Ο κιθαρίστας που ήθελε να γίνει μπουζουξής!

25/2/2014 το αντίο του «Θεού» της κιθάρας που ήθελε να γίνει μπουζουξής! Ο Πάκο ντε Λουθία (Paco de Lucía) ήταν ένας ανεπανάληπτος κιθαρίστας.

Γνώστης του «παραδοσιακού» αλλά και «πρωτοπόρος» των νέων ρευμάτων, «πάντρεψε» αρμονικά και ευρηματικά σχολές, τάσεις και εποχές. Ανανέωσε καίρια το φλαμένκο και άφησε ανεξίτηλα σημάδια που λειτουργούν σαν «φάρος» ακόμα και σήμερα.

«Έμαθα κιθάρα, όπως ένα παιδί μαθαίνει να μιλάει» δήλωσε σε μια συνέντευξή του ο Ισπανός βιρτουόζος… Γι’ αυτό και η κιθάρα του όταν το μυαλό και τα χέρια του της μιλούσαν ανταποκρινόταν μοναδικά στα κελεύσματά του!

Τον Νοέμβριο του 1986 τον απολαύσαμε μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Έκτοτε έγινε και «Έλληνας».

Σε συνέντευξη στο Έθνος, το 2007, ο Πάκο ντε Λουθία δήλωσε μεταξύ άλλων: «Απολαμβάνω πραγματικά τις στιγμές που μπορώ να αφεθώ και δοκιμάσω διαφορετικά είδη μουσικής, ειδικά με υπέροχους και σημαντικούς μουσικούς. Και ο Γιώργος Νταλάρας ανήκει σε αυτούς τους ανθρώπους».

Στην ερώτηση αν θα τον μαγνήτιζε στον ίδιο βαθμό η τσιγγάνικη μουσική στην περίπτωση που δεν είχε γεννηθεί στην Ισπανία αλλά στην Ελλάδα, ο Πάκο ντε Λουθία απάντησε: «Δεν έχω ιδέα. Μάλλον θα είχα γίνει μπουζουξής».

Κώστας Μπαλαχούτης www.ogdoo.gr

Το ημερολόγιο στην Αρχαιότητα. Πώς ονομάζονταν οι μήνες!

Αρκετοί αρχαίοι Έλληνες όπως ο Αριστοτέλης ο Ερατοσθένης επινόησαν μέθοδο χρονολόγησης με βάση τους ολυμπιακούς αγώνες και έτσι η χρονολόγηση των γεγονότων γινόταν μέσω των ολυμπιάδων.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι μελέτες που έχουν δημοσιευτεί σχετικά με το πώς μετρούσαν το χρόνο στην αρχαιότητα. Και πώς διαμορφώθηκε το ημερολόγιο στην Αρχαία Ελλάδα. Ενα τέτοιο άρθρο είναι του John D. Morgan στο περιοδικό «Αρχαιολογία και Τέχνες». το  οποίο αναφέρεται κατά βάση στο μηνολόγιο το Αθηναϊκό κι όχι άλλων περιοχών.

Αναφέρει συγκεκριμένα:

Η αρίθμηση των ετών με βάση την γέννηση του Χριστού ξεκίνησε από τον Διονύσιο τον μικρό, έναν μοναχό και καθιερώθηκε σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο και αποτελεί τον κανόνα ακόμα και σήμερα σε χώρες όπως το Ισραήλ και η Τουρκία.

Η τεχνική χρησιμοποιούταν και κατά τον Μεσαίωνα. Πολύ παλιά οι Έλληνες μετρούσαν τα έτη από τον μεγάλο κατακλυσμό του Δευκαλίωνος και της Πύρρας ή από τη γέννηση του Ηρακλή. Όμως δεν γινόταν να πείσουν και τους υπόλοιπους λαούς της Μεσογείου και της Εγγύς ανατολής ή τους βαρβάρους του Βορρά να υιοθετήσουν ένα τέτοιο μοντέλο για την αρίθμηση των ετών.

Από την εποχή που σώζονται κείμενα συνηθιζόταν να μετρούν τα έτη από την ανάρρηση του τοπικού ηγεμόνα. Αυτός ο τρόπος υπολογισμού μαρτυρείται από την αρχαία Αίγυπτο. Στην Ασσυρία κάθε έτος της βασιλείας ενός μονάρχη έπαιρνε το όνομα ενός αξιωματούχου. Στα ελληνικά βασίλεια θεωρείται ότι επίσης τα έτη χαρακτηρίζονταν με βάση το πότε ο βασιλιάς ανέβηκε στο θρόνο. Στην αρχαιότητα χρονολογούσαν τα γεγονότα υπολογίζοντας έναν αριθμό ετών μέχρι την εποχή τους και δίνοντας το όνομα του Αθηναίου βασιλιά ή άρχοντα που είχε την αρχή όταν η αρίθμηση των ετών ήταν αντίστροφη. Κανονικά η μέτρηση των ετών πρέπει να γίνεται προς τα εμπρός.

Στο βασίλειο των Σελευκιδών η χρονολόγηση των ετών ξεκινούσε από το 312π.χ. Τη χρονιά αυτή ο Σέλευκος κυρίεψε τη Βαβυλώνα. Αρκετοί αρχαίοι Έλληνες όπως ο Αριστοτέλης ο Ερατοσθένης επινόησαν μέθοδο χρονολόγησης με βάση τους ολυμπιακούς αγώνες και έτσι η χρονολόγηση των γεγονότων γινόταν μέσω των ολυμπιάδων.

Πώς ονομάζονταν οι μήνες

Τα ημερολόγια στην αρχαία Αθήνα και σε άλλες πόλεις διέφεραν από το σύγχρονο ημερολόγιο. Το αρχαίο Ελληνικό ημερολόγιο ήταν σέλινο-ηλιακό με μήνες που παρακολουθούσαν τις φάσεις της Σελήνης και με εμβόλιμο μήνα που προστίθετο μια φορά κάθε 19 χρόνια. Κάθε ελληνική πόλη είχε τις δικές της ονομασίες για τους μήνες.

Οι Αθηναίοι και πολλά άλλα Ελληνικά κράτη όπως και οι Βαβυλώνιοι και οι Κινέζοι χρησιμοποιούσαν ένα ημερολόγιο που οι μήνες του ημερολόγιου συμβάδιζαν με τους φυσικούς σεληνιακούς μήνες. Τα ονόματα των μηνών ήταν Εκατομβαίων, Μεταγειτωιών, Βοηδρομιών, Πυανοψιών, Μαιμακτηριών, Ποσειδεών, Γαμηλιών, Ανθεστηριών, Ελαφηβολιών, Μουνιχιών, Θαργηλιών, Σκιροφοριών. Τα ονόματα αυτά τα έπαιρναν από τις βασικές γιορτές που γίνονταν μέσα σε αυτή την περίοδο. Επειδή ο κάθε σεληνιακός μήνας διαρκεί 29,5 μέρες οι Αθηναίοι προσέθεταν κάθε 3 χρόνια έναν εμβόλιμο 13ο μήνα για να συμβαδίζουν οι μήνες με τις εποχές.

Οι Αθηναίοι διαιρούσαν επίσης τα έτη τους με βάση τον αριθμό των φυλών που είχαν πάρει τα ονόματα τους από μυθικούς ήρωες. Οι 12 φυλές αντιστοιχούσαν σε 12 μήνες. Όμως επειδή ο αριθμός των φυλών αυξομοιονώταν δημιουργούταν συχνά πρόβλημα. Δηλαδή, διατηρούσαν παράλληλα διαφορετικά ημερολόγια για θρησκευτική, γεωργική κλπ χρήση. Πολλές φορές από τους Αθηναίους συγκρινόταν το σεληνιακό ημερολόγιο με το ημερολόγιο του άρχοντος και μπορεί να υπήρχε διαφορά ακόμη και 20 ημερών.

Πηγή : in.gr http://www.jazzbluesrock.gr/

«Προσκυνητής»: Η άγνωστη ιστορία του τραγουδιού

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ «Προσκυνητής»: Η άγνωστη ιστορία του τραγουδιού του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Το ημερολόγιο ενός Ρώσου που περπάτησε ως το Άγιον Όρος Το 2003, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με τίτλο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή». Ανάμεσα στα τραγούδια του, ξεχώρισε το τραγούδι «Προσκυνητής» με τους ιδιαίτερα εσωτερικούς και σχεδόν ευλαβικούς στίχους.

Όπως φαίνεται, η έμπνευση για το υπέροχο αυτό τραγούδι, πριν από 17 ολόκληρα χρόνια θα πρέπει να αναζητηθεί πολύ πιο πίσω, στα μέσα του 19ου αιώνα. Και μάλιστα, η έμπνευση για τους στίχους του «Προσκυνητή» του Αλκίνοου Ιωαννίδη, ανήκει σε έναν άγνωστο άνδρα από τη Ρωσία που διέσχισε τεράστιες αποστάσεις για να… προσευχηθεί για την αγάπη του.

Το βιβλίο από το οποίο ξεπήδησε ο Προσκυνητής του Αλκίνοου Ιωαννίδη «Οι Περιπέτειες ενός προσκυνητού», του οποίου ο συγγραφέας είναι άγνωστος, γράφτηκε πρωτότυπα στη ρωσική γλώσσα, το 1853. Το πρωτότυπο βρέθηκε στο Άγιο Όρος, το 1884, και τότε τυπώθηκε για πρώτη φορά.

Όπως διαβάζουμε στον πρόλογο του βιβλίου, το αριστούργημα αυτό, όπως το χαρακτήρισαν στην Ευρώπη θεολόγοι που εντρύφησαν πνευματικά σ’ αυτό, μιλάει για έναν ορθόδοξο χριστιανό προσκυνητή ο οποίος αποφασίζει να ταξιδέψει για ένα προσκύνημα μετά τον θάνατο της γυναίκας του. Μετά το πρώτο προσκύνημα, ο Ρώσος πιστός δεν θέλησε να επιστρέψει στην πατρίδα του και αποφάσισε να διασχίσει ολόκληρη τη Ρωσία, φτάνοντας στην Ελλάδα και το Άγιο Όρος για ένα νέο προσκύνημα.

Το ταξίδι του Προσκυνητή στο Άγιο Όρος και η προσευχή της καρδιάς
Ο Ρώσος πιστός ταξιδεύει με τη δίψα να εμβαθύνει στη γνώση και στην εφαρμογή του ρητού του Αποστόλου Παύλου που λέει, «αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Με τη βοήθεια ενός μοναχού και του βιβλίου «Φιλοκαλία των Νηπτικών Πατέρων», κατορθώνει να μάθει να εμβαθύνει και να εφαρμόζει την αδιάλειπτη προσευχή, που λέγεται και νοερά προσευχή ή προσευχή της καρδιάς και συνοψίζεται στη φράση, «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με».

Ο Ρώσος προσκυνητής φαίνεται πως τελικά επέστρεψε στη Ρωσία, αφήνοντας όμως το ημερολόγιό του στο Άγιο Όρος. Από αυτό, εκδόθηκε με πρωτοβουλία των μοναχών το βιβλίο. Το βιβλίο μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Μητροπολίτη Κορίνθου, Παντελεήμονα Καρανικόλα, και έχει βραβευτεί από την Ακαδημία Αθηνών.

Βίντεο: Το βιβλίο έμπνευση για τον Προσκυνητή του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Το βιβλίο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού» αποτέλεσε την έμπνευση του Αλκίνοου Ιωαννίδη προκειμένου να γράψει το τραγούδι «Προσκυνητής». Σε στίχους και μουσική του ίδιου του ερμηνευτή, το τραγούδι έγινε ένα από τα πιο επιτυχημένα των τελευταίων ετών.

www.iefimerida.gr

Βιβλίο: Μια όμορφη ιστορία 570 ετών

Βιβλίο: Μια όμορφη ιστορία 570 ετών. Ποια είναι η κατάσταση στην ελληνική αγορά μετά την κρίση

Είναι και αυτός ένας χώρος ταλαιπωρημένος, τόσο από την κρίση, όσο και από την ανύπαρκτη εθνική πολιτική. Επιβιώνει αξιοπρεπώς χάριν ενός συνδυασμού ρομαντισμού και εμπορικού αυτοματισμού. Αλλά, ευτυχώς, όσο κι αν έχει πληγεί, η κινητικότητα στον χώρο του βιβλίου θα προσομοιάζει πάντα στη συμπαντική πλανητική διάταξη. Η ανάγκη και η αιτία θα είναι οι δύο δυνάμεις που θα συντηρούν τη συνοχή της. Το βιβλίο θα είναι συνδυασμένο με την πληροφορία, τη γνώση, τα ταξίδια του νου, την επένδυση του χρόνου, τον γαλήνιο ύπνο… Το βιβλίο. Με τις σελίδες του, τα εξώφυλλά του, τη μυρωδιά της μελάνης του.

Είναι βαθιά η ιστορία του βιβλίου για να κλείσει με μια κρίση. Για την ακρίβεια, σήμερα, 23 Φεβρουαρίου, μετράει 570 χρόνια ζωής! Τέτοια μέρα, το 1450, ήταν που τυπώθηκε σε 180 αντίτυπα το πρώτο βιβλίο της Δύσης: η Βίβλος του Γουτεμβέργιου στη Λατινική. Κάποιοι τοποθετούν την εκτύπωσή της το 1454 και κάποιοι άλλοι το 1455, αλλά αυτό είναι μάλλον λεπτομέρεια. Σημασία έχει ότι από τη γέννηση και μαζική αναπαραγωγή του πρώτου βιβλίου, της Αγίας Γραφής των 42 γραμμών (επειδή τόσες ήταν οι αράδες του κειμένου σε κάθε σελίδα), πέρασαν 5,5 αιώνες.

Εκείνο ήταν ένα βιβλίο που ικανοποίησε την εφευρετικότητα και την εξαιρετικά υψηλή αισθητική του Γερμανού σιδηρουργού και σηματοδότησε την περίφημη επανάσταση που έφερε το όνομά του. Τα αντίτυπά της Βίβλου του Γουτεμβέργιου πουλήθηκαν έναντι αστρονομικών ποσών σε συλλέκτες και κάποια από αυτά φιλοξενούνται σε προθήκες δημόσιων βιβλιοθηκών ανά τον κόσμο. Η διεθνής βιβλιογραφία λέει ότι το βιβλίο τυπώθηκε σε μέγεθος χαρτιού που ονομαζόταν «βασιλικό», κυρίως λόγω των king size διαστάσεών του. Ένα πλήρες φύλλο βασιλικού χαρτιού είχε διαστάσεις 42 x 60 εκ. και διπλωνόταν στα τέσσερα. Ένα πλήρες αντίγραφο της Βίβλου του Γουτεμβέργιου έχει 1.286 σελίδες (συνήθως δεμένες σε δύο τόμους). Ως εκ τούτου, με τέσσερις σελίδες ανά τυπογραφικό φύλλο (διπλωμένες, τυπωμένες, δεμένες και χαρτοκομμένες κατάλληλα) χρειάστηκαν 322 τυπογραφικά φύλλα χαρτιού ανά αντίτυπο. Αυτό το χαρτί που χρησιμοποίησε ο Γουτεμβέργιος ήταν εξαιρετικής ποιότητας, χειροποίητο και εισήχθη από την Ιταλία. Κάθε φύλλο έφερε υδατογράφημα και εντυπωσιακές έγχρωμες βινιέτες στην έναρξη του κειμένου. Η γραμματοσειρά, που χρησιμοποιήθηκε ήταν τα τότε Gothic και μετέπειτα Schwabacher.

Αλλά οι αιώνες πέρασαν και το βιβλίο από… θήραμα πλουσίων συλλεκτών, μετατράπηκε σε σύντροφο, δάσκαλο, συμβουλάτορα, συνοδοιπόρο, σχεδόν εραστή των εγγράμματων λαών του κόσμου, καταλαμβάνοντας σήμερα τη θέση που του αξίζει. Του πιο πολύτιμου, του πιο αναγκαίου φίλου. Ανά τον κόσμο ουκ έστιν αριθμός εκδοτικών οίκων. Μόνο στην Ελλάδα υπολογίζονται χονδρικά σε 500. «Ο δικός μας φορέας αριθμεί 350 μέλη. Υπάρχουν και πολύ μικροί οίκοι, που δεν είναι εγγεγραμμένοι στο μητρώο μας» εξηγεί ο πρόεδρος του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου (ΣΕΒ), Γρηγόρης Πλαστάρας.

Όπως επισημαίνει ο ίδιος, στη χώρα μας είχαμε πάντα πολλούς εκδοτικούς οίκους και αυτό ουδείς γνωρίζει αν μπορεί να αποδοθεί σε έναν λαό που διαβάζει ή σε ένα τόπο πλούσιο σε παραγωγή… γραφιάδων. Μάλλον και στα δύο. Το παράξενο είναι ότι στην εκδοτική αγορά η κρίση λειτούργησε ανάποδα. Παρότι οι πωλήσεις έπεσαν, οι νέοι οίκοι που άνοιξαν ήταν περισσότεροι από εκείνους που έκλεισαν… «Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να το ερμηνεύσω… θα έλεγα ότι το βιβλίο είναι πάθος και κάθε πάθος υπηρετείται έστω και με θυσίες. Πάντως, πρέπει να χαρακτηριστεί επίτευγμα, αν σκεφτεί κανείς τα προβλήματα στον χώρο του βιβλίου. Από τη μία, εφημερίδες που μοιράζουν, αντί πινακίου, σπουδαίες ή και λιγότερο σπουδές συγγραφικές δουλειές (η ποιότητα των εκδόσεων που διανέμονται είναι εξαιρετικά χαμηλή και το προσφερόμενο έργο έχει ημερομηνία λήξης. Στην αρχή του φαινομένου, οι επιχειρήσεις ΜΜΕ ζητούσαν τα δικαιώματα από τους εκδοτικούς οίκους και αν μη τι άλλο το εκδοτικό αποτέλεσμα ήταν προσεγμένο. Αργότερα, οι οίκοι βγήκαν από τη μέση, το πράσινο φως έδιναν μόνον οι συγγραφείς, οι οποίοι όμως κατά κανόνα ενδιαφέρονταν περισσότερο για την προώθηση του έργου τους, παρά για την ποιοτική… περιβολή του) και από την άλλη, η ανυπαρξία ενός εθνικού φορέα που να ασκεί πολιτική για το βιβλίο. Ακόμη και η κατάργηση του ΕΚΕΒΙ (Ελληνικό Κέντρο Βιβλίου), με όλα του τα προβλήματα, ήταν πλήγμα για τον χώρο μας. Μείναμε με το Ίδρυμα Πολιτισμού, από όπου παίρνουμε κάποια βοήθεια, τουλάχιστον στις εκθέσεις μας» σημειώνει ο κ. Πλαστάρας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΣΕΒ, το έτος 2019 ρίχτηκαν στην αγορά 8.431 τίτλοι. Εξ αυτών, 878 ήταν μυθιστορήματα, 576 ποίηση, 536 παιδικά, 358 ιστορικά, 265 αστυνομική λογοτεχνία, 171 φιλοσοφία, 169 διηγήματα, 162 νομικά, 142 θέατρο, 141 ιστορικό μυθιστόρημα, 121 κοινωνική επιστήμη, 96 εκπαίδευση, 94 ψυχολογία, 86 αυτοβοήθεια, 79 πολιτική, 61 οικονομία και 51 θεολογία. Τα λοιπά μοιράστηκαν σε τέχνες και ξένη γλώσσα.

Προ κρίσης, π.χ. το 2007, οι τίτλοι που κυκλοφόρησαν ήταν 11.350 και το 2009, όταν η κρίση άγγιξε και την αγορά του βιβλίου, έπεσαν στους 11.000. Πρώτα είδη στις προτιμήσεις του κοινού ήταν πάντα η λογοτεχνία και η ιστορία. Ελληνική ή ξένη.

«Ευτυχώς, έχουμε ικανοποιητική εγχώρια παραγωγή. Η κυκλοφορία ενός βιβλίου ξένου συγγραφέα, σημαίνει για τον εκδότη κόστος στην αγορά των πνευματικών δικαιωμάτων, στη μετάφραση κ.λπ. Αντιλαμβάνεστε ότι για να προχωρήσει πια ένα τέτοιο εγχείρημα, θα πρέπει το προϊόν να είναι εγγυημένο ότι θα επιστρέψει τα χρήματα που θα επενδυθούν και οι εκδότες είναι πια πολύ επιλεκτικοί» λέει ο κ. Πλαστάρας.

«Αν η κρίση έφερε σκεπτικισμό και στους εκδότες και στο αγοραστικό κοινό, μια εθνική πολιτική για το βιβλίο πώς θα μπορούσε να βοηθήσει την κατάσταση;» είναι μια αυτονόητη ερώτηση στον πρόεδρο των εκδοτών…

«Θέματα εθνικής πολιτικής είναι η προώθηση της φιλαναγνωσίας, του ελληνικού βιβλίου στο εξωτερικό, η επιβολή ενιαίας τιμής, που έχει πλήξει ιδιαίτερα τον κλάδο. Βέβαια, γι αυτό το τελευταίο κάνουμε κι εμείς ελέγχους και επιβάλλουμε ποινές. Όμως, οι εφημερίδες που προκάλεσαν τόσο κακό, πώς θα συνετιστούν; Στηριζόμαστε στις μεγάλες εκθέσεις μας, ειδικά στη διεθνή. Ωστόσο, το ενοίκιο για το Ζάππειο είναι 50.000 ευρώ. Αυτό το ποσό βαρύνει τους εκδότες που συμμετέχουν. Ζορίζονται από τη μία να το καλύψουν κι από την άλλη, αν δεν το καλύψουν, πώς θα προωθήσουν το προϊόν τους;» απαντά ο κ. Πλαστάρας.

Ένα από τα πλήγματα της κρίσης στον χώρο του βιβλίου, ήταν και ο περιορισμός της εξαγωγής εγχώριου προϊόντος. Σε ευνοϊκή θέση βρίσκονται οι συγγραφείς, που πρόλαβαν στο παρελθόν και «συστήθηκαν» στο αλλοδαπό κοινό τους. Έτσι, η κυκλοφορία της επόμενης παραγωγής τους στο εξωτερικό, είναι πια διαδικασία σχεδόν αυτοματοποιημένη. Ωστόσο, τα νέα διαμάντια των ελληνικών γραφίδων, που θα μπορούσαν επίσης να μεταφραστούν και να κατακτήσουν τις ξένες αγορές, εγκλωβίζονται εντός των χωρικών ορίων, καθώς οι εκδότες κυρίως οι μικροί δεν συμμετέχουν πια εύκολα σε διεθνείς εκθέσεις βιβλίων του εξωτερικού. «Στις εκθέσεις αυτές υπάρχουν ειδικά τμήματα που αλιεύουν αξιόλογα βιβλία, αγοράζουν τα δικαιώματα, τα μεταφράζουν και τα ρίχνουν στις αγορές του εξωτερικού. Αν όμως δεν είσαι εκεί για να έρθεις σε επαφή με αυτά τα τμήματα, πώς θα προωθήσεις μια καλή δουλειά στο εξωτερικό;» αναρωτιέται ο πρόεδρος των εκδοτών.

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr


Βρέθηκε σε σχολείο στις ΗΠΑ έπειτα από 64 χρόνια

ΈΓΙΝΕ VIRAL ΣΤΟ FACEBOOK: Τι περιείχε η τσάντα μιας 14χρονης μαθήτριας του ’50. Βρέθηκε σε σχολείο στις ΗΠΑ έπειτα από 64 χρόνια. Μια μπορντό, δερμάτινη τσάντα, περίμενε υπομονετικά να βγει ξανά στο φως έπειτα από 64 ολόκληρα χρόνια.

Σε μια χαραμάδα ανάμεσα στις ντουλάπες των μαθητών του γυμνασίου Χούβερ και τον τοίχο, καλυμμένη με σκόνη και ιστούς αράχνης, βρισκόταν κρυμμένος ένας μικρός θησαυρός.

Η σάκα μιας 14χρονης μαθήτριας, που φοιτούσε στο σχολείο πριν από 64 ολόκληρα χρόνια, παρέμεινε στο σκοτάδι, παρότι δίπλα της έζησαν τις πιο έντονες μαθητικές τους ιστορίες εκατοντάδες ακόμη μαθητές.

Η τσάντα βρέθηκε μόλις την περασμένη άνοιξη, με τους υπεύθυνους του σχολείου να αναζητούν πληροφορίες για την κάτοχό της στο facebook. «Πολλοί από εσάς ίσως θυμάστε την τσάντα που βρέθηκε στο Γυμνάσιο Χούβερ του Νορθ Κάντον την περασμένη άνοιξη» έγραφε η ανάρτηση του σχολείου Χούβερ στις ΗΠΑ. Με τη βοήθεια παλιών μαθητών, η τσάντα βρήκε ξανά την ιδιοκτήτριά της.

Η μαθήτρια που έχασε την τσάντα της το 1956

Σύμφωνα λοιπόν με την ανάρτηση στο Facebook, η τσάντα ανήκε σε μια 14χρονη μαθήτρια ονόματι Πάτι Ραμφόλα. Η Πάτι αποφοίτησε από το σχολείο λίγα χρόνια αργότερα, το 1960. «Χάρη στην έρευνα πολλών από εσάς στο Facebook, καταφέραμε να εντοπίσουμε την οικογένεια της Πάτι. Δυστυχώς, ανακαλύψαμε πως η Πάτι απεβίωσε» έγραφε η ανάρτηση του σχολείου.

Η Πάτι απέκτησε πέντε παιδιά, που ήταν και οι αποδέκτες της τσάντας. Εκείνοι συναντήθηκαν τον περασμένο Φεβρουάριο γύρω από ένα οικογενειακό τραπέζι, όπου και άνοιξαν με συγκίνηση την τσάντα της μητέρας τους.

«Τα πέντε παιδιά της Πάτι βρίσκονταν μαζί σε μια οικογενειακή συγκέντρωση το φθινόπωρο όπου άνοιξαν την τσάντα και έριξαν μια ματιά στη ζωή της μητέρας τους ως έφηβη στο γυμνάσιο Χούβερ» σημείωνε η ανάρτηση στο Facebook.

Τα πολύτιμα αντικείμενα στην τσάντα της μαθήτριας

Το σχολείο ζήτησε την άδεια των συγγενών της Πάτι ώστε να δημοσιεύσει το περιεχόμενο της τσάντας στα social media, με την ανάρτηση να γίνεται viral. Μεταξύ των αντικειμένων ξεχωρίζουν το κραγιόν, η πούδρα και τα μολύβια της 14χρονης τότε μαθήτριας.

Στην τσάντα της Πάτι υπήρχαν επίσης κάρτες με το πρόγραμμα των μαθημάτων, αλλά και των αγώνων της ομάδας μπέιζμπολ του γυμνασίου στις ΗΠΑ. Η τσάντα περιείχε επίσης ασπρόμαυρες φωτογραφίες της 14χρονης, αλλά και άλλων συμμαθητών της.

Ανάμεσα στα αντικείμενα που περιείχε η τσάντα ξεχωρίζουν επίσης και ένα μενταγιόν με γαλάζια πέτρα, πλάι σε μια εικόνα του Ιησού Χρηστού που κρατούσε η Πάτι μαζί της.

Η Πάτι κρατούσε επίσης στην τσάντα της τη φωτογραφία της φίλης της Μπόνι, που όπως φαίνεται από την αφιέρωση στο πίσω μέρος της, είχε φύγει από το γυμνάσιο Χούβερ. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις όμορφες στιγμές που είχαμε. Ελπίζω πως μπορούμε να είμαστε πάντα φίλες, ακόμη και αν είμαστε μακριά. Μπόνι ‘56» έγραφε η φωτογραφία που βρέθηκε στην τσάντα.

Ανάμεσα στα άλλα αντικείμενα, τα παιδιά της Πάτι βρήκαν και ένα δερμάτινο πορτοφόλι. Μέσα σε αυτό, η 14χρονη Πάτι κρατούσε εννέα δεκάρες, που είχαν οξειδωθεί και αλλοιωθεί από το πέρασμα του χρόνου. Κάθε παιδί κράτησε από μία από αυτές τις δεκάρες σε ανάμνηση της μητέρας του.

Η μαθήτρια που έχασε την τσάντα έγινε δασκάλα

Η 14χρονη μαθήτρια το 1956 στο αμερικανικό γυμνάσιο, γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1942. Αφού αποφοίτησε από το σχολείο, εργάστηκε ως δασκάλα στην πόλη Ανάπολις των ΗΠΑ, από όπου και συνταξιοδοτήθηκε.

Παντρεύτηκε το 1980 και απέκτησε πέντε παιδιά και πολλά εγγόνια. Το σχολείο αναφέρει πως υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του Θεάτρου Τεχνών και του κλαμπ Νέων Γυναικών στην Πανξσαταουνέι της Πενσιλβάνια.

Λευτέρης Σαββίδης www.iefimerida.gr


Θυμάσαι τον Μπόλεκ και Λόλεκ, τους Πολωνούς κολλητούς

Θυμάσαι τον Μπόλεκ και Λόλεκ, τους Πολωνούς κολλητούς που αναζητούσαν διαρκώς να μάθουν τη ζωή;

Μετά την πτώση του κομμουνισμού σταματήσουν να προβάλλονται επί χρόνια στην πολωνική τηλεόραση, ενώ πλέον θεωρούνται εθνικοί ήρωες της χώρας.

σειρά πήρε τον τίτλο της από μια πολωνική ταινία του 1936. Δημιουργός και σκηνοθέτης της ήταν ο Βλαντίσλαβ Νεχρεμπέτσκι, σχεδιαστές των δυο ηρώων οι Άλφρεντ Λέβικ και Λέζεκ Λόρεκ ενώ τη μουσική έγραφε ο Βάλντεμαρ Καζανέτσκι. Ήταν μια παραγωγή των Στούντιο Κινουμένων Σχεδίων του Bielsko Biała.

Οι κεντρικοί ήρωες είναι δυο αγοράκια περίπου δέκα ετών: ο κοντός και λίγο χαζός Λόλεκ και ο ψηλός και νευρικός Μπόλεκ. Από το 1973 στην παρέα προστέθηκε και η φίλη τους Τόλα.

Επίσης σε τουλάχιστον ένα επεισόδιο, εμφανίζεται ο ήρωας της παράλληλης πολωνικής σειράς κινουμένων σχεδίων, Ρεξ, όπως και οι Μπόλεκ και Λόλεκ εμφανίζονται εκεί. Τα επεισόδια μέχρι το 1980 δεν έχουν διαλόγους, πάρα μόνο επιφωνήματα και ηχητικά εφέ (κάτι που συνέβαλε στη διεθνή επιτυχία της σειράς), ενώ το σχέδιο είναι απλό αλλά πολύ παραστατικό. Οι περιπέτειες των Μπόλεκ και Λόλεκ προβάλλουν ιδέες όπως η φιλία, η αλληλεγγύη, τα ταξίδια, ο αθλητισμός, με δόσεις περιπέτειας και χιούμορ.

Η σειρά ξεκίνησε το 1963 στην πολωνική τηλεόραση. Η παραγωγή της συνεχίστηκε για 23 χρόνια, μέχρι το 1986. Συνολικά παράχθηκαν γύρω στα 160 επεισόδια και δυο ταινίες μεγάλου μήκους: Το μεγάλο ταξίδι του Μπόλεκ και του Λόλεκ (1977) (μονταρισμένο από παλιότερα επεισόδια) και Ο Μπόλεκ και ο Λόλεκ στην Άγρια Δύση (1986).

Το 1986 επίσης δημιουργήθηκαν και δυο ακόμα ταινίες μεγάλου μήκους, συρραφή παλιότερων επεισοδίων. Τελευταία, τα επεισόδια της σειράς κυκλοφορούν σε DVD στο εξωτερικό, ενώ στη χώρα τους οι Μπόλεκ και Λόλεκ εμφανίστηκαν σε εκπαιδευτικά φιλμ, κυκλοφόρησαν σε κούκλες, βιβλία, επιτραπέζια παιχνίδια και παιχνίδια για υπολογιστές. Η σειρά και οι δημιουργοί της βραβεύτηκαν πολλές φορές στη χώρα τους και το εξωτερικό.

Σχεδόν 180 επεισόδια παρήχθησαν στο στούντιο κινουμένων σχεδίων της Μπιέλσκο Μπιάλα μεταξύ 1963 και 1986. Με την πτώση του κομμουνισμού, μια δικαστική διαμάχη για τα πνευματικά δικαιώματα της σειράς ξέσπασε και διήρκησε 30 και πλέον χρόνια.

Αυτό είχε ως συνέπεια, οι περιπέτειες των Μπόλεκ και Λόλεκ να σταματήσουν να προβάλλονται επί χρόνια στην πολωνική τηλεόραση και να θεωρούνται εθνικοί ήρωες της χώρας.

Δείτε ένα όμορφο επεισόδιο της σειράς και θα θυμηθείτε τα νιάτα σας κάποιοι:

Με πληροφορίες el.wikipedia.org www.womantoc.gr

Το βίντεο του BBC που έχει γίνει viral

ΣΕ ΠΟΣΑ ΕΠΕΣΕ ΜΕΣΑ; Εκπομπή του 1989 προβλέπει πώς θα είναι ο κόσμος το 2020. Το βίντεο του BBC που έχει γίνει viral

Ένα απόσπασμα της εκπομπής Tomorrow’s World του BBC από το 1989 έχει γίνει viral τις τελευταίες ημέρες, όπου οι παρουσιαστές και οι ομιλητές εξηγούν πώς προβλέπουν ότι θα είναι ο κόσμος το 2020. Παρακολουθώντας το viral βίντεο κανείς συνειδητοποιεί ότι σε πολλά είχαν δίκιο, σε άλλα ωστόσο έπεσαν εντελώς έξω και ακούγονται ακόμα και σήμερα ουτοπικά.

Μάλιστα, σε κάποια στιγμή, η συζήτηση έρχεται και στο θέμα της εξοικονόμησης ενέργειας και της προστασία του περιβάλλοντος, με τους παρουσιαστές να υποθέτουν ότι μέχρι το 2020 θα είχαν γίνει όλες οι απαραίτητες ενέργειες, ώστε να διαμορφωθεί μια περισσότερο φιλική προς το περιβάλλον πραγματικότητα.

www.iefimerida.gr

Η γενοκτονία των Ινδιάνων. Ένα ξεχασμένο Ολοκαύτωμα

Ο όρος γενοκτονία, καθιερώθηκε επίσημα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, για να περιγράψει εγκλήματα που αποβλέπουν στη συστηματική και επιδιωκόμενη εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τμήματος αυτής σε ορισμένο γεωγραφικό τόπο. Κάτι τέτοιο επιτυγχάνεται είτε με διαδοχικούς ομαδικούς φόνους, είτε μέσω άλλων μεθόδων που συμβάλλουν στην μαζική εξόντωση ατόμων που ανήκουν σε συγκεκριμένη φυλή.

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές γενοκτονίες που συναντά κανείς στην ανθρώπινη ιστορία είναι το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους Γερμανούς Ναζί, το Holodomor της Ουκρανίας, τις θηριωδίες των αποικιοκρατικών καθεστώτων στην Ασία και την Αφρική, καθώς και η εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων Αρμενίων από τον Οθωμανικό στρατό.

Η μεγαλύτερη όμως γενοκτονία που συνέβη ποτέ στον πλανήτη, αλλά και ταυτόχρονα η λιγότερο συζητημένη, είναι αυτή των Ιθαγενών Ινδιάνων της Αμερικανικής Ηπείρου. Συνολικά από τα πρώτα χρόνια της «ανακάλυψης» της Αμερικής, μέχρι και το τέλος του 19ου αιώνα, περισσότεροι από 100.000.000 Ιθαγενείς εξοντώθηκαν. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των Ιθαγενών στη Βόρεια Αμερική το 1919 έφτανε τους 400.000, μόλις, 18 με 19 εκατομμύρια λιγότεροι σε σύγκριση με το 1492, όπως αναφέρει το Ethical Canons and Scientific Inquiry (Genocide of Native Americans). Ο David Stannard στο βιβλίο του, American Holocaust,  κάνει λόγο για 100 εκατομμύρια ανθρώπους που εξοντώθηκαν συνολικά, μεταξύ αυτών γύρω στα 18 εκατομμύρια σε περιοχές του Βόρειου Μεξικού, ενώ οι θάνατοι που συνδέονται με το εμπόριο δουλείας Ιθαγενών υπολογίζονται στα 28 εκατομμύρια. Είναι ξεκάθαρο ότι οι ιθαγενείς πλήρωσαν πολύ ακριβά τα «προνόμια» που είχαν να κατοικούν σε πλούσια εδάφη.

Κατά τους σύγχρονους μελετητές Αζτέκοι, Ίνκας και Μάγια υπολογίζονται συνολικά ανάμεσα σε εβδομήντα και ενενήντα εκατομμύρια άτομα, όταν έκαναν την εμφάνισή τους οι κονκισταδόρες. Ενάμισι αιώνα αργότερα, δεν απέμεναν απ’ αυτούς παρά μόνο τριάμισι εκατομμύρια! Σύμφωνα με τον Τζ. Κόντερ, μόνο στα ορυχεία του Ποτοζί, απ’ όπου εξόρυξαν οι Ισπανοί 45 χιλιάδες τόνους καθαρού ασημιού, πέθαναν οχτώ εκατομμύρια Ινδιάνοι! Σχεδόν τέσσερις αιώνες κράτησε αυτό το πογκρόμ. Επειδή, δε, οι Ινδιάνοι εξολοθρεύτηκαν μέσα σε λίγες δεκαετίες, αντικαταστάθηκαν με εκατομμύρια σκλάβους που μετέφεραν οι Ευρωπαίοι στην Αμερική από την Αφρική. Πάνω από εκατό εκατομμύρια Ινδιάνοι της Αμερικής και Αφρικανοί εξοντώθηκαν  για να πλουτίσουν οι Ευρωπαίοι και να αναπτύξουν τις βιομηχανίες. 

Χριστιανοί εξοντώνουν τους Ινδιάνους για χρυσάφι

«Η ανακάλυψη των στρωμάτων χρυσού και αργύρου στην Αμερική, η σταυροφορία εξόντωσης, υποδούλωσης και ενταφιασμού μέσα στα ορυχεία του ντόπιου πληθυσμού, η απαρχή της κατάκτησης και η λεηλασία των ανατολικών Ινδιών, η μεταμόρφωση της αφρικανικής ηπείρου σε πεδίο κυνηγιού σκλάβων, είναι κι αυτά γεγονότα που αναγγέλλουν την καπιταλιστική παραγωγή», γράφει ο Καρλ Μαρξ στο «Κεφάλαιο».

Μεγαλώσαμε διαβάζοντας βιβλία, μεγάλου σχήματος με χρωματιστά σκληρά εξώφυλλα, για τους θρυλικούς κονκισταδόρες, που διέδιδαν το δυτικό πολιτισμό στους αγρίους, με χίλιους κινδύνους, αλλά πάντα με τη βοήθεια του Θεού. Από μικρή ηλικία αφομοιώναμε την ιστορία εντελώς στρεβλά. Πολλοί συμπολίτες μας δεν ξέφυγαν απ’ αυτή την πλάνη ποτέ. Η καθολική εξαφάνιση πολιτισμών χιλιετιών και ολόκληρου του πληθυσμού της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής μέσα σε μερικές δεκαετίες, από τους Ευρωπαίους «ευγενείς», δεν διδάσκεται στο σχολείο, σαν να μην έχει συμβεί.

Αργότερα, οι έποικοι και οι απόγονοί τους έκαναν τα ίδια στη Βόρεια Αμερική. Σχεδόν το σύνολο των λαών μιας ολόκληρης ηπείρου ξεκληρίστηκε και ο φυσικός πλούτος λεηλατήθηκε. Κι εμείς διασκεδάζαμε στα θερινά σινεμά με τους καλούς καουμπόιδες που σκότωναν τους κακούς Ινδιάνους. Έτσι, χτίστηκε η ιδεολογία του Δυτικού χριστιανού πολίτη που απολαμβάνει τα αγαθά της ευημερίας, χωρίς να θέλει να ξέρει τη σκληρή αλήθεια που διαστρεβλώνεται ή κρύβεται επιμελώς από πίσω.

Η λεηλασία της Λατινικής Αμερικής, η γενοκτονία των Ινδιάνων και η ευημερία της Δύσης

Ίσως καμία άλλη επίσημη αναφορά στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν εμπεριέχει τόσο παρατεταμένη, εκτεταμένη και σκληρή απανθρωπιά, όσο η αναφορά που υποβάλλει ο Βαρθολομαίος ντε Λας Κάζας στον «Υψηλότατο και Παντοδύναμο Κύριο» πρίγκιπα δον Φίλιππο της Ισπανίας, για να καταγγείλει τα εγκλήματα των Ισπανών χριστιανών στις (νομιζόμενες) ανατολικές Ινδίες, δηλαδή στην Αμερική. Ο Λας Κάζας είναι δομινικανός ιερέας και ανήκει στην πανίσχυρη καθολική εκκλησία της Ισπανίας η οποία συνδράμει στην κατάληψη και εκμετάλλευση των νέων εδαφών.

Οι απεσταλμένοι της Εκκλησίας στην Αμερική συνεργούν στα εγκλήματα που πραγματοποιούν οι «κονκισταδόρες» στο όνομα του χριστιανού Θεού. Οι περιγραφές τού Λας Κάζας δεν θα μπορούσαν να είναι ούτε κατ’ ελάχιστον ψευδείς ή υπερβολικές, γιατί απευθύνονται στην αρχή η οποία έχει απεριόριστο δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους υπηκόους της και τους υποτελείς λαούς. Γι’ αυτό το λόγο είναι συγκλονιστικές, σε σημείο που δυσκολεύεσαι, μισή χιλιετία αργότερα, να τις διαβάσεις χωρίς να υποστείς ένα ισχυρό σοκ.

Για το χρυσάφι και το ασήμι που τόσο χρειάζονται οι αυλές των «ευγενών» για τον πλούτο και τη χλιδή τους, αλλά και για τη διεξαγωγή συνεχών πολέμων εναντίον άλλων ηγεμόνων, οι χριστιανικοί πολιτισμένοι λαοί της Δύσης επιδίδονται σε μία απόλυτη γενοκτονία η οποία, στην κυριολεξία, εξαφανίζει την ίδια τη ζωή σε πολύ μεγάλες περιοχές οι οποίες μέχρι τότε είχαν πολυπληθείς κι ακμάζουσες κοινωνίες.

Στο παρακάτω βίντεο, ο φωτογράφος Aaron Huey, εστιάζει την προσοχή του σε μια από τις φυλές των ιθαγενών της Βορείου Αμερικής που ονομάζεται Λακότα. Στην ομιλία που έδωσε το 2010, αναφέρει πως η φυλή αυτή συρρικνώθηκε και ουσιαστικά φυλακίστηκε σε καταυλισμούς/στρατόπεδα συγκέντρωσης.

ΠΗΓΗ: espressostalinist.comhistorynewsnetwork.orgendgenocide.orgreligioustolerance.org rationalwiki.org Επιμέλεια: Δημήτρης Λαμπρόπουλος thepressproject.gr

Ο 25ος καλύτερος κιθαρίστας όλων των εποχών

Του είπαν κόψε την κιθάρα… κι έγινε ένας από τους καλύτερους

Ο 25ος καλύτερος κιθαρίστας όλων των εποχών… αν άκουγε τους γιατρούς δεν θα γινόταν ποτέ τόσο σπουδαίος. Σύμφωνα με το Rolling Stone είναι ένας απ’ τους καλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών.

Άλλωστε ο Tony Iommi θήτευσε στο μεγάλο σχολείο που λέγεται Black Sabbath. Κι όμως τα πράγματα θα είχαν πάρει άλλη τροπή αν ο Tony Iommi είχε ακούσει τις συμβουλές των γιατρών μετά από ένα ατύχημα που του συνέβη σε νεαρή ηλίκία.

Ο Tony Iommi εξηγεί χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του:

«Δούλευα σε εργοστάσιο με λαμαρίνες. Ήμουν σε μια γραμμή και μου έστελναν πράγματα για να τα συγκολλήσω και πήγαινα όπου με χρειάζονταν. Μια μέρα, ο συνάδελφος που μου έστελνε κομμάτια λαμαρίνας δεν ήρθε, οπότε τον αντικατέστησα στην τεράστια πρέσα που χειριζόταν. Δεν κατάλαβα πως έγινε, μάλλον έβαλα το χέρι μου στην πρέσα κατά λάθος. Και ξαφνικά έκλεισε τα δάχτυλα μου. Στην ουσία τράβηξα το χέρι μου για να το απελευθερώσω και κάπως έτσι έμεινε η άκρη των δακτύλων μου στην πρέσα. Πήγα στο νοσοκομείο και εκεί μου είπαν ότι δεν θα ξαναπαίξω κιθάρα. Ήμουν τόσο αναστατωμένος. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι δεν υπάρχει λύση, ότι δεν θα ξαναέπαιζα».

Όπως συμπλήρωσε ο Iommi στις αρχές χρησιμοποιούσε λιωμένο πλαστικό για να προστατέψει τα δάκτυλά του, αλλά δεν κατάφερνε να έχει καλό κράτημα στις χορδές. Δοκίμασε διάφορα υφάσματα πάνω από αυτό, μέχρι που κατέληξε σε κομμάτια από ένα παλιό δερμάτινο μπουφάν…

«Μπόρεσα να παίξω κιθάρα με αυτό, αλλά χρειάστηκε χρόνο να το συνηθίσω και ήταν πολύ επίπονο. Έψαξα να βρω και λεπτές χορδές αλλά δεν υπήρχαν τότε, οπότε αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω χορδές από μπάντζο. Και έπαιζα πολλά χρόνια με αυτές» τονίζει ο «δαίμονας» των Black Sabbath.

Ευτυχώς!

www.ogdoo.gr

Black Sabbath Stories!

Black Sabbath: Αποκαλύφθηκε η γυναίκα που ποζάρει στο εξώφυλλο του πρώτου άλμπουμ, 50 χρόνια μετά. Πρώην μοντέλο και νυν μουσικός της ηλεκτρονικής σκηνής

Στις 13 Φεβρουαρίου έκλεισαν 50 χρόνια από την κυκλοφορία του ιστορικού, ομώνυμου ντεμπούτου των Black Sabbath.

Στα πλαίσια των εορτασμών και των αφιερωμάτων για το επιδραστικό άλμπουμ, αποκαλύφτηκε και η ταυτότητα της γυναίκας που ποζάρει στο πολυσυζητημένο εξώφυλλο, η οποία αποτέλεσε αντικείμενο συζητήσεων επί δεκαετίες.

Σύμφωνα με το Rolling Stone η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον Keith Macmillan στο Mapledurham, έναν μύλο του 15ου αιώνα στην εξοχή της Οξφόρδης. Η πρωταγωνίστρια της φωτογράφησης ήταν η… Louisa Livingstone.

Ο Macmillan ανέφερε σχετικά:

«Αν και μόλις 18 με 19 ετών, ήταν εκπληκτικό μοντέλο κατανοώντας απόλυτα τον στόχο μου». Η Livingstone έχει γίνει και η ίδια μουσικός και φέροντας το ψευδώνυμο Indreba σταδιοδρομεί στην… ηλεκτρονική μουσική.

«Θυμάμαι ότι έπρεπε να σηκωθώ στις 4 το πρωί και ότι είχαμε διάφορα ζητήματα πριν ξεκινήσει η φωτογράφηση, τα οποία προσπαθούσε να λύσει ο Macmillan», αναφέρει η Livingstone σε σχετική της δήλωση. «Μου ανέφερε πως η φωτογράφηση γίνεται για τους Black Sabbath, όμως αυτό δεν μου έλεγε κάτι, τότε».

www.rocking.gr

1 2