Υψηλή αισθητική, φινέτσα: Όταν το αεροδρόμιο του Ελληνικού όριζε το δικό μας παράθυρο στον κόσμο

Υψηλή αισθητική, φινέτσα: Όταν το αεροδρόμιο του Ελληνικού όριζε το δικό μας παράθυρο στον κόσμο…

Οι αναμνήσεις πολλές από το διεθνές αεροδρόμιο της Αθήνας για πάνω από 60 χρόνια.

To Διεθνές Αεροδρόμιο Ελληνικού ή απλά Ελληνικό (επισήμως Κρατικός Αερολιμένας Αθηνών) ήταν το διεθνές αεροδρόμιο της Αθήνας για πάνω από 60 χρόνια, μέχρι το Μάρτιο του 2001, οπότε και έκλεισε και αντικαταστάθηκε από τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών. Ο κωδικός του κατά την IATA ήταν ATH, που τώρα χρησιμοποιείται από το Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, ενώ ο κωδικός του κατά τον ICAO ήταν LGAT (ο οποίος δεν μεταφέρθηκε στο Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος).

Το πολιτικό αεροδρόμιο είχε δύο τερματικούς σταθμούς (terminal), ο δυτικός για την Ολυμπιακή Αεροπορία και ο ανατολικός για τις διεθνείς πτήσεις. Ένας επιπλέον τερματικός σταθμός ήταν αυτός της Αμερικανικής Βάσης του Ελληνικού. Βρισκόταν στην περιοχή του Ελληνικού. Στα δυτικά του αεροδρομίου υπάρχουν παραλίες, στα νότια ο όμιλος γκολφ Γλυφάδας και κατοικίες.

Λογική, καθαρότητα, κομψότητα. Το ανατολικό αεροδρόμιο του Ελληνικού ρημάζει από την εγκατάλειψη αλλά οι λεπτές γραμμές του παραμένουν ελκυστικές! Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1962 και τελείωσε το 1969. Μελέτη του Αμερικανοφινλανδού Έερο Σάαρινεν που δεν πρόλαβε να το δει τελειωμένο (απεβίωσε το 1961).
Ολυμπιακή αεροπορία Μελίνα Μερκούρη!!!! το παλιό είναι αλλιώς!!!!
Ελληνικό μία άλλη εποχή!!!!!

Το αεροδρόμιο άρχισε να κατασκευάζεται το 1938 στη περιοχή Χασάνι από τον αρχιτέκτονα πολιτικό μηχανικό Νικόλαο Σαλβαρλή, με διάδρομο προσγειώσεως 1.800 μέτρων μετά από απαλλοτρίωση τμημάτων των τότε κοινοτήτων Κομνηνών και Ελληνικού. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος όμως δεν επέτρεψε την ολοκλήρωσή του γιατί δεν δέχτηκε ο αρχιτέκτονας να συνεργαστεί με τους Γερμανούς. Κατά την περίοδο της Γερμανο Ιταλικής κατοχής, οι Γερμανοί επέσπευσαν την επέκτασή του για δικούς τους σκοπούς. Αντίθετα, η συμμαχική αεροπορία επεδίωξε να παρεμποδίσει την ολοκλήρωσή του με συνέπεια σειρά επιδρομών, κυρίως νυκτερινών βομβαρδισμών προς αποφυγή θυμάτων εκ των εργαζομένων εκεί Ελλήνων. Από τους βομβαρδισμούς προκλήθηκαν πολλές ζημιές και στους παρακείμενους οικισμούς. Κατά την αποχώρησή τους όμως οι Γερμανοί κατέστρεψαν τους διαδρόμους του.

Από το 1945 έως το 1993, η Ελληνική Κυβέρνηση επέτρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής να το χρησιμοποιούν. Γνωστό και ως Αεροδρόμιο Χασάνι από το 1945, χρησιμοποιήθηκε από την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία ως βάση των επιχειρήσεων της Μονάδας Αερομεταφορών μεταξύ Ρώμης και Μέσης Ανατολής.

Ελληνικό !!!! Μία άλλη εποχή!!! το παλιό είναι αλλιώς!!!!

Στη συνέχεια και για όσο ακόμα βρίσκονταν γερμανικές φρουρές σε ελληνικά νησιά, από εκεί εφορμούσαν ελληνικά και συμμαχικά αεροσκάφη με στόχο τις φρουρές αυτές (οι αεροδιάδρομοι επιδιορθώθηκαν).

Μετά τη λήξη του πολέμου και την επανένωση των Δωδεκανήσων, μεταφέρθηκε στο Ελληνικό το μεγάλο υπόστεγο αεροσκαφών των Ιταλών από τη Λέρο και αποτέλεσε το βασικό υπόστεγο επισκευών του αεροδρομίου.

Το 1950, το αεροδρόμιο απέκτησε και δεύτερο διάδρομο μήκους 2.250 μέτρων, ενώ ο πρώτος αυξήθηκε στα 2.250 μέτρα. Το 1958 ο κύριος διάδρομος αυξήθηκε πάλι, με μήκος τα 3.000 μέτρα. Στις 30 Μαΐου του 1962, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έθεσε τον θεμέλιο λίθο του Ανατολικού αεροδρομίου Ελληνικού που έχει σχεδιαστεί από τον διάσημο Αμερικανοφινλανδό αρχιτέκτονα Έερο Σάαρινεν. Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν το 1969. Τη δεκαετία του 1970 ο κυρίως διάδρομος επιμηκύνθηκε στα 3.500 μέτρα, ενώ το 1976 η Ελληνική Κυβέρνηση ανέθεσε σε Κοινοπραξία της Aeroports de Paris και του Αεροδρομίου της Φρανκφούρτης την επιλογή της κατάλληλης τοποθεσίας για τη μεταφορά του αεροδρομίου. Η τοποθεσία που επιλέχθηκε τελικά ήταν τα Σπάτα, αλλά η κατασκευή αναβλήθηκε. Τη δεκαετία του 1990 το αεροδρόμιο εξυπηρετούσε από 10 έως 12 εκατομμύρια επιβάτες το χρόνο.

Ελληνικό μία άλλη εποχή!!!!!

Το 1986 ο σκηνοθέτης Μέναχεμ Γκολάν χρησιμοποίησε τον εξωτερικό χώρο του αεροδρομίου, για να αναπαραστήσει έναν Λιβανέζο τρομοκράτη να βγαίνει από ένα ταξί, στην ταινία του, The Delta Force. Το τελευταίο αεροσκάφος που αναχώρησε από το αεροδρόμιο ήταν ένα Boeing 737 των Ολυμπιακών Αερογραμμών με προορισμό τη Θεσσαλονίκη.

Έπειτα από τον τερματισμό λειτουργίας του το 2001, το Αεροδρόμιο του Ελληνικού παραμένει κλειστό καθώς ο Νέος Διεθνής Αερολιμένας Ελευθέριος Βενιζέλος αποτελεί πλέον το κεντρικό αεροδρόμιο των Αθηνών.

Τον Απρίλιο του 2011 άνοιξε το Μουσείο των Ολυμπιακών Αερογραμμών στον δυτικό τερματικό σταθμό, που περιελάμβανε τρία αεροσκάφη, που βρίσκονταν σταθμευμένα εκεί από το κλείσιμο του αεροδρομίου.

Ελληνικό 1985!!!!!!

Μετά το κλείσιμό του, στο αεροδρόμιο, λόγω των Ολυμπιακών αγώνων του 2004 κατασκευάστηκαν δύο γήπεδα μπέηζμπολ χωρητικότητας 8.700 και 4.000 θέσεων το καθένα, ένα Κέντρο Κάνοε Καγιάκ Σλάλομ, ένα κλειστό γήπεδο 14.100 θέσεων και μία αίθουσα Ξιφασκίας 5.000 θέσεων. Επίσης εκεί κατασκευάστηκε αμαξοστάσιo του τραμ της Αθήνας και του ΟΑΣΑ (ΕΘΕΛ). Επίσης, σε χώρους του πρώην αεροδρομίου στεγάζεται και η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία καθώς τα Κέντρα Ελέγχου Εναέριας Κυκλοφορίας, Περιοχής Αθηνών και Μακεδονίας της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας.

Δείτε το VIDEO

Οι φωτογραφίες και το video είναι από το προφίλ του facebbok facebook.com/Einealios

www.womantoc.gr

Εμπόριο μέσα στον χρόνο: Η κοινωνική ραχοκοκαλιά της Ελλάδας!

Τη διάπλαση της τάξης των εμπόρων, των βιοτεχνών και των επαγγελματιών, των λεγόμενων «παραγωγικών τάξεων», και τον μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας παρουσιάζει το πολυσέλιδο και πλούσια εικονογραφημένο επετειακό λεύκωμα «100 χρόνια ΓΣΕΒΕΕ», μια έκδοση του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας, που υπογράφει ο ερευνητής Νίκος Ποταμιάνος.

Ενας τρόπος να δει κανείς την πορεία της Ελλάδας στον εικοστό αιώνα είναι και μέσα από την ανατομία των κοινωνικών ανακατατάξεων. Ξεφυλλίζω την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, πολυσέλιδη και πλούσια εικονογραφημένη έκδοση για τα 100 χρόνια από την ίδρυση (1919) της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας, ένα λεύκωμα με εμπεριστατωμένα κείμενα και έρευνα του Νίκου Ποταμιάνου, που, συστηματικά μελετάει την οικονομική και κοινωνική ιστορία.

Τα «100 χρόνια ΓΣΕΒΕΕ» είναι ένα εκδοτικό εγχείρημα του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων ΓΣΕΒΕΕ που εμπλουτίζει τον αναγνώστη με γνώσεις και εικόνες. Θα έλεγα, όμως, ότι επί της ουσίας οργανώνει το βλέμμα μας πάνω στην αθόρυβη επανάσταση. Και αυτή είναι η γέννηση της μικροαστικής τάξης, η ωρίμανση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, η απόσταση από το πατροπαράδοτο μοντέλο αστών και αγροτών.


Πλανόδιος οπωροπώλης με γάιδαρο στην οδό Σταδίου, τη δεκαετία του 1930. Η απλή ζωή των συνοικιών ήταν ενίοτε ορατή και στο κέντρο της πόλης (φωτ. ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ/ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ).

Η αθόρυβη επανάσταση του μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας μεταφράζεται στη διάπλαση της ανατομίας της με τη δημιουργία της ραχοκοκαλιάς της. Οι βιοτέχνες, οι επαγγελματίες, οι έμποροι, όσοι γύριζαν τα γρανάζια της οικονομίας και στήριζαν την κοινωνία με τους βασικούς αρμούς της, οργανώθηκαν με τα σωματεία και τις συντεχνίες τους στη μεγάλη Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Ελλάδας ήδη από το 1919. «Η ΓΣΕΒΕΕ πολύ γρήγορα θα εξαπλωθεί, εντάσσοντας στις τάξεις της ομοσπονδίες, σωματεία, συνδέσμους, συντεχνίες, αδελφότητες επαγγελματιών και βιοτεχνών από όλη την Ελλάδα, φτάνοντας από τα 200 μέλη το 1921 στα 550 το 1925». Ηταν και αυτό μια στροφή προς την ωριμότητα της ελληνικής κοινωνίας και ο βηματισμός της σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα.

Οι μικροεπαγγελματίες και οι βιοτέχνες αντανακλούν την πορεία της μικρής κλίμακας, αρχικά, επιχειρηματικότητας, του ιδιαίτερου εκείνου είδους που γεννήθηκε μέσα στο μικροκλίμα της ελληνικής κοινωνίας και που εκπροσώπησε ένα συγκεκριμένο οικονομικό μοντέλο και εργασιακό ήθος. Για πολλές δεκαετίες, ώς τα πρόσφατα χρόνια, οι επαγγελματοβιοτέχνες και οι έμποροι ήταν οι στυλοβάτες της κοινωνίας, αιμοδοτούσαν μια τεράστια οικονομική αλυσίδα, ήταν έκφραση ενός κοινωνικού μοντέλου, μιας οικογενειακής ιεραρχίας, μιας μικροαστικής ατμόσφαιρας. Στην Ελλάδα, με τη βιομηχανία να οργανώνεται σε μεγάλες μονάδες μετά το 1930, η βιοτεχνία ήταν έκφραση ενός διαρκώς εξελισσόμενου αστισμού που μαζί με τις δεκάδες ειδικότητες επαγγελμάτων ανταποκρινόταν στην ολοένα και πιο επεξεργασμένη οργάνωση της ελληνικής κοινωνίας.


Το μοδιστράδικο της Τασούλας Μελεσσίδου στην Καλαμαριά (συνοικισμός Κουρί), 1937 (φωτ. Ι.Α.Π.Ε., ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΖΩΗΣ ΛΙΩΛΙΟΥ)

Αυτός ο διαρκής μετασχηματισμός μέσα στο σώμα του εικοστού αιώνα, γεννήθηκε ως κοινωνικό μοντέλο στα τέλη του 19ου αιώνα, ιδίως μετά το 1875 και την επιτάχυνση του εξαστισμού της χώρας, Οι μεταβολές αυτές εντάθηκαν με την εδαφική εξάπλωση μετά το 1913. Οι νέες συνθήκες, με τα πολλά εργατικά χέρια και τις νέες αγορές, δοκιμάστηκαν και πάλι μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, που, στην ουσία έθεσε τα θεμέλια για την ευρεία μικροαστική οργάνωση της ελληνικής κοινωνίας, την απόκτηση νέων δεξιοτήτων, τη δημιουργία νέας ζήτησης και νέων προϊόντων σε περίοδο επιταχυνόμενου εκσυγχρονισμού σε διάφορες φάσεις από το 1930 ώς τις μεταπολεμικές δεκαετίες.

Ολος αυτός ο κόσμος, πολυσύνθετος και κινητικός, είχε αιτήματα, ανάγκες, διεκδικήσεις, υποχρεώσεις και δικαιώματα. Μέσα από τον χώρο της βιοτεχνίας και του μικροεμπορίου αναδύθηκαν επίσης και πολλές γυναίκες στον εργασιακό στίβο, πριν καν η γυναίκα αποκτήσει δικαίωμα ψήφου στην Ελλάδα. Νέα επαγγέλματα, σωματεία και ομοσπονδίες εντάσσονται διαρκώς στους κόλπους της ΓΣΕΒΕΕ, κάποια παλαιότερα εξαφανίζονται, άλλα συνεχίζουν, υπάρχουν παράλληλες ιστορίες (με έμφαση σε επαγγελματικές ιδιαιτερότητες ή γεωγραφικούς προσδιορισμούς) που μπλέκονται όλες μαζί σε ένα γενικό κύμα μεταβολών. «Η Ομοσπονδία της Καλαμάτας, π.χ., αντιπροσώπευε το 1937 σωματεία επαγγελμάτων που αργότερα εξασθένησαν ή και εξαφανίστηκαν (αμαξάδες, κατασκευαστές κάρων, πετάλων, σελών, κ.ά.). Αυτό δεν την εμπόδισε όμως να συνεχίσει την πορεία της στον χρόνο, με την εισαγωγή νέων σωματείων, επιβιώνοντας έως σήμερα».

Η διάχυση των μικροεπαγγελματιών στην ελληνική κοινωνία αντανακλάται και στον τρόπο οργάνωσης της αστικής συνοικίας σε όλες τις πόλεις, μικρές και μεγάλες. Οι ανάγκες της γειτονιάς εξυπηρετούνται, στο πρώτο στάδιο εξαστισμού, από το μικροεμπόριο των λιανικών καταστημάτων που συμβάλλουν και στην κοινωνική συνοχή.

Από την παλαιότερη όψη της συνοικίας με τα μονώροφα και τα διώροφα ώς την ανοικοδόμηση με πολυκατοικίες, η κοινωνική οργάνωση στηρίχθηκε επί δεκαετίες στην άμεση πρόσβαση σε αγαθά και υπηρεσίες, από το μπακάλικο ώς τη μοδίστρα και από το ψιλικατζίδικο ώς τις ειδικότητες επισκευών και συντήρησης.


Ξυλουργείο στον Πειραιά, αρχές 20ού αιώνα (φωτ. ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ). 

Η ίδια η Αθήνα είχε (και έχει) ένα γαλαξία συνοικιών με τοπική ιεράρχηση και οργάνωση που συνέκλιναν όλες στο υπερτοπικό εμπορικό κέντρο της πρωτεύουσας που έδινε στην πόλη και την ιδιαίτερη φυσιογνωμία της. Είναι αδύνατον να κατανοήσει κανείς την αστική εξέλιξη χωρίς τις βιοτεχνίες, τους επαγγελματίες και το εμπόριο, τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας για πολλές δεκαετίες. Γενιές που έφτιαξαν το κομπόδεμα της χώρας.

Από τα παντοπωλεία στα σούπερ μάρκετ, μια πορεία διαρκούς αλλαγής

Αυτό που μάθαμε να αποκαλούμε «παραγωγικές τάξεις», ο μεγάλος ενδιάμεσος χώρος ανάμεσα στους βιομήχανους και τους εργάτες, μια σημαντική, δηλαδή ζωτική οικονομική ενδοχώρα της ελληνικής κοινωνίας, εκπροσωπεί διαχρονικά δεκάδες επαγγέλματα και ειδικότητες. Η παρουσίαση αυτού του ιδιαίτερα κινητικού κόσμου στις σελίδες του λευκώματος «100 χρόνια ΓΣΕΒΕΕ, 1919-2019» είναι και ένας τρόπος να αποτιμήσει κανείς την πρόοδο της ελληνικής κοινωνίας αλλά και την οργάνωσή της. Και κυρίως να μπορέσει να δει κανείς την προοπτική.


Περιπλανώμενος έμπορος με ψιλικά και «νεωτερισμούς». Φωτογραφία του Περικλή Παπαχατζιδάκη (φωτ. ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ/ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ). 

Οπως λέει ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ, Γιώργος Καββαθάς, «η επέτειος των εκατό χρόνων της ΓΣΕΒΕΕ δεν αποτελεί μόνο μια ευκαιρία ανασκόπησης της Ιστορίας. Η σκέψη μας δεν έχει να κάνει μόνο με το παρελθόν. Αλλωστε το παρελθόν είναι με πολλούς τρόπους μέσα μας, στο “εδώ και τώρα”, στο παρόν. Οπως ακριβώς είναι συστατικό του μέλλοντός μας. Δεν θελήσαμε ποτέ η μελέτη της ιστορίας των μικρών επιχειρήσεων των επαγγελματοβιοτεχνικών επαγγελμάτων και κυρίως της ίδιας της ΓΣΕΒΕΕ να υποβιβαστεί σε μια γλυκερή επίδειξη νοσταλγίας. Πίσω από όλα βρισκόταν πάντα η πρόθεση να πιάσουμε το νήμα που μας φέρνει στο σήμερα ώστε να μπορέσουμε να εκπληρώσουμε “αυτό για το οποίο προοριζόμαστε”: να εκπροσωπήσουμε αποτελεσματικά, τεκμηριωμένα και δυναμικά τα συμφέροντα και τις ανάγκες των μικρών επιχειρήσεων της μεταποίησης, των υπηρεσιών και του εμπορίου».

Ο συγγραφέας του τόμου, Νίκος Ποταμιάνος, οργάνωσε ένα αχανές υλικό σε μία πλούσια και ενδιαφέρουσα αφήγηση. Ο απλός αναγνώστης κατανοεί τα στάδια της επιχειρηματικότητας και της βιοτεχνίας, τις συσπειρώσεις, τις μεταβολές που ήταν διαρκείς και συχνά σημαντικές. Το βιβλίο, αποτέλεσμα συνεργασίας του συγγραφέα με το προσωπικό του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕΕ αλλά και με σειρά επιστημονικών στελεχών, εμπλουτίζει σημαντικά τη σχετική βιβλιογραφία. Σχεδιαστικά τιμήθηκε με έπαινο στα βραβεία ΕΒΓΕ 2020. Τον σχεδιασμό έκανε ο Χρήστος Τσολερίδης, ενώ σημαντική ήταν η συμβολή στην έκδοση των Αναστασίας Αυλωνίτου, Τζουλιάνας Κοντίνη, Παρασκευά Λιντζέρη και Γιάννη Μισεντζή.

Για τον αναγνώστη με γενικά ενδιαφέροντα, έχει γοητεία η ιστόρηση της ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας και η ανάδυση του τριτογενούς τομέα (όπως και του τουρισμού) στο δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα σε συνάρτηση με τους επαγγελματοβιοτέχνες και τη μικρή επιχειρηματικότητα. «Μικρομάγαζα πλάι σε πολυκαταστήματα και εισαγωγείς, ταξιτζήδες πλάι σε εφοπλιστικές επιχειρήσεις, ενοικιαζόμενα δωμάτια πλάι σε μεγάλα ξενοδοχεία, ΕΛΔΕ πλάι σε τράπεζες». Οπως σημειώνει ο Νίκος Ποταμιάνος, «η αύξηση της κατανάλωσης που συνεπάγεται ο τουρισμός δημιούργησε εύφορο έδαφος για την ανάπτυξη πολλών χιλιάδων μικρομεσαίων οικογενειακών επιχειρήσεων, αναπαράγοντας και εδώ το μοντέλο περιορισμένης συγκέντρωσης των παραγωγικών μονάδων που κυριαρχούσε στη γεωργία και στη βιομηχανία».

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ www.kathimerini.gr

Γέφυρες με όνομα και ιστορία. Οι διάσημες Μπέλεϋ και που τις συναντάμε στην Ελλάδα!

Μπορεί να κατασκευάστηκε πολύ νωρίτερα αλλά η παλιά αμαξιτή τρίτοξη γέφυρα στο Μπουραζάνι της Ηπείρου συνδέθηκε στενά με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι μόνο για έναν λόγο. Ξημέρωνε η 28η Οκτωβρίου του 1940, όταν ο ελληνικός στρατός προσπάθησε να την ανατινάξει, για να εμποδίσει την είσοδο των Ιταλών στη χώρα, όμως λόγω αφλογιστίας των εκρηκτικών, η πολυπόθητη έκρηξη δεν έγινε και ο στρατός τελικά απώθησε τους εισβολείς πίσω στην Αλβανία. Στις 8 Οκτωβρίου του 1944, οι Γερμανοί, οπισθοχωρώντας, ανατίναξαν την ίδια γέφυρα, με το ελληνικό κράτος να επισκευάζει αργότερα το κεντρικό τόξο της. Η χαριστική βολή ήρθε το 1947 κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, λίγες μέρες πριν από τη μάχη της Κόνιτσας, όταν η γέφυρα ανατινάχτηκε από τους αντάρτες. Στη θέση της εγκαταστάθηκε το 1948 μία από τις πρώτες αν όχι η πρώτη στην Ελλάδα μεταλλικές γέφυρες τύπου Μπέλεϋ, που έκαναν διάσημο το όνομα του κατασκευαστή τους κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

ΙσθμόςτηςΚορίνθου

Την ιστορία της γέφυρας διηγείται στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Γιώργος Τάσσος, υπεύθυνος ξενοδοχειακής μονάδας που λειτουργεί και ως περιβαλλοντικό πάρκο και μουσείο φυσικής ιστορίας στο Μπουραζάνι. Όπως λέει, όταν κατασκευάστηκε η νέα πια γέφυρα στο Μπουραζάνι πριν από δέκα και πλέον χρόνια, σε μικρή απόσταση από την μεταλλική γέφυρα, η οικογένειά του παραχώρησε στον μελετητή μηχανικό, φωτογραφικό υλικό από την παλιά αμαξιτή τρίτοξη γέφυρα ώστε να γίνει η καινούρια πανομοιότυπη της παλιάς, επενδεδυμένη με πέτρες, με πέτρινα στηθαία και με λιθόστρωτα κράσπεδα. Όσο για την παλιά μεταλλική γέφυρα Μπέλεϋ, η οικογένεια αντέδρασε στα σχέδια να διαλυθεί και να μεταφερθεί αλλού ή να πουληθεί για παλιοσίδερα. Έπειτα από επαφές με τη Μητρόπολη και τον στρατό, δόθηκε τελικά η εντολή να παραμείνει η Μπέλεϋ στο Μπουραζάνι, δίπλα στη νέα πέτρινη γέφυρα, σαν ιστορικό κειμήλιο, λειτουργώντας ως πεζογέφυρα.

ΠετρωτοΚαρδίτσας1972

Από ένα χόμπι στις πολεμικές επιχειρήσεις

Προϊόν, άλλωστε, του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η γέφυρα Μπέλεϋ, φέρει το όνομα του δημιουργού της, του μηχανικού Ντόναλντ Μπέλεϋ (Donald Bailey). Ο ίδιος, κάνοντας το χόμπι του πραγματικότητα και ξεκινώντας να φτιάχνει μοντέλα γεφυρών, κατάφερε να δημιουργήσει μια αρθρωτή συναρμολογούμενη γέφυρα, που στηνόταν γρήγορα, είχε υψηλή αντοχή για να τη διαβαίνουν τανκς και έγινε πολύ δημοφιλής στον βρετανικό και τον αμερικανικό στρατό. Ντοκιμαντέρ της εποχής απεικονίζουν τον ίδιο τον Ουίνστον Τσώρτσιλ, ηγέτη της Μεγάλης Βρετανίας ως το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, να περπατάει σε γερμανικό έδαφος πάνω από μια γέφυρα Μπέλεϋ. Είναι, επίσης, χαρακτηριστικό ότι ο διοικητής των βρετανικών δυνάμεων, στρατάρχης Μοντγκόμερι είχε πει: «χωρίς τη γέφυρα Μπέλεϋ, δεν θα είχαμε κερδίσει τον πόλεμο».

Ένα μεγάλο σιδερένιο Lego

Με ένα μεγάλο παζλ, τύπου Lego, παρομοιάζει τη γέφυρα Μπέλεϋ ο υποδιευθυντής της Διεύθυνσης Μηχανικού του Γενικού Επιτελείου Στρατού, συνταγματάρχης Μηχανικού Δημήτριος Κουρκουλάκος. «Τα κομμάτια είναι έτοιμα και στήνονται. Φανταστείτε ένα σιδερένιο Lego, αυτή είναι η Μπέλεϋ», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

ΑγιοΌρος20161 F

Τονίζει, παράλληλα, ότι «το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της γεφύρωσης είναι ότι κατασκευάζεται στη μία πλευρά ενός ποταμού ένας πρόβολος, εκείνο δηλαδή το τμήμα που προηγείται της γέφυρας. Μόλις αυτό γίνει, με τέτοιο τρόπο ώστε η κατασκευή να μην βυθίζεται στο άνοιγμα, αυτή ωθείται προς την απέναντι πλευρά και όταν πια φτάσει εκεί, αποσυναρμολογείται ο πρόβολος και η γέφυρα είναι έτοιμη.

Σχετικά με την ιστορική παρουσία των γεφυρών Μπέλεϋ στην Ελλάδα, ο κ. Κουρκουλάκος σημειώνει ότι οι πρώτες άρχισαν να στήνονται στα τέλη της δεκαετίας του ’40 στις περιοχές της Ηπείρου και της Δυτικής Μακεδονίας, όπου λόγω διαμόρφωσης του εδάφους και ύπαρξης μεγάλων ποταμών, οι ανάγκες ήταν μεγαλύτερες. Με αφορμή, επίσης, τον ρόλο τους στις πολεμικές επιχειρήσεις, υπενθυμίζει την ανατίναξη της σιδηροδρομικής και της οδικής γέφυρας στον ισθμό της Κορίνθου από τους Γερμανούς το 1944, όταν έριξαν ακόμη και σιδηροδρομικά βαγόνια στη διώρυγα για να τη φράξουν. Το 1947, η οδική γέφυρα ανακατασκευάστηκε από τη Σχολή Μηχανικού του Ελληνικού Στρατού με υλικό τύπου Μπέλεϋ.

ΕκπαίδευσηστηΣχολήΜηχανικούτο19494

Ενενήντα έξι γέφυρες Μπέλεϋ σήμερα σε όλη τη χώρα

Σήμερα, σε όλη την Ελλάδα, ενενήντα έξι γέφυρες Μπέλεϋ στέκονται στο ύψος τους, μάρτυρες ιστορικών γεγονότων της χώρας αλλά και της δυναμικής που έχει η κατασκευή αυτή στο χρόνο. Σύμφωνα με τον υποδιευθυντή της Διεύθυνσης Μηχανικού του Γενικού Επιτελείου Στρατού, το υλικό από το οποίο φτιάχνονται πλέον οι γέφυρες αυτές έχει εκσυγχρονιστεί και από τον βαρύ χάλυβα χρησιμοποιούνται πια νέες, ελαφρύτερες μορφές υλικού από αλουμίνιο, με ευκολότερες συνδέσεις και υποστήριξη από μηχανήματα που επιταχύνουν και διευκολύνουν την τοποθέτηση.

ΦΕΝΕΟΣ27 3 20193

«Τον Φεβρουάριο του 2019, μετά από σφοδρές πλημμύρες στην Κρήτη που είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή μιας γέφυρας στον Πλατανιά, καταφέραμε να μεταφέρουμε εκεί από το Λουτράκι στην Αθήνα τα υλικά για την κατασκευή μιας γέφυρας Μπέλεϋ με άνοιγμα τριάντα μέτρων. Η διαδικασία από τη μεταφορά ως τη λειτουργία της γέφυρας διήρκεσε μόλις τρεις μέρες», σχολιάζει και αναφέρει ότι πολλές ακόμη Μπέλεϋ τοποθετήθηκαν από το στρατό σε περιοχές όπου είχαν σημειωθεί ζημιές λόγω έντονων καιρικών φαινομένων. Υπογραμμίζει, επιπλέον, τη χρησιμότητα της κατασκευής αυτής σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, όπου οι ανάγκες για την αποκατάσταση της κυκλοφορίας είναι άμεσες και επιτακτικές.

ΓεφυραBELLEYΠΗΝΕΙΟΣ2009 fff

Ελληνική πρωτοτυπία: προμήθεια υλικών για Μπέλεϋ μέσω ΕΣΠΑ

Σε αυτό το πλαίσιο, γνωστοποιεί την προμήθεια, μέσω ΕΣΠΑ, των υλικών που απαιτούνται για τη συναρμολόγηση δέκα γεφυρών Μπέλεϋ , σε συνεργασία με τις Περιφέρειες Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, Κεντρικής Μακεδονίας και Αττικής. Ο κ. Κουρκουλάκος κάνει λόγο για «ελληνική πρωτοτυπία» και αναφέρει ότι οι διαγωνιστικές διαδικασίες βρίσκονται σε εξέλιξη ενώ τα υλικά θα αποθηκευτούν ώστε να χρησιμοποιηθούν, όταν προκύψει ανάγκη.

ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΓΕΦΥΡΑΣΜΠΕΛΕΥΠΛΑΚΩΤΗΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ1983

Οι γέφυρες Μπέλεϋ, σαφές σημείο αναφοράς για ιστορικά γεγονότα και πολεμικές συγκρούσεις, «ξυπνούν» ακόμη σε πολλούς, αναμνήσεις από την ώρα που περίμεναν στη μία πλευρά της γέφυρας, για να περάσουν όλα τα αυτοκίνητα απέναντι, καθώς το πλάτος ήταν μικρό και δεν χωρούσαν δύο οχήματα δίπλα δίπλα. Στον ίδιο, άλλωστε, τόπο όπου γράφτηκε η ιστορία της γεφυροποιίας της Ηπείρου, πολλοί είναι εκείνοι που επισκέπτονται την Μπέλεϋ στο Μπουραζάνι για να κάνουν μία βόλτα, να κολυμπήσουν στον ποταμό Αώο, να ψαρέψουν και να ζήσουν την περιπέτεια μιας υπαίθριας δραστηριότητας σε ένα φυσικό τοπίο που κόβει την ανάσα.

Ελένη Αντωνίου www.ogdoo.gr

Ο θυελλώδης έρωτας της Ελίζαμπεθ Τέιλορ με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον που ενόχλησε το Βατικανό

ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑΝ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ: Ο θυελλώδης έρωτας της Ελίζαμπεθ Τέιλορ με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον που ενόχλησε το Βατικανό. Γεμάτος εκρήξεις, παθιασμένο σεξ και αλκοόλ.

Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ και ο Ρίτσαρντ Μπάρτον ήταν κάποτε το «χρυσό» ζευγάρι του Χόλιγουντ, αλλά ο γάμος τους δεν ήταν ο τέλειος όπως πολλοί θα πίστευαν. Αντίθετα, ήταν γεμάτος εντάσεις, άγριους τσακωμούς, σεξ και πολύ αλκοόλ.

Η γοητευτική ηθοποιός παντρεύτηκε 8 φορές, εκ των οποίων τις δύο με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον. Το ειδύλλιό της με τον Μπάρτον, αποτελεί ένα απ’ τα πιο πολυσυζητημένα στην ιστορία του Χόλιγουντ. Το πρώτο τους διαζύγιο ήταν πριν από 46 χρόνια, τον Ιούνιο του 1974, και ακολούθησε ένα δεύτερο το 1976.

Οι δυο τους γνωρίστηκαν στο σετ της επικής ταινίας «Κλεοπάτρα» και ξεκίνησαν μια παράνομη σχέση, δημιουργώντας φυσικά τεράστιο σκάνδαλο για την εποχή. Η Τέιλορ ήταν ακόμα παντρεμένη με τον τέταρτό της σύζυγο, Εντι Φίσερ, όταν άρχισε η παθιασμένη της σχέση με τον συμπρωταγωνιστή της, ο οποίος ήταν ακόμα παντρεμένος με τη σύζυγό του, Σύμπιλ Γουίλιαμς.

Εκείνη την εποχή, όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα στη λαμπερή σταρ, η οποία είχε γίνει η πρώτη γυναίκα στον κόσμο που είχε πάρει 1 εκατομμύρια δολάρια για να υποδυθεί τη διάσημη βασίλισσα της Αιγύπτου, Κλεοπάτρα, με τον Μπάρτον να παίζει τον Μάρκο Αντώνιο.

Το ειδύλλιό τους, λέγεται ότι ξεκίνησε στα γυρίσματα της ταινίας στην Ιταλία το 1962 όταν αυτή ήταν μόλις 26 ετών και ο γοητευτικός Ουαλός ηθοποιός, 36. Τα δημοσιεύματα του Τύπου εκείνη την εποχή είχαν πάρει «φωτιά» και όλοι περίμεναν πώς και πώς μία φωτογραφία τους. Κάτι που τελικά έγινε, όταν το ζευγάρι εθεάθη να απολαμβάνει ένα ρομαντικό ταξίδι με γιοτ.

Το ζευγάρι γνωρίστηκε στα γυρίσματα της ταινίας «Κλεοπάτρα»

Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Ellis Cashmore, η δημοσίευση της φωτογραφίας ήταν ένα «σημείο καμπής», ξεκινώντας μια νέα εποχή στην οποία έγινε δύσκολο για τους celebrities να κρατoύν την προσωπική τους ζωή μακριά από τα φώτα της διασημότητας.

Η παράνομη σχέση Τέιλορ -Μπάρτον εξόργισε μέχρι και το Βατικανό
Όλοι ασχολούνταν πια με αυτή την παράνομη ερωτική σχέση, η οποία έφτασε μέχρι και το Βατικανό, που οργισμένο, εξέδωσε ανακοίνωση καταδικάζοντας τον έρωτά τους ως «σαρκική αλητεία».

Μετά το τέλος των γυρισμάτων, και οι δύο, πήραν διαζύγια από τους συζύγους τους, για να παντρευτούν στον Καναδά το 1964, εννέα μόλις ημέρες μετά τον τερματισμό του γάμου της Ελίζαμπεθ Τέιλορ με τον Φίσερ.

Οι φρεσκοπαντρεμένοι Ρίτσαρντ Μπάρτον και Ελίζαμπεθ Τέιλορ (1964)

Στις αρχές, φαινόταν πως ο γάμος Τέιλορ Μπάρτον κυλούσε μέλι-γάλα. Ήταν το «τέλειο» ζευγάρι. Ζούσαν μια πολυτελή ζωή, γυρνώντας όλο τον κόσμο, με τον Μπάρτον να γεμίζει τη γυναίκα του με διαμάντια, γούνες και πανάκριβα ρούχα διάσημων σχεδιαστών μόδας.

Δεν έμειναν όμως μόνο εκεί. Αποφάσισαν να συνεργαστούν και επαγγελματικά. Αυτό έκανε τη «Λιζ και τον Ντικ», ένα από τα πιο «πολύτιμα προϊόντα» στο Χόλιγουντ.

Οι σκοτεινές πλευρές του γάμου τους

Ωστόσο, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα σε παρόμοιες περιπτώσεις, πίσω από κλειστές πόρτες υπήρχε μια πιο σκοτεινή πλευρά στο τέλειο ρομάντσο.

Τα ιδιωτικά ημερολόγια του Μπάρτον, τα οποία δημοσιεύθηκαν το 2012, αποκάλυψαν ότι το 1969 ο γάμος τους ήταν γεμάτος παθιασμένο σεξ, εκρηκτικούς τσακωμούς, ζηλοτυπίες και ανησυχητικές ποσότητες ποτού.

Τα κείμενα αποκάλυψαν ότι τόσο ο Μπάρτον όσο και η Τέιλορ κατανάλωναν υπερβολικές ποσότητες αλκοόλ, γεγονός που τους οδηγούσε σε όλο και πιο εκρηκτικές αντιπαραθέσεις.

ο ζευγάρι ζούσε μια χλιδάτη ζωή

Ο εθισμός της Τέιλορ στο αλκοόλ

Σε ένα απόσπασμα που αναφέρεται στον Ιανουάριο του 1969 και δημοσιεύτηκε στο The Richard Burton Diaries, μπορεί κανείς να διαβάσει το εξής: «Τον τελευταίο μήνα, με πολύ λίγες εξαιρέσεις, η Ελίζαμπεθ πήγαινε για ύπνο όχι απλώς πιωμένη ή ψιλομεθυσμένη, αλλά λιώμα».

«Κι εννοώ πραγματικά κομμάτια: δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί, ανίκανη να περπατήσει ευθεία, μιλούσε με μια αργή, ανόητη φωνή μωρού σαν ένα τρελό παιδί. Η βαρεμάρα εκτός αν είμαι κι εγώ μεθυσμένος του να πρέπει να επαναλαμβάνεις τα πάντα δύο φορές είναι σαν σωματικός πόνος στο στομάχι. Αν ήταν άλλος, θα είχα πάρει τα βουνά, αλλά αυτή η γυναίκα είναι η ζωή μου», περιγράφει αναλυτικά ο Μπάρτον.

Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ τους σαγήνευε τους πάντες με την ομορφιά της

Το ημερολόγιό του καυχιόταν για την αειθαλή ομορφιά της συζύγου του, σχολιάζοντας τα στήθη της που «κρεμούσαν ελαφρώς αλλά όχι περισσότερο από ό, τι έκαναν πριν από δέκα χρόνια», προσθέτοντας πως «Το κάτω μέρος της είναι σταθερό και στρογγυλό».

Τον Μάιο του ίδιου έτους, έγραψε για την αχόρταγη σεξουαλική τους ζωή, περιγράφοντας τη σύζυγό του ως «ένα αιώνιο one night stand», χαρακτηρίζοντάς της ως «ιδιωτική και προσωπική του ερωμένη».

Οι βίαιοι καβγάδες Τέιλορ – Μπάρτον

Ο Μπάρτον, συνέχισε περιγράφοντας έναν τους εκρηκτικούς καβγάδες τους, ισχυριζόμενος ότι μια φορά η Τέιλορ είχε γίνει τόσο βίαια, που προσπαθούσε να του «σπάσει το κεφάλι με τα δαχτυλίδια της».

«Αν κάποιος άντρας το είχε κάνει αυτό, θα τον σκότωνα. Βράζω ακόμα με οργή όταν το σκέφτομαι», λέει ο ίδιος για το περιστατικό.

Ο ηθοποιός είπε ότι οι έντονοι τσακωμοί συνεχίστηκαν για 15 μήνες καθώς το ζευγάρι άρχισε να εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από το ποτό.

Το ζευγάρι παντρεύτηκε δυο φορές

Ο χωρισμός και η επανασύνδεση

Μέχρι το 1972, τόσο ο Ρίτσαρντ Μπάρτον, όσο και η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, είχαν πολλές σχέσεις και έβαλαν τέλος στο γάμο τους τον Ιούνιο του 1974.

Ωστόσο, το διαζύγιο δεν κράτησε πολύ. Το ζευγάρι δεν μπορούσε να μείνει μακριά ο ένας από τον άλλο. Ο χωρισμός διήρκεσε για λιγότερο από ένα χρόνο, πριν συμφιλιωθούν και παντρευτούν για δεύτερη φορά στη Μποτσουάνα το 1975.

Ο Μπάρτον, είπε αργότερα για το δεύτερο γάμο: «Ήθελε να παντρευτεί ξανά. Εγώ δεν το ήθελα. Αλλά την παντρεύτηκα πάλι. Αυτό που θέλει η Λιζ, αυτό παίρνει… Είχα σταματήσει να πίνω τότε, οπότε θα έπρεπε να είμαι αρκετά νηφάλιος για να ξέρω τι έκανα, αλλά δεν ήμουν».

Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ και ο Ρίτσαρντ Μπάρτον ποζάρουν αγκαλιασμένοι το 1983

Όμως, όπως ο πρώτος, έτσι και ο δεύτερος γάμος για άλλη μια φορά σημαδεύτηκε από εξωφρενικές μάχες και μεθυσμένους καβγάδες αφού ο Μπάρτον άρχισε να πίνει και πάλι.

Διήρκεσε λιγότερο από ένα χρόνο και χώρισαν για δεύτερη φορά το 1976. Ο Μπάρτον παντρεύτηκε την τρίτη σύζυγό του, Σούζι Μίλερ, ένα μήνα μετά την ολοκλήρωση του δεύτερου διαζυγίου του από την Τέιλορ.

Παντρεύτηκε για τέταρτη φορά το 1983, όταν ανέβηκε τα σκαλιά της εκκλησίας με τη Σάλι Χέι, όμως πέθανε ένα χρόνο αργότερα σε ηλικία 58 ετών.

Η Τέιλορ παντρεύτηκε άλλες δύο φορές: με τον Τζον Γουόρνερ το 1976 και τον Λάρι Φορτένσκι το 1991, με τον οποίο χώρισε το 1996. Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, πέθανε σε ηλικία 79 χρονών, το 2011.

www.iefimerida.gr

Νίκος Σταυρίδης: Από την απόπειρα αυτοκτονίας με ούζο μέχρι την πλήρη καταξίωση

110 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥ ΚΩΜΙΚΟΥ
Νίκος Σταυρίδης: Από την απόπειρα αυτοκτονίας με ούζο μέχρι την πλήρη καταξίωση. Ο Νίκος Σταυρίδης υπήρξε σπουδαίος πληθωρικός κωμικός, αν και αδικήθηκε από τους ρόλους και τις ταινίες που συμμετείχε στο τελευταίο διάστημα της μακράς σταδιοδρομίας του, επαναλαμβάνοντας συνεχώς παρόμοιους χαρακτήρες, με τις πολυφορεμένες μούτες του και το βασικότερο με σενάρια που δεν αντέχουν στην κριτική.

Παρόλα αυτά, ο Σταυρίδης κέρδισε την αγάπη του κοινού τόσο στο θέατρο όσο και στο σινεμά, με ορισμένες αξιοθαύμαστες ερμηνείες του, ενώ όσοι τον γνώρισαν είχαν να πουν για τον καλοσυνάτο χαρακτήρα του, την απλότητά του, την ευγένειά του.

Η Σάμος είναι γνωστή για τον Πυθαγόρα, τον Επίκουρο και τον Αρίσταρχο, αλλά μπορεί να υπερηφανεύεται και για τον λαοφιλή πρωταγωνιστή και κανονικά φέτος θα έπρεπε να τιμά τα 110 χρόνια από τη γέννησή του. Ο Νίκος Σταυρίδης γεννήθηκε το 1910 στο Βαθύ, πριν την ενσωμάτωση του νησιού στην Ελλάδα, γι’ αυτό δεν γνωρίζουμε και την ακριβή ημερομηνία της γέννησής του.

Από το μπακάλικο της Σάμου στο “Έντεν”

Παιδί πολυμελούς φτωχής οικογένειας, δούλεψε από μικρός στο μπακάλικο του πατέρα του, ενώ έγινε και βοηθός καραγκιοζοπαίχτη και μηχανικού προβολής. Στην Αθήνα ήρθε το 1928, για να ακολουθήσει το όνειρό του, μπουκάροντας στο θέατρο “Έντεν”, στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο Βασίλης Αυλωνίτης, κερδίζοντας και τον πρώτο του μικρό ρόλο στο έργο “Λοβιτούρα”

Απόπειρα αυτοκτονίας με ένα μπουκάλι ούζο

Ωστόσο, η συνέχεια δεν ήταν αυτή που είχε ονειρευτεί. Κι αυτό διότι δεν έρχονταν προτάσεις για δουλειά, ενώ οι απορρίψεις και τα αρνητικά σχόλια τον πίκραιναν και είχαν αρχίσει να τον απογοητεύουν βαθιά. Η μοναδική πρόταση που δέχθηκε από το θέατρο “Έντεν” να παίξει δίπλα στην Κούλα Γκιουζέπε αποδείχθηκε καταστροφική εισπρακτικά. Έτσι, πήρε την απόφαση να ανέβει στην Ακρόπολη, μαζί με ένα μπουκάλι ούζο, για να αυτοκτονήσει. Όμως, το ούζο λειτούργησε όπως ένα σούρουπο σε ειδυλλιακό ακρογιάλι, νικώντας κατά κράτος τους δαίμονες που τον είχαν κυριεύσει, προσφέροντάς του ακόμη μια ευκαιρία, που την άρπαξε από τα μαλλιά, για να αποδείξει το πηγαίο ταλέντο του.

Τη δεκαετία του ‘40 και αφού πρώτα είχε πολεμήσει στα βουνά τις Αλβανίας, γνώρισε την επιτυχία, κάνοντας και το δικό του θίασο, ενώ συνεργάστηκε και με τα μεγάλα ονόματα της εποχής, όπως τον Τάκη Μηλιάδη και την Άννα Σκιαδά.

«Ελα στο Θείο»

Το 1950 πέρασε στον τότε ανερχόμενο ελληνικό κινηματογράφο, πρωταγωνιστώντας στην γλυκύτατη κωμική ηθογραφία “Έλα στο Θείο” του Νίκου Τσιφόρου, στην οποία είναι εκπληκτικός στο ρόλο του χαραμοφάη ανιψιού που θέλει να κληρονομήσει τον μεγαλομπακάλη θείο. Το 1953 θα ακολουθήσει η τεράστια επιτυχία “Η Ωραία των Αθηνών” με την Γεωργία Βασιλειάδου, τον Μίμη Φωτόπουλο, τον Βασίλη Αυλωνίτη, τη Σμαρούλα Γιούλη και τη Σπεράντζα Βρανά, πετυχαίνοντας ένα μικρό θρίαμβο ως “Κοσμάς Χλες” και μπαίνοντας ανάμεσα στους μεγάλους κωμικούς της εποχής.

Η θριαμβευτική πορεία

Μια δεκαετία μετά την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, το 1960, θα πρωταγωνιστήσει στη μεγαλύτερη ίσως επιτυχία του, στα “Κίτρινα Γάντια” του Αλέκου Σακελλάριου ως αθεράπευτος ζηλιάρης, αν και ο Γιάννης Γκιωνάκης του κλέβει τη δόξα ως “Μπρίλης”. Το 1961 θα παίξει σε τέσσερις ταινίες και ανάμεσά τους στην κωμωδία “Φτωχαδάκια και Λεφτάδες” του Ορέστη Λάσκου (σενάριο Νίκου Τσιφόρου) στο ρόλο ενός ξεπεσμένου αριστοκράτη που συναγωνίζεται τον Μίμη Φωτόπουλο, έναν νεόπλουτο μεγαλοψαρά, για τα μάτια της Σμαρούλας Γιούλη. Μπριλάντε εμφάνιση, που κερδίζει τον γίγαντα Φωτόπουλο στις εντυπώσεις, αλλά δυστυχώς δεν αξιοποιήθηκε σε ανάλογους ρόλους στο μέλλον.

Μπαίνοντας στη μανιέρα

Τον επόμενο χρόνο, παίζοντας σε έξι ταινίες, άρχισε να μπαίνει στους χαρακτήρες του παράξενου νευρικού ηλικιωμένου (άλλωστε όπως πολλοί πρωταγωνιστές της γενιάς του ξεκίνησε το σινεμά σε μεγάλη ηλικία), ζητώντας του να επαναλαμβάνει συνεχώς τους ίδιους χαρακτήρες και έχοντας μπροστά του σχετικά καλογραμμένα σενάρια. Ανάμεσα στις ταινίες που έπαιξε το 1962 είναι και οι κωμωδίες “Ο Γαμπρός μου ο Δικηγόρος”, “Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης”, φυσικά στο ρόλο του νευρικού Γρηγόρη και “Κορόιδο Γαμπρέ”, σε μία πετυχημένη υποκριτική κόντρα με τον Αυλωνίτη.

«Τρίτη και 13»

Το 1963 θα παίξει ίσως στην τελευταία αξιόλογη πετυχημένη ταινία της σταδιοδρομίας του, στο φιλμ του Ορέστη Λάσκου “Τρίτη και 13” στο ρόλο ενός αρρωστημένου προληπτικού, που θεωρεί ότι η τύχη του οφείλεται στον γουρλή Γιάννη Γκιωνάκη. Βεβαίως θα ακολουθήσουν και κάποια άλλα συμπαθητικά φιλμ, όπως “Κόσμος και Κοσμάκης” ή “Ο Εξυπνάκιας” και “Ευτυχώς Τρελάθηκα”. Η τελευταία του ταινία, το 1979 ήταν σημαδιακή: Ο τίτλος ήταν “Πως Καταντήσαμε Σωτήρη”…

Πρέπει ωστόσο να αναφερθεί ότι όλα αυτά τα χρόνια θριάμβευε στο θέατρο και μάλιστα με τον τίτλο του “σωτήρα”, καθώς μπορούσε να αναστήσει παραστάσεις που πήγαιναν κατά διαόλου.

Το τελευταίο διάστημα της ζωής του επέστρεψε στη Σάμο, αφήνοντας ακόμη και τη μεγάλη του αγάπη, τον Ολυμπιακό. Πέθανε στις 12 Δεκεμβρίου του 1987 και μετά από δυο ημέρες κηδεύτηκε στο Κοιμητήριο της Κηφισιάς. Αφήνοντας μία ευχάριστη κεφάτη εικόνα, ενός ανθρώπου που έκρυβε μέσα του τις πίκρες και τις μεγάλες δυσκολίες που γνώρισε στη ζωή του.

www.iefimerida.gr

Στο Γκραντ Κάνυον οι σόλες των παπουτσιών λιώνουν

Στο Γκραντ Κάνυον οι σόλες των παπουτσιών λιώνουν.Σε ένα από τα πιο βαθιά φαράγγια του πλανήτη, οι θερμοκρασίες είναι πραγματικά κολασμένες…

Δεν έχουν περάσει πολλές ημέρες από μία είδηση που έκανε όσους έχουν ενδιαφέρον για το περιβάλλον να νιώσουν πραγματική απελπισία: Στον Αρκτικό Κύκλο και τη μικρή ρωσική πόλη διάσημη για τους δριμείς χειμώνες της καταγράφηκε θερμοκρασία ρεκόρ με τον υδράργυρο να φτάνει του 38ο βαθμούς Κελσίου. Προφανώς, υπό αυτές τις συνθήκες, οι πάγοι λιώνουν πολύ πιο γρήγορα από όσο περιμέναμε. Αν, λοιπόν, στα πιο βόρεια και παγωμένα σημεία του πλανήτη η ζέστη είναι ανυπόφορη, τι μπορεί να συμβαίνει σε παραδοσιακά πολύ θερμές περιοχές, όπως για παράδειγμα το φημισμένο φαράγγι Γκραντ Κάνυον της Αριζόνα;

Πριν αναφερθούμε σε νούμερα και αριθμούς, ας ρίξουμε μία ματιά στη ρητή προειδοποίηση που έχουν εκδώσει οι υπεύθυνες για το φαράγγι αρχές: Οι θερμοκρασίες είναι τόσο υψηλές ώστε υπάρχει κίνδυνος για τα κατοικίδια, οι επισκέπτες πρέπει να έχουν μαζί τους απαραίτητα προμήθειες σε νερό και κατάλληλη τροφή ενώ υπάρχει κίνδυνος ακόμα και για τα παπούτσια όσων θέλουν να θαυμάσουν από κοντά το φυσικό μεγαλείο του Γκραντ Κάνυον. Ναι, οι σόλες από τα ορειβατικά μποτάκια καμιά φορά λιώνουν. 

Συνθήκες που δοκιμάζουν τις ανθρώπινες αντοχές

Η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία των Η.Π.Α προειδοποιεί ότι οι εκδρομές σε μεγάλα βάθη (1200 μέτρα) συνοδεύονται από κυριολεκτικά κολασμένες θερμοκρασίες (> 38 βαθμοί Κελσίου ) όπου οι ανθρώπινες αντοχές δοκιμάζονται. Μάλιστα, υπάρχει και επιστημονική εξήγηση για αυτό: O αέρας που ωθείται προς τα κάτω συμπιέζεται, απελευθερώνοντας ενέργεια και επομένως θερμότητα. Έτσι, όπως επιβεβαιώνουν και οι υπεύθυνοι του Εθνικού Πάρκου του Γκραντ Κάνυον, το έδαφος των μονοπατιών είναι τόσο δαιμονισμένα καυτό ώστε οι σκύλοι να κινδυνεύουν να πάθουν εγκαύματα στα πέλματα. 


Oι εκδρομές οφείλουν να πραγματοποιούνται από μέχρι τις 10 το πρωί και ύστερα από τις 4 το απόγευμα, αφού στο ενδιάμεσο η κατάσταση θυμίζει πραγματική Κόλαση.


Τι συμβαίνει όμως με τα παπούτσια των επισκεπτών; Επί της ουσίας, οι τουρίστες προχωρούν στις εκδρομές μέσα στο αχανές φαράγγι με δικιά τους ευθύνη. Είναι πολύ συχνό οι υπερβολικές θερμοκρασίες των βράχων να λιώνουν τις σόλες των παπουτσιών ενώ καλό είναι να γνωρίζει κανείς πριν ξεκινήσει τη διαδρομή ότι κατά πάσα πιθανότητα τα ορειβατικά μποτάκια σε συνδυασμό με την κολασμένη ζέστη θα του προκαλέσουν επώδυνες φουσκάλες στα πόδια. 

Οι εξορμήσεις στα πιο βαθιά σημεία του Γκραντ Κάνυον αποτελούν μία πραγματική δοκιμασία για το ανθρώπινο σώματα και οι τοπικές αρχές προειδοποιούν ότι οι επισκέπτες θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους τη φυσική τους κατάσταση για να αποφευχθούν καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Τέλος, οι εκδρομές οφείλουν να πραγματοποιούνται από μέχρι τις 10 το πρωί και ύστερα από τις 4 το απόγευμα, αφού στο ενδιάμεσο η κατάσταση θυμίζει πραγματική Κόλαση.

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας www.esquire.com.gr

Ρόσγουελ, η πρώτη θεωρία συνωμοσίας με εξωγήινους

Ρόσγουελ, η πρώτη θεωρία συνωμοσίας με εξωγήινους. Το περιβόητο συμβάν του 1947 αποτελεί μέχρι σήμερα τη μητέρα όλων των hoaxes…

Σχεδόν οι μισοί κάτοικοι των Ηνωμένων Πολιτειών πιστεύουν στην ύπαρξη εξωγήινων, όπως αναφέρει έρευνα του 2017. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, εκείνο όμως που προβληματίζει είναι ότι σχεδόν το 20% των ερωτηθέντων πιστεύουν πως οι εξωγήινοι οργανώνουν συστηματικά απαγωγές γήινων κάτι, μάλιστα, που οι κυβερνήσεις θέλουν να αποκρύψουν όπως δηλαδή συνέβη στην “υπόθεση Ρόσγουελ”. “Possibly I’ve seen to much, Hangar 18 I know too much” τραγουδούσαν οι Megadeth στον πολύ επιτυχημένο δίσκο τους Rust in Peace το 1990. Στους στίχους υπάρχει αναφορά στο περιβόητο υπόστεγο του Οχάιο όπου οι αμερικανικές αρχές έκρυβαν (με βάση τον αστικό μύθο) μεγάλα μυστικά για την επαφή μας με πολιτισμούς από γαλαξίες που βρίσκονται πολύ πολύ μακριά από εδώ.

Από την pop κουλτούρα μέχρι τις συζητήσεις στα bars, σε μία χώρα όπου μεγάλο μέρος του κοινού πιστεύει ότι ο Elvis είναι ζωντανός κι οδηγεί νταλίκα, η πίστη στις στενές επαφές τρίτου τύπου είναι παραπάνω από αναμενόμενη. Την ίδια στιγμή, βέβαια, καλό είναι να σκεφτούμε το πόσο μεγάλη πέραση έχουν και στη χώρα μας οι θεωρίες συνωμοσίας για εξωγήινους ιδιαίτερα σήμερα, 2 Ιουλίου, τη μέρα δηλαδή που έχει οριστεί παγκοσμίως ως World UFO Day. Αρκεί μία βόλτα σε ένα παλαιοπωλείο για να βρει κανείς άπειρα βιβλία επί του θέματος. Ή μάλλον, ακόμα χειρότερα, ένα απλό search στο ίντερνετ ή μία εκπομπή με τηλεπωλήσεις βιβλίων όπου η εν λόγω θεματολογία είναι ένα από τα απόλυτα must.

Το αρχετυπικό hoax με εξωγήινους

Ρόσγουελ, η πρώτη θεωρία συνωμοσίας με εξωγήινους

Ήταν αεροπλάνο, αερόστατο ή αγνώστου ταυτότητας αντικείμενο;

Στις 9 Ιουλίου του 1947, οι αμερικανικές αρχές εξέδωσαν δελτίο τύπου όπου λίγο έως πολύ έκαναν λόγο για την περισυλλογή ενός “ιπτάμενου δίσκου” που είχε βρεθεί σε ένα αγρόκτημα κοντά στο Ρόσγουελ του Νέου Μεξικού μία μέρα πριν. “Δεν υπήρχε καμία ένδειξη μετάλλου που μπορεί να χρησιμοποιήθηκε για μηχανή ή κάποια ένδειξη από έλικες” έγραφε χαρακτηριστικά η αναφορά. Αντίστοιχα, το FBI δέχθηκε ένα μήνυμα telex που μιλούσε για “ιπτάμενο δίσκο σε σχήμα εξάγωνου που είχε τη δυνατότητα να αιωρείται πιασμένος από ένα μπαλόνι”.  

Οι υπηρεσίες άρχισαν να μπερδεύουν τις αναφορές τους, η μία έμπλεκε στα πόδια της άλλης, κανείς δεν ήξερε αν πρόκειται για αεροπλάνο, ελικόπτερο, αερόστατο ή αγνώστου ταυτότητας αντικείμενο. Τα υλικά για μία από τις πιο διάσημες θεωρίες συνωμοσίας όλων των εποχών βρισκόταν στο τραπέζι. Χρειαζόταν απλά κάποιος να τα μαγειρέψει με τον κατάλληλο τρόπο. Τον γόρδιο δεσμό, έστω προσωρινά, έλυσε τότε ο στρατός ορίζοντας το αγνώστου ταυτότητας αντικείμενο ως μετεωρολογικό αερόστατο. Η υπόθεση θα έκλεινε αν αυτό ήταν αλήθεια. Δεν ήταν όμως.

Ρόσγουελ εξωγήινοι 4
Ο ταγματάρχης Jesse Marcel με τα συντρίμμια του “ιπτάμενου δίσκου” το 1947.

Οι αρχές των Η.Π.Α αποφάσισαν να συγκαλύψουν την αλήθεια για λόγους στρατηγικής: Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν είχε ακόμη ξεκινήσει, η κατασκοπεία όμως ανάμεσα σε Δυτικό και Ανατολικό μπλοκ έδινε και έπαιρνε και οι Αμερικάνοι προετοιμάζονταν με άκρα μυστικότητα μέσα από το Project Mogul για τη σοβιετική πυρηνική απειλή. Τι ακριβώς τώρα ήταν αυτό; Μικρά κατασκοπικά αερόστατα που δεν θα τα “έπιαναν” τα αντίπαλα ραντάρ, τα οποία θα μπορούσαν μέσω μικροφώνων να εντοπίσουν τις πυρηνικές δοκιμές των Σοβιετικών από πολύ μεγάλες αποστάσεις. Η υπόθεση, τελικά, έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες.


Στα τέλη των 70s, το συμβάν του Ρόσγουελ μετατράπηκε από μία ξεχασμένη ιστορία στην πιο γνωστή υπόθεση με UFO όλων των εποχών.


Έκλεισε αλλά δεν ξεχάστηκε. Έτσι, παρ’ ότι για σχεδόν 30 χρόνια παρέμενε στο ντουλάπι της ιστορίας, κάποιοι ερευνητές άρχισαν να σκαλίζουν τα αρχεία την δεκαετία του 1970. Οι Stanton T. Friedman, William Moore και Karl T. Pflock μεταξύ πολλών άλλων άρχισαν να αρθρογραφούν, να εκδίδουν βιβλία και, γενικά, να ξεψαχνίσουν κάθε πιθανή και απίθανη εκδοχή της ιστορίας. Ο τελευταίος, μάλιστα, πήρε και συνέντευξη από τον ταγματάρχη Jesse Marcel, τον μοναδικό άνθρωπο που είχε δει τα συντρίμμια του “ιπτάμενου δίσκου” με τα ίδια του τα μάτια. Κάπως έτσι, στα τέλη των 70s το συμβάν του Ρόσγουελ μετατράπηκε από μία ξεχασμένη ιστορία στην πιο γνωστή υπόθεση με UFO όλων των εποχών.

Η μητέρα όλων των συνωμοσιών

Ρόσγουελ εξωγήινοι διαδηλώσεις

To 1994 η έρευνα της Αεροπορίας των Η.Π.Α έφερε στο φως την αλήθεια σχετικά με το Ρόσγουελ

Ό,τι προκαλεί ενδιαφέρον πουλάει κι ό,τι πουλάει φέρνει κέρδη. Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν η βιομηχανία από best sellers που στήθηκε πάνω στο Ρόσγουελ ήταν προϊόν του συγγραφικού ενδιαφέροντος (ή αν προτιμάς της εμμονής στα όρια της θρησκευτικής πίστης) αρκετών ερευνητών, σίγουρα όμως αποτέλεσε και αποτελεί μέχρι σήμερα μία χήνα που γεννά χρυσά αυγά. Οι πρώτοι που καρπώθηκαν αυτήν την επιτυχία ήταν οι Charles Berlitz και William Moore με το The Roswell Incident (1980), όπου αναπτύσσουν τη θεωρία τους ότι ένα εξωγήινο σκάφος παρακολουθούσε τα πυρηνικά όπλα των Η.Π.Α κι ότι για κακή του τύχη χτυπήθηκε από κεραυνό με συνεπές αποτέλεσμα να πέσει κοντά στο ράντσο του Νέου Μεξικού. Ευφάνταστο στα όρια του γελοίου; Σίγουρα. Παρ’ όλα αυτά έγινε best seller.

Ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών, ο Αμερικανός Phillip K. Dick, τη δεκαετία του 1970 είχε αναπτύξει μανία καταδίωξης και πίστευε ότι οι αρχές των παρακολουθούν. Η καλπάζουσα φαντασία του σε συνδυασμό με τη γνωστή αγάπη του για τις ψυχοτρόπες ουσίες έκανε τους ανθρώπους να θεωρούν ότι έχει τρελαθεί. Τελικά, αρκετά χρόνια αργότερα τα αρχεία του FBI επιβεβαίωσαν τις υποψίες του. Αντίστοιχα το 1994 η έρευνα της Αεροπορίας των Η.Π.Α έφερε στο φως την αλήθεια σχετικά με το Ρόσγουελ: Δεν ήταν UFO, ούτε ένα άκακο μπαλόνι αλλά ένα κατασκοπευτικό αερόστατο. Οι αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών έκρυβαν την αλήθεια για σχεδόν 50 χρόνια.

Όσο για τις διάσημες σκηνές με τον νεκρό εξωγήινο του Ρόσγουελ που ήταν θρυλικές στην πρώτη γενιά ανθρώπων που είχαν ίντερνετ; Δεν πρόκειται για τίποτα άλλο πέρα από ένα κατασκευασμένο βίντεο (hoax) του κινηματογραφιστή Ray Santilli από το 1995. Μία φάρσα. Μία χοντρή πλάκα που γέμισε συνωμοσίες και φαντασιώσεις με εξωγήινες φυλές το μυαλό όσων ήταν διατεθειμένοι να τις πιστέψουν. Η ημιμάθεια άλλωστε είναι πολύ συχνά πολύ πιο επικίνδυνη από την αμάθεια. Απλά σε αυτήν την περίπτωση, η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει τις αμερικανικές αρχές που στην προσπάθειά τους να αποκρύψουν κρατικά μυστικά, οι κακοί χειρισμοί τους γέννησαν ένα τέρας· μία βιομηχανία αστικών μύθων και hoaxes.


Κάθε βιβλίο παραεπιστήμης είναι άλλο ένα τούβλο στον τεράστιο τοίχο παραπληροφήσης που χτίζεται γύρω μας εδώ και δεκαετίες.


“Αυτό, τελικά, είναι το δώρο του Τσέρνομπιλ. Κάποτε φοβόμουν το κόστος της αλήθειας, τώρα όμως ρωτώ τον εαυτό μου: Ποιο είναι το κόστος των ψεμμάτων;” αναρωτιέται ο Jared Harris που υποδύεται τον Σοβιετικό αρχιεπιστήμονα στην πρόσφατη ομώνυμη σειρά του HBO. Στην περίπτωση του Ρόσγουελ ισχύει το ίδιο απλά χωρίς ανθρώπινους θανάτους. Το κόστος όμως της παραπληροφόρησης είναι τεράστιο. Κάθε βιβλίο παραεπιστήμης που κάνεις πωλήσεις φουσκώνοντας τα μυαλά των πρόθυμων αναγνωστών με εξωγήινες θεωρίες συνωμοσίας, είναι άλλο ένα τούβλο στον τεράστιο τοίχο παραπληροφήσης που χτίζεται γύρω μας εδώ και δεκαετίες. Άλλο ένα χτύπημα ενάντια στην επιστήμη και, τελικά, την αλήθεια.

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας www.esquire.com.gr

Η Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών

Αιματηρό ξεκαθάρισμα λογαριασμών στους κόλπους του Ναζιστικού Κόμματος. Έλαβε χώρα το Σαββατοκύριακο της 30ης Ιουνίου και της 1ης Ιουλίου 1934 σ’ ένα τουριστικό θέρετρο στα περίχωρα του Μονάχου. Πρωταγωνιστές, από τη μία πλευρά ο Αδόλφος Χίτλερ και οι άμεσοι συνεργάτες του Γκέρινγκ, Χίμλερ, Γκέμπελς και Χέιντριχ και από την άλλη τα ηγετικά στελέχη της παραστρατιωτικής οργάνωσης SA (Sturmabteilung), που είχε επικεφαλής τον φίλο και συναγωνιστή του Χίτλερ, Ερνστ Ρεμ. Η έκφραση «Η Νύχτα των μεγάλων μαχαιριών», όπως έμεινε στην ιστορία το περιστατικό, αναφέρεται σε ένα επεισόδιο από τους θρύλους του Βασιλιά Αρθούρου.

Η SA ήταν μια μαζική οργάνωση του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας (Ναζιστικού), που βοήθησε τα μέγιστα στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, με τις τρομοκρατικές μεθόδους, που εφάρμοσε. Το καλοκαίρι του 1933 οι επικρίσεις στις τάξεις της είχαν κορυφωθεί για την πορεία που ακολουθούσε το κόμμα. Πολλά από τα μέλη των «Φαιοχιτώνων», όπως είναι γνωστή στη χώρα μας η SA, είχαν πάρει πολύ σοβαρά το δεύτερο συνθετικό του τίτλου και κατηγορούσαν τον Χίτλερ ότι απεμπόλησε τις αρχές του Σοσιαλισμού από το πρόγραμμα του κόμματος.

Η εξέλιξη αυτή σχετίζεται με το μεγάλο κραχ του 1929 στη Γουόλ Στριτ και την επακολουθήσασα οικονομική κρίση στη Γερμανία, που προκάλεσε εκτεταμένη ανεργία. Για τους άνεργους γερμανούς το όνειρο για μια καλύτερη ζωή περνούσε μέσα από τις τάξεις των Φαιοχιτώνων. Το 85% των μελών τους ανήκε στην εργατική τάξη. Έτσι, ανέπτυξαν μια σοσιαλιστική συνείδηση, η οποία γρήγορα τους αποξένωσε από τις επιλογές της ηγετικής ομάδας του Ναζιστικού Κόμματος, που προέτασσε το εθνικιστικό στοιχείο. Επιπλέον, ζητούσαν η SA να γίνει ο πυρήνας του νέου γερμανικού στρατού.

Ο Χίτλερ, παρόλο που κυριαρχούσε στο πολιτικό σκηνικό της Γερμανίας από τη θέση του καγκελάριου, πάντα είχε στο μυαλό του την περίπτωση ανατροπής του. Η πανίσχυρη SA με αρχηγό τον φίλο και συνοδοιπόρο του Ερνστ Ρεμ ήταν μια απειλή, όχι μόνο για τον Χίτλερ, αλλά για το στρατό και τους επιχειρηματίες που δεν καλόβλεπαν τις εξισωτικές τους θεωρίες. Όλοι τον πίεζαν να λάβει μέτρα. Η δύναμη του Ρεμ προκαλούσε το φθόνο και των εσωκομματικών του αντιπάλων Γκέριγκ, Χίμλερ, Γκέμπελς και Χέιντριχ. Οι τέσσερις αυτοί επιφανείς ναζιστές, με κατασκευασμένα στοιχεία, έπεισαν τον Χίτλερ ότι ο Ρεμ ετοίμαζε πραξικόπημα για την ανατροπή του.

Ο Χίτλερ αποφάσισε να ξεκαθαρίσει αμέσως την κατάσταση. Κάλεσε σε μια επείγουσα σύσκεψη τα ηγετικά στελέχη των Φαιοχιτώνων στο ξενοδοχείο «Χανσελμπάουερ» στο θέρετρο Μπαντ Βίσε, κοντά στο Μόναχο. Απώτερος στόχος του ήταν να τους εξαφανίσει από προσώπου γης. Ο Χίτλερ εισέβαλε ο ίδιος στο δωμάτιο του Ρεμ και τον συνέλαβε επ’ αυτοφώρω στο κρεβάτι με δύο νεαρούς. Ο Ρεμ ήταν γνωστός για τη σεξουαλική του ιδιαιτερότητα, η οποία προκαλούσε πονοκεφάλους στα ηγετικά κλιμάκια του Ναζιστικού Κόμματος. Μόλις αντίκρισε το θέαμα, ο Χίτλερ φέρεται να του είπε: «Να, ποιοι θέλουν να κυβερνήσουν την Γερμανία!» και αμέσως έδωσε εντολή να τον συλλάβουν. Μάλιστα, λέγεται ότι ο ίδιος ο Χίτλερ τον σκότωσε. Τις επόμενες ώρες, πολλά στελέχη των Φαιοχιτώνων συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Στις 13 Ιουλίου 1934 ο Χίτλερ ανακοίνωσε στο γερμανικό λαό ότι 61 άτομα εκτελέστηκαν για την εναντίον του συνωμοσία, 13 σκοτώθηκαν, ενώ προσπαθούσαν να αποφύγουν τη σύλληψη και 3 αυτοκτόνησαν. Σύνολο 77. Ορισμένοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό των εκτελεσθέντων σε 400. Ο Χίτλερ, με αρκετή δόση αλαζονείας, δικαιολόγησε την πράξη του: «Αν κάποιος με ρωτήσει γιατί δεν έστειλα τους συνωμότες στη δικαιοσύνη, ένα έχω να τους πω: Είμαι υπεύθυνος για τη μοίρα του γερμανικού λαού και γι’ αυτό έγινα ο υπέρτατος κριτής»

Με τις αιματηρές εκκαθαρίσεις τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών, το ναζιστικό κόμμα επέβαλε τον απόλυτο έλεγχό του στο κράτος, ο Χίτλερ έγινε ο αναμφισβήτητος κυρίαρχος του κόμματος και κέρδισε την εμπιστοσύνη του στρατού. Τα SS ανεξαρτητοποιήθηκαν από την SA, που υποβαθμίστηκε στη ναζιστική κρατική και κομματική δομή. Κράτος και Κόμμα στη Γερμανία ήταν πλήρως προετοιμασμένα για να χρησιμοποιήσουν την ωμή και κτηνώδη βία τους, προκειμένου να εκπληρώσουν τους πολιτικούς τους στόχους.

Πηγή: sansimera.gr

www.apenanti.gr

«Το να με μεγαλώνει ένα μέλος των Rolling Stones σχεδόν με σκότωσε»: Ο γιος του Ρόνι Γουντ αποκαλύπτει πώς από μικρός άρχισε τα ναρκωτικά

Ο ΞΕΦΡΕΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ
«Το να με μεγαλώνει ένα μέλος των Rolling Stones σχεδόν με σκότωσε»: Ο γιος του Ρόνι Γουντ αποκαλύπτει πώς από μικρός άρχισε τα ναρκωτικά.

Γελώντας πάνω στο γρασίδι, τα δίδυμα Άλις και Γκρέισι Γουντ, γιόρτασαν τα 4α γενέθλιά τους τον περασμένο μήνα σε ένα αρχοντικό με τους αγαπημένους τους γονείς. Πριν από λίγα χρόνια, κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο για τον πατέρα τους, τον κιθαρίστα των Rolling Stones, Ρόνι Γουντ, που είναι σήμερα 73 ετών.

Πιο πιθανό ήταν να βρει κανείς το μέλος του θρυλικού συγκροτήματος να παίρνει κοκαΐνη και ηρωίνη παρά να περπατά στους χώρους μιας ιστορικής έπαυλης στο Χερτφορτσάιρ με την οικογένειά του. Το μεγαλύτερο παιδί του, θυμάται μια πολύ πιο ασυνήθιστη παιδική ηλικία, από εκείνη που απολαμβάνουν οι κόρες που έχει αποκτήσει ο Ρόνι Γουντ με την τρίτη σύζυγό του Σάλι Χάμφρις, η οποία είναι 30 χρόνια νεότερη από τον κιθαρίστα των Rolling Stones.

Ο μεγαλύτερος γιος του, ο 45χρονος πλέον Τζέιμι, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Τα ναρκωτικά ήταν φυσιολογικά στην οικογένειά μου. Ήταν αναπόσπαστο μέρος της ανατροφής μου. Κανείς δεν θα άφηνε τα παιδιά τους να έρθουν στο σπίτι μου μετά το σχολείο».
Αλλά ο Ρόνι Γουντ, άλλαξε πριν από μια δεκαετία, όταν εγκατέλειψε αυτόν τον τρόπο ζωής με τα ατελείωτα πάρτι και τα ναρκωτικά και «καθάρισε». Από τότε, έχει γίνει σχεδόν μη αναγνωρίσιμος, μιλώντας στο Twitter για τις αρετές του καθαρού αέρα και του περπατήματος και βοηθώντας να συγκεντρωθούν χρήματα για το NHS.

Ο Τζέιμι είναι γιος της Τζο Γουντ και του πρώτου συζύγου της, αλλά μεγάλωσε ως παιδί του Ρόνι από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Όπως υποστηρίζει, οι αναμνήσεις της Αλις και της Γκρέισι για την παιδική τους ηλικία θα είναι πολύ διαφορετικές από τις δικές του και εκείνες των αδελφών του Τζέσε, Ταϊρόν και Λία.

«Είμαι σίγουρος ότι θα κάνει καλύτερη δουλειά αυτή τη φορά!» λέει ο Τζέιμι και προσθέτει: «Είμαι πολύ χαρούμενος για τον Ρόνι. Η Σάλι είναι μια φοβερή μαμά και τα δίδυμα είναι υπέροχα».

Είναι μια υπέροχη στάση απέναντι στον πατέρα του, δεδομένου ότι η συνήθεια του να παίρνει ναρκωτικά που ξεκίνησε σε ηλικία μόλις 14 ετών έπαιρνε ηρωίνη και κοκαΐνη μέχρι τα 20 του και κάπνιζε κάνναβη και τσιγάρα μέχρι πρόσφατα σχεδόν τον σκότωσε, πριν από τρία χρόνια.

Η περιπέτεια της υγείας του

Τον Οκτώβριο του 2017, ο Τζέιμι βρέθηκε να μεταφέρεται με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο για επείγουσα χειρουργική επέμβαση μετά από καρδιακή προσβολή στα 42 του χρόνια.

«Ήταν σοκαριστικό», λέει ο Τζέιμι, που είναι πατέρας τεσσάρων παιδιών, μιλώντας για τη δοκιμασία του, για πρώτη φορά. Τόσο σοκαριστικό, στην πραγματικότητα, που δεν συνειδητοποίησε ότι ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου, έως ότου οι γιατροί αρνήθηκαν να περιμένουν να φτάσει η σύζυγός του Τζόντι πριν τον βάλουν για χειρουργική επέμβαση.

«Ήμουν στο ασθενοφόρο, βγάζοντας selfies. Ένιωθα καλά», λέει ο Τζέιμι. «Οταν φτάσαμε στο Νοσοκομείο Bart στο Λονδίνο, όπου με περίμεναν δέκα άτομα, μου είπαν: “Υπογράψτε αυτό σε περίπτωση που πρέπει να κάνουμε bypass”».

«Εγώ είπα: “Δεν μπορώ να κάνω εγχείρηση χωρίς τη γυναίκα μου εδώ”. Αλλά μου απάντησαν: “Δεν υπάρχει χρόνος”».

Μέσα σε λίγα λεπτά είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση για να τοποθετηθούν δύο stent στην καρδιά του. Συνολικά, πέρασε πέντε ημέρες στο νοσοκομείο και τώρα αναγκάστηκε να αναθεωρήσει εντελώς τον τρόπο ζωής του.

Η συνήθεια του να καπνίζει 20 τσιγάρα την ημέρα, δεν υπάρχει πια. Δεν έχει αγγίξει την κάνναβη εδώ και χρόνια. Η καρδιακή προσβολή, λέει, ήρθε από το πουθενά.

«Άρχισα το μποξ και να κάνω προπόνηση με βάρη προσπαθώντας να γίνω πιο fit», λέει ο Τζέιμι, «και μια μέρα σήκωσα ένα μεγάλο βάρος, τα πήγαινα υπέροχα και πήγα στον επάνω όροφο για να ετοιμαστώ για δουλειά και ένιωσαν έναν πόνο στους πνεύμονές μου. Ανησυχούσα ότι είχα καρκίνο του πνεύμονα».

Ο Ρόνι Γουντ με την πρώην σύζυγό του, Τζο, μητέρα του Τζέιμι / Φωτογραφία: AP Photo/Martin Cleaver

Αυτό βρισκόταν στο μυαλό του, επειδή ο Ρόνι είχε πρόσφατα διαγνωστεί με την ασθένεια. Μετά από μια επέμβαση για την απομάκρυνση μέρους του πνεύμονα, ο κιθαρίστας των Rolling Stones, είναι πλέον απαλλαγμένος από τον καρκίνο.

«Ζήτησα από τη σύζυγό μου Τζούντι να μου κάνει ένα μασάζ, μετά έκανα εμετό και σκέφτηκα ότι πρέπει να είμαι άρρωστος, οπότε πήρα ένα φάρμακο και ξάπλωσα στο κρεβάτι για δύο μέρες. Στη συνέχεια ένιωσα εντάξει και σηκώθηκα για να πάω στη δουλειά και τότε η γυναίκα μου, μου είπε: “σου έχω κλείσει ραντεβού στο γιατρό στη Harley Street, σταμάτησε πηγαίνοντας”.

Είπα στο γιατρό πως νόμιζα ότι είχα καρκίνο του πνεύμονα και μου έκανε Ηλεκτροκαρδιογράφημα. Έκανε «μπουμ» και του είπα: «Κάντε το ξανά, έχω ένα τριχωτό στήθος, μπορεί να μην είχε συνδεθεί». Το έκανε ξανά και μου είπε: «Πρέπει να πας στο νοσοκομείο».

Λίγες ώρες αργότερα, ο Τζέιμι συνερχόταν στο νοσοκομείο με την οικογένειά του συμπεριλαμβανομένων των γιων Τσάρλι, τώρα 20 τον οποίο απέκτησε από μια προηγούμενη σχέση, Λίο, 14, Κόμπι, 11 και Μπο, 4 – στο πλευρό του.

«Έκλαιγαν στο κρεβάτι, δεν ήταν ωραίο», λέει. Στη συνέχεια, ο γιατρός μπήκε και είπε ότι έπρεπε να κάνω κάποιες αλλαγές στη ζωή μου και να σταματήσω το κάπνισμα. Πάντα ήμουν βαρύς καπνιστής. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα πιο έντονο από το να υπάρχουν τέσσερα παιδιά να κλαίνε για να σε σοκάρουν να γίνεις καλό αγόρι», περιγράφει συγκλονισμένος.

Η ξέφρενη ζωή από παιδί και η αλλαγή του

Από τότε δεν έχει καπνίσει τσιγάρα ή κάνναβη. Ίσως ήταν αναπόφευκτο ο Τζέιμι, του οποίου ο βιολογικός πατέρας είναι το «αφεντικό των ρούχων», Πίτερ Γκριν, να αναπτύξει μία σχέση με τα ναρκωτικά.

Παρόλο που είναι εύκολο να ρομαντικοποιήσει κανείς τον τρόπο ζωής των άγριων rock ‘n’ roll θρυλικών μορφών όπως ο Ρόνι Γουντ, υπάρχει πολύ συχνά ένα σκληρό ανθρώπινο κόστος που πρέπει να πληρώσουν οι πιο κοντινοί τους άνθρωποι.

Η ιστορία του Τζέιμι το αποδεικνύει τόσο πολύ καθαρά, γιατί η επιείκεια που τον περιέβαλε, τον σύστησε στα ναρκωτικά, ενώ ήταν ακόμη παιδί και κατέληξε να σχεδόν να τον σκοτώσει.

«Η μαμά και ο μπαμπάς (ο Ρόνι) συνήθιζαν να κάνουν πάρτι και μπορούσες πάντα να μυρίζεις κάνναβη στο σπίτι. Ανέβαινε η μυρωδιά τις σκάλες και όταν ήμουν εννέα ή δέκα, έτρεχα στον κάτω όροφο και έβρισκα τασάκια γεμάτα τσιγαριλίκια, τα έκανα, και έπειτα τα έκρυβα πίσω από τα μικρόφωνα», λέει και συνεχίζει.

«Ήταν αναπόσπαστο μέρος της ανατροφής μου. Τα ναρκωτικά ήταν φυσιολογικά στην οικογένειά μου, αλλά έξω ήταν δαιμονοποιημένα – κανείς δεν θα άφηνε τα παιδιά τους να έρθουν στο σπίτι μου μετά το σχολείο».

Ίσως προβλέψιμα, ο Τζέιμι, ξέφυγε στα χρόνια της εφηβείας του. Εκ των υστέρων, αναγνωρίζει τη σχέση μεταξύ της συμπεριφοράς του και του τρόπου ζωής της οικογένειάς του.

Ρόνι Γουντ / Φωτογραφία: Joel Ryan/Invision/AP

«Το πρόβλημα ήταν ότι πήγα σε 17 διαφορετικά σχολεία σε τρεις ή τέσσερις διαφορετικές χώρες. Όποτε έκανα φίλους, ξαφνικά με έπαιρναν μακριά».

Οταν η οικογένεια μετακόμισε στο Γουίμπλεντον, στο Νοτιοδυτικό Λονδίνο, συναναστράφηκε με τον λάθος κόσμο, ο οποίος τον εισήγαγε σε σκληρότερα ναρκωτικά. Παρά την κακή επιρροή τους, για πρώτη φορά ένιωσε μέρος μιας ομάδας. Μετανιωμένος, παραδέχεται: «Πήρα ηρωίνη και κοκαΐνη. Ήμουν κακός. Ξεσάλωνα άγρια».

Η πρώτη του δουλειά ήταν ως ειδικός μουσικής τεχνολογίας για τον ροκ παραγωγό Harvey Goldsmith – τον διοργανωτή του Live Aid – πριν κάνει περιοδείες για συγκροτήματα όπως οι Guns N ‘Roses και Nirvana. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τους Rolling Stones, ενώ αργότερα άρχισε να μανατζάρει την καλλιτεχνική επιχείρηση του πατέρα του, μιας και ο Ρόνι Γουντ, είναι και ζωγράφος.

Η ζωή του Τζέιμι μέσα στα ναρκωτικά και τις καταχρήσεις μπορεί να είχε τελειώσει περισσότερα από 20 χρόνια πριν, αλλά θα μπορούσε να ήταν υπεύθυνη για τα μετέπειτα καρδιακά του προβλήματα;

«Συνέβαλαν τα πάρτι; Σίγουρα έβλαψα τον εαυτό μου. Τι περιμένεις; Μεγάλωσα σε αυτό το περιβάλλον. Νόμιζα ότι ήταν φυσικό να παίρνω ναρκωτικά. Η μαμά και ο μπαμπάς ήξεραν πάντα για τα ναρκωτικά, αλλά γνώριζαν πολύ καλά ότι θα έπαιρνα τις δικές μου αποφάσεις. Θυμάμαι όταν ήμουν 16 ετών και πήγαμε αυτές τις διακοπές στην Αντίγκουα. Σε αυτό το σημείο έκανα ναρκωτικά κάθε μέρα. Καθόμουν στο δωμάτιό μου και χτυπά ξαφνικά η πόρτα μου και είναι ο μπαμπάς, που έρχεται να μου μιλήσει για τα ναρκωτικά. Μου είπε: “Κάνε ό, τι πρέπει να κάνεις και διασκέδασε κάνοντας αυτό που κάνεις, αλλά μην αφήσεις τα ναρκωτικά να ελέγχουν τη ζωή σου. Εσύ ελέγχεις τα ναρκωτικά!».

Το μέλος της μπάντας των Rolling Stones, Κιθ Ρίτσαρντς, γνώριζε επίσης πόσο πολύ μου άρεσαν τα πάρτι. Με τράβηξε στην άκρη μια φορά και μου είπε: «Τζέιμι, υπάρχει μια διαφορά μεταξύ του να ξύνεις τον @@@@ σου και το να τον κάνεις κομμάτια».

«Εκαν σίγουρα μερικές τυχαίες υπερβολικές δόσεις ως παιδί», εξομολογείται ο ίδιος, ωστόσο η απόφραξη των αρτηριών του, που οδήγησε στο έμφραγμα, οφειλόταν περισσότερο στο κάπνισμα.

Ο Τζέιμι ισχυρίζεται ότι αφού ο πατέρας του ήταν πλέον «καθαρός», «του άρεσε να κηρύττει». «Νευρίασα πολύ μαζί του. Ο μεγαλύτερος ναρκομανής του κόσμου, μου έλεγε τι να κάνω. Δεν το πήρα πολύ ευγενικά».

Βλέπει τα πράγματα μάλλον διαφορετικά τώρα: «Ζήτησα πρόσφατα συγγνώμη και του είπα ότι πιθανώς είχε δίκιο, αλλά νόμιζα ότι θα μπορούσε να το χειριστεί καλύτερα».

Όπως και πολλά παιδιά των ροκ σταρ, ο Τζέιμι πήγαινε από δουλειά σε δουλειά χωρίς να ξέρει πραγματικά τι ήθελε να κάνει, ενώ συνεργάστηκε και με τους γονείς του. Ήταν μάνατζερ του Ρόνι για αρκετά χρόνια πριν αρχίσει να πουλά τα έργα ζωγραφικής του πατέρα του.

Λίγο πριν από την καρδιακή προσβολή του, είχε εξασφαλίσει το franchise για τη Μεγάλη Βρετανία, του αμερικανικού γκουρμέ εστιατορίου για χάμπουργκερ, το BurgerFi.

Αλλά η κακή του υγεία σήμαινε ότι δεν μπορούσε να εργαστεί για έξι μήνες και «μέχρι τότε, το επιχειρηματικό τοπίο είχε αλλάξει. Ήταν μια δύσκολη στιγμή για μένα. Τα περισσότερα από τα χρήματα είχαν ξοδευτεί για μισθούς προσωπικού, ο Τζέιμι Όλιβερ μόλις είχε αναλάβει τη διοίκηση και κανείς δεν ήθελε να επενδύσει. Έπρεπε να δω την επιχείρησή μου να εξαφανίζεται. Ήμουν σχεδόν σε κατάθλιψη. Και τώρα μπορώ να καταλάβω όσους κλονίζονται ψυχικά και διανοητικά».

Η νέα επιχειρηματική δραστηριότητα του Τζέιμι Γουντ

Η σωτηρία για τον Τζέιμι ήρθε από το πουθενά. Όταν σε ένα ταξίδι με την οικογένειά του στο Μαϊάμι, ανακάλυψε το CBD, την Κανναβιδιόλη δηλαδή. Πρόκειται για ένα σημαντικό φυτοκανναβινοειδές, που αντιστοιχεί στο 40% του εκχυλίσματος του φυτού κάνναβης και χρησιμοποιείται σε ευρύ φάσμα ιατρικών εφαρμογών.

Ο Τζέιμι έφτιαξε το δικό του εργαστήριο και μετέπειτα τη δική του εταιρεία προώθησης προϊόντων CBD και απολυμαντικών χεριών, τη Woodies, τον Νοέμβριο.

Η μητέρα του, είναι θερμή υποστηρίκτρια του νέου πρότζεκτ του γιου της, αφού όπως η ίδια λέει, τη βοήθησαν να αντιμετωπίσει τις ημικρανίες της, αλλά ο πατέρας του, Ρόνι ήταν λιγότερο ενθουσιώδης. «Έστειλα στον μπαμπά πριν λίγο καιρό, κάποια προϊόντα για να δοκιμάσει. Αλλά δεν φάνηκε να ενθουσιάζεται και τόσο».

«Ίσως ήμουν λίγο άπληστος πριν. Ήθελα ωραία πράγματα, Ferraris και διάφορα άλλα. Τότε συνέβη η καρδιακή προσβολή και πλέον δεν θέλω τίποτα από αυτά. Τα χρήματα δεν είναι το παν και τελειώνουν. Θέλω απλώς την επιχείρηση και την οικογένειά μου», λέει πλέον ο Τζέιμι, ο οποίος έχει αναθεωρήσει και έχει αλλάξει άρδην τον τρόπο ζωής του. Τελικά, το να είσαι γιος ενός ροκ σταρ, δεν είναι τόσο μυθικό και λαμπερό όσο ακούγεται.

www.iefimerida.g

Η δημοσιογράφος που τόλμησε να τα βάλει με την μαφία!

Bερόνικα Γκέριν: Η δημοσιογράφος που τόλμησε να τα βάλει με την μαφία Εθνική ηρωίδα των Ιρλανδών….ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΟ! 26 Ioυνίου 1996: Η Ιρλανδή δημοσιογράφος Βερόνικα Γκέριν βρίσκει τραγικό θάνατο μέσα στο αυτοκίνητό της στο δρόμους του Δουβλίνου από το καρτέλ των ναρκωτικών.

Το όνομά της έγινε συνώνυμο της μαχόμενης δημοσιογραφίας. Η Βερόνικα Γκέριν πάλεψε επί χρόνια ενάντια στο οργανωμένο έγκλημα και οι Ιρλανδοί την θεωρούν εθνική τους ηρωίδα. Η μαχητική της προσωπικότητα φάνηκε από τα παιδικά της χρόνια. Τα πύρινα άρθρα της για το οργανωμένο έγκλημα την κάνουν γνωστή διεθνώς, ενώ δεν δίστασε να τα βάλει ακόμα και με την Αστυνομία κατηγορώντας τις Αρχές για ανεπάρκεια.

Η Γκέριν ζούσε κυριολεκτικά στους δρόμους κι έκανε το αυτοκίνητό της γραφείο προσπαθώντας να αποκαλύψει ένα διεφθαρμένο σύστημα που έφτανε μέχρι τα υψηλά κλιμάκια της κυβέρνησης. Η ζωή της έγινε ταινία το 2003 από τον πρόσφατα εκλιπόντα Τζόελ Σουμάχερ με την Κέιτ Μπλάνσετ στον ομώνυμο ρόλο.

Τη δεκαετία του ΄90 η ατρόμητη Βερόνικα μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας «Dublin Sunday Independent», αψηφώντας τους κινδύνους αλλά και τις απειλές που δεχόταν, έκανε μια ενδελεχή έρευνα ώστε να αποκαλύψει πώς δρούσαν οι βαρόνοι του εγκλήματος και πώς διαπλέκονταν με το νόμιμο κράτος.

Η μαχητική της προσωπικότητα όμως φάνηκε από τα παιδικά της χρόνια. Γνωστή με το παρατσούκλι «Ρόνι» γεννήθηκε στο Δουβλίνο και μεγάλωσε σε μια πενταμελή οικογένεια. Φοίτησε σε καθολικά σχολεία και διακρίθηκε για τις αθλητικές της επιδόσεις σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ, δύο αθλήματα που αγαπούσε και υποστήριζε πάντα.

H Βερόνικα Γκέριν με τον γιο της/Φωτογραφία: ΑP Images

Στη συνέχεια σπούδασε οικονομικά στο φημισμένο Trinity College, και εργάστηκε στο λογιστικό γραφείο του πατέρα της μέχρι το 1983. Εκείνη τη χρονιά ο πατέρας της πεθαίνει και η ίδια αποφασίζει να εγκαταλείψει τη λογιστική και να ιδρύσει τη δική της εταιρία δημοσίων σχέσεων.

Εφτά χρόνια αργότερα, αναλαμβάνει την πρώτη της θέση ως συντάκτρια, αν και ποτέ δεν σπούδασε δημοσιογραφία, καθώς το πάθος της για την αλήθεια δεν την άφηνε σε ησυχία. Στην αρχή εργάστηκε στο οικονομικό ρεπορτάζ της εφημερίδας «Dublin’s Sunday Business Post» και κατόπιν αναλαμβάνει θέση δημοσιογράφου στη «Sunday Tribune» του Δουβλίνου.

Το 1994 ξεκινάει τη συνεργασία της ως ρεπόρτερ με την «Dublin Sunday Independent», μια εβδομαδιαία εφημερίδα με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία στη χώρα. Περίεργα εγκλήματα που συμβαίνουν κεντρίζουν το ενδιαφέρον και αρχίζει τις έρευνές της. Τα πύρινα άρθρα της για το οργανωμένο έγκλημα την κάνουν γνωστή διεθνώς, ενώ η ίδια δεν δίστασε να τα βάλει ακόμα και με την αστυνομία κατηγορώντας τις Αρχές για ανεπάρκεια.

Τολμηρή και επίμονη ζούσε κυριολεκτικά στους δρόμους, έκανε το αυτοκίνητό της γραφείο, προσπαθώντας να αποκαλύψει ένα διεφθαρμένο σύστημα που έφτανε μέχρι τα υψηλά κλιμάκια της κυβέρνησης. Η Γκέριν έγινε ο φόβος των υπόπτων, που έτρεμαν στις ερωτήσεις της. Η ίδια συνήθιζε να στρατοπεδεύει κυριολεκτικά έξω από τα σπίτια όσων ήθελε να πάρει συνέντευξη, προκειμένου να του αποσπάσει κάποια δήλωση. Μάλιστα, έπειθε αρκετούς μικρούς εγκληματίες να της δίνουν πληροφορίες, και συχνά βάφτιζε τις πηγές της με περίεργα παρατσούκλια, όπως ο «Πιγκουίνος», ο «Καλόγερος» ή ο «Προπονητής».

Η δράση της ενόχλησε πολλούς και τον Οκτώβριο του 1994 δυο σφαίρες πέρασαν το παράθυρο του σπιτιού, την ώρα που εκείνη ήταν μέσα και έπαιζε με τον μικρό της γιο. Ένα μήνα πριν είχε δημοσιεύσει ένα αποκλειστικό ρεπορτάζ σχετικά με τη ζωή του βαρόνου των ναρκωτικών, που η ίδια αποκαλούσε «Στρατηγό» και οποίος είχε βρεθεί νεκρός στο αυτοκίνητό του, όπως δηλαδή θα συνέβαινε και στην ίδια δύο χρόνια αργότερα.

Τον Ιανουάριο του 1995 επιστρέφοντας στο σπίτι βρίσκεται και πάλι τετ α τετ με έναν πληρωμένο εκτελεστή, που την πυροβόλησε στο μηρό, αν και αρχικά της είχε στρέψει το πιστόλι στον κρόταφο. Η Γκέριν μπορούσε να τον αναγνωρίσει, όμως τελικά ο μυστηριώδης άνδρας που της χάρισε τη ζωή δεν συνελήφθη ποτέ. Το πιθανότερο όμως ήταν ότι είχε εμπλοκή με την υπόθεση μιας ληστεία 4,4 εκατ. δολαρίων κοντά στο αεροδρόμιο του Δουβλίνου, τη μεγαλύτερη σε λεία υφαρπαγή μετρητών στην εγκληματική ιστορία της Ιρλανδίας που επίσης είχε ξεσκεπάσει η Γκέριν.

Εκείνη νοσηλεύεται στο νοσοκομείο αλλά μόλις παίρνει το εξιτήριό της, υποχρεώνει τον σύζυγό της να την πάει σε όλους τους εγκληματίες που γνώριζε προκειμένου να περάσει το μήνυμα ότι παραμένει στις επάλξεις.

Τον Σεπτέμβριο του 1995, επισκέπτεται έναν πρώην κρατούμενο και «βαρόνο» των ναρκωτικών, τον Τζον Γκίλιγκαν, στη φάρμα του για να τον «ανακρίνει». Αυτό που τον πίεζε να μάθει ήταν πώς μπορούσε να διατηρεί τον πλούσιο τρόπο ζωής του χωρίς εμφανή εισοδήματα. Εκείνος της έσκισε το πουκάμισο, προκειμένου να την ελέγξει για κοριούς και τη χτύπησε βάναυσα. Σε τηλεφώνημά του μάλιστα τις προσεχείς ημέρες, ενώ εκείνη βρισκόταν στο νοσοκομείο, την απειλεί ανοιχτά ότι θα σκοτώσει, αν δημοσίευε οτιδήποτε γι’ αυτόν. Η Γκέριν όμως έδειχνε ατρόμητη, καθώς όπως συνήθιζε να λέει «δεν είναι και πολύ εύκολο να σκοτώσουν κάποιον που ξέρουν καλά».

International Press Freedom Award /Φωτογραφία: ΑP Images

Τον Δεκέμβριο του 1995 κερδίζει το περίφημο βραβείο International Press Freedom Award από το Committee to Protect Journalists για το συνολικό της έργο.

Όμως τελικά οι απειλές αποδείχθηκαν βάσιμες καθώς το απόγευμα της 26ης Ιουνίου του 1996 ένας άνδρας πέρασε ξυστά από το αυτοκίνητό της και την πυροβόλησε εν ψυχρώ. Κανείς ποτέ δεν αμφισβήτησε το γεγονός ότι η Γκέριν έπεσε εν ώρα καθήκοντος και ο θάνατός της δημιούργησε αίσθηση στην Ιρλανδία. Στην κηδεία της συγκεντρώθηκε πλήθος κόσμου, οι υπεύθυνοι της «Sunday Independent» ανακοίνωσαν λίγο αργότερα ότι οι δημοσιογράφοι που δούλευαν πάνω σε επικίνδυνες υποθέσεις θα είχαν καλύτερη φύλαξη, ενώ στο ιρλανδικό κοινοβούλιο άρχισαν συζητήσεις για τη δράση του οργανωμένου εγκλήματος και των νόμων που έπρεπε να ψηφιστούν για τη διευκόλυνση της αστυνομίας στη σύλληψη των βαρόνων του υποκόσμου.


Φωτογραφία: ΑP Images

Η ζωή της έγινε και ταινία το 2003 από τον πρόσφατα εκλιπόντα Τζόελ Σουμάχερ με την Κέιτ Μπλάνσετ στον ομώνυμο ρόλο.

www.bovary.gr

1 2 3 16