Τάκης Μόσχος, ο «Αργύρης της «Γλυκιάς Συμμορίας»: Σύμβολο του ασυμβίβαστου κινηματογραφικού ήρωα

Τάκης Μόσχος, ο «Αργύρης της «Γλυκιάς Συμμορίας»: Σύμβολο του ασυμβίβαστου κινηματογραφικού ήρωα…

Μια ματιά στη διαδρομή του «Αργύρη» της «Γλυκιάς Συμμορίας» που δεν δίστασε να μιλήσει ανοιχτά για τη σχέση του με τις ουσίες.

«Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι να βρει ο καθένας ειρήνη με τον εαυτό του. Εγώ δηλαδή με τον Τάκη έχω κάνει την ειρήνη μου. Είναι εύθραστη, βέβαια, αλλά καθώς ο καιρός περνάει γίνεται ολοένα και πιο σταθερή…»

Σύμβολο μιας γενιάς κινηματογραφικών ηρώων, ασυμβίβαστων, ρομαντικών και ρηξικέλευθων, αναπόσπαστο κομμάτι συγκεκριμένων φιλμ που στάθηκαν «σταθμοί» στην εξέλιξη του νέου ελληνικού σινεμά, ο Τάκης Μόσχος, ο «Αργύρης» της ταινίας «Γλυκιά Συμμορία» (1983) του Ν. Νικολαϊδη έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 68 ετών μετά από εγκεφαλικά επεισόδια που τον είχαν βυθίσει σε κώμα τους τελευταίους μήνες.

O Τάκης Μόσχος, ο «Αργύρης» της ταινίας «Γλυκιά Συμμορία» (1983) του Ν. Νικολαϊδη έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 68 ετών μετά από εγκεφαλικά επεισόδια που τον είχαν βυθίσει σε κώμα τους τελευταίους μήνες.

«Για να είμαστε ειλικρινείς, η καριέρα μου στον κινηματογράφο, ουσιαστικά άρχισε μαζί με την καριέρα μου στα ναρκωτικά», έχει πει στην Propaganda. Ο ηθοποιός που δημοσιοποίησε αυτή τη «σχέση», είχε περιγράψει το ξεκίνημά της ως εξής:

«Στην πρώτη μου ταινία, λεγόταν «Κόντρα», είχα ένα μικρό ρολάκι. Έπαιζα ένα τζάνκι. Τότε δεν είχα ιδέα, είχα μόλις γυρίσει από τη Γερμανία μετά από 10 – 12 χρόνια, δεν ξέραμε από σκληρά ναρκωτικά, άντε να πίναμε λίγο χασίσι. Τίποτα πέραν αυτού. Σε κάποια σκηνή της ταινίας, υποτίθεται ότι γίνεται μια συναυλία, αλλά στις τουαλέτες είναι δυο τζάνκι που ετοιμάζουν το πράμα τους και πίνουν. Με ρωτάει, λοιπόν, μία παράγων της ταινίας ας μην πω περισσότερα στοιχεία «ξέρεις τι είναι αυτό που κάνεις τώρα;» «Όχι, δεν ξέρω» της απάντησα. «Θες να δοκιμάσεις, να δεις τι είναι;», με ρώτησε ξανά. «Ναι, θέλω», της είπα, χωρίς να έχω ιδέα τι θα επακολουθούσε, που θα τραβιόμουν με όλα αυτά. Εκεί, σε ένα από τα πρώτα μου γυρίσματα, ήπια την πρώτη μου γραμμή. Έκτοτε πήγαιναν μαζί αυτά. Κι έπρεπε να σταματήσει και το ένα και το άλλο, για να ξαναρχίσει το οτιδήποτε».

«Για να είμαστε ειλικρινείς, η καριέρα μου στον κινηματογράφο, ουσιαστικά άρχισε μαζί με την καριέρα μου στα ναρκωτικά»

Όλα ξεκίνησαν από την έμφυτη αποστροφή του προς την εξουσία ο πατέρας του ήταν αστυνομικός και μεγάλωσε σε μια οικογένεια αυστηρών αρχών. Ξεκίνησε να σπουδάζει στη Νομική αλλά τα παράτησε, βρέθηκε στη Γερμανία να σπουδάζει Κοινωνιολογία και τέλος βρέθηκε να σπουδάζει πειραματικό κινηματογράφο, ενώ παράλληλα έκανε κάποιες φωτογραφίσεις ως μοντέλο. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα γύρισε την πρώτη του διαφήμιση ως μοντέλο, ενώ οι φωτογραφίες που είχε μοιράσει σε διάφορα πρακτορεία τον βοήθησαν να πάρει και τον πρώτο του επαγγελματικό ρόλο στην ταινία του Γιώργου Κατακουζηνού «Άγγελος», όπου κλήθηκε να υποδυθεί μια τραβεστί. Η ταινία διαγωνίσθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1982 και απέσπασε τα βραβεία καλύτερης ταινίας, σεναρίου και πρώτου ανδρικού ρόλου για τον Μιχάλη Μανιάτη.

Η ταινία, όμως, που σφράγισε την καριέρα του και «μίλησε» στην καρδιά της πολιτικοποιημένης νεολαίας μιας ολόκληρης εποχής δεν ήταν άλλη από τη «Γλυκιά Συμμορία». Στην ταινία ο Μόσχος υποδύθηκε τον Αργύρη, έναν άνεργο ηθοποιό, που ζούσε στο περιθώριο και την παραβατικότητα. Η ταινία απέσπασε συνολικά οκτώ βραβεία, δίχασε κοινό και κριτικούς κι ο Τάκης Μόσχος βραβεύτηκε, εκτός από τον ρόλο του Αργύρη, και για την ερμηνεία του στην ταινία «Μετέωρο και σκιά» (1985), η οποία ήταν βασισμένη στη βιογραφία του ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη.

Η ταινία που σφράγισε την καριέρα του και «μίλησε» στην καρδιά της πολιτικοποιημένης νεολαίας μιας ολόκληρης εποχής δεν ήταν άλλη από τη «Γλυκιά Συμμορία». Στη φωτό, τo 2008, από την επίσημη πρεμιέρα του «Το 99%» του Άρη Δαβαράκη.

Τα ναρκωτικά

Είκοσι χρόνια διήρκεσε το «μπλέξιμο» του Μόσχου με τα ναρκωτικά. Τελικά κατάφερε να γλιτώσει και βρήκε το «λιμάνι» της ζωής του στη Σκόπελο.

Ο ίδιος σημείωνε: «Έφυγα από την Αθήνα γιατί κούρασα και κουράστηκα, με τη γκλάβα μου. Κάποια στιγμή δεν πήγαινε άλλο, από καμιά άποψη. Και προέκυψε η Σκόπελος, εντελώς τυχαία. Πήγα μερικά καλοκαίρια, ένα φθινόπωρο αποφάσισα να μείνω λίγο περισσότερο, μετά μπήκε ο χειμώνας και δεν ήθελα να φύγω, και τελικά, αφού έβγαλα τον πρώτο χειμώνα, πήρα τον αέρα, που λένε. Είμαι πολύ τυχερός που βρέθηκε αυτό το μέρος, για να με πετάξει το κύμα εκεί, για να μην πνιγώ. Αυτό που κάνω στη Σκόπελο είναι πολύ πιο ιερό από οποιαδήποτε ταινία. Σκηνοθετώ μία ομάδα από ερασιτέχνες και ανεβάζουμε δυο παραστάσεις το χρόνο και γυρνάμε εκεί, στα γύρω νησιά, σαν μπουλούκι. Είναι πολύ ωραίο. Πολύ».

Οι τελευταίες του εμφανίσεις

Ο τελευταίος του ρόλος στον κινηματογράφο ήταν το 2014 στην ταινία «Οι Αισθηματίες» του Νίκου Τριανταφυλλίδη, κι η τελευταία θεατρική εμφάνισή του ήταν στην παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης «Ρωμαίος και Ιουλιέττα», σε σκηνοθεσία Λευτέρη Γιοβανίδη το 2018, στην οποία ο Μόσχος υποδυόταν τον Πατέρα Λαυρέντιο.

Δείτε τον στην τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο.

www.womantoc.gr

Το Βόρειο Σέλας στον ουρανό πάνω από τον Τιτανικό μπορεί να εξηγεί γιατί βυθίστηκε! Νέα θεωρία

Μπορεί να έχει περάσει πάνω από ένας αιώνας από τη βύθιση του Τιτανικού, αλλά το ναυάγιο του θρυλικού υπερωκεάνιου εξακολουθεί να ιντριγκάρει την επιστημονική κοινότητα.

1.514 άνθρωποι έχασαν τις ζωές τους όταν ο Τιτανικός προσέκρουσε σε παγόβουνο και τώρα μια νέα θεωρία έρχεται να υποστηρίξει ότι ίσως στην τραγωδία αυτή να έπαιξε σημαντικό ρόλο μια ηλιακή καταιγίδα!

Αν και έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς διάφορα σενάρια για τη βύθιση του Τιτανικού από μια μεγάλη πυρκαγιά μέχρι τις ακραίες περιβαλλοντικές συνθήκες και τον υψηλό αριθμό παγόβουνων στην περιοχή εκείνη τη χρονιά η νέα έρευνα υποδεικνύει ότι μια γεωμαγνητική καταιγίδα πιθανώς να «τρέλανε» τα συστήματα πλοήγησης και επικοινωνίας του Τιτανικού και να εμπόδισε τις προσπάθειες διάσωσης των επιβαινόντων στο κρουαζιερόπλοιο.

Επιζώντες έχουν αναφέρει ότι τη νύχτα της 15ης Απριλίου του 1912 ήταν ορατές στον ουρανό πρασινόχρωμες ακτίνες από το Βόρειο Σέλας. Το φαινόμενο δημιουργείται όταν ηλεκτρικά φορτισμένα σωματίδια ηλιακών καταιγίδων πέφτουν στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας και φθάνοντας στην ιονόσφαιρα, συγκρούονται με τα ιόντα του οξυγόνου και του αζώτου, τα οποία απορροφούν την ενέργεια και φτάνουν σε υψηλότερη ενεργειακή κατάσταση. Στη συνέχεια αποδιεγείρονται εκπέμποντας την ενέργεια με τη μορφή ορατής ακτινοβολίας. Σύμφωνα με τη NASA το φορτισμένα σωματίδια μπορούν επίσης να επηρεάσουν ηλεκτρικά και μαγνητικά σήματα προκαλώντας έτσι υπέρταση και ταλαντώσεις.

Γεωμαγνητική καταιγίδα «τρέλανε» τις πυξίδες και τις ασύρματες επικοινωνίες του Τιτανικού

Όπως γράφει ο ιστότοπος επιστημονικών ειδήσεων Live Science, «μια ηλιακή καταιγίδα (γνωστή και ως γεωμαγνητική καταιγίδα) αρκετά ισχυρή για να δημιουργήσει Βόρειο Σέλας, ενδέχεται να είχε επηρεάσει τις πυξίδες και τις ασύρματες επικοινωνίες του Τιτανικού και των πλοίων που έπλεαν στην περιοχή και προσπάθησαν να προσφέρουν βοήθεια». Το περιοδικό επικαλείται μια μελέτη της ερευνήτριας καιρικών φαινομένων και φωτογράφου Μίλα Ζίνκοβα, που υποστηρίζει ότι ακόμη και ένα μικρό πρόβλημα στα συστήματα πλοήγησης και τηλεπικοινωνιών θα ήταν αρκετό για να οδηγήσει τον Τιτανικό στην καταστροφή.

Το Βόρειο Σέλας ήταν ιδιαίτερα ορατό, όταν βυθίστηκε ο Τιτανικός. Ο ύπαρχος του RMS Carpathia, που διέσωσε επιβαίνοντες του Τιτανικού, Τζέιμς Μπίσετ έγραψε στο ημερολόγιο καταστρώματος τη νύχτα της καταστροφής: «Ήταν μια ασέληνη νύχτα, αλλά το Βόρειο Σέλας έλαμπε σαν ακτίνες σεληνιακού φωτός στον βορεινό ορίζοντα». Σε μια άλλη καταχώρησή του πέντε ώρες αργότερα ο Μπίσετ σημείωσε ότι εξακολουθούσε να βλέπει «πρασινωπές ακτίνες» από το Βόρειο Σέλας καθώς το Carpathia πλησιάζε τις σωστικές λέμβους του Τιτανικού. Επιζώντες ανέφεραν ότι παρατήρησαν το ίδιο φαινόμενο γύρω στις 03:00 τα χαράματα. Όπως έγραψε ο επιζών, Λόρενς Μπίσλεϊ, η λάμψη σχημάτιζε «ένα τόξο αριστερόστροφα στο βόρειο ουρανό με αχνές ακτίνες να απλώνονται μέχρι τον Πολικό Αστέρα». Η γεωμαγνητική καταιγίδα, λέει η Ζίνκοβα, μπορεί να «τρέλανε» την πυξίδα του Τιτανικού και μια παρέκκλιση μόλις 0,5 βαθμού θα ήταν αρκετή για να οδηγήσει το κρουαζιερόπλοιο στην θανατηφόρα πορεία σύγκρουσης με το παγόβουνο. «Αυτό το φαινομενικά ασήμαντο λάθος μπορεί να έκανε τη διαφορά ανάμεσα στη σύγκρουση με το παγόβουνο και την αποφυγή της», σημειώνει.

Αλλά και η επικοινωνία με άλλα παραπλέοντα σκάφη μπορεί να επηρεάστηκε την παγωμένη εκείνη νύχτα. «Τα σήματα SOS, που εξέπεμψε ο Τιτανικός σε κοντινά σκάφη, δεν ακούστηκαν», λέει η ερευνήτρια σύμφωνα με το Live Science. «Το επίσημο πόρισμα για τη βύθιση του Τιτανικού ανέφερε ότι ερασιτέχνες ασυρματιστές είχαν παρέμβει, μπλοκάροντας άθελά τους τα ραδιοκύματα κι έτσι απέτρεψαν την ακριβή μετάδοση σημάτων SOS σε άλλα πλοία που έπλεαν στην περιοχή. Ωστόσο, την εποχή εκείνη οι γνώσεις για την επίδραση που μπορεί να έχουν οι γεωμαγνητικές καταιγίδες στην ιονόσφαιρα και τις τηλεπικοινωνίες ήταν ανεπαρκής», αναφέρει η ερευνήτρια.

www.iefimerida.gr

«Το χειρότερο έγκλημα που μπορεί να υποστεί ένας αθώος»

«Το χειρότερο έγκλημα που μπορεί να υποστεί ένας αθώος». O Mark Chapman δολοφόνος του John Lennon 40 χρόνια μετά…

8 Δεκεμβρίου 1980 ο John Lennon άφηνε την τελευταία του πνοή σε ηλικία μόλις 40 ετών.

Του στέρησε τη ζωή το δολοφονικό χέρι του 25χρονου τότε, Mark Chapman.

40 χρόνια μετά, συγκεκριμένα στις 19 Αυγούστου, απορρίφθηκε άλλη μια αίτηση αποφυλάκισής του, με τον ίδιο να δηλώνει προκαταβολικά: «Αν επιλέξετε να μείνω εδώ μέσα για όλη μου τη ζωή, δεν θα διαμαρτυρηθώ».

Ανέφερε μεταξύ άλλων στην ακροαματική διαδικασία ο Mark Chapman για την πράξη του που «έκλεψε» τη ζωή του John Lennon:

«Θέλω απλώς να επαναδιατυπώσω πως απολογούμαι για το έγκλημά μου. Δεν έχω δικαιολογία. Ήταν μια πράξη ματαιοδοξίας. Θεωρώ πως είναι το χειρότερο έγκλημα που μπορεί να υποστεί κάποιος πραγματικά αθώος.

Ήταν απίστευτα διάσημος. Δεν τον σκότωσα εξαιτίας του χαρακτήρα του ή εξαιτίας του τύπου ανθρώπου που ήταν. Ήταν οικογενειάρχης. Ήταν ένα είδωλο. Ήταν κάποιος που μιλούσε για πράγματα που τώρα μπορούμε ακόμη να συζητάμε και αυτό είναι σπουδαίο.

Τον δολοφόνησα, για να χρησιμοποιήσω και τις λέξεις σας, επειδή ήταν πολύ, πολύ, πολύ διάσημος και ο μόνος λόγος ήταν επειδή εγώ αναζητούσα πολύ, πολύ, πολύ, προσωπική δόξα, ήμουν πολύ εγωιστής.

Θέλω να το τονίσω αυτό και να δώσω έμφαση. Ήταν μια εντελώς εγωιστική πράξη, θέλω να της ζητήσω συγγνώμη από τη Yoko Ono για τον πόνο που της προκάλεσα. Το σκέφτομαι όλη την ώρα.

Όταν συνειδητά αποφασίζεις να σκοτώσεις κάποιον, γνωρίζοντας πως είναι λάθος και εγωιστικό, αυτό κατά τη γνώμη μου αξίζει θανατικής ποινής. Αυτές τις μέρες όλοι δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία, και, κάποιοι θα διαφωνήσουν μαζί μου, αλλά εγώ δεν αξίζω καμία. Αν επιλέξετε να μείνω εδώ μέσα για όλη μου τη ζωή, δεν θα διαμαρτυρηθώ».

Ο Chapman δικαιούται να υποβάλλει εκ νέου αίτηση αποφυλάκισης σε δύο χρόνια.

Κώστας Μπαλαχούτης www.ogdoo.gr

Cher: «Ήταν μια πολύ παράξενη ζωή»

«Βγάζαμε όλη την εβδομάδα με μία κονσέρβα φασόλια, αλλά κάποιες φορές ζούσαμε στο Μπέβερλι Χιλς»…

«Ήταν μια πολύ παράξενη ζωή». Η παιδική ηλικία της Σερ ήταν γεμάτη στερήσεις, διαζύγια και καταχρήσεις. Βρέθηκε ακόμα και σε ίδρυμα για ορφανά.

Δεν είναι λίγοι οι επώνυμοι που κατάφεραν να μετουσιώσουν τις δυσκολίες στη ζωή τους σε πηγή έμπνευσης και δημιουργίας και ανάμεσα σε αυτούς βρίσκεται, αναμφίβολα η Σερ, που έζησε μια παιδική ηλικία γεμάτη διαζύγια, αστάθεια και στερήσεις. Που βρέθηκε ακόμα και σε ίδρυμα για ορφανά, σε ηλικία δύο ετών.

Γονείς της, η Τζόρτζια Χολτ και ο Τζον Σαρκισιάν, των οποίων η θυελλώδης σχέση κατέληξε πολύ γρήγορα σε διαζύγιο, όταν η Σερ ήταν μόλις 10 μηνών. Το κορίτσι μεγαλώνοντας δεν είχε ιδιαίτερες σχέσεις με τον πατέρα του, μέχρι τη συμφιλίωση των γονιών της όταν η κόρη τους έφτασε τα 11 χρόνια. Ο αρμενικής καταγωγής Σαρκισιάν, μανιώδης τζογαδόρος και χρήστης ναρκωτικών ουσιών, ήταν συναισθηματικά ασταθής. Ωστόσο, μετέφερε τουλάχιστον μια θετική κληρονομιά στην κόρη του: την αγάπη και τον σεβασμό της Σερ προς την αρμένικη κουλτούρα.

Ο άντρας που η Σερ θεωρούσε αληθινό πατέρα της ήταν ο τρίτος σύζυγος της μητέρας της, ο ηθοποιός Τζον Σάουθολ. Αλλά ακόμα και αυτός ο γάμος κατέληξε γρήγορα σε διαζύγιο, στα εννέα χρόνια της Σερ. Συνολικά, η Χολτ παντρεύτηκε επτά φορές. Όπως είπε το 1978 στο περιοδικό People: «Εκείνα τα χρόνια δεν ήταν σωστό να κοιμάσαι με κάποιον αν δεν είχες παντρευτεί. Έτσι, κατέληξα να παντρευτώ πολλές φορές».

«Εκείνα τα χρόνια δεν ήταν σωστό να κοιμάσαι με κάποιον αν δεν είχες παντρευτεί. Έτσι, κατέληξα να παντρευτώ πολλές φορές» έλεγε η μητέρα της Σερ

Τα συχνά διαζύγια της Χολτ την οδήγησαν, μαζί με τη Σερ, σε μια νομαδική και συχνά γεμάτη στερήσεις ζωή. Η Χολτ, που ονειρευόταν καριέρα στην υποκριτική και το τραγούδι, προσπαθούσε να εξασφαλίσει τα προς το ζην με σύντομους ρόλους σε ταινίες και περιστασιακές live εμφανίσεις ως τραγουδίστρια. Όταν η Σερ έγινε δύο ετών, οι συνθήκες ζωής τους έγιναν τόσο σκληρές, που η μητέρα της αναγκάστηκε να εμπιστευτεί τη φροντίδα της, για μερικές εβδομάδες, σε ένα καθολικό ορφανοτροφείο, μέχρι να μπορέσει να ξανασταθεί στα πόδια της.

Το 2010 η Σερ έλεγε για τα δύσκολα παιδικά της χρόνια στο Vanity Fair: «Θυμάμαι να ντρέπομαι πραγματικά για τα ρούχα μου. Δυσκολευόμουν να περπατήσω με τα παπούτσια μου… Θυμάμαι να πηγαίνω στο σχολείο με λάστιχα γύρω τους, για να συγκρατούν τις σόλες τους».

Οι συστηματικές απόπειρες, μάλιστα, της Χολτ να μπει στον κόσμο του θεάματος, γέμισε την παιδική ηλικία της Σερ με αντιφάσεις. Ή, όπως το έχει θέσει η ίδια: «Βγάζαμε όλη τη βδομάδα με μια κονσέρβα κρέας ή φασόλια, αλλά κάποιες φορές ζούσαμε στο Μπέβερλι Χιλς. Ήταν μια πολύ παράξενη ζωή».

Σε ηλικία 16 ετών η Σερ εγκατέλειψε το πατρικό της για το Λος Άντζελες, όπου γνώρισε τον Σαλβατόρε (Σόνι) Μπόνο, έναν 27χρονο τραγουδοποιό και παραγωγό δισκογραφικής. Όταν οι συγκάτοικοί της την έδιωξαν από το σπίτι, μετακόμισε μαζί του, υποτίθεται για να εργαστεί ως οικιακή βοηθός του. Μεταξύ τους αναπτύχθηκε σύντομα μια επαγγελματική και ερωτική σχέση που τους καθόρισε. Το 1965 κυκλοφόρησαν μαζί την πρώτη τους επιτυχία, «I got you babe», που τους έφερε διεθνή φήμη, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή τους.

Δείτε τη δύσκολη ζωή της Σερ:

Αναΐς Παρίση www.womantoc.gr

Tiébélé: Μέσα στο παραμυθένιο χωριό της Αφρικής όπου κάθε σπίτι μοιάζει με έργο τέχνης

Tiébélé: Μέσα στο παραμυθένιο χωριό της Αφρικής όπου κάθε σπίτι μοιάζει με έργο τέχνης…

Στη Μπουρκίνα Φάσο της δυτικής Αφρικής ένα χωριό ζει ακόμα στον δικό του χωροχρόνο. Χωμένο στους πρόποδες ενός ψηλού λόφου, αντικρύζοντας απέναντι την αφρικανική Σαβάνα, ένα μικρό χωριό στη Μπουρκίνα Φάσο της δυτικής Αφρικής έχει το γαλλικής προέλευσης όνομα Tiébélé.

Η μικρή τοπική κοινότητα ιδρύθηκε για πρώτη φορά εκεί τον 15ο αιώνα και είναι πλήρως οργανωμένη. Έχουν τον δικό τους αρχηγό, αλλά και το δικό τους, τοπικό δικαστήριο, κάτι που καθιστά τους κατοίκους του Tiébélé μία από τις παλαιότερες εθνικές φυλές της Μπουρκίνα Φάσο. 

Ακόμα και η αρχιτεκτονική αυτού του όμορφου χωριού έχει την δική της, ξεχωριστή ταυτότητα. Το 2009 η φωτογράφος Rita Willaert και η travel blogger Οlga Stavrakis είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν από κοντά αυτόν τον μοναδικό τόπο και να τραβήξουν με την κάμερα τους ντοκουμέντα από την καθημερινότητα των κατοίκων.

Όπως είχε πει η ελληνικής καταγωγής Olga Stavrakis «Ήδη, πριν φτάσουμε στο χωριό μας είχαν δώσει οδηγίες με το πώς πρέπει να είμαστε ντυμένες. Μας ενημέρωσαν ότι δεν πρέπει να φοράμε πάνω μας τίποτα κόκκινο και ότι δεν πρέπει να κρατάμε ομπρέλα. Αυτό ήταν ένα προνόμιο που έχει αποκλειστικά στους ευγενείς του χωριού»

Παρόλο που η ιδέα ενός μικρού χωριού με βασιλικό καθεστώς ακούγεται αρκετά αντιφατική το Tiébélé δεν θυμίζει σε τίποτα τα βασιλικά καθεστώτα που έχουμε στο μυαλό μας. Η βασιλική κατοικία δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία σειρά από μικρά σπιτάκια κατασκευασμένα από πηλό, ζωγραφισμένα στο χέρι με διάφορα γεωμετρικά σχήματα τα οποία έχουν για τους ντόπιους θρησκευτικούς συμβολισμούς. Αυτό είναι και το χαρακτηριστικό που διαφοροποιεί το «παλάτι» από τα σπίτια των απλών ανθρώπων του χωριού. 

Μία ακόμα διαφορά είναι το μέγεθος στις πόρτες της εισόδου: για παράδειγμα ο αρχηγός του χωριού έχει το σπίτι με την μικρότερη πόρτα ώστε να είναι περισσότερο προστατευμένος.

Μέσα στο «παλάτι» υπάρχουν μικρές κουζίνες φτιαγμένες από πηλό όπου τα γεύματα παρασκευάζονται σε σιδερένια σκεύη. Το πιο γνωστό τοπικό φαγητό ονομάζεται starch foofoo και είναι ένας αυτοσχέδιος χυλός φτιαγμένο μέσα στο ζωμό από λαχανικά και πιπεριές. Όσο πιο πλούσια είναι μία οικογένεια στο χωριό τόσο περισσότερο ζωμό έχει το φαγητό της.

Μερικές εντυπωσιακές εικόνες από τα σπίτια έργα τέχνης του Tiébélé

Με πληροφορίες και φωτογραφίες από τo My Modern Met

Αναΐς Παρίση www.womantoc.gr

Η Guardian ρίχνει φως στη συντριβή του “Helios” στο Γραμματικό

Η Guardian ρίχνει φως στη συντριβή του “Helios” στο Γραμματικό. Το εκτενές δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας για το αεροπορικό δυστύχημα, που στοίχισε τη ζωή σε 121 ανθρώπους πριν από 15 χρόνια…

Ως “εξιλαστήριο θύμα” χαρακτηρίζει τον εαυτό του ο Άλαν Ίργουιν, ο Βρετανός μηχανικός που είχε ελέγξει το μοιραίο Boeing της αεροπορικής εταιρείας Helios, σε εκτενές δημοσίευμα του Guardian για την εμπλοκή του στο δυστύχημα που στοίχισε τη ζωή σε 121 ανθρώπους πριν από 15 χρόνια.

Το ρεπορτάζ του Guardian αναλύει όλες τις πτυχές της τραγωδίας και φέρνει την εταιρεία κατασκευής προ των ευθυνών της, μέσω της πλευράς του μηχανικού, Άλαν Ίργουιν.

Νωρίς το πρωί της 14ης Αυγούστου του 2005, ο 44χρονος τότε Άλαν Ίργουιν βρισκόταν μαζί με τη σύντροφό του Ντόνα και τα δυο τους παιδιά σε ένα διαμέρισμα στη Λάρνακα. Ήταν μια βολική βάση, καθώς απείχε μόλις μερικά λεπτά από το αεροδρόμιο. Ο Ίργουιν ήταν μηχανικός αεροσκαφών, και είχε “κολλήσει” με τη μηχανική από τότε που υπηρετούσε στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία, αλλά και ως γιος ενός πιλότου και μηχανικού αεροσκαφών.

Ως μηχανικός, ο Ίργουιν συνεργαζόταν με διάφορες εταιρείες εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Η δουλειά του ήταν καλοπληρωμένη και του άρεσε να ταξιδεύει. Είχε δουλέψει στο Κουβέιτ, στην Κίνα, στη Μαλαισία, στη Μέση Ανατολή, στην Ανατολική Αφρική, στο Μεξικό, στο Μαϊάμι. Τον Απρίλιο του ’05 η Helios προσέλαβε τον Ίργουιν με ένα συμβόλαιο έξι μηνών. Η χαμηλού κόστους κυπριακή εταιρεία δεν του ήταν άγνωστη, καθώς είχε συνεργαστεί ξανά μαζί της το 2002.

Η έδρα της Helios ήταν στη Λάρνακα, ενώ η εταιρεία διέθετε τρία αεροσκάφη όλα Boeing 737. Η δουλειά του Ίργουιν ήταν να ελέγχει το σκάφος μετά την προσγείωσή του και να δίνει το πράσινο φως για την απογείωσή του. “Η δουλειά ήταν ενδιαφέρουσα και η ποιότητα ζωής παραμυθένια”, λέει σήμερα.

Εκείνη την ημέρα ο Ίργουιν πήγε στη δουλειά στις 10 το βράδυ, τελείωσε περίπου στις 6.30 το πρωί και σχεδίαζε να πάει τα παιδιά του για μπάνιο στη θάλασσα. Στις 8 χτύπησε το τηλέφωνό του. Ήταν από το κέντρο επιχειρήσεων της Helios και ζητούσαν από τον Ίργουιν να επιστρέψει στη δουλειά. Πίστευε πως θα βρισκόταν αντιμέτωπος με κάποιο θέμα ρουτίνας. Αυτό που βρήκε όμως ήταν μια αίθουσα σε κατάσταση συναγερμού. Το κέντρο είχε χάσει επαφή με το αεροσκάφος που εκτελούσε την πτήση από τη Λάρνακα στην Αθήνα με 121 επιβαίνοντες. Το αεροσκάφος ήταν δυο ώρες που είχε απογειωθεί και βρισκόταν ακόμη στον αέρα, ενώ η αναφορά των πιλότων της ελληνικής αεροπορίας έλεγε πως η θέση του πιλότου ήταν άδεια, ο συγκυβερνήτης ήταν πεσμένος στον πίνακα ελέγχου και πως οι μοναδικοί τρεις επιβάτες που ήταν ορατοί φορούσαν μάσκες οξυγόνου και ήταν αναίσθητοι. “Όλοι σκεφτήκαμε την τρομοκρατία” λέει ο Ίργουιν.

Το αεροσκάφος πήγαινε με τον αυτόματο πια και έκανε κύκλους πάνω από την Αθήνα σαν να περίμενε άδεια για να προσγειωθεί. Ο Ίργουιν υπολόγισε πως είχε καύσιμα για τρεις ώρες. Σε περίπου είκοσι λεπτά επομένως θα ερχόταν η συντριβή και η συντριβή ήρθε στις 9 και 3 λεπτά στο όρος Γραμματικό. Τι είχε συμβεί τις προηγούμενες 14 ώρες; Μετά την προσγείωσή του στο αεροδρόμιο της Λάρνακας, ο πιλότος είχε αναφέρει την ύπαρξη κάποιου θορύβου στην πόρτα από την οποία γινόταν ο εφοδιασμός του φαγητού. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος για να αρχίσει ένα παιχνίδι αλληλοκατηγοριών που συνοδεύει σχεδόν κάθε αεροπορικό δυστύχημα.

Ο τότε διευθύνων σύμβουλος της Boeing Ντένις Μούλενμπεργκ κατηγόρησε τον πιλότο πως δεν ακολούθησε κατά γράμμα τη διαδικασία. Εναν μήνα αργότερα όμως, η Boeing παραδέχθηκε πως υπήρχε ένα πρόβλημα με το λογισμικό στα αεροσκάφη τύπου 737 Max. Και τώρα έρχεται μια έκθεση, για να διαπιστώσει πως στην Boeing δεν υπάρχει πια “σωστή πολιτική ασφάλειας”.

Όταν συνετρίβη το Helios, τα φώτα έπεσαν σε μια σειρά από υπαλλήλους, μεταξύ των οποίων ήταν ο κυβερνήτης Ιάνκο Στόιμενοφ, επικεφαλής τότε εκπαίδευσης και επιτήρησης των πιλότων. Έπειτα ήρθε η σειρά του κυβερνήτη του αεροσκάφους Χαν Γιέργκεν Μέρτεν, ο οποίος έχασε τη ζωή του κατά τη συντριβή η έκθεση για το δυστύχημα που συντάχθηκε τότε έλεγε πως η “ανατολικογερμανική καταγωγή του τον έκανε λιγόλογο και όχι πολύ κοινωνικό”. Στόχος επικρίσεων έγινε ασφαλώς και ο Αλαν Ίργουιν. Γι’ αυτόν ήταν η αρχή μιας οκταετούς δικαστικής διαμάχης. Διαλύθηκε η σχέση του με τη σύντροφό του. Έχασε τη δουλειά του και την ισορροπία του. Το τελικό συμπέρασμα ήταν πως όλα οφείλονταν σε ανθρώπινο λάθος.

Τα πράγματα όμως είναι πιο σύνθετα. Από το 1994 έχουν σημειωθεί μια σειρά από δυστυχήματα με τα οποία έχει σχέση το σύστημα ειδοποιήσεων των Boeing 737. Αυτό αναφέρει η έκθεση που φέρνει στο φως της δημοσιότητας ο Guardian και φέρνει την Boeing προ των ευθυνών της. Εκεί γίνεται λόγος για πρόβλημα με το σύστημα αποσυμπίεσης. Η σημαντική αυτή έκθεση έμεινε όλο αυτό το διάστημα στο σκοτάδι.

Το δημοσίευμα επαναλαμβάνει τα όσα είχαν γίνει γνωστά κατά την περίοδο των ερευνών και της δίκης, με τον Ίργουιν να επιμένει ότι μετά από τον μηχανικό έλεγχο του αεροσκάφους, είχε επαναφέρει το διακόπτη συμπίεσης στο “αυτόματο” ως όφειλε, παρά την περί του αντιθέτου κατηγορία σε βάρος του. Σημειώνεται δε, ξανά, ότι λάθη σχεδιασμού των Boeing ευθύνονταν για την τραγωδία, λάθη τα οποία, όπως υποστηρίζει ο Ίργουιν, η κατασκευάστρια εταιρεία είχε αγνοήσει παρά τις προειδοποιήσεις.

Σε σχόλιο προς την εφημερίδα, η Boeing παραπέμπει στο πόρισμα της ελληνικής έρευνας για τα αίτια του δυστυχήματος και στην ετυμηγορία της ελληνικής δικαιοσύνης που αναφέρονταν σε μη σωστή τήρηση των διαδικασιών πτήσης από συγκεκριμένα άτομα της Ήλιος.

Από: thetoc.gr

esquire.com.gr

Ο «πόλεμος της μάσκας» 100 χρόνια πριν. Πώς η Ελλάδα είχε αντιμετωπίσει την πανδημία της ισπανικής γρίπης, τι έγραφαν οι εφημερίδες

Η φοβερή πανδημία της ισπανικής γρίπης (1918-20) που προκάλεσε 50 εκατομμύρια και πλέον νεκρούς, έφερε για πρώτη φορά στο προσκήνιο, τη χρήση της μάσκας ως μέτρο προστασίας έναντι του θανατηφόρου ιού.

Και τότε, όπως και σήμερα, σε περιόδους και τόπους έξαρσης, η μάσκα ήταν υποχρεωτική. Και τότε, όπως και σήμερα, υπήρχαν οι αρνητές της μάσκας. Η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Αίθουσα Πληροφοριών στο San Francisco, 1918.Credit – Hamilton Henry Dobbin, via

Σε μία σπάνια φωτογραφία από την Καλιφόρνια του 1918, αστυνομικός έχει σταματήσει ένα ζευγάρι στο δρόμο. Ο άντρας φοράει μάσκα, αλλά η γυναίκα όχι. Ο αστυνομικός φαίνεται να της λέει «Γιατί δεν φοράς μάσκα;».

Άνδρες και γυναίκες με λευκές μάσκες στην διάρκεια της πανδημίας στην Καλιφόρνια του 1918.

Σε άλλη φωτογραφία, επίσης από την Καλιφόρνια του 1918, βλέπουμε άνδρες και γυναίκες με λευκές μάσκες. Μία γυναίκα στο στήθος της φέρει το προειδοποιητικό μήνυμα Wear a Mask or Go to Jail (Φόρεσε μάσκα ή πήγαινε φυλακή). Το πρόστιμο για τους παραβάτες ήταν 10 δολάρια ή 10 μέρες φυλάκιση.

Το San Francisco ήταν μία από τις πόλεις που είχε χτυπηθεί περισσότερο από τον φονικό ιό της λεγόμενης ισπανικής γρίπης. Στις 22 Οκτωβρίου 1918, ο Δήμαρχος της πόλης James Rolph, ανακοίνωσε την υποχρεωτική χρήση της μάσκας.

Θεατές με μάσκες σε ποδοσφαιρικό αγώνα στις ΗΠΑ.1918.

Σε φωτογραφία του 1918, χαρακτηριστική είναι η μεγάλη ουρά που σχηματίζουν πολίτες του San Francisco για να προμηθευτούν μάσκες. Το κατάστημα είναι πιθανώς φαρμακείο και έχει ταμπέλες με την ένδειξη INFLUENZA WEAR YOUR MASK. Η φωτογραφία όμως, απαθανατίζει ένα τεράστιο λάθος: Οι άνθρωποι συνωστίζονται στην ουρά.

Ουρά για να προμηθευτούν μάσκες στο San Francisco, 1918. Credit – Hamilton Henry Dobbin,

Οι αρνητές της μάσκας στην ισπανική γρίπη.

Υπήρξαν τότε και αυτοί που αρνήθηκαν να φορέσουν μάσκα. Στις εφημερίδες της εποχής, καταγράφεται η δράση της οργάνωσης Anti Mask League που στις 25 Ιανουαρίου 1919 κάλεσε σε Συνάντηση Κατά της Μάσκας. Τα μέλη και οι υποστηρικτές της οργάνωσης ισχυρίζονταν ότι δεν υπήρχε επιστημονική τεκμηρίωση ως προς την προστασία που φέρνει η μάσκα, ότι η χρήση της ίσως ήταν επικίνδυνη και ότι ο εξαναγκασμός αποτελούσε καταπάτηση δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Κάλεσμα για συγκέντρωση διαμαρτυρίας (κατά της μάσκας) από την οργάνωση Anti-Mask League στο The San Francisco Chronicle, 25 Ιανουαρίου 1919.

Τι συνέβη με τις μάσκες για την Ισπανική Γρίπη στην Ελλάδα

Στην πατρίδα μας δεν υπήρξε πόλεμος απόψεων γύρω από την μάσκα, γιατί τότε, ούτε καν προτάθηκε η χρήση της.

Δημοσίευμα στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ τον Οκτώβριο του 1918, όταν δηλαδή η πανδημία άφηνε καθημερινά εκατοντάδες νεκρούς, αναφέρει:

«Προ του κινδύνου της γρίπης, η Κυβέρνησις πολύ προ της εμφανίσεως της νόσου, έσπευσεν να ζητήση πληροφορίας περί των μέτρων, τα οποία ελαμβάνοντο εις τα άλλα Κράτη περί του αοράτου εχθρού…». (ΕΜΠΡΟΣ 17 Οκτ 1918)

Η τότε κυβέρνηση έσπευσε λοιπόν να ζητήσει πληροφορίες από τα άλλα κράτη, όμως τα μέτρα που ανακοινώνονται στη συνέχεια, δεν περιλαμβάνουν χρήση της μάσκας. Το γεγονός σήμερα μοιάζει ανεξήγητο. Η χρήση της μάσκας που εφαρμόζεται στην Αμερική, στην Ευρώπη ακόμη και στην Αυστραλία, δεν προτείνεται από τους έλληνες ειδικούς που αποτελούν το «ιατροσυνέδριον» αντίστοιχο της σημερινής επιτροπής λοιμοξιολόγων. Τα μόνα μέτρα που προτείνονται είναι η «αποφυγή των συγκεντρώσεων», κλείσιμο σχολείων, κάποιων καταστημάτων (όπως καφενείων, θεάτρων) και η κατά τόπους καραντίνα.

Τα σκόρδα, το ούζο και τα άλλα γιατροσόφια ως προληπτικά κατά της γρίπης είναι κωμικά

Το ίδιο δημοσίευμα αναφέρει ότι το ιατροσυνέδριο πραγματοποιήθηκε υπό την Προεδρίαν του Υπουργού Εσωτερικών (Υπουργός Εσωτερικών ο Κων/νος Ρακτιβάν) και ανακοίνωσε ότι:

«Το μικρόβιον της γρίπης, μεταδιδόμενον διά του αέρος, δεν είνε δυνατόν να απομονωθή. Εφ’ όσον δε δεν υπάρχει φάρμακον το οποίον να θανατώνη τούτο, ούτε εμβόλιον προληπτικόν, άμυνα κατά της γρίπης δεν είνε ευχερής. Τουλάχιστον κρατικά μέτρα δεν δύνανται να φέρουν άμεσον αποτέλεσμα. Τα άτομα δέον να λαμβάνουν αφ’ εαυτών τα υποδεικνυόμενα μέτρα. Και συγκεντρούνται ταύτα εις ένα μόνον σχεδόν. Την αποφυγήν των συγκεντρώσεων. Είνε το μόνον φάρμακον. Τα σκόρδα, το ούζο και τα άλλα γιατροσόφια ως προληπτικά κατά της γρίπης είναι κωμικά»
(ΕΜΠΡΟΣ 17 Οκτ 1918)

Το δημοσίευμα αποκαλύπτει ότι πολλοί μπροστά στον τρόμο της θανατηφόρας αρρώστιας, κατέφευγαν στα λαϊκά γιατροσόφια, στο σκόρδο και στο ούζο.

Τα θύματα της πανδημίας του 1918

Στην διάρκεια της πανδημίας, στην Αθήνα 1.668 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και στη Θεσσαλονίκη 5.284 (Κοπανάρης Φ. Η δημόσια υγεία εν Ελλάδι, τύποις Χρ. Χρονόπουλου. 1933).

Πολλοί θάνατοι σημειώθηκαν επίσης στην Πάτρα, στα Γρεβενά στα Τρίκαλα και σε άλλα μέρη της χώρας. Τα θύματα, εκτός από τα παιδιά έως πέντε ετών, ήταν κυρίως άνδρες μεγαλύτεροι των δεκαπέντε ετών, ιδίως ανάμεσα είκοσι πέντε και σαράντα ετών, που ήταν στρατιώτες και αξιωματικοί ή προέρχονταν από λαϊκά στρώματα. Οι πυκνοκατοικημένες λαϊκές συνοικίες της πρωτεύουσας, κατέγραψαν τα περισσότερα θύματα, αλλά ο ιός δεν εξαίρεσε καμιά συνοικία.

Και οι «θαυματουργές» ενέσεις σουμπλιμέ που κατέληξαν… επιβλαβείς

Στις 24 Οκτωβρίου 1918 ο κόσμος πανηγύρισε από την «σωτήρια είδηση» που διάβασε στις εφημερίδες: «Βιενναίος καθηγητής ανεκάλυψεν το φάρμακον της γρίπης!»

Αναλυτικότερα, η είδηση ανέφερε:

«Το Υπουργείον των Εξωτερικών διεβίβασεν χθες την νύκταν εις το Υπουργείον των Εσωτερικών εξόχως ενδιαφέρον τηλεγράφημα εκ Βέρνης, διά του οποίου αγγέλλεται, ότι ο εκ Βιέννης καθηγητής Σάϊλερ ανεκάλυψεν, ότι αιτία της γρίπης είνε στρεπτόκοκκος, όστις καταστρέφεται ασφαλώς, με ενέσεις διαλύσεως άχνης υδραργύρου (σουμπλιμέ). Το τηλεγράφημα, επίσης, αναφέρει, ότι διά των ενέσεων τούτων η θνησιμότης ήτις ανήρχετο εις 80% επί των προσβαλλομένων, κατήλθεν εις το μηδέν, τουτέστιν επιτυγχάνεται πλήρης ίασις». (ΕΜΠΡΟΣ 24 Οκτ 1918)

Δυστυχώς οι ενέσεις σουμπλιμέ, αποδείχτηκαν γρήγορα όχι μόνο αναποτελεσματικές ως προς τη νόσο, αλλά και επιβλαβείς στην υγεία.

Πάντως, η ισπανική γρίπη στην Ελλάδα έχασε την έντασή της τον Δεκέμβριο του 1918. Η πατρίδα μας, μαζί με άλλες χώρες, όπως η γειτονική Βουλγαρία, δεν γνώρισε επανάκαμψη της επιδημίας στις αρχές του 1919, όπως για παράδειγμα συνέβη στις ΗΠΑ.

Μανώλης Νταλούκας www.iefimerida.gr

Ανακαλύφθηκαν ανθρώπινες πατημασιές Homo sapiens ηλικίας 120.000 ετών

Από ομάδα επιστημόνων, ανακαλύφθηκαν ανθρώπινες πατημασιές Homo sapiens, ηλικίας 120.000 ετών

Η αρχαιότερη ένδειξη ανθρώπων στην αραβική χερσόνησο μια περιοχή σημαντικότερη για την εξέλιξη της ανθρωπότητας από ό,τι είχε θεωρηθεί έως τώρα ανακαλύφθηκε από διεθνή ομάδα επιστημόνων στη Σαουδική Αραβία. Βρέθηκαν επτά απολιθωμένες ανθρώπινες πατημασιές ηλικίας περίπου 120.000 ετών, οι οποίες έγιναν από τουλάχιστον δύο άτομα.

Η ανακάλυψη δείχνει ότι στην περιοχή αυτή ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Ευρασία, καθώς επίσης ανάμεσα στην Αφρική (κοιτίδα του Homo sapiens) και τη Μέση Ανατολή, είχαν επανειλημμένως εγκατασταθεί πρόγονοι του ανθρώπου, σε μια εποχή που οι σημερινές αραβικές έρημοι ήταν καταπράσινα λιβάδια με λίμνες και ποτάμια.

 1749a7011d7 original ratio

Οι ερευνητές, με επικεφαλής επιστήμονες του γερμανικού Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ για την Ανθρώπινη Ιστορία και του Πανεπιστημίου Royal Holloway του Λονδίνου, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science Advances», ανακάλυψαν ένα μεγάλο αριθμό (376) από απολιθωμένες πατημασιές ανθρώπων, ελεφάντων, αλόγων, καμηλών και άλλων ζώων σε μια αρχαία λίμνη στη σημερινή δυτική έρημο Νεφούντ. Τα ευρήματα χρονολογούνται προ 112.000 έως 121.000 ετών.

Πρόκειται για τα αρχαιότερα ίχνη ανθρώπινων μετακινήσεων στην Αραβία. Η ανάλυση της μορφολογίας των πατημασιών δείχνει ότι πιθανότατα ήταν του Homo sapiens και όχι Νεάντερταλ (χωρίς πάντως να αποκλείονται τελείως και οι τελευταίοι). Αξιοσημείωτη είναι και η παρουσία τόσων μεγάλων ζώων, τα οποία μάλλον προσελκύονταν από τα άφθονα νερά της περιοχής.

Τα αρχαιότερα απολιθώματα του Homo sapiens εκτός Αφρικής έχουν βρεθεί στη νότια Ελλάδα (ένα κρανίο στη Μάνη) και χρονολογούνται πριν περίπου 210.000 χρόνια, ενώ έχει βρεθεί και στο Ισραήλ μια γνάθος ηλικίας 180.000 ετών.

Ελένη Αντωνίου www.ogdoo.gr

Σοφία Λόρεν: Το είδωλο, η εγκατάλειψη από τον πατέρα της, τα καλλιστεία στα 14, οι κατηγορίες για διγαμία.

Η Σοφία Λόρεν αποτελεί ομολογουμένως μοναδική περίπτωση. Η παντοτινή ομορφιά της, που έκανε όλο τον κόσμο να παραμιλάει και δημιούργησε το σύμβολο της αιώνιας γοητείας, συναγωνιζεται του τεράστιου ταλέντου της.

Η Σοφία Λόρεν, στις 20 Σεπτεμβρίου κλείνει τα 85 της χρόνια και μπαίνει στα 86 και εκτός από την Ιταλία και την αγαπημένη της πατρίδα Νάπολη, γιορτάζει ο κινηματογράφος, οι αθεράπευτα εραστές του ωραίου. Αυτού του προσώπου, σμιλευμένου από μέγιστο γλύπτη, με τα πράσινα μάτια της να κλείνουν μέσα τους όλη τη Μεσόγειο και που μπορούν να συγκριθούν μόνο με αυτά των άγριων αιλουροειδών, τα σαρκώδη χείλη, τις άψογες γωνίες του προσώπου, τις εξαίσιες αναλογίες και βεβαίως τις αδάμαστες καμπύλες της. Και μαζί αυτές οι μικρές ατέλειες, που ανύψωναν ακόμη περισσότερο τη γοητεία της, σαν τις τελευταίες πινελιές του Λεονάρντο ντα Βίντσι.

Στα δύσκολα από παιδί η Σοφία Λόρεν

Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1934 στην κλινική Βασίλισσα Μαργαρίτα της Ρώμης, ο Θεός κάνει ένα από τα θαύματά του, αποδεικνύοντας ότι εκτός από παντογνώστης είναι και μερακλής. Γεννιέται η Σοφία Βιλάνι Σικολόνε. Μητέρα της είναι η Ναπολιτάνα Ρομίλντα Βιλάνι και πατέρας της ο αγνώμονας για το Θείο δώρο, Ρικάρντο Σικολόνε, ο οποίος τους εγκατέλειψε, ενώ είχαν αποκτήσει και μια δεύτερη κόρη, τη Μαρία. Η μητέρα της τα μάζεψε και γύρισε στην πατρίδα της στο Ποτσουόλι, μία πανέμορφη παραλιακή περιοχή της Νάπολης, μέσα στο χαμό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Τα παιδικά της και εφηβικά χρόνια θα είναι δύσκολα και φτωχικά και η Σοφία θα είναι πάντα περήφανη για αυτά. Θα ανταπεξέλθει με τη βοήθεια των συγχωριανών της και κυρίως της συνονόματης γιαγιάς της. Μάλιστα, μια βόμβα των συμμαχικών δυνάμεων, θα πλήξει το λιμάνι στο Ποτσουόλι, τραυματίζοντας στο σαγόνι τη Σοφία. Οι αντιξοότητες της εποχής θα την αναγκάσουν να κάνει διάφορες δουλειές, μέχρι και τη λαντζέρισσα, ενώ όπως ήταν λογικό θα κοιτάξει να εκμεταλλευθεί την άγουρη ακόμη ομορφιά της. Έτσι στα 14 της θα συμμετάσχει στο διαγωνισμό ομορφιάς για Μις Ιταλία, που μπορεί να έχασε την πρωτιά, αλλά τράβηξε την προσοχή ενός έμπειρου ματιού που ήταν ανάμεσα στους κριτές, του κινηματογραφικού μεγαλοπαραγωγού, Κάρλο Πόντι.

Οταν της αλλαξαν το όνομα σε Λόρεν

Ξεκινά μαθήματα υποκριτικής και αρχίζει να παίζει σε κάποιες ταινίες ως κομπάρσος. Για την Σοφία τίποτα δεν ήταν εύκολο. Το 1953 ο Καρλο Πόντι θα τη συμβουλέψει να αλλάξει το όνομά της στο εύηχο ειδικά για τους Αμερικανούς Λόρεν. Ο πρώτος της πρωταγωνιστικός ρόλος που τράβηξε την προσοχή, για πρώτη φορά, ήταν το 1953 στο φιλμ “Aida”, ενώ τον επόμενο χρόνο με την “Ερωτική Πολιορκία” του Ντε Σίκα και δίπλα στον ανυπέρβλητο κωμικό Τοτό, ανατέλλει το αστέρι της.

Οι έρωτες της Σοφία Λόρεν

Η γνωριμία της με τον Πόντι εξελίχθηκε σε ερωτική φλόγα που παραλίγο να τους κάψει. Κι αυτό γιατί το 1957 ο Πόντι θα βάλει τους δικηγόρους του να του βγάλουν διαζύγιο στο Μεξικό από την τότε σύζυγό του Τζουλιάνα κι ένα πιστοποιητικό γάμου με την Σοφία, ενώ εκείνη την εποχή στην Ιταλία το διαζύγιο δεν αναγνωριζόταν. Έτσι η περιπέτειά τους εξελίχθηκε σε θρίλερ. Με μία ντρίπλα του Πόντι (να μετακομίσει στο Παρίσι, όπου επιτρέπονταν τα διαζύγια) κατάφερε να απελευθερωθεί από τα δεσμά του πρώτου του γάμου. Όχι εύκολα όμως. Έπειτα από 8 χρόνια και μετά από τεράστιες ταλαιπωρίες, σκανδαλώδεις τίτλους, κραυγές και ψιθύρους, ακόμη και νομικές επιπτώσεις με την κατηγορία της διγαμίας, θα έρθει το πολυπόθητο διαζύγιο και το 1966 θα παντρευτούν σε ένα προάστιο του Παρισιού, ενώ θα αποκτήσουν και δυο γιους.

Όσκαρ ‘Α Γυναικείου Ρόλου για τη Σοφία Λόρεν

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’50 το όνομα της Σοφίας Λόρεν γίνεται ότι πιο καυτό υπάρχει στο παγκόσμιο σινεμά. Βρίσκεται παντού. Στο Χόλιγουντ, στην Ιταλία, στη Γαλλία. Όλοι θέλουν να την έχουν πρωταγωνίστρια, όλοι οι σταρ θέλουν να παίξουν μαζί της. Όμως η καταξίωση θα έρθει το 1960 με το συγκλονιστικό δράμα “Η Ατιμασμένη” του Βιτόριο ντε Σίκα, με το οποίο η Σοφία θα κερδίσει το Όσκαρ ‘Α Γυναικείου Ρόλου, κάτι που γίνεται για πρώτη φορά σε μη αγγλόφωνη ταινία.

Η Σοφία Λόρεν υποδύθηκε κάθε είδους γυναίκα

Η Σοφία Λόρεν στην πολύχρονη διαδρομή της έπαιξε τα πάντα. Από την πριγκίπισσα, την πόρνη, την αγία, μέχρι την Ναπολιτάνα με οχτώ παιδιά, την κουρασμένη μεσόκοπη και την παραδουλεύτρα. Αλλά πάντα κρατώντας την απαράμιλλη γοητεία της, την πλανεύτρα ματιά της, προκαλώντας τον πόθο σε εκατομμύρια ανθρώπους. Ποιος μπορεί κανείς να ξεχάσει την έλξη που προκαλεί στον ομοφυλόφιλο καθηγητή (Μαρτσέλο Μαστρογιάνι) στο θαυμάσιο αντιφασιστικό δράμα του Ετόρε Σκόλα “Μια ξεχωριστή Μέρα”, στην οποία υποδύεται μία μεσήλικη κουρασμένη γυναίκα ενός φασίστα; Ποιος μπορεί να μην τρελάθηκε με την ερμηνεία της και τη θεϊκή της εμφάνιση στην δραματική κωμωδία “Χθες, Σήμερα, Αύριο” που υποδύεται τρεις χαρακτήρες, εκείνους της πολύτεκνης Ναπολιτάνας, της πλούσιας Μιλανέζας που αναζητά ερωτικές συγκινήσεις και της καλόκαρδης Ρωμαίας πόρνης, που μεταμορφώνει ένα παπαδοπαίδι σε εραστή;

Για πάντα Σοφία

Έπαιξε και σε δεκάδες ταινίες στο Χόλιγουντ, δίπλα σε σχεδόν όλους τους μεγάλους σταρ της εποχής της (Γκρέκορι Πεκ, Κάρι Γκραντ, Πίτερ Σέλερς, Κλαρκ Γκέιμπλ, Τζον Γουέιν, Ρίτσαρντ Μπάρτον, Μάρλον Μπράντο κ.ά.) αλλά οι καλύτερες ταινίες της ήταν οι ιταλικές, κυρίως δίπλα στον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι και σε σκηνοθεσία Βιτόριο ντε Σίκα που ανέδειξε το έμφυτο ταλέντο της. Ο λόγος που η επιτυχία της στο Χόλιγουντ δεν ήταν ανάλογη των ταινιών στην Ιταλία, παρότι η ίδια ήταν τις περισσότερες φορές εξαιρετική, οφείλεται αφενός στον αμερικάνικο πουριτανισμό και αφετέρου στην κακή συνήθεια και συνταγή αποτυχίας, “μαζί μας έχουμε και τη Σοφία Λόρεν”….

Η Σοφία Λόρεν σε γυρίσματα για τη νέα της ταινία

Σήμερα, η Σοφία Λόρεν ζει ήρεμα στη Γενεύη, μαγειρεύοντας τα αγαπημένα της σπαγγέτι κι εδώ και ένα χρόνο έχει μπει ξανά στα κινηματογραφικά πλατό για μια ταινία που ετοιμάζει ο γιος της Εντουάρντο Πόντι, αλλά λόγω Covid-19 μάλλον θα καθυστερήσει να βγει στις αίθουσες. Άλλωστε τίποτα δεν ήταν εύκολο στη ζωή της…

www.iefimerida.gr

Ronaldo: Η ιστορία του κορυφαίου στράικερ όλων των εποχών που έμοιαζε και ήταν ασταμάτητος.

Ronaldo: Η ιστορία του κορυφαίου στράικερ όλων των εποχών που έμοιαζε και ήταν ασταμάτητος…

Ο Ronaldo Luís Nazário de Lima ή πιο απλά Ronaldo (που γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1976 στο Ρίο ντε Τζανέιρο) είναι ένας από τους κορυφαίους επιθετικούς στην ιστορία του ποδοσφαίρου σίγουρα ο καλύτερος των 90s και των 00s που θα μπορούσε να κάνει ακόμη σπουδαιότερη καριέρα αν δεν τον είχαν τσακίσει οι τραυματισμοί. Ακόμη κι έτσι όμως, μόνο τυχαίο δεν είναι το προσωνύμιο Φαινόμενο, με πολλούς να τον τοποθετούν στο ίδιο επίπεδο με τον Pele. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε σε Κρουζέιρο, Αϊντχόφεν, Μπαρτσελόνα, Ίντερ, Ρεάλ Μαδρίτης, Μίλαν και Κορίνθιανς, κέρδισε 2 Μουντιάλ με την εθνική ομάδα της Βραζιλίας και κατείχε το ρεκόρ τερμάτων στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων, μέχρι αυτό να καταρριφθεί από τον Γερμανό Miroslav Klose, ενώ στο παλμαρέ του υπάρχουν ακόμη δύο Χρυσές Μπάλες.

Τα τεχνικά χαρακτηριστικά

Ασταμάτητη ορμή, σπάνιος συνδυασμός δύναμης, έκρηξης και ταχύτητας, εκπληκτική τεχνική και φονική ντρίμπλα, θανατηφόρα τελειώματα και με τα δύο πόδια. Αυτά και μόνο αρκούν για να αντιληφθεί κάποιος γιατί ο Ronaldo ήταν ο πιο δύσκολος αντίπαλος για όλους τους κορυφαίους αμυντικούς της εποχής του, ακόμη και μετά τους δύο πάρα πολύ σοβαρούς τραυματισμούς στο γόνατο.

Το ξεκίνημα στην Κρουζέιρο και η Ευρώπη

Ένας από τους πρώτους ανθρώπους που εντοπίζουν το ταλέντο του, όταν αυτός αγωνίζεται ακόμη στην Σάο Κριστοβάο, είναι ο παλιός θρύλος του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου Jairzinho, ο οποίος μεσολαβεί ώστε ο Ronaldo να βρεθεί στην Κρουζέιρο, το 1993. Μέχρι την ηλικία των 16 ετών και 8 μηνών, το Φαινόμενο είχε σκοράρει 44 γκολ σε 47 αγώνες, δείχνοντας ένα χαρακτηριστικό δείγμα των όσων πρόκειται να ακολουθήσουν. Μετά από μόλις μία σεζόν στην Κρουζέιρο, η Αϊντχόφεν τον αποκτά έναντι $6.000.000, παρότι ο Βραζιλιάνος επιθετικός δεν είχε κλείσει τα 18.

Ronaldo: Φαινόμενο είναι αυτός

Σημαντικό ρόλο στη μεταγραφή παίζει ο Romario, που είχε πάρει μεταγραφή στην Μπαρτσελόνα αφού πρώτα αγωνίστηκε στην ολλανδική ομάδα, προτείνοντας τον νεαρό συμπατριώτη του στους ανθρώπους του πρώην συλλόγου του. Το καλοκαίρι του 1994, ο Ronaldo συμπεριλαμβάνεται στην αποστολή της Σελεσάο, που κερδίζει το Παγκόσμιο Κύπελλο στα γήπεδα των ΗΠΑ. 

Στη Βαρκελώνη

Στα δύο χρόνια της παραμονής του στη νότια Ολλανδία σημειώνει 54 τέρματα σε 57 εμφανίσεις σε όλες τις διοργανώσεις και σύσσωμη η ποδοσφαιρική Ευρώπη αρχίζει να αντιλαμβάνεται περί τίνος ακριβώς πρόκειται. Η παραμονή του στο Αϊντχόφεν τον βοηθά να αναπτυχθεί με εντυπωσιακό τρόπο σωματικά, ενισχύοντας περαιτέρω κάποια σπουδαία φυσικά προσόντα που ήδη διαθέτει.

Το καλοκαίρι του 1996, η Μπαρτσελόνα βγάζει από τα ταμεία της $20.000.000 προκειμένου να τον αποκτήσει. Στους Μπλαουγκράνα μένει μόλις μία σεζόν, σημειώνοντας 34 γκολ στο πρωτάθλημα (συνολικά 47 γκ. σε 49 συμ.) και κατακτώντας το Ισπανικό Σούπερ Καπ, το Κύπελλο Ισπανίας και το Κύπελλο Κυπελλούχων. Είναι η εποχή που του προσάπτεται ο χαρακτηρισμός Φαινόμενο. Ο Massimo Moratti ερωτεύεται ποδοσφαιρικά τον Ronaldo και βάζει σκοπό να τον κάνει παίκτη της Ίντερ, με κάθε κόστος. Το αφεντικό των Νερατζούρι σπάει το μεταγραφικό παγκόσμιο ρεκόρ και με $27.000.000, ο Βραζιλιάνος σούπερ σταρ μετακομίζει στην πρωτεύουσα της Λομβαρδίας.

Στο Μιλάνο

Ο Ronaldo μένει 5 χρόνια στην Ίντερ γνωρίζοντας όλες τις πτυχές του τότε κορυφαίου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου του κόσμου. Η πρώτη του χρονιά είναι εντυπωσιακή και πλαισιώνεται με 25 γκολ στο Campionato, ένα Κύπελλο UEFA και την Χρυσή Μπάλα. Τα προβλήματα τραυματισμών αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους τη δεύτερη σεζόν, περιορίζοντάς τον στις 19 συμμετοχές στο πρωτάθλημα. Το πρώτο μεγάλο πλήγμα όμως έρχεται στις 21 Νοεμβρίου 1999, όταν παθαίνει ρήξη τένοντα σε ένα παιχνίδι με αντίπαλο τη Λέτσε. Επιστρέφει στην αγωνιστική δράση στις 12 Απριλίου του 2000, στον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας απέναντι στη Λάτσιο.

ΡΟΝΑΛΝΤΟ ΙΝΤΕΡ 1
ΡΟΝΑΛΝΤΟ ΙΝΤΕΡ 2
ΡΟΝΑΛΝΤΟ ΙΝΤΕΡ 3

Η χαρά της επανόδου κρατά μόλις 7 λεπτά, προτού τραυματιστεί και πάλι σοβαρά. Η διάγνωση κάνει λόγο για ρήξη χιαστών και κάπου εκεί ουσιαστικά ολοκληρώνεται άδοξα και η καριέρα του στην Ίντερ, η οποία ψάχνει τρόπο να τον ξεφορτωθεί. Ακολουθούν 2 εγχειρήσεις και ένα αρκετά μακρύ διάστημα αποθεραπείας, με την επιστροφή του στα γήπεδα να γίνεται στα γήπεδα της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας για το Μουντιάλ του 2002.

Η εξιλέωση στο Μουντιάλ του 2002

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ασίας, θέλει να αποδείξει αφενός ότι δεν έχει τελειώσει ποδοσφαιρικά και αφετέρου να πάρει μία προσωπική ρεβάνς για τα όσα έγιναν στα γήπεδα της Γαλλίας, 4 χρόνια νωρίτερα, όταν και απέτυχε να οδηγήσει την Βραζιλία στην κορυφή. Οι περισσότεροι έχουν αμφιβολίες για το πόσο μπορεί να θυμίσει τον παλιό, εντυπωσιακό εαυτό του, αλλά μαζί με τους Rivaldo και Ronaldinho οδηγούν ξανά την Σελεσάο στον τίτλο.

ΡΟΝΑΛΝΤΟ ΕΘΝΙΚΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ

Το Φαινόμενο σκοράρει 8 φορές κατά τη διάρκεια του τουρνουά, πετυχαίνοντας δύο γκολ στον τελικό με τη Γερμανία, ανακηρύσσεται κορυφαίος παίκτης του Μουντιάλ και εξαργυρώνει όλα τα παραπάνω με τη μετακίνησή του στη Ρεάλ Μαδρίτης και την Χρυσή Μπάλα του 2002.

Οι Galacticos και το φινάλε

Αμέσως μετά το Μουντιάλ, η Ρεάλ Μαδρίτης προσφέρει $52.000.000 στην Ίντερ και τον εντάσσει στους Galacticos, που έχουν ξεκινήσει να μαζεύονται στους Μερένχες ήδη από το καλοκαίρι του 2000. O Ronaldo παίζει 177 φορές με τη φανέλα της Βασίλισσας, βρίσκοντας 104 φορές δίχτυα, κερδίζοντας δύο πρωταθλήματα, ένα Διηπειρωτικό και ένα Super Cup Ισπανίας.

ΡΟΝΑΛΝΤΟ ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας του χρονιάς (2006-07) στη Μαδρίτη παρουσιάζει προβλήματα φυσικής κατάστασης ενώ τα περιττά του κιλά είναι κάτι παραπάνω από εμφανή. O Florentino Pérez βρίσκει εξαιρετικά συμφέρουσα την πρόταση των μόλις $8.000.000 και πουλά τον Ronaldo στη Μίλαν. Στα 31 του και φανερά εκτός φόρμας, παίζει ελάχιστα στους Ροσονέρι και παίρνει τη μεγάλη απόφαση να επιστρέψει στην πατρίδα του. Αγωνίζεται δύο χρόνια στην Κορίνθιανς, παλεύοντας να θυμίσει κάτι από τον παλιό του εαυτό. H καριέρα του ολοκληρώνεται μετά από 2,5 σεζόν, τον Φεβρουάριο του 2011.

ΡΟΝΑΛΝΤΟ ΒΑΓΙΑΔΟΛΙΔ

Παρότι αρχικά μένει μακριά από τον κόσμο του ποδοσφαίρου, το 2018 αποφασίζει να ασχοληθεί ως παράγοντας με το σπορ και αγοράζει το 51% της Ρεάλ Βαγιαδολίδ. Όλοι όμως θα τον θυμούνται πάντοτε ως αυτό που πραγματικά ήταν: Ο κορυφαίος επιθετικός που έπαιξε ποτέ το παιχνίδι.

Γράφει: Μπάμπης Δούκας esquire.com.gr

1 2 3 25