Τι είχε γίνει στην Αθήνα στη μεγάλη γρίπη του 1931

Τι είχε γίνει στην Αθήνα στη μεγάλη γρίπη του 1931. Τα ίδια και χειρότερα έχουν συμβεί στο παρελθόν, όταν επιδημίες ενέσκηπταν στην πόλη χωρίς να υπάρχουν τα σύγχρονα “αντίμετρα” για να αντιμετωπιστούν.

Μέρες και νύχτες ανησυχίας και φόβου λόγω κοροναιού δεν περνά μόνο τώρα η Αθήνα. Τα ίδια και χειρότερα έχουν συμβεί στο παρελθόν, όταν επιδημίες ενέσκηπταν στην πόλη χωρίς να υπάρχουν τα σύγχρονα “αντίμετρα” για να αντιμετωπιστούν.

Ήταν Ιανουάριος του 1931 σύμφωνα με όσα αναφέρει στα “Αθηναικά” ο δημοσιογράφος Ελευθέριος Σκιαδάς που ένας ανθεκτικότατος ιός “χτύπησε” την πρωτεύουσα με αποτέλεσμα πολλοί να πέσουν στο κρεβάτι και άλλοι να μην καταφέρουν να βγουν ζωντανοί από την αναμέτρηση με την ασθένεια. “Αλώβητη” δεν έμεινε ούτε η Βουλή. Βουλευτές και υπουργοί ασθένησαν, ενώ δεν γλύτωσε ούτε ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος. Έτσι η Βουλή διέκοψε τις εργασίες της (τώρα ο Πρόεδρος της Βουλής Κώστας Τασούλας προσπαθεί με κάθε τρόπο να το αποτρέψει αυτή την προοπτική λαμβάνοντας μέτρα), ενώ υπήρξε διαταγή και για διακοπή των δημόσιων θεαμάτων.

Ας πάρουμε όμως από την αρχή τα γεγονότα.

Στην Αθήνα του 1931 ο συνολικός πληθυσμός δεν ξεπερνούσε τις 800.0000 κατοίκους (σήμερα αγγίζει τα 4.000.000) και είχε σημειώσει μεγάλη αύξηση λόγω της ανταλλαγής πληθυσμού, αλλά και της μικρασιατικής καταστροφής. Αν και υπήρχαν μεγάλα και οργανωμένα νοσοκομεία η ιατρική επιστήμη δεν είχε την σημερινή εξέλιξη, ούτε βέβαια υπήρχαν οι σύγχρονες συνθήκες υγιεινής για όλα τα τμήματα του πληθυσμού.

Προφανώς λοιπόν κανείς δεν έμαθε ποτέ την προέλευση και τα αίτια της ιού ή τον “ασθενή μηδέν” για να ελέγξει τον μετάδοση.

Έτσι η γρίπη άρχισε να “καλπάζει” με αποτέλεσμα γρήγορα να μετατραπεί σε ανεξέλεγκτη επιδημία με θύματα της άτομα από όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Στο κρεβάτι έπεσαν υπουργοί και βουλευτές, αλλά και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος με αποτέλεσμα να μην παρίσταται στις συνεδριάσεις της Βουλής και τελικά το Κοινοβούλιο ανέστειλε την λειτουργία του.

Αλλά και η κατάσταση σε Αθήνα και Πειραιά δεν ήταν καλύτερη. Ασθένησε έως και η Μις Ελλάς Χρυσούλα Ρόδη η οποία παρά λίγο να χάσει το ταξίδι στο Παρίσι προκειμένου να λάβει μέρος στον διαγωνισμό για την εκλογή της Μις Ευρώπη (τελικά δεν κατόρθωσε να στεφτεί).

Γίνονταν διαρκώς απολυμάνσεις σε δημόσιους χώρους, καταστήματα, και καφενεία, ενώ απαγορεύονταν ο συνωστισμός.

Σχολεία έκλεισαν αφού νόσησε μεγάλος αριθμός μαθητών και εκπαιδευτικών. Το ίδιο επιχειρήθηκε να γίνει με τα δημόσια θεάματα (θέατρα, κινηματογράφους χοροεσπερίδες) όμως και τότε ο Έλληνας ήταν “πνεύμα” ατίθασο και απείθαρχο. Υπήρξαν μεγάλες αντιδράσεις και τελικά οι αρμόδιοι υπουργοί έκαναν πίσω.

Τα κρούσματα, θανατηφόρα και μη επεκτάθηκαν σ ολόκληρη τη χώρα. Η επιδημία κράτησε για ένα δεκαήμερο και στην συνέχεια άρχισε να περιορίζεται.

Επιμέλεια Αντώνης Γαλανόπουλος www.thetoc.gr

Αλκης Στέας: Η «φωνή» του Πατρινού Καρναβαλιού

Αλκης Στέας: Η «φωνή» του Πατρινού Καρναβαλιού. Ο παρουσιαστής που μετέδιδε τις παρελάσεις επί 22 χρόνια. Μπορεί το καρναβάλι και οι εκδηλώσεις του σε όλη την χώρα να ακυρώθηκαν λόγω των κρουσμάτων κορωνοϊού, ωστόσο, τα έθιμα παραμένουν ανεξίτηλα μέσα τον χρόνο.

Οι Απόκριες και οι καρναβαλικές παρελάσεις αποτελούν σημαντική παράδοση της χώρας μας. Πολλές πόλεις έχουν κάθε χρόνο την τιμητική τους. Μία από αυτές, η Πάτρα, η πρωτεύουσα του καρναβαλιού. Το Πατρινό Καρναβάλι αποτελεί εδώ για δεκαετίες το μεγαλύτερο και πιο δημοφιλές της χώρας, με χιλιάδες επισκέπτες και καρναβαλιστές κάθε χρόνο.

Ένας άνδρας ήταν αυτός που συνέδεσε το όνομά του με το καρναβάλι της αχαϊκής πρωτεύουσας, καθώς χάρισε τη φωνή του σε αυτό για πάνω από δύο δεκαετίες. Ο Άλκης Στέας υπήρξε δημοφιλής παρουσιαστής της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Αποτέλεσε τη «φωνή του Πατρινού Καρναβαλιού», καθώς επί 22 χρόνια παρουσίαζε τις καρναβαλικές παρελάσεις και τα δρώμενα της πόλης. Η σχέση του με την Πάτρα και το καρναβάλι της ξεκίνησε το 1966…

Διαβάστε ποιος ήταν ο Άλκης Στέας και τη σχέση του με το Πατρινό Καρναβάλι στο Bovary.gr

www.iefimerida.gr

Γλίτωσε από τον εφιάλτη των ναρκωτικών

Γλίτωσε από τον εφιάλτη των ναρκωτικών και στα 42 του πήρε πτυχίο στην Ιατρική

Έζησε για πολλά χρόνια στο περιθώριο, πόνεσε, είδε τον θάνατο κατάματα, πάλεψε με τον εαυτό του, αντιμετώπισε τους εφιάλτες του σε μια μάχη άνιση, όμως  στο τέλος τα κατάφερε.

Ο Γιώργος Καμπάνος σε λίγες ημέρες μπαίνει στα 43 κι όποιος μερικά χρόνια πριν του έλεγε πως το 2020 θα είχε καταφέρει κόντρα στις αντιξοότητες να γίνει κάτοχος πτυχίου Ιατρικής αλλά και …συγγραφέας βιβλίων με θέμα την απεξάρτηση από τα ναρκωτικά μάλλον θα τον περνούσε για τρελό. Πριν από 20 χρόνια ο Γιώργος έμοιαζε ζωντανός νεκρός, «πνιγμένος» στα ναρκωτικά, σε μια ζωή δίχως κανένα μέλλον και προσδοκία.

Όπως εξιστόρησε πρόσφατα και στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook, η πίστη στο Θεό και η ανάγκη να ζήσει επιτέλους μια φυσιολογική ζωή ήταν αυτά που τον επανέφεραν από την «εικονική πραγματικότητα» των χημικών ουσιών.

«Εγώ, από τα 13, 14 πήρα έναν άσχημο δρόμο. Σταμάτησα το σχολείο στην β΄ Γυμνασίου και άρχισα τις μαγκιές. Κάπνισμα, μικροκλοπές, μαστούρωμα, φασαρίες  και σιγά σιγά μπήκαν στην ζωή μου και τα ναρκωτικά. Χασίς, χάπια και μετά πρέζα», εξήγησε στο ethnos.gr ο Γιώργος. «Στα 19 μου είχα ήδη περάσει πολλά. Μπλεξίματα με την αστυνομία και φουλ στην εξάρτηση. Ζούσα μια άνευ προηγουμένου ταλαιπωρία. Ένοιωθα κάθε μέρα άρρωστος. Κάποια στιγμή κατάλαβα πώς έφτασα πάτο και έτσι μπήκα σε κλειστό κέντρο απεξάρτησης. Ουσιαστικά δεν είχα πάρει την απόφαση να σταματήσω τα ναρκωτικά αλλά ήθελα να βάλω ένα φρένο στην κατηφόρα. Η φθορά ενός ανθρώπου που είναι 100% εξαρτημένος από αυτές τις ουσίες είναι απίστευτη, σωματικά, πνευματικά… Μετά από αρκετούς μήνες στο κέντρο απεξάρτησης βγήκα έξω κι άρχισα πάλι τα ίδια.

Για μια 5αετία περίπου ήμουν σε κακό χάλι. Πόνεσα πολύ, διαλύθηκα από όλες τις απόψεις. Είναι δύσκολα, δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, χάνεις φιλίες, βιώνεις καταστάσεις που δεν αξίζει να γνωρίσει κανείς.  Μπήκα ξανά στην απεξάρτηση όμως αυτή την φορά είπα πως δεν θα ξαναγυρίσω στον κόσμο των ναρκωτικών με τίποτα. Τι με έκανε να το πω αυτό; Η κατάντια, δεν το ήθελα άλλο αυτό. Έκατσα έναν χρόνο περίπου και σιγά σιγά άρχισα να επιστρέφω στη ζωή, να βλέπω πιο καθαρά, να έχω δύναμη , διάθεση και δίψα για την ζωή.  Άρχισαν να με απασχολούν κάποια θέματα υπαρξιακά, στράφηκα στην πίστη , στο Θεό κι αυτό με βοήθησε πολύ. Μόλις βγήκα από την κοινότητα πήγα σε μια ιδιωτική θεολογική σχολή στο Πικέρμι. Στη συνέχεια εργάστηκα στο κέντρο απεξάρτησης προκειμένου να βοηθήσω νέα παιδιά στον τομέα της απεξάρτησης. Κάπου στα 30 μού μπήκε η σκέψη να γίνω γιατρός».

Για να δώσει όμως εξετάσεις για την Ιατρική ο Γιώργος θα έπρεπε προηγουμένως να τελειώσει το Γυμνάσιο και το Λύκειο. «Ανακάλυψα πως υπήρχε μια διάταξη, «κατ΄ οικον διδαχθείς» λέγεται, όπου δίνει το δικαίωμα σε πρώην χρήστες να διαβάζουν μόνοι τους τα μαθήματα Γυμνασίου- Λυκείου και στο τέλος της χρονιάς να δίνουν εξετάσεις. Έτσι και έκανα. Πέρασα το Γυμνάσιο και τις δυο πρώτες τάξεις Γενικού Λυκείου. Στην 3η Λυκείου πήγα σε νυχτερινό και  στα 33 μου έδωσα για 1η φορά πανελλήνιες εξετάσεις με στόχο την Ιατρική ενώ παράλληλα εργαζόμουν και στην Κοινότητα. Την πρώτη χρονιά πέρασα Βιολογικό. Παρόλα αυτά δεν τα έβαλα κάτω, έδωσα και 2η φορά, πάλι απέτυχα. Είπα μέσα μου «Γιώργο , άλλη μια φορά κι ότι γίνει». Η τρίτη αποδείχθηκε …φαρμακερή. Πέρασα στην Λάρισα κι έξι χρόνια μετά έγινα γιατρός και με την βούλα». Στο τμήμα Ιατρικής του πανεπιστημίου Θεσσαλίας όλοι γνωρίζουν την αγάπη του Γιώργου για τον ΠΑΟΚ: «Ε, ΠΑΟΚ από μικρό παιδί, στην αρχή με τον μπαμπά, μετά μόνος. Ματς, κερκίδα, εκδρομές με τους «Μακεδόνες» , τους «Αμπαλαέα», ποδόσφαιρο , μπάσκετ. Ο ΠΑΟΚ είναι τρέλα και αγάπη. Είμαι περήφανος για την ομάδα μου. Και σήμερα παρακολουθώ, βλέπω σχεδόν τα πάντα, να ναι καλά το Paok TV».

Η ειδικότητα που τον ενδιαφέρει να ακολουθήσει πλέον είναι η Ιατροδικαστική πριν από αυτό όμως θέλει να τελειώσει τα βιβλία του: «Τελειώνω ένα βιβλίο που θα λέγεται “ο φίλος του τοξιμανή”. Απευθύνομαι σε πρώτο πρόσωπο σε όλα τα παιδιά που  βρίσκονται σε αδιέξοδο. Γράφω πράγματα βγαλμένα μέσα από την ψυχή μου για όσα βίωσα. Θεωρώ πως είναι ένα βιβλίο οδηγός για τον χρήστη που θέλει να ξεφύγει από τα ναρκωτικά. Ο δεύτερος τόμος θα αφορά τους συγγενείς, οικείους του τοξιμανή  όπου προσπαθώ να τους εξηγήσω τι περνάει ο άνθρωπος τους και πως μπορούν να τον βοηθήσουν. Είμαι πολύ ενθουσιασμένος και χαρούμενος για αυτή την προσπάθεια».

«Όταν κάποια στιγμή ξύπνησα από την θολούρα των ναρκωτικών και είδα τι είχε συμβεί στην ζωή μου είχα σοκαριστεί. Δεν είχα κανένα εφόδιο για την ζωή, δεν ήξερα να κάνω τίποτα, δεν είχα μάθει να κάνω όνειρα, δεν ήξερα πως είναι να μιλήσεις και να φερθείς φυσιολογικά. Υπέφερα αρκετά. Πολύ κλάμα, πολύ θλίψη, πολύ μοναξιά. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τι μονοπάτια διέσχισα. Όλη αυτή όμως η ταλαιπωρία και όλος αυτός ο πόνος δεν έγιναν εις μάτην. Δεν ήταν πόνος εξαιτίας κακών επιλογών αλλά πόνος γέννας. Πονούσα με ωδίνες τοκετού γιατί και εγώ πάλευα να φέρω έναν νέο άνθρωπο στην ύπαρξη. Και τα κατάφερα», περιγράφει.

topontiki.gr www.agonaskritis.gr/

Έξι ελληνικές ροκ ταινίες που θεωρούνται κλασικές.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ, ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ, ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ
Από το «Αλδεβαράν» στον «Δράκουλα των Εξαρχείων» Έξι ελληνικές ροκ ταινίες που θεωρούνται κλασικές. Με αναφορές στο παγκόσμιο φαινόμενο από την εποχή των τεντιμπόηδων (1956) μέχρι τους ζόρικους φρίκους στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980.

Απαθανατίζουν πρόσωπα εμβληματικά του ελληνικού ροκ, όπως τους Παύλο Σιδηρόπουλο, Τζίμη Πανούση, Δημήτρη Πουλικάκο, Νικόλα Άσιμο, Δημήτρη Πολύτιμο, Γιολάντα Αναγνωστοπούλου, αλλά και άλλους που αναμφίβολα συνδέονται με το ελληνικό ροκ (Κώστα Φέρρη, Θέκλα Τσελεπή, Μαριλή Τσοπανέλλη, Άλκη Παναγιωτίδη κ.α).

Οι ταινίες αυτές είναι:

1. Αλδεβαράν (1975)
2.Εξόριστος στην Κεντρική Λεωφόρο (1979)
3.Ο Ασυμβίβαστος (1979)
4.Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα (1979)
5.Σουβλίστε τους (1981)
6.Ο Δράκουλας των Εξαρχείων (1983)

Το φιλμ «Αλδεβαράν» του Ανδρέα Θωμόπουλου (1976).

Το «Αλδεβαράν» είναι μια χώρα που βρίσκεται σε πτώση. Πρωτεύουσά της, το «Αλμικανταράτε».

Ο Δημήτρης Φινινής σε σκηνή του φιλμ «Αλδεβαράν»
Είναι προφανές, ότι ο Θωμόπουλος δημιουργεί μία πικρή ωδή στο πολιτικό και κοινωνικό κλίμα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, οπότε πολλοί της λαμπερής αντιδικτατορικής νεολαίας έσπευδαν να τακτοποιηθούν σε κομματικές και κρατικές θέσεις. Πρωταγωνιστής ο Δημήτρης Φινινής, που αναφέρεται στο Αλμικανταράτε (δηλαδή στην Αθήνα της εποχής) με τους στίχους…

Χαίρε που όλα σου είναι πελώρια
Χαίρε που η τύχη σου στάζει γονόρροια
Χαίρε Αλμικανταράτε του Αλδεβαράν
Χαίρε καμπαναριό
που οι καμπάνες του
πια δεν βαράν.
Χαίρε συνάρτηση πολλών μεταβλητών
Χαίρε μιγαδικέ
Χαίρε υπερωκεάνιο 15000 τόνων
Χαίρε Τιτανικέ!

Αφίσα του «Αλδεβαράν»


Το φιλμ απαθανατίζει και τον Δημήτρη Πουλικάκο και μέλη του ιστορικού συγκροτήματος Εξαδάκτυλος, στο τραγούδι «Σκόνη, Πέτρες, Λάσπη».

Το φιλμ «Εξόριστος στην Κεντρική Λεωφόρο» του Νίκου Ζερβού (1979)

Σε σκηνοθεσία Νίκου Ζερβού και σε σενάριο Κώστα Φέρρη και Νίκου Ζερβού, το φιλμ έχει κεντρική αναφορά στο Καλοκαίρι της Αγάπης, στα Παιδιά των Λουλουδιών αλλά και στον Μάη του 1968. Η αναφορά έχει νοσταλγική αλλά έντονα θλιμμένη ματιά.

Η Μαριλή Τσοπανέλλη στο φιλμ «Εξόριστος στην Κεντρική Λεωφόρο»

Πολλά στοιχεία της ταινίας σχετικά με τους ψυχεδελικούς της δεκαετίας του 60 αλλά και τους επαναστάτες του Μάη 68, είναι προσωπικά βιώματα του Κώστα Φέρρη, ο οποίος (όπως και η συμπρωταγωνίστρια Μαριλή Τσοπανέλλη) έζησε στο Παρίσι εκείνη την εποχή.

Το φιλμ «Ο Ασυμβίβαστος» του Ανδρέα Θωμόπουλου (1979)

Η ταινία είναι πολύ αγαπητή στην ελληνική ροκ νεολαία, αφού πρωταγωνιστής είναι ο Παύλος Σιδηρόπουλος (συμπρωταγωνιστούν η Μπέττυ Λιβανού, ο Σταύρος Ξενίδης και η Βέρα Κρούσκα). Ο Παύλος ονομάζεται Ασυμβίβαστος, τίτλος που θα υιοθετηθεί από τον ίδιο και θα μετατραπεί λίγο μετά σε Απροσάρμοστος.

Στο φιλμ, ο ασυμβίβαστος Παύλος εγκαταλείπει τις σπουδές του, επιλέγει την ανέμελη ζωή του μουσικού του δρόμου, ακολουθώντας έναν περιπλανώμενο ονόματι …Φλου (Κώστας Βρεττός). Στο τέλος όμως, και έπειτα από την αυτοκτονία του Φλου, ο Παύλος συμβιβάζεται. Ερωτεύεται και παντρεύεται μια δημοσιογράφο, την Ελένη (Βέρα Κρούσκα), αποκτά οικογένεια, παίρνει το πτυχίο του και αρχίζει να εργάζεται ως γιατρός.

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος στο φιλμ «Ο Ασυμβίβαστος»

Το φιλμ παρουσίασε για πρώτη φορά το τραγούδι «Να μ’ Αγαπάς» που τραγουδά ο Παύλος αλλά είναι γραμμένο από τον Ανδρέα Θωμόπουλο για την γυναίκα του Ηρώ.

Το φιλμ «Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα» του Νίκου Νικολαΐδη (1979)

Νοσταλγική και απαισιόδοξη αναφορά στην εποχή του ροκ εν ρολ και στους τεντιμπόηδες τους οποίους ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Νικολαΐδης υμνεί, αλλά τους θεωρεί ηττημένους και πλέον «νεκρούς». Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα με τον Άλκη Παναγιωτίδη που αναφέρεται σε σύγκρουση του 1956, μεταξύ τεντιμπόηδων και αστυνομικών στο κλαμπ Μαξίμ.

Σκηνή από το φιλμ «Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα»

Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας και το Βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας του Συλλόγου Κριτικών Κινηματογράφου της Αθήνας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον Σεπτέμβρη του 1979. Παίζουν οι Κωνσταντίνος Τζούμας, Χρήστος Βαλαβανίδης, Όλια Λαζαρίδου κ.α. Βασικά πρόσωπα του ελληνικού ροκ που εμφανίζονται στην ταινία, είναι οι Δημήτρης Πολύτιμος, Άλκης Παναγιωτίδης και η ποιήτρια Γιόλα Αναγνωστοπούλου (και όχι Γιούλα Αναγνώστου όπως λανθασμένα αναφέρεται στην Βικιπαίδεια).

Το φιλμ «Σουβλίστε τους» του Νίκου Ζερβού (1981)

Σε σκηνοθεσία και σενάριο του Νίκου Ζερβού, η ταινία περιγράφει τον βίο και πολιτεία τριών περιθωριακών τους οποίους υποδύονται οι Δημήτρης Πουλικάκος, Θέκλα Τσελεπή και Κωνσταντίνος Χριστίδης.

Αναμφίβολα, ταινία του ελληνικού underground με αναρχική διάθεση και πολύ σαρκασμό. Στο σενάριο, συμμετοχή έχει ο Δημήτρης Πουλικάκος.

Δημήτρης Πουλικάκος στο φιλμ «Σουβλίστε τους»

Το φιλμ «Ο Δράκουλας των Εξαρχείων» του Νίκου Ζερβού (1983)

Η ταινία απαθανατίζει το θρυλικό συγκρότημα Μουσικές Ταξιαρχίες του Τζίμη Πανούση, στα πρώτα χρόνια οπότε και δημιούργησε ηθικό πανικό.
Το συγκρότημα παρουσιάζεται σαν ένα δημιούργημα του τρελού επιστήμονα Βίκτωρα Παπαδόπουλου (Κωνσταντίνος Τζούμας) ο οποίος ερχόμενος από τα Καρπάθια, έχει εγκατασταθεί στα Εξάρχεια. Λειτουργώντας σαν Δόκτορας Φρανκενστάιν και Κόμης Δράκουλας, έχει για στόχο τη δημιουργία ενός τέλειου ροκ μουσικού συγκροτήματος από νεκρούς! Το συγκρότημα που «κατασκευάζει» είναι οι Μουσικές Ταξιαρχίες.

Σκηνή από το φιλμ «Ο Δράκουλας των Εξαρχείων»

Στο φιλμ εμφανίζεται και ο Νικόλας Άσιμος. Το σενάριο είναι γραμμένο από τους Τζίμη Πανούση, Νίκο Ζερβό, Βαγγέλη Κοτρώνη και Λίλη Πανούση. Περίφημη και η σκηνή του Δημήτρη Πουλικάκου που εμφανίζεται σαν αστυνομικός να τραγουδά σε ροκ εκτέλεση το βαρύ λαϊκό «Υπάρχω» γνωστό από τον Στέλιο Καζαντζίδη.

Μανώλης Νταλούκας www.iefimerida.gr

Ο κιθαρίστας που ήθελε να γίνει μπουζουξής!

25/2/2014 το αντίο του «Θεού» της κιθάρας που ήθελε να γίνει μπουζουξής! Ο Πάκο ντε Λουθία (Paco de Lucía) ήταν ένας ανεπανάληπτος κιθαρίστας.

Γνώστης του «παραδοσιακού» αλλά και «πρωτοπόρος» των νέων ρευμάτων, «πάντρεψε» αρμονικά και ευρηματικά σχολές, τάσεις και εποχές. Ανανέωσε καίρια το φλαμένκο και άφησε ανεξίτηλα σημάδια που λειτουργούν σαν «φάρος» ακόμα και σήμερα.

«Έμαθα κιθάρα, όπως ένα παιδί μαθαίνει να μιλάει» δήλωσε σε μια συνέντευξή του ο Ισπανός βιρτουόζος… Γι’ αυτό και η κιθάρα του όταν το μυαλό και τα χέρια του της μιλούσαν ανταποκρινόταν μοναδικά στα κελεύσματά του!

Τον Νοέμβριο του 1986 τον απολαύσαμε μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Έκτοτε έγινε και «Έλληνας».

Σε συνέντευξη στο Έθνος, το 2007, ο Πάκο ντε Λουθία δήλωσε μεταξύ άλλων: «Απολαμβάνω πραγματικά τις στιγμές που μπορώ να αφεθώ και δοκιμάσω διαφορετικά είδη μουσικής, ειδικά με υπέροχους και σημαντικούς μουσικούς. Και ο Γιώργος Νταλάρας ανήκει σε αυτούς τους ανθρώπους».

Στην ερώτηση αν θα τον μαγνήτιζε στον ίδιο βαθμό η τσιγγάνικη μουσική στην περίπτωση που δεν είχε γεννηθεί στην Ισπανία αλλά στην Ελλάδα, ο Πάκο ντε Λουθία απάντησε: «Δεν έχω ιδέα. Μάλλον θα είχα γίνει μπουζουξής».

Κώστας Μπαλαχούτης www.ogdoo.gr

Το ημερολόγιο στην Αρχαιότητα. Πώς ονομάζονταν οι μήνες!

Αρκετοί αρχαίοι Έλληνες όπως ο Αριστοτέλης ο Ερατοσθένης επινόησαν μέθοδο χρονολόγησης με βάση τους ολυμπιακούς αγώνες και έτσι η χρονολόγηση των γεγονότων γινόταν μέσω των ολυμπιάδων.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι μελέτες που έχουν δημοσιευτεί σχετικά με το πώς μετρούσαν το χρόνο στην αρχαιότητα. Και πώς διαμορφώθηκε το ημερολόγιο στην Αρχαία Ελλάδα. Ενα τέτοιο άρθρο είναι του John D. Morgan στο περιοδικό «Αρχαιολογία και Τέχνες». το  οποίο αναφέρεται κατά βάση στο μηνολόγιο το Αθηναϊκό κι όχι άλλων περιοχών.

Αναφέρει συγκεκριμένα:

Η αρίθμηση των ετών με βάση την γέννηση του Χριστού ξεκίνησε από τον Διονύσιο τον μικρό, έναν μοναχό και καθιερώθηκε σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο και αποτελεί τον κανόνα ακόμα και σήμερα σε χώρες όπως το Ισραήλ και η Τουρκία.

Η τεχνική χρησιμοποιούταν και κατά τον Μεσαίωνα. Πολύ παλιά οι Έλληνες μετρούσαν τα έτη από τον μεγάλο κατακλυσμό του Δευκαλίωνος και της Πύρρας ή από τη γέννηση του Ηρακλή. Όμως δεν γινόταν να πείσουν και τους υπόλοιπους λαούς της Μεσογείου και της Εγγύς ανατολής ή τους βαρβάρους του Βορρά να υιοθετήσουν ένα τέτοιο μοντέλο για την αρίθμηση των ετών.

Από την εποχή που σώζονται κείμενα συνηθιζόταν να μετρούν τα έτη από την ανάρρηση του τοπικού ηγεμόνα. Αυτός ο τρόπος υπολογισμού μαρτυρείται από την αρχαία Αίγυπτο. Στην Ασσυρία κάθε έτος της βασιλείας ενός μονάρχη έπαιρνε το όνομα ενός αξιωματούχου. Στα ελληνικά βασίλεια θεωρείται ότι επίσης τα έτη χαρακτηρίζονταν με βάση το πότε ο βασιλιάς ανέβηκε στο θρόνο. Στην αρχαιότητα χρονολογούσαν τα γεγονότα υπολογίζοντας έναν αριθμό ετών μέχρι την εποχή τους και δίνοντας το όνομα του Αθηναίου βασιλιά ή άρχοντα που είχε την αρχή όταν η αρίθμηση των ετών ήταν αντίστροφη. Κανονικά η μέτρηση των ετών πρέπει να γίνεται προς τα εμπρός.

Στο βασίλειο των Σελευκιδών η χρονολόγηση των ετών ξεκινούσε από το 312π.χ. Τη χρονιά αυτή ο Σέλευκος κυρίεψε τη Βαβυλώνα. Αρκετοί αρχαίοι Έλληνες όπως ο Αριστοτέλης ο Ερατοσθένης επινόησαν μέθοδο χρονολόγησης με βάση τους ολυμπιακούς αγώνες και έτσι η χρονολόγηση των γεγονότων γινόταν μέσω των ολυμπιάδων.

Πώς ονομάζονταν οι μήνες

Τα ημερολόγια στην αρχαία Αθήνα και σε άλλες πόλεις διέφεραν από το σύγχρονο ημερολόγιο. Το αρχαίο Ελληνικό ημερολόγιο ήταν σέλινο-ηλιακό με μήνες που παρακολουθούσαν τις φάσεις της Σελήνης και με εμβόλιμο μήνα που προστίθετο μια φορά κάθε 19 χρόνια. Κάθε ελληνική πόλη είχε τις δικές της ονομασίες για τους μήνες.

Οι Αθηναίοι και πολλά άλλα Ελληνικά κράτη όπως και οι Βαβυλώνιοι και οι Κινέζοι χρησιμοποιούσαν ένα ημερολόγιο που οι μήνες του ημερολόγιου συμβάδιζαν με τους φυσικούς σεληνιακούς μήνες. Τα ονόματα των μηνών ήταν Εκατομβαίων, Μεταγειτωιών, Βοηδρομιών, Πυανοψιών, Μαιμακτηριών, Ποσειδεών, Γαμηλιών, Ανθεστηριών, Ελαφηβολιών, Μουνιχιών, Θαργηλιών, Σκιροφοριών. Τα ονόματα αυτά τα έπαιρναν από τις βασικές γιορτές που γίνονταν μέσα σε αυτή την περίοδο. Επειδή ο κάθε σεληνιακός μήνας διαρκεί 29,5 μέρες οι Αθηναίοι προσέθεταν κάθε 3 χρόνια έναν εμβόλιμο 13ο μήνα για να συμβαδίζουν οι μήνες με τις εποχές.

Οι Αθηναίοι διαιρούσαν επίσης τα έτη τους με βάση τον αριθμό των φυλών που είχαν πάρει τα ονόματα τους από μυθικούς ήρωες. Οι 12 φυλές αντιστοιχούσαν σε 12 μήνες. Όμως επειδή ο αριθμός των φυλών αυξομοιονώταν δημιουργούταν συχνά πρόβλημα. Δηλαδή, διατηρούσαν παράλληλα διαφορετικά ημερολόγια για θρησκευτική, γεωργική κλπ χρήση. Πολλές φορές από τους Αθηναίους συγκρινόταν το σεληνιακό ημερολόγιο με το ημερολόγιο του άρχοντος και μπορεί να υπήρχε διαφορά ακόμη και 20 ημερών.

Πηγή : in.gr http://www.jazzbluesrock.gr/

«Προσκυνητής»: Η άγνωστη ιστορία του τραγουδιού

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ «Προσκυνητής»: Η άγνωστη ιστορία του τραγουδιού του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Το ημερολόγιο ενός Ρώσου που περπάτησε ως το Άγιον Όρος Το 2003, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με τίτλο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή». Ανάμεσα στα τραγούδια του, ξεχώρισε το τραγούδι «Προσκυνητής» με τους ιδιαίτερα εσωτερικούς και σχεδόν ευλαβικούς στίχους.

Όπως φαίνεται, η έμπνευση για το υπέροχο αυτό τραγούδι, πριν από 17 ολόκληρα χρόνια θα πρέπει να αναζητηθεί πολύ πιο πίσω, στα μέσα του 19ου αιώνα. Και μάλιστα, η έμπνευση για τους στίχους του «Προσκυνητή» του Αλκίνοου Ιωαννίδη, ανήκει σε έναν άγνωστο άνδρα από τη Ρωσία που διέσχισε τεράστιες αποστάσεις για να… προσευχηθεί για την αγάπη του.

Το βιβλίο από το οποίο ξεπήδησε ο Προσκυνητής του Αλκίνοου Ιωαννίδη «Οι Περιπέτειες ενός προσκυνητού», του οποίου ο συγγραφέας είναι άγνωστος, γράφτηκε πρωτότυπα στη ρωσική γλώσσα, το 1853. Το πρωτότυπο βρέθηκε στο Άγιο Όρος, το 1884, και τότε τυπώθηκε για πρώτη φορά.

Όπως διαβάζουμε στον πρόλογο του βιβλίου, το αριστούργημα αυτό, όπως το χαρακτήρισαν στην Ευρώπη θεολόγοι που εντρύφησαν πνευματικά σ’ αυτό, μιλάει για έναν ορθόδοξο χριστιανό προσκυνητή ο οποίος αποφασίζει να ταξιδέψει για ένα προσκύνημα μετά τον θάνατο της γυναίκας του. Μετά το πρώτο προσκύνημα, ο Ρώσος πιστός δεν θέλησε να επιστρέψει στην πατρίδα του και αποφάσισε να διασχίσει ολόκληρη τη Ρωσία, φτάνοντας στην Ελλάδα και το Άγιο Όρος για ένα νέο προσκύνημα.

Το ταξίδι του Προσκυνητή στο Άγιο Όρος και η προσευχή της καρδιάς
Ο Ρώσος πιστός ταξιδεύει με τη δίψα να εμβαθύνει στη γνώση και στην εφαρμογή του ρητού του Αποστόλου Παύλου που λέει, «αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Με τη βοήθεια ενός μοναχού και του βιβλίου «Φιλοκαλία των Νηπτικών Πατέρων», κατορθώνει να μάθει να εμβαθύνει και να εφαρμόζει την αδιάλειπτη προσευχή, που λέγεται και νοερά προσευχή ή προσευχή της καρδιάς και συνοψίζεται στη φράση, «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με».

Ο Ρώσος προσκυνητής φαίνεται πως τελικά επέστρεψε στη Ρωσία, αφήνοντας όμως το ημερολόγιό του στο Άγιο Όρος. Από αυτό, εκδόθηκε με πρωτοβουλία των μοναχών το βιβλίο. Το βιβλίο μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Μητροπολίτη Κορίνθου, Παντελεήμονα Καρανικόλα, και έχει βραβευτεί από την Ακαδημία Αθηνών.

Βίντεο: Το βιβλίο έμπνευση για τον Προσκυνητή του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Το βιβλίο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού» αποτέλεσε την έμπνευση του Αλκίνοου Ιωαννίδη προκειμένου να γράψει το τραγούδι «Προσκυνητής». Σε στίχους και μουσική του ίδιου του ερμηνευτή, το τραγούδι έγινε ένα από τα πιο επιτυχημένα των τελευταίων ετών.

www.iefimerida.gr

Βιβλίο: Μια όμορφη ιστορία 570 ετών

Βιβλίο: Μια όμορφη ιστορία 570 ετών. Ποια είναι η κατάσταση στην ελληνική αγορά μετά την κρίση

Είναι και αυτός ένας χώρος ταλαιπωρημένος, τόσο από την κρίση, όσο και από την ανύπαρκτη εθνική πολιτική. Επιβιώνει αξιοπρεπώς χάριν ενός συνδυασμού ρομαντισμού και εμπορικού αυτοματισμού. Αλλά, ευτυχώς, όσο κι αν έχει πληγεί, η κινητικότητα στον χώρο του βιβλίου θα προσομοιάζει πάντα στη συμπαντική πλανητική διάταξη. Η ανάγκη και η αιτία θα είναι οι δύο δυνάμεις που θα συντηρούν τη συνοχή της. Το βιβλίο θα είναι συνδυασμένο με την πληροφορία, τη γνώση, τα ταξίδια του νου, την επένδυση του χρόνου, τον γαλήνιο ύπνο… Το βιβλίο. Με τις σελίδες του, τα εξώφυλλά του, τη μυρωδιά της μελάνης του.

Είναι βαθιά η ιστορία του βιβλίου για να κλείσει με μια κρίση. Για την ακρίβεια, σήμερα, 23 Φεβρουαρίου, μετράει 570 χρόνια ζωής! Τέτοια μέρα, το 1450, ήταν που τυπώθηκε σε 180 αντίτυπα το πρώτο βιβλίο της Δύσης: η Βίβλος του Γουτεμβέργιου στη Λατινική. Κάποιοι τοποθετούν την εκτύπωσή της το 1454 και κάποιοι άλλοι το 1455, αλλά αυτό είναι μάλλον λεπτομέρεια. Σημασία έχει ότι από τη γέννηση και μαζική αναπαραγωγή του πρώτου βιβλίου, της Αγίας Γραφής των 42 γραμμών (επειδή τόσες ήταν οι αράδες του κειμένου σε κάθε σελίδα), πέρασαν 5,5 αιώνες.

Εκείνο ήταν ένα βιβλίο που ικανοποίησε την εφευρετικότητα και την εξαιρετικά υψηλή αισθητική του Γερμανού σιδηρουργού και σηματοδότησε την περίφημη επανάσταση που έφερε το όνομά του. Τα αντίτυπά της Βίβλου του Γουτεμβέργιου πουλήθηκαν έναντι αστρονομικών ποσών σε συλλέκτες και κάποια από αυτά φιλοξενούνται σε προθήκες δημόσιων βιβλιοθηκών ανά τον κόσμο. Η διεθνής βιβλιογραφία λέει ότι το βιβλίο τυπώθηκε σε μέγεθος χαρτιού που ονομαζόταν «βασιλικό», κυρίως λόγω των king size διαστάσεών του. Ένα πλήρες φύλλο βασιλικού χαρτιού είχε διαστάσεις 42 x 60 εκ. και διπλωνόταν στα τέσσερα. Ένα πλήρες αντίγραφο της Βίβλου του Γουτεμβέργιου έχει 1.286 σελίδες (συνήθως δεμένες σε δύο τόμους). Ως εκ τούτου, με τέσσερις σελίδες ανά τυπογραφικό φύλλο (διπλωμένες, τυπωμένες, δεμένες και χαρτοκομμένες κατάλληλα) χρειάστηκαν 322 τυπογραφικά φύλλα χαρτιού ανά αντίτυπο. Αυτό το χαρτί που χρησιμοποίησε ο Γουτεμβέργιος ήταν εξαιρετικής ποιότητας, χειροποίητο και εισήχθη από την Ιταλία. Κάθε φύλλο έφερε υδατογράφημα και εντυπωσιακές έγχρωμες βινιέτες στην έναρξη του κειμένου. Η γραμματοσειρά, που χρησιμοποιήθηκε ήταν τα τότε Gothic και μετέπειτα Schwabacher.

Αλλά οι αιώνες πέρασαν και το βιβλίο από… θήραμα πλουσίων συλλεκτών, μετατράπηκε σε σύντροφο, δάσκαλο, συμβουλάτορα, συνοδοιπόρο, σχεδόν εραστή των εγγράμματων λαών του κόσμου, καταλαμβάνοντας σήμερα τη θέση που του αξίζει. Του πιο πολύτιμου, του πιο αναγκαίου φίλου. Ανά τον κόσμο ουκ έστιν αριθμός εκδοτικών οίκων. Μόνο στην Ελλάδα υπολογίζονται χονδρικά σε 500. «Ο δικός μας φορέας αριθμεί 350 μέλη. Υπάρχουν και πολύ μικροί οίκοι, που δεν είναι εγγεγραμμένοι στο μητρώο μας» εξηγεί ο πρόεδρος του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου (ΣΕΒ), Γρηγόρης Πλαστάρας.

Όπως επισημαίνει ο ίδιος, στη χώρα μας είχαμε πάντα πολλούς εκδοτικούς οίκους και αυτό ουδείς γνωρίζει αν μπορεί να αποδοθεί σε έναν λαό που διαβάζει ή σε ένα τόπο πλούσιο σε παραγωγή… γραφιάδων. Μάλλον και στα δύο. Το παράξενο είναι ότι στην εκδοτική αγορά η κρίση λειτούργησε ανάποδα. Παρότι οι πωλήσεις έπεσαν, οι νέοι οίκοι που άνοιξαν ήταν περισσότεροι από εκείνους που έκλεισαν… «Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να το ερμηνεύσω… θα έλεγα ότι το βιβλίο είναι πάθος και κάθε πάθος υπηρετείται έστω και με θυσίες. Πάντως, πρέπει να χαρακτηριστεί επίτευγμα, αν σκεφτεί κανείς τα προβλήματα στον χώρο του βιβλίου. Από τη μία, εφημερίδες που μοιράζουν, αντί πινακίου, σπουδαίες ή και λιγότερο σπουδές συγγραφικές δουλειές (η ποιότητα των εκδόσεων που διανέμονται είναι εξαιρετικά χαμηλή και το προσφερόμενο έργο έχει ημερομηνία λήξης. Στην αρχή του φαινομένου, οι επιχειρήσεις ΜΜΕ ζητούσαν τα δικαιώματα από τους εκδοτικούς οίκους και αν μη τι άλλο το εκδοτικό αποτέλεσμα ήταν προσεγμένο. Αργότερα, οι οίκοι βγήκαν από τη μέση, το πράσινο φως έδιναν μόνον οι συγγραφείς, οι οποίοι όμως κατά κανόνα ενδιαφέρονταν περισσότερο για την προώθηση του έργου τους, παρά για την ποιοτική… περιβολή του) και από την άλλη, η ανυπαρξία ενός εθνικού φορέα που να ασκεί πολιτική για το βιβλίο. Ακόμη και η κατάργηση του ΕΚΕΒΙ (Ελληνικό Κέντρο Βιβλίου), με όλα του τα προβλήματα, ήταν πλήγμα για τον χώρο μας. Μείναμε με το Ίδρυμα Πολιτισμού, από όπου παίρνουμε κάποια βοήθεια, τουλάχιστον στις εκθέσεις μας» σημειώνει ο κ. Πλαστάρας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΣΕΒ, το έτος 2019 ρίχτηκαν στην αγορά 8.431 τίτλοι. Εξ αυτών, 878 ήταν μυθιστορήματα, 576 ποίηση, 536 παιδικά, 358 ιστορικά, 265 αστυνομική λογοτεχνία, 171 φιλοσοφία, 169 διηγήματα, 162 νομικά, 142 θέατρο, 141 ιστορικό μυθιστόρημα, 121 κοινωνική επιστήμη, 96 εκπαίδευση, 94 ψυχολογία, 86 αυτοβοήθεια, 79 πολιτική, 61 οικονομία και 51 θεολογία. Τα λοιπά μοιράστηκαν σε τέχνες και ξένη γλώσσα.

Προ κρίσης, π.χ. το 2007, οι τίτλοι που κυκλοφόρησαν ήταν 11.350 και το 2009, όταν η κρίση άγγιξε και την αγορά του βιβλίου, έπεσαν στους 11.000. Πρώτα είδη στις προτιμήσεις του κοινού ήταν πάντα η λογοτεχνία και η ιστορία. Ελληνική ή ξένη.

«Ευτυχώς, έχουμε ικανοποιητική εγχώρια παραγωγή. Η κυκλοφορία ενός βιβλίου ξένου συγγραφέα, σημαίνει για τον εκδότη κόστος στην αγορά των πνευματικών δικαιωμάτων, στη μετάφραση κ.λπ. Αντιλαμβάνεστε ότι για να προχωρήσει πια ένα τέτοιο εγχείρημα, θα πρέπει το προϊόν να είναι εγγυημένο ότι θα επιστρέψει τα χρήματα που θα επενδυθούν και οι εκδότες είναι πια πολύ επιλεκτικοί» λέει ο κ. Πλαστάρας.

«Αν η κρίση έφερε σκεπτικισμό και στους εκδότες και στο αγοραστικό κοινό, μια εθνική πολιτική για το βιβλίο πώς θα μπορούσε να βοηθήσει την κατάσταση;» είναι μια αυτονόητη ερώτηση στον πρόεδρο των εκδοτών…

«Θέματα εθνικής πολιτικής είναι η προώθηση της φιλαναγνωσίας, του ελληνικού βιβλίου στο εξωτερικό, η επιβολή ενιαίας τιμής, που έχει πλήξει ιδιαίτερα τον κλάδο. Βέβαια, γι αυτό το τελευταίο κάνουμε κι εμείς ελέγχους και επιβάλλουμε ποινές. Όμως, οι εφημερίδες που προκάλεσαν τόσο κακό, πώς θα συνετιστούν; Στηριζόμαστε στις μεγάλες εκθέσεις μας, ειδικά στη διεθνή. Ωστόσο, το ενοίκιο για το Ζάππειο είναι 50.000 ευρώ. Αυτό το ποσό βαρύνει τους εκδότες που συμμετέχουν. Ζορίζονται από τη μία να το καλύψουν κι από την άλλη, αν δεν το καλύψουν, πώς θα προωθήσουν το προϊόν τους;» απαντά ο κ. Πλαστάρας.

Ένα από τα πλήγματα της κρίσης στον χώρο του βιβλίου, ήταν και ο περιορισμός της εξαγωγής εγχώριου προϊόντος. Σε ευνοϊκή θέση βρίσκονται οι συγγραφείς, που πρόλαβαν στο παρελθόν και «συστήθηκαν» στο αλλοδαπό κοινό τους. Έτσι, η κυκλοφορία της επόμενης παραγωγής τους στο εξωτερικό, είναι πια διαδικασία σχεδόν αυτοματοποιημένη. Ωστόσο, τα νέα διαμάντια των ελληνικών γραφίδων, που θα μπορούσαν επίσης να μεταφραστούν και να κατακτήσουν τις ξένες αγορές, εγκλωβίζονται εντός των χωρικών ορίων, καθώς οι εκδότες κυρίως οι μικροί δεν συμμετέχουν πια εύκολα σε διεθνείς εκθέσεις βιβλίων του εξωτερικού. «Στις εκθέσεις αυτές υπάρχουν ειδικά τμήματα που αλιεύουν αξιόλογα βιβλία, αγοράζουν τα δικαιώματα, τα μεταφράζουν και τα ρίχνουν στις αγορές του εξωτερικού. Αν όμως δεν είσαι εκεί για να έρθεις σε επαφή με αυτά τα τμήματα, πώς θα προωθήσεις μια καλή δουλειά στο εξωτερικό;» αναρωτιέται ο πρόεδρος των εκδοτών.

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr


Βρέθηκε σε σχολείο στις ΗΠΑ έπειτα από 64 χρόνια

ΈΓΙΝΕ VIRAL ΣΤΟ FACEBOOK: Τι περιείχε η τσάντα μιας 14χρονης μαθήτριας του ’50. Βρέθηκε σε σχολείο στις ΗΠΑ έπειτα από 64 χρόνια. Μια μπορντό, δερμάτινη τσάντα, περίμενε υπομονετικά να βγει ξανά στο φως έπειτα από 64 ολόκληρα χρόνια.

Σε μια χαραμάδα ανάμεσα στις ντουλάπες των μαθητών του γυμνασίου Χούβερ και τον τοίχο, καλυμμένη με σκόνη και ιστούς αράχνης, βρισκόταν κρυμμένος ένας μικρός θησαυρός.

Η σάκα μιας 14χρονης μαθήτριας, που φοιτούσε στο σχολείο πριν από 64 ολόκληρα χρόνια, παρέμεινε στο σκοτάδι, παρότι δίπλα της έζησαν τις πιο έντονες μαθητικές τους ιστορίες εκατοντάδες ακόμη μαθητές.

Η τσάντα βρέθηκε μόλις την περασμένη άνοιξη, με τους υπεύθυνους του σχολείου να αναζητούν πληροφορίες για την κάτοχό της στο facebook. «Πολλοί από εσάς ίσως θυμάστε την τσάντα που βρέθηκε στο Γυμνάσιο Χούβερ του Νορθ Κάντον την περασμένη άνοιξη» έγραφε η ανάρτηση του σχολείου Χούβερ στις ΗΠΑ. Με τη βοήθεια παλιών μαθητών, η τσάντα βρήκε ξανά την ιδιοκτήτριά της.

Η μαθήτρια που έχασε την τσάντα της το 1956

Σύμφωνα λοιπόν με την ανάρτηση στο Facebook, η τσάντα ανήκε σε μια 14χρονη μαθήτρια ονόματι Πάτι Ραμφόλα. Η Πάτι αποφοίτησε από το σχολείο λίγα χρόνια αργότερα, το 1960. «Χάρη στην έρευνα πολλών από εσάς στο Facebook, καταφέραμε να εντοπίσουμε την οικογένεια της Πάτι. Δυστυχώς, ανακαλύψαμε πως η Πάτι απεβίωσε» έγραφε η ανάρτηση του σχολείου.

Η Πάτι απέκτησε πέντε παιδιά, που ήταν και οι αποδέκτες της τσάντας. Εκείνοι συναντήθηκαν τον περασμένο Φεβρουάριο γύρω από ένα οικογενειακό τραπέζι, όπου και άνοιξαν με συγκίνηση την τσάντα της μητέρας τους.

«Τα πέντε παιδιά της Πάτι βρίσκονταν μαζί σε μια οικογενειακή συγκέντρωση το φθινόπωρο όπου άνοιξαν την τσάντα και έριξαν μια ματιά στη ζωή της μητέρας τους ως έφηβη στο γυμνάσιο Χούβερ» σημείωνε η ανάρτηση στο Facebook.

Τα πολύτιμα αντικείμενα στην τσάντα της μαθήτριας

Το σχολείο ζήτησε την άδεια των συγγενών της Πάτι ώστε να δημοσιεύσει το περιεχόμενο της τσάντας στα social media, με την ανάρτηση να γίνεται viral. Μεταξύ των αντικειμένων ξεχωρίζουν το κραγιόν, η πούδρα και τα μολύβια της 14χρονης τότε μαθήτριας.

Στην τσάντα της Πάτι υπήρχαν επίσης κάρτες με το πρόγραμμα των μαθημάτων, αλλά και των αγώνων της ομάδας μπέιζμπολ του γυμνασίου στις ΗΠΑ. Η τσάντα περιείχε επίσης ασπρόμαυρες φωτογραφίες της 14χρονης, αλλά και άλλων συμμαθητών της.

Ανάμεσα στα αντικείμενα που περιείχε η τσάντα ξεχωρίζουν επίσης και ένα μενταγιόν με γαλάζια πέτρα, πλάι σε μια εικόνα του Ιησού Χρηστού που κρατούσε η Πάτι μαζί της.

Η Πάτι κρατούσε επίσης στην τσάντα της τη φωτογραφία της φίλης της Μπόνι, που όπως φαίνεται από την αφιέρωση στο πίσω μέρος της, είχε φύγει από το γυμνάσιο Χούβερ. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις όμορφες στιγμές που είχαμε. Ελπίζω πως μπορούμε να είμαστε πάντα φίλες, ακόμη και αν είμαστε μακριά. Μπόνι ‘56» έγραφε η φωτογραφία που βρέθηκε στην τσάντα.

Ανάμεσα στα άλλα αντικείμενα, τα παιδιά της Πάτι βρήκαν και ένα δερμάτινο πορτοφόλι. Μέσα σε αυτό, η 14χρονη Πάτι κρατούσε εννέα δεκάρες, που είχαν οξειδωθεί και αλλοιωθεί από το πέρασμα του χρόνου. Κάθε παιδί κράτησε από μία από αυτές τις δεκάρες σε ανάμνηση της μητέρας του.

Η μαθήτρια που έχασε την τσάντα έγινε δασκάλα

Η 14χρονη μαθήτρια το 1956 στο αμερικανικό γυμνάσιο, γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1942. Αφού αποφοίτησε από το σχολείο, εργάστηκε ως δασκάλα στην πόλη Ανάπολις των ΗΠΑ, από όπου και συνταξιοδοτήθηκε.

Παντρεύτηκε το 1980 και απέκτησε πέντε παιδιά και πολλά εγγόνια. Το σχολείο αναφέρει πως υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του Θεάτρου Τεχνών και του κλαμπ Νέων Γυναικών στην Πανξσαταουνέι της Πενσιλβάνια.

Λευτέρης Σαββίδης www.iefimerida.gr


Θυμάσαι τον Μπόλεκ και Λόλεκ, τους Πολωνούς κολλητούς

Θυμάσαι τον Μπόλεκ και Λόλεκ, τους Πολωνούς κολλητούς που αναζητούσαν διαρκώς να μάθουν τη ζωή;

Μετά την πτώση του κομμουνισμού σταματήσουν να προβάλλονται επί χρόνια στην πολωνική τηλεόραση, ενώ πλέον θεωρούνται εθνικοί ήρωες της χώρας.

σειρά πήρε τον τίτλο της από μια πολωνική ταινία του 1936. Δημιουργός και σκηνοθέτης της ήταν ο Βλαντίσλαβ Νεχρεμπέτσκι, σχεδιαστές των δυο ηρώων οι Άλφρεντ Λέβικ και Λέζεκ Λόρεκ ενώ τη μουσική έγραφε ο Βάλντεμαρ Καζανέτσκι. Ήταν μια παραγωγή των Στούντιο Κινουμένων Σχεδίων του Bielsko Biała.

Οι κεντρικοί ήρωες είναι δυο αγοράκια περίπου δέκα ετών: ο κοντός και λίγο χαζός Λόλεκ και ο ψηλός και νευρικός Μπόλεκ. Από το 1973 στην παρέα προστέθηκε και η φίλη τους Τόλα.

Επίσης σε τουλάχιστον ένα επεισόδιο, εμφανίζεται ο ήρωας της παράλληλης πολωνικής σειράς κινουμένων σχεδίων, Ρεξ, όπως και οι Μπόλεκ και Λόλεκ εμφανίζονται εκεί. Τα επεισόδια μέχρι το 1980 δεν έχουν διαλόγους, πάρα μόνο επιφωνήματα και ηχητικά εφέ (κάτι που συνέβαλε στη διεθνή επιτυχία της σειράς), ενώ το σχέδιο είναι απλό αλλά πολύ παραστατικό. Οι περιπέτειες των Μπόλεκ και Λόλεκ προβάλλουν ιδέες όπως η φιλία, η αλληλεγγύη, τα ταξίδια, ο αθλητισμός, με δόσεις περιπέτειας και χιούμορ.

Η σειρά ξεκίνησε το 1963 στην πολωνική τηλεόραση. Η παραγωγή της συνεχίστηκε για 23 χρόνια, μέχρι το 1986. Συνολικά παράχθηκαν γύρω στα 160 επεισόδια και δυο ταινίες μεγάλου μήκους: Το μεγάλο ταξίδι του Μπόλεκ και του Λόλεκ (1977) (μονταρισμένο από παλιότερα επεισόδια) και Ο Μπόλεκ και ο Λόλεκ στην Άγρια Δύση (1986).

Το 1986 επίσης δημιουργήθηκαν και δυο ακόμα ταινίες μεγάλου μήκους, συρραφή παλιότερων επεισοδίων. Τελευταία, τα επεισόδια της σειράς κυκλοφορούν σε DVD στο εξωτερικό, ενώ στη χώρα τους οι Μπόλεκ και Λόλεκ εμφανίστηκαν σε εκπαιδευτικά φιλμ, κυκλοφόρησαν σε κούκλες, βιβλία, επιτραπέζια παιχνίδια και παιχνίδια για υπολογιστές. Η σειρά και οι δημιουργοί της βραβεύτηκαν πολλές φορές στη χώρα τους και το εξωτερικό.

Σχεδόν 180 επεισόδια παρήχθησαν στο στούντιο κινουμένων σχεδίων της Μπιέλσκο Μπιάλα μεταξύ 1963 και 1986. Με την πτώση του κομμουνισμού, μια δικαστική διαμάχη για τα πνευματικά δικαιώματα της σειράς ξέσπασε και διήρκησε 30 και πλέον χρόνια.

Αυτό είχε ως συνέπεια, οι περιπέτειες των Μπόλεκ και Λόλεκ να σταματήσουν να προβάλλονται επί χρόνια στην πολωνική τηλεόραση και να θεωρούνται εθνικοί ήρωες της χώρας.

Δείτε ένα όμορφο επεισόδιο της σειράς και θα θυμηθείτε τα νιάτα σας κάποιοι:

Με πληροφορίες el.wikipedia.org www.womantoc.gr

1 8 9 10 11 12