Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα: «Εγώ φορούσα το ίδιο παντελόνι χειμώνα καλοκαίρι, εκείνο το κοτλέ»

«Εγώ φορούσα το ίδιο παντελόνι χειμώνα καλοκαίρι, εκείνο το κοτλέ»…

Συγκλονιστικός είναι ο επίλογος από την αυτοβιογραφία του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα «Εγώ ο Ντιέγκο», «Αποφάσισα να τα πω όλα»:

«Αν ξαναγεννιόμουν θα ζητούσα από τον Θεό να μου δώσει τα ίδια-γιατί μου έδωσε πράγματι υπερβολικά πολλά-καθώς επίσης και τη δυνατότητα να παίξω όλους τους αγώνες και να βάλω όλα τα γκολ που διασκέδασαν τους Ναπολιτάνους, στην χώρα μου, ζωντανά, για τους Αργεντινούς… 

Είμαι περήφανος που έμεινα πιστός στις πεποιθήσεις μου, στις αρετές και τα ελαττώματά μου. Έπιασα τα 40 και μπορώ να κοιτάξω κατάματα όλο τον κόσμο. Δεν έκανα κακό σε κανέναν εκτός από τον εαυτό μου, δεν χρωστάω σε κανένα τίποτα, εκτός από την οικογένειά μου. Δίνω μάχη για την ζωή κάθε μέρα. Έχω δίπλα μου  τους γονείς μου, έχω δίπλα μου τους φίλους μου. έχω την γυναίκα μου και τις δύο κόρες που είναι τόσο αξιαγάπητες όσο τις είχα ονειρευτεί. Και πάνω απ’ όλα έχω τον σεβασμό της χώρας που αγαπώ… ναι, πάνω απ’ όλα, έχω τον σεβασμό των Αργεντινών και αυτό μου δίνει μεγάλη ικανοποίηση.

«Εγώ έκανα ό,τι μπορούσα, και νομίζω ότι δεν τα πήγα και άσχημα»

Όλα όσα έχω αναφέρει σε τούτο εδώ το βιβλίο είναι αλήθεια, το ορκίζομαι στις κόρες μου. Προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν πιο ειλικρινής σε όλα. Εξιστόρησα πράγματα, σίγουρα ξέχασα πολλά, αλλά το μήνυμα είναι ένα και μόνο ένα: θα εξακολουθήσω να λέω την αλήθεια μέχρι τέλους. Δεν πρόκειται να υποκύψω γιατί δεν μου αρέσει, δεν μου αρέσει η αδικία.

Σε όσους έρχονται και θέλουν να κάνουν τους έξυπνους σε μένα και μου λένε “Μα Ντιέγκο, αφού εσύ… “, τους λέω πάντα το εξής: Τον Ντιέγκο, εμένα με πήραν από το Βίγια Φιορίτο και μου έδωσαν μια κλωτσιά και με έστειλαν κατευθείαν στο Παρίσι, στον Πύργο του Άιφελ. Εγώ φορούσα το ίδιο παντελόνι χειμώνα-καλοκαίρι, εκείνο το κοτλέ. Εκεί προσγειώθηκα και μου ζήτησαν, απαίτησαν από μένα να πω αυτό που έπρεπε να πω, να φερθώ όπως έπρεπε να φερθώ, να κάνω αυτό που εκείνοι ήθελαν.
Και το έκανα.

Εγώ… Εγώ έκανα ό,τι μπορούσα, και νομίζω ότι δεν τα πήγα και άσχημα».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ / ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΑΖΟΓΙΑΝΝΗΣ

Φωτό: ΑΠΕ

www.womantoc.gr

Ο George Best ήταν ο καλύτερος

Ο George Best ήταν ο καλύτερος. Η ιστορία του θρύλου της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, που έφυγε από τη ζωή μία ημέρα σαν σήμερα, το 2005…

Ονομάστηκε πέμπτος Beatle για πάρα πολλούς λόγους. Το μαλλί, το στυλ, η δημοσιότητα και η υστερία που προκαλούσε στα πλήθη μόνο και μόνο με την εμφάνισή του. Αλλά κυρίως, γιατί ήταν ένας πραγματικός καλλιτέχνης. Ο George Best, ένας από τους πιο συναρπαστικούς ποδοσφαιριστές όλων των εποχών αλλά και μία πολύ ιδιαίτερη φιγούρα εκτός γηπέδων, έφευγε από τη ζωή μία ημέρα σαν σήμερα, στις 25 Νοεμβρίου 2005.

Η βιογραφία

Στις 22 Μαΐου του 1946, ήρθε στη ζωή το πρώτο παιδί του Richard “Dickie” Best και της Anne Withers. Ο George Best μεγάλωσε στο Cregagh, στα ανατολικά προάστια του Μπέλφαστ. Στην πρωτεύουσα της Βόρειας Ιρλανδίας μεγάλωσε μαζί με τις 4 αδερφές του, Carol, Barbara, Julie και Grace, καθώς και τον αδερφό του, Ian. Από πολύ μικρός, ο George φαινόταν πως το “έχει” με την μπάλα στα πόδια. Ή πιο ορθά, έδειχνε από πάρα πολύ νωρίς πως μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι μοναδικό ποδοσφαιρικά.

Πήγε σχολείο στο Grosvenor High School, που όμως οι αθλητικές του δραστηριότητες επικεντρώνονταν στο ράγκμπι και έτσι σύντομα άλλαξε σχολικό περιβάλλον. Στο Lisnasharragh Secondary School συναντήθηκε ξανά με τους φίλους από τη γειτονιά του και μπόρεσε να ασχοληθεί ουσιαστικά  με το ποδόσφαιρο. Σαν έφηβος έπαιζε στο Cregagh Boys Club ενώ από μικρός υποστήριζε την Γκλεντόραν ΦΚ και τη Γουλβς.

ΤΖΟΡΤΖ ΜΠΕΣΤ 3

“Νομίζω πως ανακάλυψα μία ιδιοφυΐα”

Το 1962, ο scout της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Bob Bishop παρακολουθούσε έναν αγώνα παίδων στο Μπέλφαστ. Αμέσως μετά από αυτόν έτρεξε για να γράψει ένα τηλεγράφημα στον θρυλικό προπονητή των Μπέμπηδων Matt Busby. Αρκέστηκε στα εξής: “Νομίζω πως ανακάλυψα μία ιδιοφυΐα“. Φυσικά, αναφερόταν στον 15χρονο τότε George Best, ο οποίος σημειωτέον είχε απορριφθεί από την αγαπημένη του Γκλεντόραν με την αιτιολογία πως ήταν αρκετά μικροκαμωμένος και αδύνατος. Ευτυχώς για το ίδιο το ποδόσφαιρο, το μάτι του Bishop έκοβε καλύτερα.

Ο νεαρός Best μπήκε για τα καλά στα ραντάρ της Γιουνάιτεντ και αφού παρακολουθήθηκε αρκετά από τον chief scout Joe Armstrong, υπέγραψε στους Κόκκινους Διαβόλους το 1963. Έκανε ντεμπούτο σε ηλικία μόλις 17 ετών (στις 14 Σεπτεμβρίου 1963 και ένα ματς εναντίον της Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον) αλλά έγινε ουσιαστικό μέλος της πρώτης ομάδας την επόμενη σεζόν. 

μπεστ
ΤΖΟΡΤΖ ΜΠΕΣΤ 4

Άπαντες στο Νησί και αργότερα σε όλη την Ευρώπη αντιλήφθηκαν τι ακριβώς είχε ενθουσιάσει τον Bishop εκείνο το σαββατιάτικο μεσημέρι στο Μπέλφαστ. Ο George Best ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του: Ένας τρομερά χαρισματικός μεσοεπιθετικός που έπαιζε παντού από το κέντρο και μπροστά και θεωρείται ένας από τους καλύτερους ντριμπλέρ όλων των εποχών. Το στυλ παιχνιδιού του συνδύαζε φαντασία, τεχνική, ταχύτητα, ακρίβεια, ισορροπία, πλήθος κινήσεων και ασφαλώς ικανότητα στο σκοράρισμα. Κυρίως όμως, είχε το σπάνιο χάρισμα να περνά τους αντιπάλους του με δεκάδες τρόπους, εκστασιάζοντας το κοινό στην εξέδρα.

Ο σημαντικός Σκωτσέζος sportswriter Patrick Barclay έχει αναφέρει γλαφυρά για τον Best πως “αν μιλάμε με όρους ικανότητας, έχουμε πιθανότητα τον καλύτερο ποδοσφαιριστή που εμφανίστηκε ποτέ. Μπορεί να κάνει τα πάντα. Σχεδόν υπερφυσικός“.

Τα Best quotes

  • Έχω σταματήσει να πίνω, αλλά μόνο όταν κοιμάμαι.
  • Το 1969 εγκατέλειψα τις γυναίκες και το αλκοόλ. Ήταν τα χειρότερα 20 λεπτά τις ζωής μου.
  • Ίσως πάω στους Ανώνυμους Αλκοολικούς, αλλά νομίζω ότι θα ήταν δύσκολο να παραμείνω ανώνυμος.
  • Ξόδεψα το 90% των χρημάτων μου σε ποτά, κορίτσια και γρήγορα αυτοκίνητα. Τα υπόλοιπα απλώς τα σπατάλησα.
  • Ο Beckham; Δεν έχει καλό αριστερό πόδι, δεν έχει καλή κεφαλιά, δεν μαρκάρει και δεν σκοράρει συχνά. Κατά τα άλλα είναι καλός παίκτης.
  • Είχα πει κάποτε ότι ο δείκτης νοημοσύνης του Paul Gascoigne ήταν μικρότερος από τον αριθμό της φανέλας του και αυτός με ρώτησε: “Τι είναι δείκτης νοημοσύνης;“.
  • Αν είχα γεννηθεί άσχημος, κανείς δεν θα ήξερε τον Pelé.
  • Μου άρεσαν πολύ οι γυναίκες, πήγα με τουλάχιστον 2.000. Μου ήταν αρκετό για εμένα να πω “Γεια σου, είμαι ο Best της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ”.
  • Δεν ξέρω αν είναι καλύτερα να σκοράρω απέναντι στη Λίβερπουλ ή να κοιμηθώ με την Miss Κόσμος, ευτυχώς δεν χρειάστηκε ποτέ να επιλέξω μόνο το ένα από τα δύο.
  • Έπαιξα εναντίον του Johan Cruyff, ενός από τους κορυφαίους όλων των εποχών. Παίρνω τη μπάλα, περνάω έναν, περνάω δεύτερο, αλλά δεν σημαδεύω την εστία και γυρίζω στο κέντρο του γηπέδου που ήταν ο Cruyff. Φτάνω μπροστά του και κάνω διάφορα, στη συνέχεια κλοτσάω τη μπάλα μακριά. Γυρίζω και του λέω: “Είσαι ο καλύτερος από όλους, αλλά μόνο επειδή δεν έχω χρόνο“.

Η πτώση και ο μύθος

Στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αγωνίστηκε συνολικά 11 χρόνια, παίζοντας 361 ματς και σκοράροντας 137 γκολ. Κατέκτησε μεταξύ άλλων δύο πρωταθλήματα Αγγλίας αλλά κυρίως το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών στην ιστορία του club, στον εξιλεωτικό για το σύλλογο τελικό του 1968. Την ίδια χρονιά, βραβεύτηκε και με την Χρυσή Μπάλα

ΤΖΟΡΤΖ ΜΠΕΣΤ 2

Έπαιξε ακόμη στις Στόκπορτ, Κόρκ και Φούλαμ, ενώ πέρασε και τον Ατλαντικό για να αγωνιστεί στο MLS των ΗΠΑ. Μέχρι το φινάλε της καριέρας του είχε πατήσει χορτάρι και στα γήπεδα της Αυστραλίας. Εκτός από την πλούσια αγωνιστική του δράση, εξίσου “εντυπωσιακή” ήταν και η πορεία του μακριά από το χορτάρι.

Ουσιαστικά έκανε τη ζωή ενός αυθεντικού playboy βγαίνοντας με όμορφες γυναίκες και κυκλοφορώντας με τα supercars της εποχής. Πέρα από τον τίτλο του αρτίστα της στρογγυλής θεάς, τον συνόδευε και εκείνος του μέγα καρδιοκατακτητή. Όλα θα ήταν ok, αν δεν είχε την ίδια αγάπη και για το αλκοόλ που έμελλε να καταστρέψει αρχικά την καριέρα του και, τελικά, την ίδια του τη ζωή. Εξαιτίας του ποτού,διέλυσε το συκώτι του και τελικά έφυγε πολύ νωρίς από τη ζωή.

ΤΖΟΡΤΖ ΜΠΕΣΤ 5
ΤΖΟΡΤΖ ΜΠΕΣΤ 6

Ήταν μόλις 59 ετών. Ο μύθος του όμως θα ζει για πάντα και μόνο άδικα δεν θεωρείται ένας από τους πιο cool αθλητές που υπήρξαν ποτέ στον μάταιο τούτο κόσμο. Όπως συνηθίζουν να λένε και στο Νησί, George Best was the best. 

Ή μάλλον θα πορευτούμε με τον τίτλο του βιβλίου του Pete McKenna: Maradona Good, Pele Better, George Best.

Γράφει: Μπάμπης Δούκας esquire.com.gr

Eίναι αυτό το σπίτι όπου μεγάλωσε ο Ιησούς; Το «ανακάλυψε» Βρετανός αρχαιολόγος στη Ναζαρέτ

Το σπίτι όπου έζησε στην παιδική του ηλικία ο Ιησούς Χριστός υποστηρίζει ότι ανακάλυψε ένας Βρετανός αρχαιολόγος κάτω από τα ερείπια ενός μοναστηριού στη Ναζαρέτ.

Τον 19ο αιώνα είχε τοποθετηθεί μια πινακίδα στα ερείπια του σπιτιού στο βόρειο Ισραήλ, που ανέγραφε ότι πρόκειται για τα κατάλοιπα της κατοικίας του Ιωσήφ. Και μολονότι από τη δεκαετία του 1930 αρχαιολόγοι είχαν απορρίψει τον ισχυρισμό αυτό, ο Κεν Νταρκ, καθηγητής Αρχαιολογίας και Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ, μετά από 14 χρόνια έρευνας στο σημείο πιστεύει ότι έχει αποδείξεις. Ο ειδικός υποστηρίζει, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα The Times, ότι η έρευνά του επιβεβαίωσε ότι το μοναστήρι βρίσκεται πάνω από ένα κτίριο του 1ου αι. μ.Χ. που συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες να είναι το σπίτι όπου έζησε και μεγάλωσε ο Ιησούς, λόγος για τον οποίο διάφορα χαρακτηριστικά του, όπως μια σκάλα, διατηρούνται μέχρι σήμερα.

Ο καθηγητής Νταρκ ξεκίνησε την έρευνά του το 2006 στο σημείο, που χαρακτηρίζει «σχεδόν ξεχασμένο από τους ιστορικούς. Το 2015 δημοσίευσε ένα άρθρο βάσει των αρχικών ευρημάτων του ισχυριζόμενος ότι πρόκειται για το σπίτι του Ιησού. Νέες αναλύσεις, που χρονολογούν το οίκημα στον 1ο μ.Χ. αι. συνηγορούν υπέρ της άποψης του. Στο βιβλίο του “The Sisters of Nazareth Convent” υποστηρίζει ότι και το στιλ της κατοικίας υποδηλώνει ότι ο ιδιοκτήτης του ήταν ο Ιωσήφ, αφού θα πρέπει να κατασκευάστηκε από έναν «τέκτονα» η λέξη που χρησιμοποιείται στα ευαγγέλια για τον Ιωσήφ, που δεν σήμαινε μόνον ξυλουργό, αλλά και οικοδόμο, όπως λέει. Εξάλλου ο Βρετανός αρχαιολόγος βρήκε και θραύσματα αγγείων στο σημείο που χρησιμοποιούσαν συχνά εβραϊκές οικογένειες της περιόδου εκείνης. Ενώ η έρευνά του υποδεικνύει ότι δίπλα στο σπίτι υπήρχε και ένας ναός του 4ου μ.Χ. αιώνα εντός σπηλιάς, Περαιτέρω έρευνες έφεραν στο φως και μια εκκλησία του 5ου αι. μ.Χ., που είχε χτιστεί πάνω από το σπίτι και το ναό της σπηλιάς, διακοσμημένη με μάρμαρα και μωσαϊκά, το μέγεθος της οποίας μεγαλύτερο εκείνου του κοντινού Ναού του Ευαγγελισμού δείχνει κατά τον καθηγητή Νταρκ τη σημασία του σπιτιού.

Αν και παραδέχεται ότι δεν υπάρχουν σαφείς αποδείξεις ότι αυτό είναι το σπίτι, όπου έζησε ο Ιησούς, ο Βρετανός αρχαιολόγος επισημαίνει ότι συχνά δεν υπάρχουν τέτοια πειστήρια για πολλούς αρχαιολογικούς χώρους και θεωρεί πολύ πιθανό λόγω της προφορικής παράδοσης να επιλέχθηκε το συγκεκριμένο σημείο τρεις αιώνες αργότερα για την ανέγερση του ναού.

www.iefimerida.gr

Συμπληρώνονται 78 χρόνια από την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, στις 25 Νοεμβρίου 1942

Φέτος συμπληρώνονται 78 χρόνια από την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, στις 25 Νοεμβρίου 1942, μιας από τις κορυφαίες αντιστασιακές ενέργειες κατά την περίοδο της ναζιστικής Κατοχής. Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε με τη σύμπραξη των δύο μεγαλύτερων αντιστασιακών οργανώσεων, του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, και τη συνεργασία Βρετανών σαμποτέρ. Τα στρατιωτικά και πολιτικά οφέλη της ήταν πολλαπλά. Η διακοπή της μοναδικής σιδηροδρομικής σύνδεσης Βορρά Νότου της χώρας για 6 εβδομάδες μείωσε σημαντικά τη διακίνηση πολεμοφοδίων και πρώτων υλών προς και από την Ελλάδα. Κατέδειξε τις δυνατότητες της ένοπλης δράσης κατά των κατακτητών και καταξίωσε τον αγώνα της Αντίστασης συνδέοντάς τον με τον συμμαχικό αγώνα στα άλλα μέτωπα του πολέμου. Ο ψυχολογικός αντίκτυπος ήταν εξίσου σημαντικός. Η επιχείρηση είχε αφυπνιστική δράση στον κατεχόμενο λαό και ενίσχυσε το ηθικό των ανταρτών και του πληθυσμού, ο οποίος άρχισε να πυκνώνει τις γραμμές της Αντίστασης.

Η κοινή δράση των αντιστασιακών οργανώσεων στην επιχείρηση του Γοργοποτάμου την κατέστησε σύμβολο της εθνικής ομοψυχίας και της ενότητας του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα κατά των κατακτητών, παρά τις έντονες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις και τα διχαστικά βιώματα της μεταπολεμικής εποχής. Για αυτό και στη συλλογική μνήμη ο Γοργοπόταμος χαρακτηρίστηκε ως κορυφαία εκδήλωση της αντιστασιακής δράσης και ως συνέχεια του αγώνα του 1821 για την εθνική ανεξαρτησία.

Σήμερα, 78 χρόνια μετά, ο Γοργοπόταμος εξακολουθεί να συμβολίζει τον αγώνα του ελληνικού λαού για ελευθερία, δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία. Είναι ένας αγώνας διαρκής και πάντα επίκαιρος.

Οι «Φίλοι Μουσείου Εθνικής Αντίστασης και Σύγχρονης Ιστορίας Ρούμελης» τιμώντας την επέτειο αλλά και τηρώντας τα υγειονομικά μέτρα θα πραγματοποιήσουν, μόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά την ιστορική διαδρομή Γοργοποτάμου. Ο Γοργοπόταμος αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο για την περιοχή μας το οποίο πρέπει να αναδειχθεί και να αξιοποιηθεί.

Δελτίο Τύπου

57 χρόνια από τη δολοφονία του J. F. Kennedy

57 χρόνια από τη δολοφονία του J. F. Kennedy…

Το χρονικό της πιο πολυσυζητημένης δολοφονίας του 20ου αιώνα μέσα από μία συλλογή δημοσιοποιημένων φωτογραφιών του JFK. Ήταν Παρασκευή 22 Νοεμβρίου του 1963 και ώρα 12.30 (τοπική), όταν ο John F. Kennedy έπεσε νεκρός στην αγκαλιά της Jackie στο πίσω κάθισμα της καμπριολέ Cadillac από τις σφαίρες ελεύθερου σκοπευτή στην πλατεία Ντίλι στο Ντάλας του Τέξας. Το κρανίο του σχεδόν διαλύθηκε από το χτύπημα και ο θάνατός του ήταν ακαριαίος όπως διαπιστώθηκε από τους θεράποντες ιατρούς του νοσοκομείου Πάρκλαντ Μεμόριαλ, όπου μεταφέρθηκε.

Ο άνθρωπος που του αφαίρεσε τη ζωή σύμφωνα με την κυβέρνηση των ΗΠΑ ήταν ο Lee Harvey Oswald, άποψη η οποία ωστόσο αμφισβητείται με τις θεωρίες συνωμοσίας γύρω από το θάνατό του 35ου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών να στοιχειώνουν ακόμη και σήμερα, 56 χρόνια μετά το θάνατό του, τη μνήμη του.

Μέσα από τις ακόλουθες δημοσιοποιημένες φωτογραφίες του JFK από τη στιγμή της δολοφονίας του μέχρι και της κηδείας του, έξι ημέρες μετά καταγράφεται το χρονικό της πιο πολυσυζητημένης δολοφονίας του 20ου αιώνα.

57 χρόνια από τη δολοφονία του J. F. Kennedy

22 Νοεμβρίου, 1963: Η αυτοκινητοπομπή του JFK στους δρόμους του Ντάλας με το συγκεντρωμένο πλήθος να τον ζητωκραυγάζει και να τον χειροκροτεί. Μαζί του ήταν ο αντιπρόεδρος Lyndon Johnson και ο κυβερνήτης του Τέξας John Connally. Αυτό ήταν το σημείο στο οποίο δολοφονήθηκε ο Kennedy, ο οποίο ήταν καθ’ οδόν για το επίσημο γεύμα που είχαν διοργανώσει προς τιμή του.​​​​​​

ΚΕΝΕΝΤΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

22 Νοεμβρίου, 1963: Ο Kennedy πέφτει νεκρός από τις σφαίρες στο πίσω κάθισμα της λιμουζίνας, την ώρα που η Jackie σοκαρισμένη προσπαθεί να διαφύγει από το όχημα, με τον πράκτορα των ειδικών δυνάμεων, Clint Hill να σπεύδει να σώσει την Πρώτη Κυρία από πιθανή πτώση της στην άσφαλτο.

ΚΕΝΕΝΤΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

22 Νοεμβρίου, 1963: Το τηλεγράφημα για το θάνατό του. “Δύο ιερείς βγήκαν σήμερα από το νοσοκομείο του Πάρκλαντ, ανακοινώνοντας ότι ο Kennedy κατέληξε από τα θανάσιμα τραύματα που δέχτηκε.

ΚΕΝΕΝΤΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

22 Νοεμβρίου, 1963: Η Jackie Kennedy, με το λερωμένο από το αίμα του συζύγου της ταγιέρ, κατά την άφιξη της στη βάση όπου βρισκόταν το προεδρικό Air Force One, με τον κουνιάδο της, Robert Kennedy να της κρατά το χέρι και το φέρετρο με το άψυχο κορμί του JFK να προηγείται.

ΚΕΝΕΝΤΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

22 Νοεμβρίου, 1963: Τα πρωτοσέλιδα των βρετανικών εφημερίδων στο Λονδίνο για τη δολοφονία του JFK.

ΚΕΝΕΝΤΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

22 Νοεμβρίου, 1963: Ορκωμοσία στον αέρα μέσα στο Air Force One με τον αντιπρόεδρο Lyndon Johnson να ορκίζεται ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, παρουσία της Jackie.

ΚΕΝΕΝΤΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

23 Νοεμβρίου, 1963: Καλυμμένο με την αμερικανική σημαία και περιφρουρούμενο, το φέρετρο του Kennedy μεταφέρθηκε στη Δυτική Πτέρυγα του Λευκού Οίκου στην Ουάσινγκτον.

ΚΕΝΕΝΤΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

24 Νοεμβρίου, 1963: Η Jackie φιλάει το φέρετρο του συζύγου της στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ στην Ουάσινγκτον, έχοντας στο πλευρό της την κόρη της, Caroline.

ΚΕΝΕΝΤΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

24 Νοεμβρίου, 1963: Πλήθος κόσμου περίμενε καρτερικά μες στη νύχτα έξω από το Καπιτώλιο για να προσκυνήσει τη σορό του αδικοχαμένου προέδρου.

ΚΕΝΕΝΤΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

25 Νοεμβρίου, 1963: Μαυροντυμένη με ένα βέλο να καλύπτει το θλιμμένο πρόσωπό της, η Jackie αποχαιρετά τον πολυαγαπημένο άντρα της μαζί με τα παιδιά της, τον 3χρονο τότε John F. Kennedy Jr. και τη μικρή Caroline Kennedy και τους κουνιάδους της και αδελφούς του JFΚ, Sen. Edward και Robert Kennedy.

ΚΕΝΕΝΤΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

28 Νοεμβρίου, 1963: Η Jackie γονατιστή και ντυμένη στα μαύρα κάνει το σταυρό της στο τάφο του συζύγου της στο Arlington National Cemetery.

φωτογραφίες Getty Images

Γράφει: Χριστίνα Φαραζή esquire.com.gr

Από την ΤΕΔ και την ΕΙΡ στην ΕΡΤ. Η γέννηση και το μεγάλωμα της ελληνικής μικρής οθόνης

Η γέννηση και το μεγάλωμα της ελληνικής μικρής οθόνης. Ο πρώτος «πειρατής» και το πουλί της χούντας. Στην Ελλάδα είναι πια μια πεπειραμένη ώριμη κυρία. Σοφή 60άρα, με καλές και λιγότερο καλές περιόδους στο ενεργητικό της, αλλά πάντως ριζωμένη βαθιά στην καθημερινότητα των Ελλήνων, άλλοτε ως ανώδυνη ή και ευχάριστη παρέα, άλλοτε ως επιτακτική ανάγκη και άλλοτε ως αναγκαίο κακό.

Κι αν το διαδίκτυο προβάλλει απειλητικό, εκείνη ξέρει πως θα είναι πάντα εδώ και θα διεκδικεί το μερίδιό της στη ζωή μας. Άλλωστε, τουλάχιστον στη Ελλάδα, για να εγκαθιδρυθεί πέρασε από 40 κύματα…

Η ΚΥΟΦΟΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΤΟΚΕΤΟΣ…

«Καλησπέρα σας. Από σήμερα το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας καθιερώνει το νέο του βραδινό ωράριο για τις τεχνικές δοκιμές του πειραματικού πομπού τηλεοράσεως. Κάθε βράδυ, από τις 18.30 μέχρι τις 20.30 περίπου, θα μεταδίδουμε μία σειρά δοκιμαστικών εκπομπών με ποικίλο περιεχόμενο. Όσοι από εσάς έχουν συσκευή τηλεοράσεως θα μπορούν να τις παρακολουθούν στο κανάλι 5».

Στις 16 Φεβρουαρίου του 1966, στις 6.30 το απόγευμα, στην οθόνη των τηλεοπτικών δεκτών, τις οποίες έχουν προμηθευτεί από την αγορά του εξωτερικού ελάχιστοι προνομιούχοι οικογενειάρχες, κυρίως στην Αθήνα, εμφανίζεται η παρουσιάστρια Ελένη Κυπραίου και αναγγέλλει την…κυοφορία της ελληνικής τηλεόρασης του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ), που θα γεννηθεί μία εβδομάδα μετά.

Πράγματι, στις 23 Φεβρουαρίου του 1966, το ΕΙΡ, με καθυστέρηση ετών από την υπόλοιπη Ευρώπη, αποκτά επισήμως τη δική του τηλεόραση.

«Το ραδιόφωνο είναι καταδικασμένο να πεθάνει εάν δεν ολοκληρωθεί σε ένα σύνολο με την τηλεόραση. Το ζήτημα, λοιπόν, είναι: θέλουμε;» έχει εισηγηθεί και θέσει το κρίσιμο ερώτημα, κάμποσο καιρό πριν, στην αρμόδια επιτροπή ο τότε γενικός διευθυντής του ΕΙΡ, Αναστάσης Σάκης Πεπονής.

«Τέθηκε σε λειτουργία η τηλεόραση των Αθηνών. Λειτουργούν 1.500 δέκτες» καταγράφουν χαρακτηριστικά την επομένη της πρώτης επίσημης μετάδοσης οι χρονικογράφοι της εποχής, καθώς για αρχή το νέο φρούτο έχουν την πολυτέλεια να … καταναλώνουν μόνον οι κάτοικοι της πρωτεύουσας. Κι έπειτα, ο τοπικός προσδιορισμός είναι απολύτως συνεπής προς τη νέα εξέλιξη, αφού η πρώτη τηλεοπτική εικόνα είχε ήδη μεταδοθεί προηγουμένως στο κοινό της Θεσσαλονίκης. Για την ακρίβεια, είχαν προηγηθεί αρκετές απόπειρες δημιουργίας δημόσιας τηλεόρασης με κύρια εκείνη της ΔΕΗ, τον Σεπτέμβριο του 1960, όταν τοποθέτησε στο περίπτερό της στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης εγκατάσταση μεταδόσεως εικόνας και εξέπεμψε σήμα περιορισμένης εμβέλειας.

Ήδη, από τα τέλη του Αυγούστου του 1960, η εφημερίδα «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» δημοσίευε στο πρωτοσέλιδό της: «Εντατικαί προετοιμασίαι εις την Έκθεσιν ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΓΚΑΘΙΣΤΑΜΕΝΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΙΝ ΘΑ ΜΕΤΑΔΙΔΕΤΑΙ ΔΙ΄ ΑΝΩ ΤΩΝ 100 ΣΥΣΚΕΥΩΝ ΑΝΑ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΝ».

Αλλά η περίοδος διάρκειας της ΔΕΘ παρήλθε και η πειραματική εκπομπή της ΔΕΗ, σαν περιστασιακή ατραξιόν μιας μεγάλης εμπορικής γιορτής, έλαβε τέλος με το κλείσιμο της αυλαίας. Στο μεταξύ, η τηλεόραση στην Ευρώπη και ασφαλώς στην Αμέρικη, απ΄ όπου έχει ξεκινήσει μεγαλουργεί. Όχι μόνο έχει εγκατασταθεί, αλλά είναι πλέον έγχρωμη και κερδίζει διαρκώς έδαφος στη ζωή του κοινού της. Στην «πρωτόγονη» ακόμα Ελλάδα πέφτει η πρόταση να αναλάβει την υπόθεση ως ιδιωτική πρωτοβουλία ο πανίσχυρος ιδιοκτήτης των ΜΜΕ, Εγγλέζος λόρδος Τόμσον. Έχει έρθει στην Ελλάδα, έχει την υποστήριξη της βασίλισσας Φρειδερίκης είναι και πελάτης της Εθνικής Τράπεζας… θα αναλάβει μονοπωλιακά την ίδρυση και τη λειτουργία της τηλεόρασης. Αλλά το ΕΙΡ με την υποστήριξη του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου αντιστέκεται σθεναρά στην προοπτική εκχώρησης τηλεοπτικού μονοπωλίου όχι μόνον στον ξένο ευγενή, αλλά και σε κάθε άλλο ενδιαφερόμενο.

«Επήραμε εκείνο τον εξοπλισμό της ΔΕΗ και τον εστήσαμε στην ταράτσα του κτηρίου του ΟΤΕ, στην 3η Σεπτεμβρίου. Ήμασταν μια ομάδα ανθρώπων με ενθουσιασμό και πάθος. Τεχνικοί, παρουσιαστές… Επικεφαλής ήταν ο Μιχάλης Γιαννακάκος και ανάμεσά τους η Ελένη Κυπραίου, η Τατιάνα Μιλλιέξ, ο Γιώργος Δάμπασης, ο Γιώργος Κάρτερ, ο Μικές Ψαλίδας, ο Ασλανίδης και άλλοι. Οι πρώτες μεταδόσεις σήματος από πειραματικό σταθμό έγιναν τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1965» θα αφηγηθεί κάμποσα χρόνια μετά, με την ιδιότητά του ως υπουργού πια, ο Αναστάσης Πεπονής.

Στο φύλο της τής 8ης Μαΐου του 1965, η εφημερίδα «Ελευθερία» δημοσιεύει:

«ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ – Η γενική δοκιμή αρχίζει – ΟΠΤΙΚΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΗΛΟΤΕΡΗ ΤΑΡΑΤΣΑ – ΕΧΟΥΝ ΕΙΣΑΧΘΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 1.000 ΟΘΟΝΕΣ – ΜΕΤΑ ΕΞΑΜΗΝΟ Η ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΡΙΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΣΤΑΘΜΩΝ».

Στις 15 Ιουλίου του ίδιου έτους κι ενώ οι δοκιμαστικές εκπομπές του ΕΙΡ συνεχίζονται, γίνεται το βασιλικό πραξικόπημα, η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου πέφτει και η νέα κυβέρνηση των καλουμένων αποστατών ανακαλεί την απόφαση για λειτουργία της τηλεόρασης, κόβει τις πειραματικές εκπομπές, σκέπτεται, συσκέπτεται, ζυμώνεται, αναθεωρεί και προγραμματίζει την επαναλειτουργία του μέσου για τον Φεβρουάριο ή Μάρτιο του 1966.

Έτσι, οι πειραματικές εκπομπές ξεκινούν εκ νέου στις 16 Φεβρουαρίου και διαρκούν μία μόλις εβδομάδα. Στις 23 του μήνα το τηλεοπτικό σήμα του ΕΙΡ, ένα λιτό κιονόκρανο, υπό τον ήχο μιας διασκευής του ύμνου του Πινδάρου βγαίνει επίσημα στον αέρα. Το πρόγραμμα της πρώτης μέρας περιλαμβάνει ένα ντοκιμαντέρ για την Αυστραλία και ένα άλλο για τον Άγγλο γλύπτη Χένρυ Μουρ, δύο ενημερωτικές εκπομπές μία με διεθνείς ειδήσεις και μία άλλη με γυναικείες- και δύο ψυχαγωγικές εκπομπές, μία μουσική και μία βραβευμένη βραζιλιάνικη ταινία μικρού μήκους.

Την επομένη, οι εφημερίδες εκθειάζουν την επίσημη πρώτη της ελληνικής τηλεόρασης, την οποία όπως σημειώνουν «εγκαινίασαν περί τα 20 άτομα». Φιλοξενούν, δε, και εντυπώσεις του διευθυντή του BBC, Κλόουβ, ο οποίος βρίσκεται στην Ελλάδα και δηλώνει ενθουσιασμένος με την καθαρότητα της εικόνας. «Ούτε στην Αγγλία δεν πετύχαμε τόσο καθαρή εικόνα» λέει χαρακτηριστικά ο επικεφαλής του αγγλικού τηλεοπτικού σταθμού

Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ – Ο ΠΡΩΤΟΣ ΧΟΡΗΓΟΣ

Άλλοι με τη μορφή καλαίσθητου επίπλου κι άλλοι ως μεμονωμένες τετράγωνες συσκευές, οι τηλεοπτικοί δέκτες πλημμυρίζουν αίφνης τις προθήκες των μεγάλων καταστημάτων ηλεκτρικών ειδών κυρίως της πρωτεύουσας. Καθώς, δε, πλησιάζει η ώρα μετάδοσης των εκπομπών, άνθρωποι από το πουθενά συνωστίζονται μπροστά στις τζαμαρίες για να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα της νεότευκτης τηλεόρασης. Αλλά κάποιοι δαιμόνιοι επιχειρηματίες έχουν διαβλέψει τη νέα τάση κι έχουν στραφεί ήδη από νωρίς στην κυοφορούμενη τηλεόραση ως χορηγοί, προκειμένου να προωθήσουν το εμπόρευμά τους…

Στην πραγματικότητα, του ΕΙΡ έχει προηγηθεί κατά τι η ΤΕΔ (Τηλεόρασις Ενόπλων Δυνάμεων). Ήδη, από τον Αύγουστο του 1965, στην ταράτσα της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού, στην Πατησίων, είναι εγκατεστημένος ιστός 16 μέτρων πάνω στον οποίο στηρίζονται τέσσερις κεραίες και εκπέμπουν σήμα σε αρκετό εύρος πέριξ της Υπηρεσίας. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, ο επιχειρηματίας ηλεκτρικών ειδών Χρίστος Καρασεβντάς δωρίζει στην Υπηρεσία ενισχυμένο πομπό συντονισμένο στο κανάλι 13 και δύο μηχανές λήψεως, προσβλέποντας στην καθιέρωση της τηλεόρασης και ως εκ τούτου στην πώληση των δεκτών, που πλημμυρίζουν τις αποθήκες του.

Στις 25 Σεπτεμβρίου του 1965 αρχίζουν οι πρώτες εκπομπές της ΤΕΔ στην Αθήνα. Κάποιοι τηλεοπτικοί δέκτες έχουν τοποθετηθεί σε διάφορα σημεία στην πόλη, με πιο μακρινό έναν στην ταβέρνα του Λεωνίδα, στη Βαρυμπόμπη. Αλλά εκεί το σήμα δεν φτάνει καλά και οι τεχνικοί του Στρατού διαπιστώνουν ότι η ισχύς των 20 Watt του χορηγηθέντος πομπού είναι ανεπαρκής. Έτσι, ο Καρασεβντάς παραγγέλνει στο εργοστάσιο της URANIA, στο Μιλάνο, έναν ενισχυτή. Κι ενώ όλοι τελούν εν αναμονή του νέου μηχανήματος, διατηρώντας τις δοκιμαστικές εκπομπές σε περιορισμένη εμβέλεια, ένα νέο γεγονός έρχεται να ρίξει «μαύρο» και σε αυτές. Το κανάλι 13 απ΄ όπου εκπέμπεται το σήμα της τηλεόρασης του Στρατού, διατίθεται στις ραδιοεπικοινωνίες των αεροδρομίων, γεγονός που καθιστά την εκπομπή της ΤΕΔ επικίνδυνη. Έτσι, το σήμα των Ενόπλων Δυνάμεων «πέφτει» και ο ενισχυτής πομπός που φτάνει από το Μιλάνο συντονίζεται αυτή τη φορά στη συχνότητα 10, απ΄ όπου εκπέμπει πλέον έως τις αρχές του θέρους του 1966. Στις 20 Ιουνίου επιχειρείται η μεταφορά πομπού και στούντιο σε παλιές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στα Τουρκοβούνια. Η ΤΕΔ καλύπτει πια όλο το λεκανοπέδιο και την Αίγινα. Αλλά η πρόσβαση στις νέες εγκαταστάσεις μέσω του κακοτράχαλου και επικίνδυνου δρόμου, μετατρέπεται σε πονοκέφαλο για συνεργάτες και καλεσμένους στις ζωντανές εκπομπές, οι οποίες με τη σειρά τους γίνονται υπό πρωτόγονες συνθήκες. Είσοδος και έξοδος στο στούντιο είναι μία και στην αλλαγή της σκυτάλης από εκπομπή σε εκπομπή η μεταφορά των σκηνικών μετατρέπεται πάντα σε αγώνα δρόμου για τους φαντάρους που είναι επιφορτισμένοι με αυτό το καθήκον και πολλές φορές σε «κινούμενο ντεκόρ» στη πλάτη των παρουσιαστών…

Παρά ταύτα η εμπειρία μέρα με τη μέρα προστίθεται σωρευτικά στους συντελεστές τόσο της ΤΕΔ όσο και της τηλεόρασης του ΕΙΡ. Όλα δείχνουν να βαίνουν καλώς ως την 21η Απριλίου του 1967, που έρχεται η δικτατορία. Οι πραξικοπηματίες εγκαθίστανται ασφαλώς στην ΤΕΔ αλλά και στο ΕΙΡ, επιβάλλοντας αυστηρή λογοκρισία και αντικαθιστούν το λιτό κιονόκρανο του σήματός του στην υπόκρουση του διασκευασμένου Πινδάρου με τον φοίνικα που αναδύεται από τη φλόγα στην υπόκρουση εμβατηρίων…

Κατά ατυχή εθνική συγκυρία, η ελληνική τηλεόραση «ανδρώνεται», κυρίως τεχνικά, την εποχή της χούντας…

Σε αφιέρωμα για τα 30 χρόνια της δημόσιας τηλεόρασης, ο συντονιστής προγράμματος της πρώτης εκείνης εκπομπής του ΕΙΡ και μετέπειτα διευθυντής της τηλεόρασης της ΕΡΤ1, διευθυντής Ραδιοφωνίας-Τηλεόρασης της ΕΡΤ2 και μέλος του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου, Γιώργος Κάρτερ, θα δηλώσει: «Στις 2 Μαρτίου του 1968 με την έναρξη του προγράμματος, στις 18.30, πριν βγει στον αέρα το σήμα της χούντας, βγαίνει κατά λάθος ο τίτλος της πρώτης εκπομπής, που ήταν εκείνη τη βραδιά «το καρναβάλι του Καραγκιόζη» και αμέσως «πέφτει» το πουλί της 21ης Απριλίου. Η αλληλοδιαδοχή στη μετάδοση αυτών των δύο εικόνων δίνει τις χαρακτηριστικές προεκτάσεις ολόκληρης της επταετίας». Αυτή την ίδια χρονιά, η ΤΕΔ μετονομάζεται σε ΥΕΝΕΔ (Υπηρεσία Ενημερώσεως Ενόπλων Δυνάμεων). Τον επόμενο χρόνο μεταφέρεται στις νέες της εγκαταστάσεις στη διασταύρωση της οδού Κατεχάκη με τη λεωφόρο Μεσογείων και αποκτά τον πρώτο της αναμεταδότη στη Θεσσαλονίκη, ενώ εγκαθιστά πομπό στον Υμηττό. Στις 26 Οκτωβρίου του 1969 γίνεται η πρώτη επίσημη απευθείας μετάδοση της δοξολογίας για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου.

ΒΑΦΤΙΣΜΑΤΑ, ΞΑΝΑΒΑΦΤΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΤΟΥΡΙΑ…

Τα επόμενα χρόνια έως και το 1997 η κρατική τηλεόραση που μετά την εμφάνιση της ιδιωτικής, πυκνώνει τις εμφανίσεις και αναφορές της ως «δημόσια», βαπτίζεται και αναβαπτίζεται προσπαθώντας να βρει το ακριβές στίγμα της.

Το 1970 το ΕΙΡ μετονομάζεται σε ΕΙΡΤ (Εθνικόν Ίδρυμα Ραδιοφωνίας Τηλεοράσεως).

Το 1975 το ΕΙΡΤ μετονομάζεται σε ΕΡΤ (Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση).
Το 1982, με τον νόμο 1288, η ΥΕΝΕΔ υπάγεται στο υπουργείο Προεδρίας και μετονομάζεται σε ΕΡΤ2, ενώ η ΕΡΤ γίνεται ΕΡΤ1.

Το 1987 γίνεται αναδιάρθρωση στο νομικό προφίλ της και ΕΡΤ1 και ΕΡΤ2 συγχωνεύονται στην ΕΡΤ ΑΕ. Την ίδια χρονιά ξεκινά και η λειτουργία της ΕΡΤ3 με έδρα τη Θεσσαλονίκη.

Το 1997 η ΕΡΤ2 απαλλάσσεται από το στίγμα του ραδιοφώνου, μετονομάζεται σε ΕΤ1 (Ελληνική Τηλεόραση 1) και φιλοξενεί ψυχαγωγικό πρόγραμμα. Η ΕΡΤ1 αντιστοίχως μετονομάζεται σε ΝΕΤ (Νέα Ελληνική Τηλεόραση) και αποκτά κυρίως ενημερωτικό χαρακτήρα με ειδήσεις και εκπομπές λόγου.

Στο μεταξύ, από το 1974 το ΕΙΡ έχει εγκατασταθεί στο νέο στολίδι του, το ραδιο μέγαρο της Αγίας Παρασκευής, ενώ από το 1979 η ελληνική τηλεόραση έχει φέρει επιτέλους το χρώμα στη ζωή του κοινού της, εκπέμποντας σε σύστημα SECAM. Είναι σύστημα που επινοήθηκε στη Γαλλία το 1958 και ήταν το πρώτο, που απαιτούσε μνήμη από την τηλεοπτική συσκευή, διαδικασία που του χάρισε και το όνομά του (Seqentiel Coleur ά Memoire, δηλαδή Διαδοχή Χρωμάτων με Μνήμη). Το 1989 ιδρύθηκε και το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ) με την ταυτόχρονη εμφάνιση στον «αέρα» των πρώτων ιδιωτικών καναλιών.

ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΚΑΝΑΛΙΑ – ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΟ ΠΡΩΤΟ, ΣΤΟΥΣ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΟ «ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ»

Η δημόσια τηλεόραση έχει ανοίξει τον δρόμο στην τηλεθέαση, ωστόσο το όλο πράγμα παραμένει πίσω. Σε ΗΠΑ και Ευρώπη, τα ιδιωτικά κανάλια ξεπηδούν το ένα μετά το άλλο, αλλά στην Ελλάδα εξαντλείται και η τρίτη δεκαετία με το δημόσιο να μονοπωλεί. Ως πηγή πληροφόρησης χρηματοδοτούμενη από το κράτος, ο ζυγός της ενημέρωσης συχνά γέρνει κατά τη βουλή των κυβερνήσεων.

«Πρέπει να πω ότι η τηλεόραση, ως κρατική τηλεόραση, έκανε πολλές εποικοδομητικές προσπάθειες σε ό,τι αφορά την ποιότητα με το αίσθημα της ευθύνης, αλλά όλοι μας, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, φταίμε διότι και οι αρχηγοί μας και εμείς δεν αντισταθήκαμε στον πειρασμό να αισθανόμαστε την τηλεόραση, σε ό,τι αφορά τις πολιτικές της μεταδόσεις, ως όργανο του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος» θα εξομολογηθεί αργότερα ο Αναστάσης Πεπονής.

Στο μεταξύ, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, διαφαίνεται η ανάγκη εμπλουτισμού και ανανέωσης του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου. Το ΠΑΣΟΚ έχει επανεκλεγεί στην εξουσία, αλλά οι αντιπολιτευόμενοι δήμαρχοι των τριών μεγάλων δήμων της χώρας, Μ. Έβερτ στην Αθήνα, Ανδ. Ανδριανόπουλος στον Πειραιά και Σ. Κούβελας στη Θεσσαλονίκη έχοντας εγκαινιάσει την ελεύθερη ραδιοφωνία με τη δημιουργία των πρώτων δημοτικών ραδιοφωνικών σταθμών, πιέζουν προς την κατεύθυνση και της ελεύθερης τηλεόρασης. Επιπλέον, εκδότες και ανεξάρτητοι επιχειρηματίες βλέπουν στις τηλεοπτικές συχνότητες νέο πεδίο κερδοφόρας επιχειρηματικής δράσης… Η κυβέρνηση διστάζει. Ως πρώτο βήμα δίνει άδεια για αναμετάδοση έξι δορυφορικών καναλιών σε δέκα μεγάλες πόλεις της χώρας. Το πρώτο ιδιωτικό κανάλι στην Ελλάδα είναι το συνδρομητικό TV Plus στον Πειραιά. Πρωτο-εκπέμπει τον Οκτώβριο του 1988 και προβάλλει μόνο ταινίες. Ακολουθεί η δημοτική τηλεόραση Θεσσαλονίκης TV100.

Στις εκλογές του 1989 το ΠΑΣΟΚ ηττάται και η Νέα Δημοκρατία αδυνατεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Έτσι, συγκροτείται κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ και Συναπισμού υπό τον Τζαννή Τζαννετάκη. Δια ψηφοφορίας η κυβέρνηση νομιμοποιεί την ιδιωτική ραδιοφωνία και ανοίγει τον δρόμο για την ιδιωτική τηλεόραση. Τον Ιούλιο του ΄89 εκδίδονται δύο άδειες για ισάριθμους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς. Πρώτος (Νοέμβριο) εκπέμπει το «Mega Channel» και στην εκπνοή του έτους, βγαίνει στον αέρα το σήμα του «Antenna». Τον επόμενο χρόνο εκπέμπουν το «Κανάλι 29» και το «New Channel». Προϊόντων των χρόνων από τη μικρή οθόνη των Ελλήνων τηλεθεατών παρελαύνουν τα «Seven X», «Telecity», «Τηλετώρα», «ΣΚΑΙ» (κατοπινός «Alpha TV»), «Star Channel», «Κανάλι 5» (κατοπινός «Alter») με πιο πρόσφατο το «Open Channel».

Μια… πανστρατιά τοπικών καναλιών περιορισμένης εμβέλειας ανά την Ελλάδα, διασπαρμένων στο ευρύ φάσμα των τηλεοπτικών συχνοτήτων, συμπληρώνουν το σκηνικό της ελεύθερης πια τηλεόρασης.

Η αλήθεια είναι ότι πολύ πριν τη δημόσια τηλεόραση, ένας τηλεοπτικός σταθμός, ο πρώτος ιδιωτικός, είχε κάνει ήδη (από το 1964) το ντεμπούτο του στον «αέρα» της Θεσσαλονίκης. Είχε στηθεί από τέσσερις διαφημιστές, οι οποίοι πληροφορούμενοι ότι στην πόλη υπήρχαν 300 δέκτες τηλεοράσεως, που έπαιζαν σερβικό πρόγραμμα, αποφάσισαν να σπάσουν το… μονοπώλιο των γειτόνων και να τραβήξουν το ενδιαφέρον των βορειοελλαδιτών. Ζήτησαν άδεια από την τότε κυβέρνηση και την πήραν περισσότερο για «εθνικούς λόγους», δηλαδή για να αποσπαστεί το ενδιαφέρον της Θεσσαλονίκης από τη Σερβία. Επιπλέον, εκείνη την εποχή ουδεμία προοπτική διεγράφετο, τουλάχιστον στο κοντινό μέλλον, για λειτουργία δημόσιας τηλεόρασης στην πόλη.

Η εισαγωγή πομπού τηλεοράσεως από το εξωτερικό απαγορευόταν κι έτσι οι εμπνευστές του σχεδίου αποτάθηκαν σε έναν Έλληνα κατασκευαστή στην Αθήνα, από τον οποίο νοίκιασαν για 20 μέρες έναν ισχυρό πομπό 1.000 watt που εξέπεμπε στο κανάλι 3. Στην πρώτη δοκιμή, το σήμα κάλυψε όλη την περιοχή μεταξύ Βέροιας, Έδεσσας, Κατερίνης, την απέναντι πλευρά του Ολύμπου και ασφαλώς τη Θεσσαλονίκη. Η «Τηλεόρασις Θεσσαλονίκης» ήταν γεγονός! Το πρόγραμμά της ξεδιπλωνόταν μεταξύ 12.30 και 15.00 και περιελάμβανε σχεδόν τα πάντα. Ειδήσεις, ταινίες, εκπομπές ενημερωτικού και εκπαιδευτικού περιεχομένου. Δεδομένης, δε, της γενικότερης άγνοιας περί την τηλεόραση και τις απαιτήσεις της, υπάλληλοι των διαφημιστών με την παρότρυνση των αφεντικών τους βαπτίσθηκαν παρουσιαστές, κάποιοι και «δημοσιογράφοι», και βρέθηκαν μέσα σε ένα πρωτόγονο στούντιο να συζητούν με καλεσμένους, κυρίως σε εκπομπές πολιτισμού.

Η λειτουργία του σταθμού συνεχίστηκε απρόσκοπτα, ώσπου μία θερινή πρωία του 1970 έφτασε στα χέρια των ιδρυτών του εντολή των συνταγματαρχών υπογεγραμμένη από τον επικεφαλής της πραξικοπηματικής κυβέρνησης Γεώργιο Παπαδόπουλο. Χωρίς αιτιολογία, το κανάλι έπρεπε να κλείσει. Κι έτσι άδοξα πέφτει η αυλαία του πρώτου ιδιωτικού τηλεοπτικού καναλιού.

Βασική λεπτομέρεια που διαφεύγει ίσως την… ιστορική προσοχή, αποτελεί πληροφορία, που έδωσε πριν χρόνια σε συνέντευξή του ο κινηματογραφιστής Άρης Σταύρου. Ο πρώτος «πειρατικός» τηλεοπτικός σταθμός της Ελλάδας λειτούργησε το 1966 (!) και ανήκε σε κάποιον κύριο Παραδείση, ο οποίος είχε στήσει την κάμερα και τον πομπό του στους Αμπελόκηπους και από εκεί εξέπεμπε οπτικοποιημένα θέματα που αφορούσαν τη γειτονιά του!

ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑΜΕΙΟ…

Για μία ομογενοποίηση της κουλτούρας, που θα έπρεπε να πετύχει, αλλά δεν τα κατάφερε, ή για μία πολιτιστική επανάσταση κόντρα στην εμπορευματοποίηση και τις βουλές των κέντρων εξουσίας, έψεξαν κατά καιρούς την ελληνική τηλεόραση, άνθρωποί της και μη. Φαίνεται πως, στην πραγματικότητα, ο παιδευτικός ρόλος που θα έπρεπε να έχει, χάθηκε στη βιασύνη και τον ερασιτεχνισμό. Οι… μαιευτήρες που την… ξεγέννησαν δούλεψαν με ενθουσιασμό και πάθος για το νέο φρούτο, που σάρωνε την Ευρώπη, αλλά λίγοι γνώριζαν πραγματικά το αντικείμενο και κυρίως, τη δύναμή του. Και πάντως ακόμα πιο λίγοι φαντάζονταν πως η τηλεόραση θα μπορούσε να κάνει κάθε άνθρωπο διάσημο για 15 λεπτά, αλλά και να συρρικνώσει το σύμπαν και να το εξομοιώσει με ό,τιδήποτε μικρό και ασήμαντο σε ένα κάδρο συγκεκριμένων διαστάσεων…

Πώς, λοιπόν, ή πόσο εύκολα θα μπορούσε να βρει τον δρόμο προς την «παίδευση» ένα τέτοιο μέσο, που θα εξελισσόταν πρωτίστως με το θυμικό και όχι με τη γνώση;

«Βρέθηκα εντελώς τυχαία στην τηλεόραση. Έκανα τη στρατιωτική μου θητεία το 1966 κι επειδή είχα σπουδάσει στη Γαλλία, με κράτησαν στη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού, όπου ξεκινούσε τότε μία τηλεόραση. Εγώ δεν είχα ιδέα ούτε από τηλεόραση, ούτε από σινεμά. Φαντάροι ήμασταν. Τρώγαμε στις καραβάνες, φυλούσαμε σκοπιές τα βράδια και το πρωί, σε κάποια γραφεία, προσπαθούσαμε να στήσουμε μία τηλεόραση» θα διηγηθεί αργότερα ο από τους πρωτεργάτες της ΤΕΔ, συγγραφέας, δημοσιογράφος Βασίλης Αλεξάκης, που πριν εκδιωχθεί από τη χούντα, πρόλαβε να… αρπάξει το μικρόβιο της σεναριογραφίας και της σκηνοθεσίας και να ασχοληθεί με το σινεμά. Ο ίδιος, βλέποντάς τη στην πορεία των χρόνων, εκτιμά ότι η τηλεόραση είναι πια θέμα εξουσίας και χρήματος και πως αυτό που χρειάζεται να πιστέψει κανείς, είναι σε μια τηλεόραση, η οποία δεν θα πουλάει ούτε πολιτική, ούτε προϊόντα.

Ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, από την πλευρά του, διετέλεσε επί τριετία (1981-84) αναπληρωτής γενικός διευθυντής της ΕΡΤ. Υπήρξε από τα στελέχη της δημόσιας τηλεόρασης, που είχαν προηγουμένως σπουδάσει το μέσο στην Αμερική. Στο βιβλίο του «ΤΟ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ», που εξέδωσε αμέσως μετά τη θητεία του στην ΕΡΤ, περιγράφει μοναδικά ό,τι φρενάρει την εξέλιξη, ό,τι γελοιοποιεί το όραμα, ό,τι γκρεμοτσακίζει τη φιλοδοξία. Το τέρας της γραφειοκρατίας, που πρόλαβε να ριζώσει βαθιά στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής, μετατρέπει σε ανέκδοτο την αγωνιώδη και εντέλει ανεπιτυχή προσπάθεια ενός διευθυντή να αποκτήσει η τηλεόραση το δικό της ελικόπτερο για γρήγορες μεταδόσεις.

Όπως θα δηλώσει χρόνια μετά ο Βασίλης Βασιλικός, προσπάθησε και ο ίδιος να προετοιμάσει τον δρόμο για την ιδιωτική τηλεόραση, να περάσει τη θεσμοθέτησή της. Δεν το πέτυχε. Έτσι, το 1989, αυτή εμφανίστηκε «με τους νόμους της ζούγκλας και της αυθαιρεσίας, χωρίς δεοντολογία, χωρίς κανόνες…»

«Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τη βλάβη που μπορεί να προκαλέσει στο θεατή η τηλεόραση. Από τον τόνο της φωνής εκείνου που μιλάει έως τις εικόνες που προβάλλονται. Οδηγηθήκαμε στο 1989 με μία άναρχη κατάσταση στο τηλεοπτικό τοπίο, όπου ο καθείς με τη δίψα του να επιβληθεί προς τα έξω, άνοιγε κι έναν τηλεοπτικό σταθμό […] Η δε τηλεθέαση στην Ελλάδα, όπως έχει αναγορευθεί σε ύψιστο κανόνα και στο εξωτερικό, αλλά εδώ με άγριο τρόπο δημιουργεί μία εξαμβλωματική εικόνα της κοινωνίας…» θα πει.

Τραυματισμένη από πολιτικές φιλοδοξίες, δοκιμασμένη από μικρά και μεγάλα συμφέροντα, γονατισμένη από κοντόφθαλμες εμπορικές στρατηγικές, όπως κι αν είναι, η ελληνική τηλεόραση στέκεται εδώ, ανθεκτική και συνεχίζει. Βρήκε τον δρόμο της όλα αυτά τα χρόνια της ζωής της; Όχι, απαντούν οι ειδικοί. Αλλά υπάρχει πάντα η ελπίδα, που γεννάει με τις απαιτήσεις του το κοινό… Οι ειδικοί βλέπουν το μέλλον της ελληνικής τηλεόρασης στην εξειδίκευση των προγραμμάτων και στην εντοπιότητα. Όπως συμβαίνει χρόνια τώρα στην πολυπληθή και ζωηρή αμερικανική αγορά, όπου δεκάδες τηλεοπτικοί σταθμοί επιβιώνουν αξιοπρεπώς και συχνά ανθηρά προσφέροντας ο καθένας από αυτούς ειδικά προγράμματα (μόνο εκπομπές λόγου, ή μόνο ταινίες, ή μόνο διαφημίσεις κ.λπ.) ή ειδήσεις τοπικού ενδιαφέροντος.

ΣΣ: Πηγή φωτογραφιών, αρχείο ΕΡΤ

www.iefimerida.gr

Μια αναδρομή στην ιστορία των φυλακών, από τον Κορυδαλλό στον Ασπρόπυργο

Με γοργούς ρυθμούς προχωρά η υλοποίηση του σχεδίου για τη μετεγκατάσταση του Καταστήματος Κράτησης Κορυδαλλού στο πρώην στρατόπεδο Αμερικανικής Ευκολίας στον Ασπρόπυργο, παρά τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει και στη χώρα μας η επιδημία του κορωνοϊού.

Οι νέες εγκαταστάσεις θα ονομάζονται «Δικαστικό Σωφρονιστικό Συγκρότημα Αθηνών» (Δ.Σ.Σ.Α.) και μάλιστα έχει ήδη κατασκευαστεί η μακέτα του έργου, που φιλοδοξεί να αλλάξει την όψη της περιοχής και να συμβάλλει καθοριστικά στη διαχείριση των προβλημάτων που αφορούν στο σωφρονιστικό σύστημα.

Την Πέμπτη ξεκίνησαν οι κατεδαφίσεις κτιρίων, το πρώτο βήμα για να δημιουργηθεί το υπερσύγχρονο Δικαστικό Σωφρονιστικό Συγκρότημα Αθηνών, εντός του 2022. Το Συγκρότημα θα παραδοθεί μέσα στο 2022 και θα αποτελείται από 12 πτέρυγες δυναμικότητας 2.000 κρατουμένων.

Θα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων:

Δικαστικό Μέγαρο με 7 αίθουσες και τμήμα Μεταγωγών

Προαύλια πτερύγων έκτασης 1.000 τ.μ. με χώρους πρασίνου

Μικρή υπαίθρια αθλητική εγκατάσταση (γήπεδο μπάσκετ) και ανοιχτό χώρο συνάθροισης

Πτέρυγα ευάλωτων ομάδων, ημιπτέρυγα ΑΜΕΑ

Κλινικές (Γενικής Νοσηλείας – Ψυχιατρική Κλινική), εξωτερικά ιατρεία

Χώρους θεραπευτικών Προγραμμάτων (ΟΚΑΝΑ, ΚΕΘΕΑ, 18 ΑΝΩ)

Σχολικό συγκρότημα και γυμναστήριο

Με νομοθετική ρύθμιση η παλιά νατοϊκή βάση του Ασπροπύργου πέρασε για 99 χρόνια στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Το χρονοδιάγραμμα κατασκευής του έργου βρίσκεται έξι μήνες μπροστά. Το έργο θα κατασκευαστεί με Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα και η δημοπράτηση θα γίνει στις αρχές της νέας χρονιάς.

www.iefimerida.gr

75 χρόνια από τη Δίκη της Νυρεμβέργης

75 χρόνια από τη Δίκη της Νυρεμβέργης…

Μια ιστορική δίκη μαμούθ εναντίον των ναζιστικών θηριωδιών, που έθεσε τα θεμέλια του Διεθούς Ποινικού Δικαίου. Στο εδώλιο των κατηγορουμένων κορυφαία στελέχη του Χίτλερ. Όχι όμως ο ίδιος. Είχε αυτοκτονήσει.

Ιστορική αγόρευση του Ρόμπερτ Τζάκσον, επικεφαλής εισαγγελέα και εκπρόσωπου των ΗΠΑ, την πρώτη ημέρα της Δίκη της Νυρεμβέργης, πριν ακριβώς από 75 χρόνια. “Το ότι οι 4 νικήτριες δυνάμεις, ταλαιπωρημένες από όσα άδικα έγιναν, δεν εκδικούνται, αλλά παραδίδουν τους συλληφθέντες εχθρούς τους στην κρίση της δικαιοσύνης, είναι μια από τις πιο σημαντικές παραχωρήσεις που έκανε ποτέ η εξουσία στη λογική”.

Ήταν μια κρύα και συννεφιασμένη ημέρα του 1945 στη μισοερειπωμένη Γερμανία. Στην αίθουσα 600 του δικαστικού μεγάρου της πόλης, γενέτειρας του Εθνικοσοσιαλισμού, στα ξύλινα έδρανα κάθονται κορυφαία στελέχη του ναζιστικού καθεστώτος. Μεταξύ αυτών ο Χέρμαν Γκέρινγκ, στρατάρχης του Ράιχ, ο Ρούντολφ Ες, που διετέλεσε μεταξύ άλλων και διοικητής του Άουσβιτς και ο υπουργός Εξωτερικών του Τρίτου Ράιχ Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ.

“Ήταν ένα σοκ, δεν ξέραμε τις πραγματικές διαστάσεις”

Όμως αυτοί που ευθύνονταν πάνω από όλους για τα χειρότερα εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας, δεν κάθονται στο εδώλιο των κατηγορουμένων. Ο Χίτλερ, ο αρχηγός των SS Χάινριχ Χίμλερ και ο υπουργός ναζιστικής προπαγάνδας Γιόζεφ Γκέμπελς αυτοκτόνησαν με τη λήξη του πολέμου. Στην έναρξη της δίκης κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τις διαστάσεις των εγκλημάτων τους. Όσο όμως προχωρούσε η διαδικασία και προβάλλονταν φιλμ και άλλο αποδεικτικό υλικό από στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως το Άουσβιτς και το Μπέργκεν Μπέλζεν με σωρούς από πτώματα, η ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο βαριά.

 Η Ρενάτε Ρεν ήταν παρούσα στη δίκη ως γραμματέας του δικηγόρου πατέρα της.”Για όλους τους συμμετέχοντες, κι όλους τους δικηγόρους ήταν ένα σοκ, ένα πραγματικό σοκ, γιατί κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τις διαστάσεις των πράξεών τους” θυμάται. “Γνωρίζαμε για τους εκτοπισμούς ανθρώπων, για τους εμπρησμούς συναγωγών, για τις καταστροφές σε εβραϊκά μαγαζιά αλλά τις διαστάσεις των φρικαλεοτήτων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν τις ξέραμε, ήταν ένα σοκ. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι τέτοιες φρικαλέες αγριότητες θα μπορούσε να διαπράξει στην κεντρική Ευρώπη ένας λαός πολιτισμού”. 

Θεμέλιος λίθος του Διεθνούς Ποινικού Δικαίου

Και όμως. Κανείς εκ των παρόντων κατηγορουμένων δεν παραδεχόταν την ενοχή του, κανείς δεν έδειξε μεταμέλεια. Ο Χέρμαν Γκέρινγκ, το νούμερο 2 του Χίτλερ, αρνήθηκε κάθε συμμέτοχή του, κάθε ευθύνη. “Δεν διέταξα ή ανέχθηκα σε καμιά χρονική στιγμή τη δολοφονία ανθρώπων, ούτε άλλες φρικαλεότητες, όπου είχα την εξουσία και τη γνώση για να τις εμποδίσω”. Η δίκη της Νυρεμβέργης και όλες όσες ακολούθησαν, θεωρούνται ως θεμέλιος λίθος του Διεθνούς Ποινικού Δικαίου. Όπως σημειώνει ο Κρίστοφ Σάφερινγκ, καθηγητής του Διεθνούς Ποινικού Δικαίου και Δημοσίου Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Ερλάνγκεν-Νυρεμβέργη, ο όρος εγκλήματα πολέμου υπήρχαν στις Συμβάσεις της Γενεύης του 1864. Αλλά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ή εγκλήματα κατά της ειρήνης, όπως ονομάζονταν τότε, δεν υπήρχαν. Η υπόσταση των συγκεκριμένων αδικημάτων γεννήθηκε στη Νυρεμβέργη. 

Την 1η Οκτωβρίου του 1946 ολοκληρώνεται η δίκη με τις απαγγελίες των ποινών: 12 κατηγορούμενοι στην εσχάτη των ποινών, εκ των οποίων οι 10 εκτελέστηκαν, 3 κατηγορούμενοι σε ισόβια, 4 σε ποινής φυλάκισης από 10 έως 20 χρόνια, ενώ 3 αθωώθηκαν. Ακολούθησαν κι άλλες δίκες στη Γερμανία και σε άλλες χώρες. Όπως του Άντολφ Άιχμαν, που εντοπίστηκε στην Αργεντινή. Ήταν από τους εγκέφαλους και τον εκτοπισμό εκατομμυρίων Εβραίων. Καταδικάστηκε και εκτελέστηκε το 1962. Μέχρι σήμερα, 75 χρόνια μετά η γερμανική δικαιοσύνη έχει ανοιχτούς ανακριτικούς φακέλους για 13 περιπτώσεις ναζιστικών εγκλημάτων.

Από: capital.gr

esquire.com.gr  

Το 1000ό γκολ του Pelé Μία ημέρα σαν σήμερα, ο μυθικός Βραζιλιάνος έγραφε ιστορία.

Ήταν 20 Νοεμβρίου του 1969 όταν ο κατά πολλούς κορυφαίος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών Pelé σημείωνε το γκολ νο.1000 της τεράστιας καριέρας του. Το μέρος ήταν το θρυλικό Maracana του Ρίο ντε Τζανέιρο και αντίπαλος της Σάντος η Βάσκο ντα Γκάμα.

Στο φημισμένο στάδιο της βραζιλιάνικης μητρόπολης, 80.000 κόσμου βρισκόντουσαν από νωρίς στις εξέδρες για να παρακολουθήσουν το ντέρμπι του πρωταθλήματος. Όλοι από αυτούς όμως είχαν στο πίσω μέρος του μυαλού τους να γίνουν μάρτυρες της ποδοσφαιρικής ιστορίας: Να δουν με τα μάτια τους το χιλιοστό γκολ της πορείας του τεράστιου ποδοσφαιριστή που ακούει στο όνομα Edson Arantes do Nascimento.

Ο Pelé τα κατάφερε, σκοράροντας από το σημείο του πέναλτι. Ο ίδιος είχε αστειευτεί πρόσφατα πως αν υπήρχε τότε το VAR, η εσχάτη των ποινών να μην είχε καταλογιστεί ποτέ. “Δεν θα έκανα ποτέ κάποιο πάρτι για να γιορτάσω το επίτευγμά μου. Μου αρκούσε να βοηθάω φτωχά παιδιά μετά από κάθε επιτυχία μου. Αυτό είναι το σημαντικότερο για μένα” είχε πει τότε ο μυθικός Βραζιλιάνος.

Λίγα χρόνια μετά από αυτό αποκάλυψε πως: “Λίγες ημέρες πριν από εκείνο το ματς βρισκόμουν στην πόλη και στο δρόμο είδα κάποια παιδιά που προσπαθούσαν να κλέψουν ένα αυτοκίνητο. Τα ρώτησα τι κάνουν και προσπάθησαν να δικαιολογηθούν, λέγοντας πως κλέβουν μόνο αυτοκίνητα από το Σάο Πάουλο και όχι από αλλού. Τους είπα πως δεν θα έπρεπε να κλέβουν καθόλου και τους αγόρασα φαγητό. Τους υποσχέθηκα πως αν δεν κλέψουν άλλα αυτοκίνητα θα σκοράρω γι’ αυτό το 1000ό μου γκολ“. 

Το 1000ό γκολ του Pelé

Ο Pelé σταμάτησε την καριέρα του το 1977 ως παίκτης της New York Cosmos. Σημείωσε 1.282 γκολ σε 1.363 παιχνίδια με τους 2 συλλόγους που αγωνίστηκε και με την εθνική Βραζιλίας. Με τη Σελεσάο κατέκτησε 3 φορές το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Γράφει: Μπάμπης Δούκας esquire.com.gr

Το “κόκκινο πλοίο” στο Γύθειο, ένα ναυάγιο που κόβει την ανάσα [εικόνες και βίντεο]

κόκκινο ναυάγιο

Το “κόκκινο πλοίο” στο Γύθειο, ένα ναυάγιο που κόβει την ανάσα [εικόνες και βίντεο]…

Πώς και γιατί έγινε το “ναυάγιο” του “Δημήτριος” στο Βαλτάκι Λακωνίας. Ένα μεγάλο και διάσημο αξιοθέατο.

Το “Δημήτριος” είναι ένα ελληνικό ναυάγιο διάσημο λόγω της γραφικής του θέσης σε μια εύκολα προσβάσιμη αμμώδη παραλία κοντά στο Γύθειο και το κανάλι Haanity μας το παρουσιάζει.

Το Δημήτριος (παλαιότερα ονομαζόταν Klintholm), είναι ένα μικρό φορτηγό πλοίο 67 μέτρων (220 πόδια) χωρητικότητας 965 τόνων. Ναυπηγήθηκε στη Δανία το 1950, νηολογήθηκε στον Πειραιά, αρ. 2707. Το πλοίο ανήκε 76,75% στους Αφούς Μόλαρη) και 23,25% στους Αφούς Ματσινού. Το Δημήτριος είναι προσαραγμένο στην παραλία Βαλτάκι στο σημερινό δήμο Ευρωτά στο νομό Λακωνίας, από τις 23 Δεκεμβρίου 1981.

Το "κόκκινο πλοίο" στο Γύθειο, ένα ναυάγιο που κόβει την ανάσα [εικόνες και βίντεο]

Ένα μυστηριώδες πλοίο

Υπάρχουν πολλές φήμες σχετικά με την προέλευση του πλοίου και τον τρόπο με τον οποίο βρέθηκε στην παραλία. Οι περισσότεροι λένε ότι το πλοίο χρησιμοποιήθηκε για λαθρεμπόριο τσιγάρων μεταξύ Τουρκίας και Ιταλίας. Το πλήρωμα συνελήφθη από τις λιμενικές αρχές του Γυθείου και στη συνέχεια λύθηκε σκόπιμα από το λιμάνι και αφέθηκε να παρασυρθεί από τη θάλασσα στην παραλία στο Βαλτάκι, περίπου 5 χιλιόμετρα (2,7 ναυτικά μίλια) από το λιμάνι του Γυθείου. Στη συνέχεια πυρπολήθηκε για να κρύψει τα στοιχεία λαθρεμπορίου τσιγάρων. Μια άλλη, λιγότερο κοινή φήμη μιλά για ένα πλοίο- φάντασμα άγνωστης προέλευσης.

ναυάγιο


Στο βιβλίο “Τα Ναυάγια στις Ελληνικές Θάλασσες) (Τόμος Β 1950-2000), ο κ. Ντούνης γράφει ότι το πλοίο έκανε επείγων ελλιμενισμό στο Γύθειο στις 4 Δεκεμβρίου 1980, επειδή ο καπετάνιος του χρειαζόταν πρόσβαση σε νοσοκομείο λόγω σοβαρής ασθένειας. Ωστόσο, μετά την αποβίβαση του από το πλοίο, προέκυψαν οικονομικά προβλήματα με το πλήρωμα, όπως και διάφορα προβλήματα στον κινητήρα, σε συνδυασμό με ασφαλιστικά μέτρα που επέβαλαν διάφοροι δανειστές. Στη συνέχεια απολύθηκε το πλήρωμα και το καθήκον της φύλαξης του πλοίου ανατέθηκε στον Γεώργιο Ντανιήλ και Βασίλη Παρηγόρη.

ναυάγιο

Αγκυροβόλισε για πάντα

Το πλοίο αγκυροβόλησε στο Γύθειο μέχρι τον Ιούνιο του 1981, όταν κηρύχθηκε ανασφαλές λόγω φθοράς στα σχοινιά ελλιμενισμού και στη δεξιά πλευρά λόγω του νερού που εισέρχόταν στο κύτος. Οι λιμενικές αρχές ζήτησαν να μετακινηθεί σε ένα αγκυροβόλιο έξω από το λιμάνι για λόγους ασφαλείας, αλλά οι ιδιοκτήτες δεν απάντησαν μέχρι τον Νοέμβριο του 1981. Το βιβλίο αναφέρει ότι “στις 12:30 μ.μ. περίπου στις 9 Νοεμβρίου 1981 το πλοίο παρασύρθηκε περίπου 2 [ναυτικά;] μίλια [2,3 μίλια, 3,7 χλμ] μακριά λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών και ήταν προσωρινά αγκυροβολημένο “. Όμως το προσωρινό αγκυροβόλιο δεν κράτησε για πολύ, καθώς το πλοίο παρασύρθηκε ξανά και τελικά προσάραξε στην τρέχουσα τοποθεσία του στην παραλία στο Βαλτάκι στις 23 Δεκεμβρίου 1981. Το πλοίο στη συνέχεια απλώς εγκαταλείφθηκε εκεί και δεν έγιναν προσπάθειες για την ανάκτησή του.

Δείτε το εντυπωσιακό βίντεο

Το εντυπωσιακό βίντεο της Haanity

www.thetoc.gr

1 2 3 31