειες διείσδυσης αποκρούστηκαν από τα πυρά των οχυρών και του ελληνικού πυροβολικού.

ΟΧΥΡΑ4

Η κατασκευή των οχυρών

Οι περιοχές της Μακεδονίας – Θράκης μετά την κατάληψή τους από τον ελληνικό στρατό την περίοδο των Βαλκανικών πολέμων αλλά και της έλευσης των προσφύγων το 1922 βρίσκονταν σε άθλια κατάσταση από έργα υποδομής. Οι μετακινήσεις πληθυσμών είχαν δημιουργήσει μια ρευστή πληθυσμιακή κατάσταση, ενώ η πολιτική αστάθεια και η οικονομική δυσπραγία του κράτους δεν έδωσαν την ευκαιρία για την κατασκευή έστω στοιχειωδών υποδομών. Άρα, μέσα στο σχεδιασμό των οχυρώσεων έπρεπε να προβλεφθεί και η στοιχειώδης επικοινωνία των οχυρών με οδικούς άξονες, επικοινωνίες και σημεία αποθήκευσης – μεταφοράς. Τα προβλήματα αυτά έπρεπε να επιλυθούν παράλληλα με την κατασκευή των έργων.

Η κατασκευή της οχυρώσεως των συνόρων προέκυψε αμέσως μετά τη λήξη των Βαλκανικών πολέμων. Ο σχεδιασμός τους πέρασε από διάφορα στάδια που επηρεάζονταν από τις διάφορες πολιτικές εξελίξεις και τη διάθεση οικονομικών πόρων, την απόφαση όμως και την πραγμάτωση έλαβε και ολοκλήρωσε η κυβέρνηση Μεταξά. Ήταν έργο στρατιωτικών επιτροπών κατά τον σχεδιασμό, αλλά και η επίβλεψη της προόδου των έργων γινόταν από στρατιωτικές υπηρεσίες. Μία παράμετρος των έργων ήταν η συμμετοχή ελληνικών εταιρειών – βιομηχανιών, καθώς και του τεχνικού κόσμου της εποχής για την επίλυση προβλημάτων που προέκυψαν από την ιδιαιτερότητα του πρωτόγνωρου για τα ελληνικά δεδομένα έργου. Πολλές φορές λύσεις έπρεπε να δοθούν από την ντόπια βιομηχανία με την κατασκευή υλικών των, οποίων η προμήθεια, λόγω της διεθνούς κατάστασης, δεν μπορούσε να γίνει από το εξωτερικό. Όλα τα έργα, υπόγεια και υπέργεια, κατασκευάστηκαν με τα χέρια, δεν υπήρχαν ειδικά μηχανήματα άρα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί ειδικευμένο προσωπικό, εργάτες ορυχείων άλλων ειδικοτήτων, που μεταφέρθηκαν από άλλες περιοχές της Ελλάδας. Με την έναρξη των γερμανικών επιθέσεων τα έργα αποπεράτωσης των οχυρών δεν είχαν τελειώσει και υπήρχαν ελλείψεις σε αρκετά υλικά όπως και σε οπλισμό ή προσωπικό που τα είχε απορροφήσει το Αλβανικό μέτωπο. Ο πυλώνας της ελληνικής άμυνας στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο ήταν η γραμμή των οχυρών που πλαισιώνονταν και από δευτερευούσης σημασίας αμυντικά έργα. Ο σχεδιασμός και η κατασκευή αυτών των έργων έδινε σαφές αμυντικό πλεονέκτημα στους Έλληνες υπερασπιστές τους. Όμως λόγω των απαιτήσεων του ελληνοϊταλικού πολέμου μέχρι και τον Μάρτιο του 1941 πολλοί στρατιώτες και πολεμικό υλικό που βρίσκονταν στα οχυρά μεταφέρθηκαν στην Αλβανία. Το αποτέλεσμα ήταν τα περισσότερα από αυτά την παραμονή της γερμανικής εισβολής να μην είναι πλήρως επανδρωμένα και να έχουν ελλείψεις σε πυροβόλα και πολυβόλα. Επίσης υπήρχε μεγάλη έλλειψη αντιαεροπορικών πυροβόλων και αυτό σε συνδυασμό με την αδυναμία της ελληνικής και της βρετανικής αεροπορίας στην Ελλάδα να καλύψουν από αέρος τα οχυρά σήμαινε ότι αυτά ήταν ιδιαίτερα ευάλωτα στην εχθρική αεροπορία. Το ότι τα οχυρά άντεξαν τους αλλεπάλληλους βομβαρδισμούς της Luftwaffe οφείλεται στην εξαιρετική κατασκευή τους.

Οχυρά από ελληνικά χέρια

Ελληνικά χέρια, ελληνικά λεφτά, ελληνική διευθυντική οργάνωση κι ελληνική τεχνογνωσία, κατασκεύασαν (πριν από πολλές δεκαετίες) ένα μέγιστο τεχνικό έργο: Την οχύρωση των βορείων συνόρων της χώρας, κατασκευασμένη απ’ τον Ελληνικό Στρατό κι απ’ τους Έλληνες μηχανικούς.

Σύμφωνα με τη Διεύθυνση Μηχανικού του ΓΕΣ, στη συνοριακή γραμμή Ελλάδας – Βουλγαρίας, κατασκευάσθηκαν συνολικά 21 οχυρά. Το καθένα τους ήταν ένα περίκλειστο έργο ικανό να αμυνθεί προς κάθε κατεύθυνση, με επιφανειακά έργα βολής και με ποικίλα άλλα υπόγεια έργα εγκαταστάσεων υποστήριξης (διοικητήριο, θάλαμοι, διαβιβάσεις, μαγειρεία, αποθήκες κάθε είδους, δεξαμενές, νοσοκομείο, συστήματα αερισμού και φωτισμού, αποχετεύσεις κλπ.). Ανάμεσα σε κάθε οχυρό προς τα γειτονικά του και προς τη μεθόριο, είχαν κατασκευαστεί έργα εκστρατείας και θέσεις μάχης για την επιβράδυνση του εχθρού, μαζί με ισχυρά αντιαρματικά κωλύματα, οδικό δίκτυο κλπ.

Συνοπτική παρουσίαση του έργου των οχυρών (1937-1940)

Δαπάνη 1,5 δισεκατομμύριο δραχμές. Μήκος υπογείων στοών 24.000 μ. Μήκος υπογείων καταφυγίων 13.000 μ. Υπόγειες και επιφανειακές εκσκαφές 900.000 κυβ. μ. Τσιμέντο 66.000 τόνοι. Σκυροδέματα 180.000 κυβ. μ. Σιδηροπλισμός 12.000 τόνοι. Σωλήνες αερισμού 17.000 μ. Σωλήνες ύδρευσης 75.000 μ. Σωλήνες αποχέτευσης 24.000 μ. Κάθε σύγκριση με μεγάλα τεχνικά έργα, κάνει τον θαυμασμό μας να μεγαλώνει για το επίτευγμα εκείνο – ιδίως αν ληφθεί υπόψη η διασπορά του έργου σε δυσπροσπέλαστα βουνά, οι δυσμενέστατες καιρικές συνθήκες (και το κράτος δυσάρεστων πολιτικών συνθηκών). Κι όμως, το δημόσιο αυτό έργο πραγματοποιήθηκε φτηνά, σωστά και γρήγορα! «Τι είχαν παραπάνω εκείνοι οι παππούδες μας, οι πρόγονοί μας, που δεν το έχουμε εμείς; Είχαν ψυχή, είχαν μπέσα, είχαν αγάπη για την πατρίδα πίστευαν σε ιδανικά και αξίες», σημειώνει με έμφαση ο Κώστας Παπακοσμάς και συνεχίζει, «το έργο της κατασκευής των οχυρών αποδείχθηκε μεγαλειώδες και το παραδέχθηκαν ακόμα και οι εχθροί μας. Αν εξαιρέσουμε τα δύο άκρα της Γραμμής των οχυρών (το μεθοριακό Μπέλες και τον Εχίνο/Νυμφαία μετά την εκκένωση της Δυτικής Θράκης), οι Γερμανοί δεν παραβίασαν πουθενά το φράγμα της οχυρωμένης Γραμμής Μπέλες – Νέστος. Ούτε οι βομβαρδισμοί του πολυάριθμου γερμανικού πυροβολικού, ούτε οι βολές με όπλα ευθυτενούς τροχιάς κατάφεραν τίποτα το ουσιώδες. Κι οι φρουρές των οχυρών αυτών μπόρεσαν κατ’ επανάληψη να βγουν στην επιφάνεια, και να εκκαθαρίσουν τα γερμανικά τμήματα που είχαν «επικαθήσει» στον χώρο τους. Όταν μετά την συνθηκολόγηση, ο υποστράτηγος Schneider (επικεφαλής γερμανικής επιτροπής μελέτης της οχύρωσης) θα περπατήσει επί έναν μήνα τη Γραμμή Μεταξά, θα γράψει ότι τα οχυρά αυτά είχαν επιτύχει το βέλτιστον σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη ανάλογη οχυρωματική Γραμμή στην Ευρώπη».

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr

Τo “Ι have a dream” φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ.

10 φράσεις του Martin Luther King που κρατούν το όνειρο ζωντανό. Σήμερα τo “Ι have a dream” φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ…

Στις 28 Αυγούστου του 1963, στα σκαλοπάτια του Μνημείου του Αβραάμ Λίνκολν, στη πρωτεύουσα των Η.Π.Α. Ουάσινγκτον, μπροστά σε 250 χιλιάδες ανθρώπους που διαδήλωναν επί δεκάδες χιλιόμετρα για τα εργασιακά κι ανθρώπινα δικαιώματα, ο Martin Luther King εκφώνησε αυτόν που θεωρείται έναν από τους πιο θρυλικούς λόγους του 20ου αιώνα· “I still have a dream” ήταν οι μόλις πέντε λέξεις που χρησιμοποίησε για να εισάγει την ομιλία του.

Πέντε χρόνια αργότερα, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι αγωνιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο ιερέας από την Ατλάντα της Τζώρτζια, θα έπεφτε νεκρός από μία σφαίρα. Η ζωή του, οι πράξεις του, οι διδαχές, ακόμα και ο ίδιος του ο θάνατος του χάρισαν δικαίως τον τίτλο του μάρτυρα στην ιστορία των Η.Π.Α αλλά και ολόκληρου του πλανήτη. Ένας “τίτλος” πιο σημαντικός από εκείνον του ήρωα, μιας και δεν εμπεριέχει καμία βία εντός του, πάρα μόνο εκείνη της προσωπικής θυσίας.

Σήμερα, που συμπληρώνονται 52 χρόνια από τη δολοφονία του Martin Luther King, την ίδια ώρα που η μεταναστευτική και όχι μόνο πολιτική των Η.Π.Α περπατά σε επικίνδυνα μονοπάτια, οι φράσεις και τα διδάγματά του μοιάζουν πιο επίκαιρα από ποτέ.

> Ονειρεύομαι την ισότητα, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και θα ήθελα να μην χρειάζεται να τα ονειρεύομαι πια.

> Δεν είμαι μαύρος, είμαι άνθρωπος.

> Ακόμα κι αν ήξερα πως ο κόσμος θα καταστραφεί αύριο, θα φύτευα ένα δέντρο σήμερα.

> Είναι πάντα η κατάλληλη στιγμή να κάνουμε ό, τι είναι σωστό.

10 φράσεις του Martin Luther King που κρατούν το όνειρο ζωντανό

> Στο τέλος δεν θα θυμηθούμε τα λόγια των εχθρών μας αλλά τη σιωπή των φίλων μας.

> Αυτό που επιτυγχάνεται με τη βία διατηρείται μόνο με βία.

> Έχουμε μάθει να πετάμε σαν πουλιά, να κολυμπάμε σαν ψάρια αλλά δεν έχουμε μάθει την απλή τέχνη του να ζούμε σαν αδέρφια.

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ομιλία 4

> Η δική σας αλήθεια θα μεγαλώσει στον βαθμό που γνωρίζετε να ακούτε την αλήθεια των άλλων.

> Τίποτα στον κόσμο δεν είναι πιο επικίνδυνο από την ειλικρινή άγνοια και τη συνειδητή ηλιθιότητα.

> Ονειρεύομαι ότι έχω μόνο ένα όνειρο που ονειρεύομαι.

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας www.esquire.com.gr

115 χρόνια Μπόκα Τζούνιορς

115 χρόνια Μπόκα Τζούνιορς. Όλα όσα έχτισαν τον μύθο της τεράστιας ομάδας του Μπουένος Άιρες, που ιδρύθηκε μία ημέρα σαν τη σημερινή…

Ηταν 3 Απριλίου του 1905, όταν ο Esteban Baglietto καλούσε στο σπίτι του στο Μπουένος Άιρες τους Ιταλούς Alfredo Scarpatti και Santiago Sana, δύο αδέρφια από την Χίο, τους Ιωάννη (γνωστός και ως Χουάν) και Θεόδωρο Φαρέγγα από τη Χίο, καθώς και τον Κωνσταντίνο Καρούλια από τη Σάμο. Σκοπός της συγκέντρωσής τους, ήταν η ίδρυση ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου. Όπως αποδείχθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα, όχι οποιουδήποτε συλλόγου.

Η γέννηση ενός θρύλου

Οι Ευρωπαίοι μετανάστες που κατοικούσαν στη νοτιοανατολική πλευρά της πόλης και την περιοχή γύρω από το λιμάνι “ευθύνονται” λοιπόν για τη δημιουργία ενός εκ των πιο θρυλικών ομάδων στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Η καταγωγή της πλειοψηφίας των Ιταλών, που είχαν βρεθεί εκεί κατά το πρώτο μεταναστευτικό κύμα από την Ευρώπη προς τη λατινική Αμερική ήταν από τη Γένοβα, και έτσι η γειτονιά γρήγορα ονομάστηκε La Boca, από την ομώνυμη περιοχή της πόλης της βορείου Ιταλίας.

115 χρόνια Μπόκα Τζούνιορς

Τα χρώματα της Μπόκα προέκυψαν από τη σουηδική σημαία του πλοίου Drottning Sophia.

Αυτό, συνδυαστικά με το γεγονός πως συνηθιζόταν τότε να δίνονται αγγλικά ονόματα σε οτιδήποτε στην Αργεντινή, βοήθησε στην ονομασία του club. Στις αρχές του 20ου αιώνα και μία ημέρα σαν τη σημερινή, ιδρύεται από αυτούς η Club Atlético Boca Juniors, όπως είναι το πλήρες όνομα της Μπόκα. Η ομάδα φορούσε αρχικά ροζ εμφανίσεις και αργότερα ασπρόμαυρες, οι οποίες όμως έπρεπε να αντικατασταθούν καθώς υπήρχε και άλλη ομάδα στην ευρύτερη ζώνη με τα ίδια χρώματα. Οι άνθρωποι της Μπόκα, μετά από χαμένο ματς για το ποιος θα κερδίσει τις ασπρόμαυρες ρίγες, αποφάσισαν να υιοθετήσουν τα χρώματα της σημαίας του πρώτου καραβιού που θα έμπαινε εκείνη την εποχή στο λιμάνι, το οποίο στη προκειμένη περίπτωση ήταν το σουηδικό κάργκο Drottning Sophia.

Το αντίπαλο δέος

Η κοινωνική προέλευση και οι καταβολές ανέκαθεν αποτελούσαν μία από τις σημαντικότερες διαφορές των ανθρώπων της Μπόκα Τζούνιορς σε σχέση με εκείνους της αιώνιας αντιπάλου, της Ρίβερ Πλέιτ. Οι αστοί και οι πλούσιοι βρίσκονταν πάντοτε στο πλευρό της Ρίβερ, η εργατική τάξη με την Μπόκα. Ακόμη και τα προσωνύμια που αποδίδουν οι οπαδοί της μίας ομάδας προς εκείνους της άλλης σε πείθουν γι’ αυτό: Μπορεί όλοι να γνωρίζουν την Ρίβερ ως Millionarios (εκατομμυριούχοι) αλλά σύμφωνα με τους οπαδούς της Μπόκα, οι οπαδοί της είναι κότες αντίστοιχα οι τελευταίοι λένε τους πρώτους μικρά γουρούνια (υπάρχει ακόμη το υποτιμητικό παρατσούκλι bosteros, που σχετίζεται με την κοπριά από τα άλογα που υπήρχαν στο μέρος που χτίστηκε το La Bombonera).

ΜΠΟΚΑ ΤΖΟΥΝΙΟΡΣ 7
ΜΠΟΚΑ ΤΖΟΥΝΙΟΡΣ 5

Το Μπόκα Ρίβερ είναι τόσο σημαντικό για τους ανθρώπους των δύο ομάδων, ώστε κατά καιρούς έχουν συμβεί αμέτρητες ομορφιές. Όπως παραδείγματος χάριν, τον Ιανουάριο του 2016, όταν και οι δύο ομάδες έδωσαν φιλικό παιχνίδι  στο La Bombonera, καθώς κάποιος θεώρησε ότι αυτό είναι μια σπουδαία ιδέα. Το παιχνίδι ολοκληρώθηκε με νικήτρια την Ρίβερ (0-1). Είχε όμως μαρκαρίσματα κατευθείαν στο καλάμι και στο γόνατο, 5 αποβολές και μια υπέροχη γενική σύρραξη στο 81ο λεπτό. Κι αν νόμιζες ότι αυτό είναι ένα από τα πιο τραβηγμένα σκηνικά, σου έχουμε και κάτι καλύτερο. Σε αγώνα του γυναικείου πρωταθλήματος μεταξύ των δύο ομάδων τον Ιούλιο του 2015, έγιναν πράγματα που καλό είναι να μην γίνονται. Κάποια μαρκαρίσματα δε, σπάνια τα βλέπεις ακόμη και στο αντίστοιχο αντρικό ματς. Σύμφωνα με την αγγλική εφημερίδα The Observer, το Superclasico είναι ένα από τα 50 αθλητικά πράγματα που πρέπει να ζήσει κανείς πριν πεθάνει. Δύσκολα θα διαφωνήσει κάποιος. 

Οι παίκτες μύθοι

Την χαρακτηριστική μπλε κίτρινη φανέλα που πλέον θεωρείται ένα trademark της σύγχρονης ποδοσφαιρικής pop κουλτούρας έχουν φορέσει αμέτρητα σπουδαία ονόματα του αργεντίνικου και κατ΄επέκταση του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Πρώτος και καλύτερος, ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής που εμφανίστηκε ποτέ στον πλανήτη, Diego Maradona.

ΜΠΟΚΑ ΤΖΟΥΝΙΟΡΣ 8

Στο πάνθεον του συλλόγου σίγουρα συγκαταλέγονται οι Antonio Roma (τερματοφύλακας, 1960-72), Silvio Marzolini (αριστερό μπακ, 1960-72), Roberto Mouzo (κεντρικός αμυντικός 1971-84), Antonio Rattin (μέσος, 1956-1970), Hugo Ibarra (δεξί μπακ, 1998-2001, 2002-03, 2005-10), Roberto Abbondanzieri (τερματοφύλακας, 1996-2006, 2009-10), Walter Samuel (κεντρικός αμυντικός, 1997-2000), ο Francisco Varallo (επιθετικός, 1931-40), ο Ruben Sone (μέσος, 1967-72, 1976-80), ο Martin Palermo (επιθετικός, 1997-2000, 2004-10), ο Carlos Tevez (επιθετικός, 2001-04, 2015-16, 2018-2020) και βεβαίως ο τωρινός αντιπρόεδρος της ομάδας, ο πάλαι ποτέ μαέστρος Juan Roman Riquelme.

ΝΤΕ ΡΟΣΙ ΜΠΟΚΑ

Μέχρι και ο εμβληματικός μέσος της Ρόμα Daniele De Rossi επέλεξε να κλείσει την καριέρα του στο La Bombonera, όντας για πολλά χρόνια θαυμαστής της Μπόκα. Ανταμείφθηκε, με το μοναδικό πρωτάθλημα της καριέρας του.   

La Bombonera, το σπίτι

Αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας και του θρύλου που υπάρχει γύρω από το όνομα της Μπόκα είναι το γήπεδό της. Το ξακουστό La Bombonera που πια αποτελεί κάτι παραπάνω από ένα landmark της αργεντίνικης πρωτεύουσας και όσοι πλην ντόπιων είχαν την τύχη να απολαύσουν ένα ματς σε αυτό μιλούν για εμπειρία ζωής. Χρειάστηκε να περάσουν περισσότερες από τρεις δεκαετίες ώστε η Μπόκα να αποκτήσει το δικό της σπίτι. To 1931, η διοίκηση της ομάδας με επικεφαλής τον πρόεδρο Ruperto Molfino αγόρασε αρκετά στρέμματα της έκτασης στην καρδιά της La Boca, έναντι του γιγάντιου για την εποχή ποσού των $2.200.000.

ΜΠΟΚΑ ΤΖΟΥΝΙΟΡΣ 1

Το La Bombonera είναι αναπόσπαστο μέρος της ίδιας της ιστορίας του ποδοσφαίρου.

Τρία χρόνια μετά, άρχισαν να κατατίθενται προσφορές για το έργο της κατασκευής του γηπέδου. Η διοίκηση αποφάσισε να εμπιστευθεί τον πολιτικό μηχανικό Josè Luis Delpini (γιος Γενοβέζων μεταναστών από το πρώτο κύμα), τον επιθεωρητή μηχανικών Raoul Bes και τον Σλοβένο αρχιτέκτονα Victor Sulcic. Τα έργα ξεκίνησαν τελικά το 1938 και δύο χρόνια μετά, το La Bombonera ήταν γεγονός. Το όνομά του, ή πιο ορθά το παρατσούκλι του σταδίου, προέκυψε από τον Sulcic, λόγω της ομοιότητάς του με ένα κουτί από σοκολατάκια τύπου bonbon, που είχε λάβει ως δώρο για τα γενέθλιά του. Το νέο γήπεδο εγκαινιάστηκε στις 25 Μαΐου του 1940, με ένα φιλικό παιχνίδι ανάμεσα στην Μπόκα και την Σαν Λορέντζο. Οι γηπεδούχοι επικράτησαν με 2-0, χάρη σε ισάριθμα τέρματα του Ricardo Alarcón αλλά ο αγώνας ολοκληρώθηκε στο 70′, καθώς νύχτωσε και δεν υπήρχαν υποδομές φωτισμού. Ο Alarcón ήταν εκείνος που πέτυχε και το πρώτο επίσημο γκολ στο La Bombonera, στις 2 Ιουνίου του ίδιο έτους και σε ένα ματς πρωταθλήματος απέναντι στη Νιούελς Ολντ Μπόις. Οι εργασίες επέκτασης και βελτίωσής του δεν σταμάτησαν μέχρι το 1953, όταν πλέον το γήπεδο απέκτησε την τελική του μορφή και του δόθηκε και επίσημα το όνομα με το οποίο έγινε γνωστό στα πέρατα των δεκαετιών.

ΜΠΟΚΑ ΤΖΟΥΝΙΟΡΣ 3
ΜΠΟΚΑ ΤΖΟΥΝΙΟΡΣ 2

Οι εορτασμοί περιελάμβαναν ένα ακόμη φιλικό παιχνίδι, αυτή τη φορά με την Χαϊντουκ Σπλιτ της τότε ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, που για την ιστορία τελείωσε με σκορ 1-1. Από την αρχή της κατασκευής του αλλά και μετά από τις βελτιωτικές εργασίες, το La Bombonera ξεχώρισε στο μάλλον μικρό μπλοκ της La Boca, περιτυλιγμένο από τις γειτονικές πολυκατοικίες και στηριζόμενο σε ένα πλέγμα από κίτρινες και μπλε κολώνες, ενισχυμένο σκυρόδεμα και δεκάδες κλίμακες χωρίς κάποια φαινομενικά προφανή τάξη. Από ορισμένες οπτικές γωνίες θύμιζε περισσότερο ένα τεράστιο πάρκινγκ αυτοκινήτων και όχι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο. Αυτό ωστόσο ουδέποτε εμπόδισε ένα κύμα σχεδόν μαγικού σουρεαλισμού και μοναδικής ατμόσφαιρας να αναπτυχθεί όχι μόνο στο εσωτερικό του αλλά και στους γύρω δρόμους όχι απαραίτητα μόνο τις ημέρες που έπαιζε η Μπόκα. Το La Bombonera, σχεδόν από την πρώτη ημέρα της ύπαρξής του, μετατράπηκε σε ένα μέρος ποδοσφαιρικού μυστικισμού για κάθε άνθρωπο που αγαπά το ομορφότερο παιχνίδι που υπάρχει. Ok, από αυτό ίσως να εξαιρούνται οι οπαδοί της αιώνιας αντιπάλου Ρίβερ Πλέιτ. Όλα τα παραπάνω άλλωστε έχουν παρουσιαστεί με μοναδικό τρόπο πριν μερικά χρόνια, στην ίσως πιο ιδιαίτερη και συναισθηματική  διαφήμιση που έχει φτιάξει ποτέ η Nike. 

Η μυθική έδρα της Μπόκα, χωρά σήμερα 49.000 θεατές, κυρίως στις εξέδρες των τριών πλευρών της, με την τέταρτη και πιο στενή από αυτές να είναι για τους VIP επισκέπτες και τους δημοσιογράφους. Το σχήμα του θυμίζει περισσότερο ένα D, σε αντίθεση με τα περισσότερα γήπεδα του πλανήτη που είναι στρογγυλά ή παραλληλόγραμμα. Από το 2017, η διοίκηση της Μπόκα σε συνεργασία με την αργεντίνικη κυβέρνηση, τους τοπικούς φορείς και αρκετούς χορηγούς τρέχουν το περίφημο Proyecto Esloveno (που μεταφράζεται ως το σλοβένικο project, προφανώς προς τιμήν του Victor Sulcic) και το οποίο παρουσιάστηκε πριν λίγους μήνες, διόλου τυχαία στην πρεσβεία της Σλοβενίας στο Μπουένος Άιρες.

Πρόκειται για το περιβόητο πλάνο ανακατασκευής και επέκτασης του γηπέδου αλλά και όλης της γειτονιάς που το φιλοξενεί. Σε κάθε περίπτωση όμως, ο χαρακτήρας του δεν πρόκειται να αλλοιωθεί ποτέ. Και πολύ περισσότερο, δεν θα πάψει ποτέ να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος όχι μόνο της ιστορίας της πόλης αλλά και του ίδιου του ποδοσφαίρου. Όπως άλλωστε και η ίδια η Μπόκα.

Γράφει: Μπάμπης Δούκας www.esquire.com.gr

Ο θρύλος του Ναπολέοντα

Ιταλία: Το μικρό χωριό στον Βορρά που «γλίτωσε» από την πανδημία. Ο θρύλος του Ναπολέοντα. ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ. Το επίκεντρο μιας πανδημίας που έχει αλλάξει ριζικά τις ζωές όλων των ανθρώπων του πλανήτη τις τελευταίες ημέρες.

Η χώρα βρίσκεται μέσα στον «τυφώνα» του κορωνοϊού, καταμετρώντας σχεδόν 11.000 νεκρούς και πλησιάζοντας τα 100.000 επιβεβαιωμένα κρούσματα. Μέσα σε αυτό το μελανό σκηνικό, μικρά «θαύματα» μοιάζουν να δίνουν ελπίδα στους Ιταλούς που βρίσκονται αποκλεισμένοι σε ένα σενάριο που, αν και μοιάζει επιστημονικής φαντασίας, εξελίσσεται σε μια φριχτή πραγματικότητα.

Ένα καταπράσινο σκηνικό περιβάλλει το μικρό χωριό Μοντάλντο Τορινέζε, μόλις 11 χιλιόμετρα από την πόλη του Τορίνο, στη βόρεια Ιταλία. Το γραφικό ιταλικό χωριό φαίνεται πως έχει αποφύγει την φρίκη του κορωνοϊού και ως σήμερα δεν μετρά κανέναν ασθενή από το Covid-19, τη νόσο που προκαλεί ο κορωνοϊός.

Ο θρύλος της ιαματικής πηγής στην Ιταλία που έσωσε τα στρατεύματα του Ναπολέοντα

Διαβάζουμε σε δημοσίευμα της Guardian πως πολλοί είναι εκείνοι που αποδίδουν το «θαύμα» αυτό στην πηγή που αναβλύζει εκεί, πηγή που φέρεται σύμφωνα με τον θρύλο να σώζει τους στρατιώτες του Ναπολέοντα από την πνευμονία, πριν από τη μάχη με την Αυστρία τον 17ο αιώνα.

Το χωριό μετρά μόλις 720 κατοίκους και η παράδοση θέλει την πηγή στην περιοχή εκείνη της Ιταλίας να δίνει και πάλι ζωή στα στρατεύματα του Ναπολέοντα, τον Ιούνιο του 1800μ.Χ. πριν από τη μάχη στο Μαρένγκο.

Ο θρύλος της πηγής και η πραγματικότητα για το χωριό της Ιταλίας
Φυσικά, ο δήμαρχος του μικρού χωριού στην Ιταλία γνωρίζει καλά πως δεν γίνονται θαύματα. «Σύμφωνα με την παράδοση, οι στρατιωτικοί του Ναπολέοντα υπέφεραν από πνευμονία» λέει ο Σέρτζιο Γκαότι, δήμαρχος του Μοντάλντο Τορινέζε. «Και χάρη στο καθαρό αέρα και την πράσινη εξοχή, αλλά και στο πηγάδι εκείνο, θεραπεύτηκαν» σημειώνει ο τοπικός Άρχοντας. «Όμως σήμερα, το πηγάδι αυτό έχει κλείσει και το νερό του χρησιμοποιείται μόνο για την άρδευση χωραφιών. Δεν μπορεί κανείς να πιει από εκεί» σημειώνει.

Σε κάθε περίπτωση, η έλλειψη κρουσμάτων στο μικρό χωριό της βορείου Ιταλίας, επίκεντρο της πανδημίας του κορωνοϊού, που ανήκει στην επαρχία Πιεντμόντ, την τέταρτη πιο ισχυρά πληττόμενη από την πανδημία δημιουργεί συναισθήματα αγαλλίασης στους κατοίκους του.

Οι πρωτοβουλίες της δημοτικής αρχής στην Ιταλία που έκαναν τη διαφορά

Για τον δήμαρχο του, οι λόγοι θα πρέπει να αναζητηθούν στον καθαρό αέρα, τον υγιεινό τρόπο ζωής, αλλά και τις προσπάθειές των Αρχών να προειδοποιούσουν τους κατοίκους για τις συνέπειες της πανδημίας.

Το μικρό χωριό στην Ιταλία μοίρασε από νωρίς μάσκες σε όλες τις οικογένειες. «Δεν υπάρχουν βιομηχανίες εδώ γύρω και οι περισσότεροι ασχολούνται με χειρωνακτικά επαγγέλματα» λέει ο δήμαρχος. «Από την αρχή, απέστειλα επιστολές σε όλους τους κατοίκους με οδηγίες για όσα έπρεπε να γίνουν ώστε να παραμείνουν ασφαλείς, όπως το καλό πλύσιμο των χεριών και η αποφυγή επαφών. Ήμασταν το πρώτο χωριό στην περιοχή που μοίρασε μάσκες σε όλες τις οικογένειες και ακόμη και τώρα συνεχίζουμε να διανέμουμε νέες» είπε.

www.iefimerida.gr

Η εξιστόρηση των τραγικών γεγονότων από τον Θουκυδίδη

Ο λοιμός των Αθηνών : Η επιδημία που έπληξε την Αθήνα κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο…

Η εξιστόρηση των τραγικών γεγονότων από τον Θουκυδίδη θεωρείται αρχετυπικής αξίας, καθώς ο μέγας ιστορικός αναφέρεται λεπτομερώς στα συμπτώματα και την εξελικτική πορεία που ακολουθούσε η μολυσματική νόσος, καθώς και στις σοβαρές επιπτώσεις που είχε αυτή στην τότε αθηναϊκή κοινωνία, με τη μοιραία κατάρρευση αξιών και ηθικών φραγμών.

Στο δεύτερο βιβλίο της Ιστορίας του, αμέσως μετά τον περίφημο Επιτάφιο του Περικλέους, ο Θουκυδίδης περιγράφει το διαβόητο λοιμό που ενέσκηψε αιφνιδίως στην Αθήνα στην αρχή του καλοκαιριού του 430 π.Χ., ενόσω οι Πελοποννήσιοι είχαν εισβάλει στην Αττική, κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου.

Ο εν λόγω λοιμός, τον οποίον περιγράφει με βιωματικό τρόπο ο Θουκυδίδης, με την εμπειρία δηλαδή ενός ανθρώπου που νόσησε και ο ίδιος, διήρκεσε δύο χρόνια, ενώ έμελλε να κάνει και πάλι την εμφάνισή του λίγο αργότερα, κατά τα έτη 427/426 π.Χ.

Η άκρως μεταδοτική αυτή νόσος, που δεν έχει μέχρι τούδε ταυτιστεί κατά πειστικό τρόπο με κάποια γνωστή επιδημία, έπληττε σύμφωνα με την περιγραφή του Θουκυδίδη και τους ανθρώπους και τα ζώα.

Όσοι εκ των προσβεβλημένων κατόρθωναν να διαφύγουν το θάνατο αποκτούσαν πλέον ανοσία.

Η εξιστόρηση των τραγικών γεγονότων από τον Θουκυδίδη θεωρείται αρχετυπικής αξίας, καθώς ο μέγας ιστορικός αναφέρεται λεπτομερώς στα συμπτώματα και την εξελικτική πορεία που ακολουθούσε η μολυσματική νόσος, καθώς και στις σοβαρές επιπτώσεις που είχε αυτή στην τότε αθηναϊκή κοινωνία, με τη μοιραία κατάρρευση αξιών και ηθικών φραγμών.

Ακολουθεί η αναλυτική περιγραφή του Θουκυδίδη (Ιστορίαι 2, 47-54) σε μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου:

Ευθύς δε με την αρχήν του επομένου θέρους, οι Πελοποννήσιοι και λοιποί σύμμαχοι, με τα δύο τρίτα των δυνάμεών των, όπως και την πρώτην φοράν, υπό την αρχηγίαν του βασιλέως των Λακεδαιμονίων Αρχιδάμου, υιού του Ζευξιδάμου, εισέβαλαν εις την Αττικήν, όπου στρατοπεδεύσαντες ήρχισαν να ερημώνουν την γην. Και πριν παρέλθουν πολλαί ημέραι από της εισβολής, παρουσιάσθη διά πρώτην φοράν εις τας Αθήνας ο λοιμός, ο οποίος ελέγετο μεν ότι είχεν ενσκήψει προηγουμένως πολλαχού, και εις την Λήμνον και εις άλλας χώρας, αλλά πουθενά δεν εμνημονεύετο λοιμώδης νόσος τοιαύτης εκτάσεως, ούτε φθορά ανθρώπων τόσον μεγάλη. Διότι ούτε ιατροί, οι οποίοι, αγνοούντες την φύσιν της ασθενείας, επεχείρουν διά πρώτην φοράν να την θεραπεύσουν, αλλ᾽ απέθνησκαν οι ίδιοι μάλλον, καθόσον και περισσότερον ήρχοντο εις επαφήν με αυτήν, ούτε άλλη καμία ανθρωπίνη τέχνη ηδύνατο να βοηθήση. Ό,τι αφορά εξ άλλου τας προς τους θεούς παρακλήσεις ή τας προς τα μαντεία επικλήσεις και τα τοιαύτα, τα πάντα ήσαν ανωφελή, και επί τέλους οι άνθρωποι, καταβληθέντες από το κακόν, παρητήθησαν αυτών.

Η νόσος ήρχισε το πρώτον, ως λέγεται, από την νοτίως της Αιγύπτου κειμένην Αιθιοπίαν, από όπου κατέβη έπειτα εις την Αίγυπτον και την Λιβύην και επεξετάθη εις το πλείστον μέρος της Περσικής αυτοκρατορίας. Εις δε την πόλιν των Αθηνών ενέσκηψεν αιφνιδίως και προσέβαλε κατά πρώτον τους κατοίκους του Πειραιώς, και διά τούτο ελέχθη από αυτούς ότι οι Πελοποννήσιοι είχαν ρίψει δηλητήριον εις τας δεξαμενάς, διότι κρήναι δεν υπήρχαν ακόμη εκεί. Αλλ᾽ ύστερον έφθασε και εις την άνω πόλιν και από τότε ηύξησε μεγάλως η θνησιμότης. Καθείς δε, είτε ιατρός είτε άπειρος της ιατρικής, ημπορεί, αναλόγως της ατομικής του κρίσεως, να ομιλή περί της πιθανής προελεύσεώς της και περί των αιτίων, τα οποία νομίζει ικανά να επιφέρουν τοιαύτην διατάραξιν των υγιεινών συνθηκών. Αλλ᾽ εγώ, που και ο ίδιος έπαθα από την νόσον, και με τα ίδια τα μάτια μου είδα άλλους πάσχοντας, θα εκθέσω την πραγματικήν της πορείαν και θα περιγράψω τα συμπτώματά της, η ακριβής παρατήρησις των οποίων θα επιτρέψη ασφαλέστερον εις τον καθένα που θα ήθελε να τα σπουδάση επιμελώς να κάμη την διάγνωσίν της, εάν ποτέ ήθελε και πάλιν ενσκήψει.

Το έτος τωόντι εκείνο, κατά κοινήν ομολογίαν, έτυχε μέχρι της στιγμής της εισβολής της νόσου να είναι κατ᾽ εξοχήν απηλλαγμένον από άλλας ασθενείας. Εάν όμως κανείς υπέφερε τυχόν προηγουμένως από καμίαν άλλην ασθένειαν, όλαι κατέληγαν εις αυτήν. Όσοι εξ άλλου ήσαν ώς τότε υγιείς, χωρίς καμίαν φανεράν αιτίαν, προσεβάλλοντο αιφνιδίως από πονοκέφαλον με ισχυρόν πυρετόν και ερυθήματα και φλόγωσιν των οφθαλμών, και το εσωτερικόν του στόματος, ο φάρυγξ και η γλώσσα εγίνοντο ευθύς αιματώδη, και η εκπνοή ήτον αφύσικος και δυσώδης. Κατόπιν των φαινομένων αυτών, επηκολούθουν πτερνισμοί και βραχνάδα, και μετ᾽ ολίγον το κακόν κατέβαινεν εις το στήθος, συνοδευόμενον από ισχυρόν βήχα. Και όταν προσέβαλλε τον στόμαχον, επροκάλει ναυτίαν, και ταύτην επηκολούθουν, με μεγάλην μάλιστα ταλαιπωρίαν, εμετοί χολής, όσοι περιγράφονται υπό των ιατρών. Και εις άλλους μεν αμέσως, εις άλλους δε πολύ βραδύτερον, παρουσιάζετο τάσις προς εμετόν ατελεσφόρητος, προκαλούσα ισχυρόν σπασμόν, ο οποίος εις άλλους μεν κατέπαυεν, εις άλλους δε εξηκολούθει επί πολύ. Το σώμα εξωτερικώς δεν παρουσιάζετο πολύ θερμόν εις την αφήν, ούτε ήτο ωχρόν, αλλ᾽ υπέρυθρον, πελιδνόν, έχον εξανθήματα μικρών φλυκταινών και ελκών. Εσωτερικώς όμως εθερμαίνετο τόσον πολύ, ώστε οι ασθενείς δεν ηνείχοντο ούτε τα ελαφρότατα ενδύματα ή σινδόνια, και επέμεναν να είναι γυμνοί, και μεγίστην ησθάνοντο ευχαρίστησιν, αν ημπορούσαν να ριφθούν εντός ψυχρού ύδατος. Πολλοί δε πράγματι, οι οποίοι είχαν μείνει ανεπιτήρητοι, ερρίφθησαν εις δεξαμενάς, διότι κατετρύχοντο από δίψαν άσβεστον, αφού και το πολύ και το ολίγον ποτόν εις ουδέν ωφέλει. Και η αδυναμία τού ν᾽ αναπαυθούν, καθώς και η αϋπνία, τους εβασάνιζαν διαρκώς. Και το σώμα, εφόσον η νόσος ήτο εις την ακμήν της, δεν κατεβάλλετο, αλλ᾽ αντείχε καταπληκτικώς εις την ταλαιπωρίαν, ώστε ή απέθνησκαν οι πλείστοι την εβδόμην ή ενάτην ημέραν εκ του εσωτερικού πυρετού, πριν εξαντληθούν εντελώς αι δυνάμεις των, ή, εάν διέφευγαν την κρίσιν, η νόσος κατήρχετο περαιτέρω εις την κοιλίαν και επροκάλει ισχυράν έλκωσιν, και συγχρόνως επήρχετο ισχυρά διάρροια, ούτως ώστε κατά το μεταγενέστερον τούτον στάδιον οι πολλοί απέθνησκαν από εξάντλησιν. Διότι το νόσημα, αφού ήρχιζεν από την κεφαλήν, όπου το πρώτον εγκαθίστατο, εξετείνετο βαθμηδόν εφ᾽ όλου του σώματος, και αν κανείς ήθελε διαφύγει τον θάνατον, προσέβαλλε τα άκρα, όπου άφηνε τα ίχνη του. Καθόσον το νόσημα προσέβαλλε και τα αιδοία και τα άκρα των χειρών και ποδών, και πολλοί χάνοντες αυτά εσώζοντο, μερικοί μάλιστα έχαναν και τους οφθαλμούς. Άλλοι πάλιν, ευθύς μετά την θεραπείαν, επάθαιναν γενικήν αμνησίαν και δεν ανεγνώριζαν ούτε εαυτούς, ούτε τους οικείους των.

Ο χαρακτήρ τωόντι της νόσου ήτο τοιούτος, ώστε δεν ημπορεί να περιγραφή επαρκώς διά λόγων, και όχι μόνον η σφοδρότης της προσβολής εκάστου κρούσματος υπερέβαινε γενικώς την ανθρωπίνην αντοχήν, αλλά και κατά τούτο απεδείχθη σαφέστατα ότι δεν επρόκειτο διά καμίαν από τας συνήθεις ανθρωπίνας ασθενείας, καθόσον τα όρνεα και τα τετράποδα, όσα τρώγουν τα ανθρώπινα πτώματα, μολονότι πολλοί νεκροί έμεναν άταφοι, ή δεν επλησίαζαν αυτούς, ή αν έτρωγαν από τα πτώματα, εψοφούσαν. Απόδειξις τούτου είναι η αναμφισβήτητος εξαφάνισις των ορνέων τούτων, τα οποία δεν έβλεπε κανείς ούτε πέριξ των πτωμάτων, ούτε αλλού πουθενά. Ενώ προκειμένου περί των σκύλων, το αποτέλεσμα ήτον ακόμη περισσότερον καταφανές, ως εκ του ότι συμβιούν με τους ανθρώπους.

Τοιούτος λοιπόν ήτον ο γενικός χαρακτήρ της ασθενείας, διότι παραλείπω πολλά άλλα ασυνήθη συμπτώματα, κατά τα οποία τα καθέκαστα κρούσματα διέφεραν τα μεν από τα δε. Και εφόσον διήρκει η νόσος, καμία άλλη από τας συνήθεις ασθενείας δεν παρηνώχλει τους κατοίκους, εάν δε τυχόν παρουσιάζετο κανέν κρούσμα, απέληγεν εις αυτήν. Και άλλοι μεν απέθνησκαν ένεκα ανεπαρκούς νοσηλείας, άλλοι όμως μολονότι υπεβάλλοντο εις επιμελεστάτην τοιαύτην. Αλλ᾽ ουδέ και κανέν φάρμακον, δύναμαι σχεδόν να είπω, ευρέθη, του οποίου η χρήσις να είναι αποτελεσματική, διότι εκείνο που ωφέλει τον ένα, αυτό το ίδιον έβλαπτε τον άλλον, και καμία ιδιοσυγκρασία, όπως απεδείχθη, δεν ήτον αρκετά ισχυρά διά να αντισταθή, ή αρκετά ασθενής, όπως αποφύγη την ασθένειαν, αλλά όλοι αδιακρίτως υπέκυπταν εις αυτήν, και εκείνοι ακόμη που εθεραπεύοντο με πάσαν ιατρικήν επιμέλειαν. Και το φοβερώτερον εις όλην αυτήν την ασθένειαν ήτο όχι μόνον η αποθάρρυνσις των θυμάτων, όταν αντελαμβάνοντο ότι προσεβλήθησαν από την νόσον (διότι το πνεύμα των παρεδίδετο αμέσως εις απελπισίαν και εγκατέλειπαν εαυτούς εις την τύχην και δεν ανθίσταντο κατά της ασθενείας), αλλά και το γεγονός ότι, νοσηλεύοντες ο εις τον άλλον, εμολύνοντο και απέθνησκαν ωσάν πρόβατα. Και τούτο προεκάλει τους περισσοτέρους θανάτους, διότι ή απέφευγαν εκ φόβου να επικοινωνούν προς αλλήλους και οι ασθενείς απέθνησκαν εγκατελελειμμένοι, εις τρόπον ώστε πολλαί κατοικίαι ερημώθησαν δι᾽ έλλειψιν νοσηλείας, είτε επικοινωνούσαν και απέθνησκαν εκ της μολύνσεως. Η τελευταία αύτη τύχη επεφυλάσσετο ιδίως εις τους οπωσδήποτε αντιποιουμένους ευγένειαν αισθημάτων, διότι, θεωρούντες τούτο καθήκον τιμής, επεσκέπτοντο τους φίλους των, αψηφούντες τον προσωπικόν κίνδυνον, ενώ αντιθέτως οι ίδιοι οι συγγενείς, καταβαλλόμενοι από το μέγεθος της συμφοράς, εβαρύνοντο επί τέλους και παρήτουν και αυτούς τους θρήνους υπέρ των αποθνησκόντων. Ακόμη όμως περισσότερον ευσπλαχνίζοντο τους θνήσκοντας και τους ασθενείς όσοι είχαν θεραπευθή από την νόσον, διότι και εγνώριζαν αυτήν εξ ιδίας πείρας και ήσαν του λοιπού οι ίδιοι πλήρεις θάρρους, καθόσον η νόσος δεν προσέβαλλε δις τον ίδιον άνθρωπον, μετά κακής τουλάχιστον εκβάσεως. Και όχι μόνον εμακαρίζοντο αυτοί από τους άλλους, αλλά και οι ίδιοι, ένεκα της υπερβολής της παρούσης χαράς των, είχαν ως προς το μέλλον κάποιαν επιπολαίαν ελπίδα ότι δεν θ᾽ απέθνησκαν πλέον ούτε από άλλην ασθένειαν.

Αλλά την εκ της νόσου ταλαιπωρίαν επηύξησεν η συγκέντρωσις του πληθυσμού της υπαίθρου χώρας εντός της πόλεως. Οι νεωστί ιδίως εισελθόντες υπέφεραν περισσότερον. Διότι δια την έλλειψιν οικιών ηναγκάζοντο να ζουν εντός παραπηγμάτων πνιγηρών ως εκ του θέρους, και οι θάνατοι επήρχοντο εν τω μέσω μεγάλης αταξίας. Νεκροί έκειντο οι μεν επί των δε, και ημιθανείς εκυλίοντο εντός των δρόμων προς όλας τας κρήνας, ως εκ της ασβέστου δίψης, και οι ιεροί περίβολοι, εντός των οποίων είχαν κατασκηνώσει, ήσαν πλήρεις νεκρών, οι οποίοι απέθνησκαν εντός αυτών. Διότι επειδή το κακόν τους κατεβασάνιζεν, οι άνθρωποι μη γνωρίζοντες ποίον θα είναι το τέλος των, ολιγώρως είχον προς πάντα θείον και ανθρώπινον νόμον. Ως εκ τούτου, τα έθιμα, προς τα οποία συνεμορφώνοντο έως τότε, προκειμένου περί ενταφιασμού, κατεπατήθησαν όλα, και καθείς έθαπτε τους νεκρούς του όπως ημπορούσε. Πολλοί μάλιστα, ένεκα ελλείψεως των απαιτουμένων δια την ταφήν υλικών, λόγω του ότι πολλοί εκ της οικογενείας των είχαν ήδη προαποθάνει, προσέφευγαν εις μέσα ταφής βδελυρά. Διότι άλλοι μεν απέθεταν πρώτον τον ιδικόν των νεκρόν επί ξένης πυράς και την ήναπταν, προλαμβάνοντες εκείνους που την είχαν στήσει, άλλοι δε, ενώ άλλοςνεκρός εκαίετο ήδη, έρριπταν επάνω εκείνον που έφεραν και έφευγαν.

Αλλ᾽ η νόσος εισήγαγε προσέτι και άλλας χειροτέρας μορφάς ανομίας εις την πόλιν. Διότι πολλοί, οι οποίοι προηγουμένως απέκρυπτον την επίδοσίν των εις αθεμίτους ηδονάς, παρεδίδοντο ήδη εις αυτάς χωρίς καμίαν επιφύλαξιν, καθόσον έβλεπαν πόσον αιφνιδία ήτον η μετάπτωσις, αφ᾽ ενός μεν των πλουσίων, οι οποίοι εξαίφνης απέθνησκαν, αφ᾽ ετέρου δε των τέως εντελώς απόρων, οι οποίοι εις μίαν στιγμήν υπεισήρχοντο εις τας περιουσίας εκείνων. Ως εκ τούτου, απεφάσιζαν να χαρούντην ζωήν των όσον ημπορούσαν ταχύτερον, επιδιδόμενοι εις τας απολαύσεις, διότι εθεώρουν και την ζωήν και τον πλούτον εξίσου εφήμερα. Και κανείς δεν ήτο διατεθειμένος να υποβάλλεται προκαταβολικώς εις ταλαιπωρίας προς επιδίωξιν σκοπού, τον οποίον ενόμιζεν ενάρετον, αφού εθεώρει αμφίβολον, αν θα επιζήση, διά να πραγματοποίηση αυτόν, μόνον δε ό,τι παρείχεν άμεσον απόλαυσιν, και ό,τι καθ᾽ οιονδήποτε τρόπον ωδήγει εις τούτο, τούτο κατήντησε να θεωρήται και ενάρετον και χρήσιμον. Αλλά φόβος των θεών ή νόμος των ανθρώπων κανείς δεν τους συνεκράτει, αφ᾽ ενός μεν διότι βλέποντες ότι όλοι εξ ίσου απέθνησκαν, έκριναν ότι καμία δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ ευσεβείας και ασεβείας, εξ άλλου δε επειδή κανείς δεν επίστευεν ότι θα επιζήση, διά να δώση λόγον των εγκλημάτων του και τιμωρηθή δι᾽ αυτά. Τουναντίον, όλοι εθεώρουν ότι η ήδη κατεψηφισμένη κατ᾽ αυτών και επί των κεφαλών των επικρεμαμένη τιμωρία ήτο πολύ βαρυτέρα και ότι, πριν επιπέση κατ᾽ αυτών, εύλογον ήτο να χαρούν οπωσδήποτε την ζωήν των.

Εις τοιαύτην συμφοράν περιπεσόντες οι Αθηναίοι, εταλαιπωρούντο, καθόσον και εντός της πόλεως η θνησιμότης ήτο μεγάλη και εκτός αυτής τα κτήματά των ερημώνοντο. Μερικοί μάλιστα κατά την διάρκειαν της δυστυχίας ενθυμήθησαν, όπως ήτο φυσικόν, τον επόμενον στίχον, περί του οποίου οι πρεσβύτεροι απ᾽ αυτούς εβεβαίωναν, ότι εψάλλετο εις παλαιοτέραν εποχήν·

«Θα έλθη δωρικός πόλεμος και λοιμός μαζί μ᾽ αυτόν.»

Είναι αληθές ότι αντέτειναν μερικοί ότι ο παλαιός στίχος ωμιλούσε περί λιμού και όχι λοιμού, αλλ᾽ επί του παρόντος επεκράτησε φυσικά η γνώμη ότι η λέξις, της οποίας είχε γίνει χρήσις εις το άσμα, ήτο λοιμός, καθόσον οι άνθρωποι εμνημόνευαν τον στίχον σύμφωνα με τα παθήματά των. Αλλ᾽ εάν ποτέ επέλθη άλλος δωρικός πόλεμος μετά τον σημερινόν, και συμπέση να επέλθη λιμός, μου φαίνεται πιθανόν ότι τον στίχον θα ψάλλουν με την λέξιν αυτήν. Ενθυμήθησαν επίσης, όσοι τον εγνώριζαν, και τον προς τους Λακεδαιμονίους χρησμόν, όταν εις ερώτησίν των προς τον θεόν, εάν πρέπη να πολεμήσουν, ούτος απήντησεν ότι, εάν διεξαγάγουν τον πόλεμον με όλας των τας δυνάμεις, θα νικήσουν, βεβαιών συνάμα ότι και αυτός θα τους βοηθήση. Όσον λοιπόν αφορά τον χρησμόν, τα τότε συμβαίνοντα εθεώρουν σύμφωνα με τας προβλέψεις του. Το βέβαιον είναι ότι η νόσος ήρχισεν ευθύς μετά την εισβολήν των Πελοποννησίων, και εις μεν την Πελοπόννησον δεν επεξετάθη, τουλάχιστον εις βαθμόν άξιον λόγου, αλλ᾽ εθέρισε προ πάντων μεν τας Αθήνας, έπειτα δε και μερικούς πολυανθρωποτέρους συνοικισμούς. Τοιαύτη υπήρξεν η πορεία της νόσου.

www.tanea.gr

Η Αθήνα σε Έκσταση

Η Αθήνα για 20 χρόνια, από το 1989 μέχρι το 2009 και την αρχή της κρίσης, ήταν μία πόλη που δεν κοιμόταν ποτέ. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘80, η ελληνική κοινωνία άλλαζε και η διαφορετικότητα της νεολαίας που άκουγε την ηλεκτρονική μουσική που παιζόταν στα club, ταυτόχρονα με την υπόλοιπη Ευρώπη, γινόταν όλο και περισσότερο αποδεκτή. Από τα decks της Αθήνας πέρασαν οι διασημότεροι DJ εκείνης της εποχής, παίζοντας μουσική μέχρι να ανατείλει ο ήλιος.

Το VICE μίλησε με τον Πέτρο “Floorfiller” Κοζάκο, πατριάρχη της ελληνικής χορευτικής κουλτούρας, συνιδιοκτήτη και DJ του FAZ του πρώτου club στην Ελλάδα που έπαιξε ηλεκτρονική χορευτική μουσική, τον Μάνο Βαμβούκη της θρυλικής ομάδας MAGNA, τον Akylla, τον πρώτο Έλληνα super star DJ, την Ειρήνη Χειρδάρη, δημοσιογράφο και μία από τους μεγάλους οπαδούς εκείνης της σκηνής.

Επίσης, συναντήσαμε τον Μπάμπη Μουζάκη, ιδιοκτήτη του ιστορικού Plus Soda και τον Βασίλη Τσιλιχρήστο, ένα θρύλο της ελληνικής νύχτας. Κατεβήκαμε τα σκαλιά της ρωσικής ντίσκο για να ακούσουμε ιστορίες από τον Σπύρο και τον Θοδωρή για τα διονυσιακά Amateur πάρτι, ενώ τέλος μας μίλησε ο Lorenzo, που ξεκίνησε ως χορευτής στο club Factory και είναι πλέον κομμάτι των Blend, της ομάδας δηλαδή που διοργανώνει τα δημοφιλέστερα χορευτικά πάρτι στην Αθήνα τού σήμερα. 

Δείτε το VIDEO

Παραγωγή/ Σκηνοθεσία: Χρήστος Σαρρής
Παρουσίαση: Μάκης Παπασημακόπουλος
Βοηθός Παραγωγής: Ελίζα Μπενβενίστε
Διεύθυνση Φωτογραφίας/ Κάμερα: ’Εβαν Μαραγκουδάκης
Κάμερα: Δημήτρης Ζιβόπουλος
Ηχοληψία: Άρης Παυλίδης
Μοντάζ: Μαρία Κουνάβη

vice.com

Μια διαφορετική ειρηνική, ερωτική «επανάσταση».

Σαν σήμερα Lennon & Ono ξεκινούσαν το Bed-Ins for Peace (VIDEO) Μια διαφορετική ειρηνική, ερωτική «επανάσταση»…

Δεν ξέρουμε αν ο John Lennon και η Yoko Ono γνώριζαν κάτι για την Ελληνική επανάσταση.

Πάντως στις 25 Μαρτίου του 1969 στο ξενοδοχείο Χίλτον του Άμστερνταμ θα στρώσουν για μια εβδομάδα το «Κρεβάτι της Ειρήνης» διαμαρτυρόμενοι για τον πόλεμο στο Βιετνάμ και όχι μόνο.

Λίγο νωρίτερα στις 20 του μήνα είχαν παντρευτεί στο Γιβραλτάρ…

Από τις 9 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ η «σουίτα» με το νούμερο 702 ήταν… κέντρο διερχομένων και δημοσιογράφων… ορισμένοι εκ των οποίων περίμεναν πιο πικάντικες στιγμές και μάλλον απογοητεύτηκαν.

John Lennon και Yoko Ono θα συνομιλήσουν μαζί τους, κάμερες και μαγνητόφωνα θα αποτυπώσουν τη «στάση» τους.

Δυο μήνες αργότερα θα επαναλάβουν το Bed-In for Peace στο Μόντρεαλ…

Η κίνησή τους θα γράψει στην εποχή της και ο απόηχός τhς ακόμα «χτυπά» στη λαϊκή κουλτούρα.

Κάπως έτσι θα γεννηθεί και ιδιαίτερη εξομολόγηση.

Το μήνυμά τους, πιο επίκαιρο από ποτέ: “Give Peace a Chance”

Κώστας Μπαλαχούτης www.ogdoo.gr

Ο Ιπτάμενος Ολλανδός, που άλλαξε το ποδόσφαιρο

4 χρόνια χωρίς τον Johan Cruyff. Ο Ιπτάμενος Ολλανδός, που άλλαξε το ποδόσφαιρο μια για πάντα, έπαιξε το τελευταίο του παιχνίδι σαν σήμερα το 2016…

Με θλίψη ανακοινώνουμε πως ο Johan Cruyff (68) έφυγε από τη ζωή έχοντας στο πλευρό του την οικογένειά του, μετά από μια σκληρή μάχη με τον καρκίνο, στη Βαρκελώνη στις 24 Μαρτίου 2016. Σας παρακαλούμε να σεβαστείτε την οικογένειά του σε αυτές τις δύσκολες ώρες” έγραφε η λιτή ανακοίνωση τέσσερα χρόνια ακριβώς πριν από σήμερα.

Ο Johan Cruyff συμμετείχε σε ένα μόνο Παγκόσμιο Κύπελλο και ξέχασε να κερδίσει τον τελικό. Παρ’ όλ’ αυτά, μπορεί δίκαια να ισχυρίζεται ότι είναι ο πατέρας του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχαν το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο της Ολλανδίας και η ισπανική εκδοχή του με τη μορφή του “τίκι-τάκα”. Δε θα είχαμε δει ποτέ τον Gullit, τον Dennis Bergkamp και τον Guardiola. Η Μπαρτσελόνα, η Μπάγερν Μονάχου και η Μάντσεστερ Σίτι θα έμεναν πιστές σε ένα τραχύ αγωνιστικό στυλ, ενώ δε θα είχαμε θαυμάσει την αήττητη ομάδα της Άρσεναλ στις αρχές της περασμένης δεκαετίας, τους “δυναμίτες” της Δανίας το 1986 ή τη Μίλαν του Sacchi.

Ο στοχασμός και μόνο για όσα έχει προσφέρει ο Cruyff είναι ικανός να μας γεμίζει με άπλετη χαρά. Ο σπουδαιότερος Ολλανδός καλλιτέχνης μετά τον Remrandt μεγάλωσε στο μεταπολεμικό Άμστερνταμ, στη συνοικία Μπέτοντορπ (“τσιμεντοχώρι”), περνώντας τον καιρό του στο γήπεδο του Άγιαξ, που εκείνη την εποχή ήταν ακόμα ερασιτεχνικό σωματείο. Η μητέρα του δούλευε ως καθαρίστρια στις εγκαταστάσεις της ομάδας. Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ο γιος της ήταν ήδη ο σταρ του “Αίαντα”.

Την ίδια εποχή το Άμστερνταμ βίωνε τις ημέρες της σεξουαλικής και της πολιτιστικής του επανάστασης. Όπως ακριβώς το κίνημα των Provo μεταμόρφωσε την άλλοτε “παλαιολιθική” πόλη, έτσι και το ανατρεπτικό πνεύμα του Cruyff και του προπονητή του Rinus Michels μεταμόρφωσε τον Άγιαξ. Το ποδόσφαιρο μέχρι τότε ήταν ένα απλό παιχνίδι με οριοθετημένες γραμμές (άμυνα κέντρο επίθεση). Οι δυο τους μεταμόρφωσαν τον αγωνιστικό χώρο σε ένα πεδίο αδιάκοπης δημιουργικότητας. Για τον Άγιαξ το γήπεδο ήταν ένας χώρος στον οποίο έπρεπε να κυριαρχήσει.

Ο Ολλανδός δημοσιογράφος Arthur Van Den Boogaard χαρακτήρισε το παιχνίδι του Άγιαξ ως τη “μεταφυσική λύση” στο πρόβλημα του ποδοσφαίρου. Εκείνη η ομάδα του “Αίαντα” ήταν η ολλανδική απάντηση στους Beatles, με τον Cruyff να είναι ο αντίστοιχος John Lennon. Άλλωστε, το επιβεβαιώνουν και τα τρία συνεχόμενα Κύπελλα Πρωταθλητριών (1971, 1972, 1973) που κατέκτησε μέχρι την αποχώρηση του Cruyff και μερικών άλλων συμπαικτών του για την Μπαρτσελόνα. Cruyff και Michels έσμιξαν ξανά ένα χρόνο αργότερα για τα τελικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 1974 που διεξαγόταν στη Γερμανία.

Παρακολουθώντας ξανά εκείνα τα παιχνίδια του, ένιωσα εκ νέου συγκλονισμένος από την αστείρευτη χάρη του. Τη μια στιγμή ξεπεταγόταν από την άμυνα των “Οράνιε” και την αμέσως επόμενη οργάνωνε όλο το παιχνίδι της ομάδας του σαν να ήταν μετρ στο σκάκι. Η Ολλανδία ξεμπέρδεψε εύκολα με την Ουρουγουάη, την Αργεντινή, την Ανατολική Γερμανία και τη Βραζιλία. Και στη συνέχεια διέπραξαν ύβριν.

Στο πρώτο λεπτό του τελικού στο Μόναχο έκαναν τη σέντρα και αντάλλαξαν με θράσος 17 πάσες μέχρι να πάρει την μπάλα ο Cruyff, να κινηθεί περίτεχνα μέσα στην περιοχή και να κερδίσει πέναλτι. Ο Γερμανός τερματοφύλακας μάζεψε την μπάλα από τα δίχτυα του και η έκβαση του αγώνα έμοιαζε προδιαγραμμένη.

Ο Cruyff αρνήθηκε να αγωνιστεί στο Μουντιάλ του 1978, όπου πάλι η Ολλανδία ήταν φιναλίστ. Αντίθετα, βοήθησε τον Άγιαξ και την Μπαρτσελόνα ως παίκτης, προπονητής και αργότερα ως μέντορας.

Οι Ολλανδοί, σε μια επίδειξη υπεροψίας, επέλεξαν να κρατάνε απλώς την μπάλα κοροϊδεύοντας ουσιαστικά τους Γερμανούς. Εκείνοι όμως δεν τα είχαν παρατήσει. Η Ολλανδία ηττήθηκε με 2-1. Δεδομένου ότι οι μνήμες της γερμανικής κατοχής ήταν ακόμα νωπές, η ήττα αυτή ήταν τόσο τραυματική για τους Ολλανδούς όσο η δολοφονία του Kennedy για τους Αμερικανούς.

Ο Cruyff αρνήθηκε να αγωνιστεί στο Μουντιάλ του 1978, όπου πάλι η Ολλανδία ήταν φιναλίστ. Αντίθετα, βοήθησε τον Άγιαξ και την Μπαρτσελόνα ως παίκτης, προπονητής και αργότερα ως μέντορας. Πριν από έξι χρόνια ήταν επικεφαλής της επιτροπής πρώην παικτών του Άγιαξ που ανέλαβε τη διοίκηση της ομάδας.

Η πίστη του στο “συγκρουσιακό” μοντέλο του Michels δεν ήταν ανώδυνη, ο ίδιος όμως δεν αμφέβαλε ούτε στιγμή για την πρωτοκαθεδρία του ανοιχτού, επιθετικού και δημιουργικού ποδοσφαίρου.

Γράφει: Πολυχρόνης Δρακάκης www.esquire.com.gr

Τσινγκ Σι: Η Κινέζα ιερόδουλη που έγινε πειρατίνα

ΕΙΧΕ ΥΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΕΙΡΑΤΕΣ….Τσινγκ Σι: Η Κινέζα ιερόδουλη που έγινε πειρατίνα. Ο φόβος και ο τρόμος των θαλασσών. Η ιστορία της Κινέζας πειρατίνας Τσινγκ Σι, μοιάζει σαν να έχει βγει από σενάριο κινηματογραφικής ταινίας.

Η Μαντάμ Τσινγκ ή Τσινγκ Σι ήταν διάσημη πειρατίνα κατά τη δυναστεία των Τσινγκ και τρομοκρατούσε τη Θάλασσα της Κίνας στις αρχές του 19ου αιώνα. Θεωρείται ο πιο επιτυχημένος πειρατής στην Ιστορία, για το γεγονός ότι είχε υπό τις διαταγές της το μεγαλύτερο πλήρωμα που συγκεντρώθηκε ποτέ, καθώς και για το ότι πέθανε στο κρεβάτι της ως ελεύθερη γυναίκα.

Διοικούσε προσωπικά πάνω από 300 τζόγκες επανδρωμένες με 20.000 40.000 πειρατές άντρες, γυναίκες, ακόμα και παιδιά ενώ ο υπόλοιπος στόλος που διοικούσαν οι υφιστάμενοί της περιελάμβανε πάνω από 1.500 σκάφη με πλήρωμα που έφτανε τους 180.000. Δυναμική προσωπικότητα, δεν δίστασε να συγκρουστεί με τις υπάρχουσες αυτοκρατορίες της εποχής, όπως τη βρετανική, τη πορτογαλική και τη δυναστεία των Τσινγκ. Η Τσινγκ Σι έχει παρουσιαστεί σε πολλά βιβλία, μυθιστορήματα, video games και ταινίες στην Ασία. Έχει εμπνεύσει ακόμη και έναν χαρακτήρα στους «Πειρατές της Καραϊβικής», την ισχυρή κυρία Ching.

Πώς από πόρνη, έγινε πειρατίνα

Η Τσινγκ Σι γεννήθηκε το 1775 στο Γκουανγκντόνγκ. Σε ηλικία 26 ετών, δούλευε σε οίκο ανοχής στην Καντόνα της Νότιας Κίνας. Στις αρχές του 19ου αιώνα, οι κινέζικες θάλασσες ήταν γεμάτες από πειρατές. Το 1800, οι πειρατές κατέλαβαν τον πλωτό οίκο ανοχής και τότε γνώρισε τον Ζενγκ Γι, έναν από τους πιο τρομερούς πειρατές, ο οποίος γοητεύτηκε από τη δυναμική κοπέλα και θέλησε να την παντρευτεί.

Στην αρχή η Τσινγκ Σι κυβερνούσε μαζί με τον άντρα της περισσότερα από 1.800 πειρατικά σκάφη. Αλλά το 1807, σ’ έναν τυφώνα, ο αρχηγός των πειρατών πνίγηκε. Τότε, τα ηνία ανέλαβε η Τσινγκ Σι, η οποία είχε φροντίσει προηγουμένως να κερδίσει την εύνοια ισχυρών συγγενών του άνδρα της. Μάλιστα, λέγεται κυβερνούσε καλύτερα από αυτόν. Όσο για το παρατσούκλι που έμεινε γνωστή, το Τσινγκ Σι, σήμαινε απλώς «χήρα του Ζενγκ».

Δεδομένου ότι η Τσινγκ Σι θα είχε μια τόσο μεγάλη δύναμη υπό τη διοίκησή της, ο βοηθός της Σεούνγκ Πόου Τσάι θα την βοηθούσε να διαχειρίζεται τις καθημερινές λειτουργίες του Στόλου της Κόκκινης Σημαίας. Ωστόσο, παρ’ όλο που η εποχή επέβαλε να είναι υπεύθυνος ένας άνδρας, η Σι τον ονόμασε επίσημο καπετάνιο του στόλου, που θα παρέμενε όμως πιστός σε αυτήν.

Με το που ανέλαβε την ηγετική θέση, η Τσινγκ Σι ξεκίνησε το έργο της ενοποίησης του στόλου εκδίδοντας έναν κώδικα νόμων, ο οποίος ήταν πολύ αυστηρός. Έπρεπε εξάλλου να ισχυροποιήσει τη θέση της και να κάνει όλους τους άντρες που την αμφισβητούσαν, να την υπακούν και να τη σέβονται.

Μερικά από τα σημεία του κώδικα των πειρατών, ήταν τα εξής:

Αν παράκουγες εντολή, ή αν έδινες δικιά σου, που δεν προέρχεται από την Τσινγκ Σι, σου έκοβαν επιτόπου το κεφάλι. Επίσης, απαγορευόταν να κλέψεις κάτι πριν μοιραστεί η λεία. Για τον διαμοιρασμό της, ακολουθούνταν μια συγκεκριμένη διαδικασία.

Ο κώδικας της Τσινγκ Σι, διέθετε ειδικούς κανόνες για τις γυναίκες αιχμαλώτους. Η συνήθης πρακτική ήταν η απελευθέρωση των γυναικών, αλλά υπάρχουν μαρτυρίες για αιχμαλωσία τους. Συνήθως οι πειρατές έκαναν τις πιο όμορφες αιχμάλωτές τους, παλλακίδες ή συζύγους τους. Αν ένας πειρατής έπαιρνε μια γυναίκα έπρεπε να της είναι πιστή. Αυτές που θεωρούνταν μη ελκυστικές, απελευθερώνονταν και για όσες έμεναν, δίνονταν λύτρα.

Οι πειρατές που βίαζαν γυναίκες αιχμαλώτους, δολοφονούνταν, αλλά εάν οι πειρατές έκαναν συναινετικό σεξ με αυτές, ο πειρατής αποκεφαλιζόταν, ενώ στα πόδια της γυναίκας, έδεναν μπάλες κανονιού και της πετούσαν από το πλοίο.

Άλλες τιμωρίες του κώδικα, για διάφορες παραβάσεις, περιελάμβαναν το μαστίγωμα και αρκετά βασανιστήρια. Λιποτάκτες ή όσοι είχαν φύγει χωρίς επίσημη άδεια, τους κόβανε τα αυτιά και τους έβαζαν να «κάνουν παρέλαση» ανάμεσα σε όλη τη μοίρα.

Είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος των θαλασσών

Η Τσινγκ Σι ήταν εκείνη που σκόρπισε τον περισσότερο τρόμο στις κινέζικες ακτές. Επειδή δεν την ικανοποιούσαν μονάχα οι ακρογιαλιές, έμπαινε μέσα σε νησιώτικες πόλεις και χωριά.

Και τότε ήταν που ξεκίνησε η ακμή του στόλου με τις Κόκκινες Σημαίες: αφού οι σκληροτράχηλοι άντρες δήλωσαν την υποταγή τους στην Τσινγκ Σι, ο πειρατικός στόλος έφερε τον όλεθρο και την καταστροφή στις θάλασσες της Κίνας. Είχε γίνει ο εφιάλτης τόσο των Ευρωπαίων, όσο και των Κινέζων. Δεν είναι τυχαίο που της δόθηκε το παρατσούκλι «ο τρόμος της Νότιας Κίνας».

Επίσης, η Τσινκ Σι έκανε συμφωνίες με εμπόρους και παραθαλάσσιες πόλεις, τις οποίες υποχρέωνε να πληρώνουν φόρο υποτέλειας για να βρίσκονται υπό την προστασία των πειρατών.

Η γυναίκα πειρατής κυβέρνησε έξι τεράστιες ναυτικές μοίρες των 500 πλοίων με 25 κανόνια σε κάθε πλευρά.

Με τον καιρό, οι Κινέζοι άρχοντες έστειλαν τον μανδαρίνο ναύαρχο Κβο Λανγκ Λιν για να καταστρέψει τον πειρατικό στόλο της Τσινγκ Σι. Η μάχη συνεχίστηκε από την αυγή μέχρι το σούρουπο. Ο στόλος του Κβο Λανγκ Λιν καταστράφηκε και ο ίδιος αυτοκτόνησε, σύμφωνα με την αρχαία συνήθεια. Η κινέζικη κυβέρνηση έκανε συχνά επιθέσεις κατά των πειρατών.

Τον Σεπτέμβριο του 1809, μερικοί Άγγλοι ναύτες επέστρεφαν με μία βάρκα στο πλοίο τους. Ξαφνικά περικυκλώθηκαν από τους πειρατές της Τσινγκ Σι. Ανάμεσα στους αιχμαλώτους ήταν και ο Ριχάρδος Γκλάσπουλ. Ο Γκλάσπουλ οδηγήθηκε μπροστά στην Τσινγκ Σι. Κάποτε ο Γκλάσπουλ και οι Βρετανοί ναύτες υποχρεώθηκαν να υπηρετήσουν τα κανόνια της Τσινγκ Σι. Τρεις μήνες αργότερα, ένα βρετανικό πλοίο συναντήθηκε με τη ναυαρχίδα της Τσινγκ Σι. Ο Γκλάσπουλ και οι ναύτες ανταλλάχτηκαν με χρυσαφικά και χρήματα.

Η Τσινγκ Σι είχε επιφέρει μεγάλες καταστροφές στον κινεζικό αυτοκρατορικό ναυτικό στόλο. Έτσι, κάποια στιγμή ο αυτοκράτορας προσέφερε γενική αμνηστία σε όλους τους πειρατές που θα εγκατέλειπαν την πειρατεία, ενώ τους επέτρεπε να κρατήσουν τη λεία τους. Η Τσινγκ Σι δέχτηκε την προσφορά του αυτοκράτορα, παντρεύτηκε τον Πόου και έζησαν σ’ ένα παλάτι, με τον Πόου μάλιστα να παίρνει τον βαθμό του υπολοχαγού.

Το 1822, μετά τον θάνατο του Πόου, στην ηλικία των 39 χρονών, η Τσινγκ Σι, μετακόμισε με την οικογένειά της στο Μακάο και εκεί άνοιξε έναν χώρο με τυχερά παιχνίδια και έναν οίκο ανοχής, τα οποία διηύθυνε μέχρι τον θάνατό της, το 1844, σε ηλικία 69 ετών, ενώ επίσης, ασχολήθηκε με το εμπόριο αλατιού. Σύμφωνα με τη wikipedia, η Σι απέκτησε τρεις γιους και μία κόρη.

www.iefimerida.gr

Η αποστομωτική απάντηση αστροναύτη για τον κορωνοϊό

Η αποστομωτική απάντηση αστροναύτη του Apollo 11 όταν τον ρώτησαν πώς θα προφυλαχθεί από τον κορωνοϊό. Η ιδέα της απομόνωσης εν όψει της πανδημίας του κορωνοϊού δυσκολεύει εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο. Σίγουρα όμως μοιάζει πιο εύκολη στο μυαλό ενός αστροναύτη.

Παρότι οι περισσότεροι από τους πολίτες των 146 κρατών που αντιμετωπίζουν την πανδημία συμμορφώνονται, υπάρχουν και εκείνοι που αδυνατούν να περιοριστούν. Δυσκολεύονται πολύ να εφαρμόσουν την πολυπόθητη κοινωνική αποστασιοποίηση, για την οποία μιλούν Αρχές και ειδικοί.

Apollo 11 astronaut Buzz Aldrin greets employees and their families as he arrives at the Kennedy Space Center for a visit in recognition of the Apollo 11 anniversary, Saturday, July 20, 2019, in Cape Canaveral, Fla. (AP Photo/John Raoux)

Ο δημοσιογράφος και συντάκτης «διαστημικού ρεπορτάζ» Έρικ Μέρτζερ, επιστράτευσε όμως τον κατάλληλο άνθρωπο για να πείσει και τον πιο καχύποπτο για την ανάγκη της απομόνωσης, αλλά και πως τίποτα δεν είναι αδύνατο: Έναν αστροναύτη, τον Ολντριν της πρώτης διαστημικής αποστολής στο φεγγάρι και… η συμβουλή του για τον κορωνοϊό «Μπαζ, τι κάνεις για να προστατευτείς από τον κορωνοϊό;» ρώτησε ο δημοσιογράφος τον θρυλικό αστροναύτη της NASA. «Κάθομαι στα αυγά μου και κλειδώνω την πόρτα», απάντησε εκείνος χωρίς δισταγμό.

Και ο Μπαζ Όλντριν γνωρίζει πολύ καλά, τόσο από καραντίνα, όσο όμως και από απομόνωση. Για όσους δεν γνωρίζουν τον κύριο αυτό, αποτελεί μέλος της πρώτης τριάδας ανθρώπων που πήγαν στο φεγγάρι, πριν από 50 ολόκληρα χρόνια.

Η αλήθεια είναι πως εκείνος που πέρασε στην ιστορία και το όνομά του γράφτηκε με χρυσά γράμματα στην διαστημική ιστορία ήταν ο Νιλ Άρμστρονγκ. Ωστόσο, ο αρχηγός της αμερικανικής αποστολής του Apollo 11 δεν πήγε μόνος στο φεγγάρι, στις 20 Ιουλίου του 1969.

Πριν από μισόν αιώνα, τρεις άντρες οι αστροναύτες Νιλ Aρμστρονγκ, Μπαζ Όλντριν και Μάικλ Κόλινς μπήκαν σε έναν θαλαμίσκο, στην κορυφή ενός ύψους 122 μέτρων πυραύλου, για να διανύσουν μέσα στο κενό 384.472,282 χιλιόμετρα, να φτάσουν σε έναν χέρσο και χωρίς ατμόσφαιρα βράχο, τη Σελήνη, και να γυρίσουν πίσω στη Γη.

Η καραντίνα των αστροναυτών που γύρισαν από το φεγγάρι

Κι αν ακούγοντας καραντίνα και απομόνωση παρέα με τις λέξεις NASA και διάστημα, πιστεύετε πως μιλάμε για τις μέρες των αστροναυτών εκεί έξω, η αλήθεια είναι πως οι πρώτοι άνθρωποι στο φεγγάρι απομονώθηκαν μετά, αφού επέστρεψαν στη γη.

Όταν το πλήρωμα του Apollo 11 επέστρεψε στη γη, επιβιβάστηκε σε μια σιδερένια αμπούλα απομόνωσης, αποκλεισμένη από τον έξω κόσμο και την οποία μετέφερε το αμερικανικό αεροπλανοφόρο USS Hornet. Οι ειδικοί της NASA δεν γνώριζαν τότε ακόμη πως στην επιφάνεια της Σελήνης δεν υπήρχε ούτε ίχνος ζωής και είχαν σχεδιάσει πρόγραμμα καραντίνας για τους αστροναύτες, προκειμένου να διασφαλίσουν πως εκείνοι δεν θα αποτελέσουν φορείς εξωγήινων μικροβίων.

President Richard Nixon looks at the Apollo 11 astronauts in the isolation unit aboard the USS Hornet after splashdown and recovery, July 24, 1969. The astronauts, left to right, are: Neil Armstrong, Michael Collins and Edwin “Buzz” Aldrin. (AP Photo)

Αποτελεί άλλωστε μέρος της λαμπρής ιστορίας του διαστήματος, η φωτογραφία των τριών αστροναυτών μέσα στην αμπούλα απομόνωσης, να χαιρετούν τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ, Ρίτσαρντ Νίξον.

21 ημέρες απομόνωσης για έναν αστροναύτη

Στη συνέχεια ένα αεροπλάνο τύπου C-141 μετέφερε τους αστροναύτες στο Χιούστον των ΗΠΑ όπου παρέμειναν αποκλεισμένοι για τρεις περίπου εβδομάδες σε ένα «ασφαλισμένο» κτίριο, γνωστό και ως Εργαστήριο Υποδοχής από τη Σελήνη.

Τι έκανε όμως ο παλαίμαχος αστροναύτης επί 21 ημέρες; «Λοιπόν, εγώ και ο Μάικ Κόλινς γυμναζόμασταν και τρέχαμε λίγο στον διάδρομο. Παρατηρούσαμε επίσης μια ρωγμή στο έδαφος, από όπου περνούσαν μυρμήγκια» αναφέρει ο Όλντριν σήμερα, δίνοντας «ιδέες» σε εκατομμύρια ανθρώπων που αναγκάζονται να μείνουν (σχεδόν) αποκλεισμένοι σπίτι.

Επιπλέον, ο Όλντριν αναφέρει πως αρκετό χρόνο αφιέρωσε όσο βρισκόταν σε καραντίνα, προκειμένου να συμπληρώσει τα απαραίτητα έγγραφα για να πληρωθεί για την αποστολή του. Έλαβε, όπως λέει σήμερα, 33,31 δολάρια (σύμφωνα με την Daily Mail αυτό ισοδυναμεί με 200 δολάρια σήμερα) για το… ταξιδάκι του στο φεγγάρι.

Ενα μικρό βήμα για τον Νιλ Αρμστρονγκ… Η αποστολή στη Σελήνη
Το ημερολόγιο δείχνει 20 Ιουλίου του 1969 και το ρολόι 9:56 ακριβώς (ώρα ΗΠΑ), όταν μια μικρή σκάλα κατεβαίνει από την σεληνάκατο «Αετός» και αγγίζει την επιφάνεια του φεγγαριού. Από αυτήν κατεβαίνει ο Νιλ Άρμστρονγκ, ο επικεφαλής της αποστολής «Απόλλων 11» και γίνεται έτσι ο πρώτος άνθρωπος που πατάει το πόδι του στη Σελήνη.

Λίγη ώρα πριν, η σεληνάκατος έχει αποκολληθεί από το διαστημόπλοιο «Κολούμπια» που απογειώθηκε 4 μέρες νωρίτερα από τη βάση του Ακρωτηρίου Κανάβεραλ στις 16 Ιουλίου, ώστε να λάβει τροχιά και να προσσεληνωθεί στην «Θάλασσα της Ηρεμίας».

www.iefimerida.gr

1 2 3 5