Η Αθήνα σε Έκσταση

Η Αθήνα για 20 χρόνια, από το 1989 μέχρι το 2009 και την αρχή της κρίσης, ήταν μία πόλη που δεν κοιμόταν ποτέ. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘80, η ελληνική κοινωνία άλλαζε και η διαφορετικότητα της νεολαίας που άκουγε την ηλεκτρονική μουσική που παιζόταν στα club, ταυτόχρονα με την υπόλοιπη Ευρώπη, γινόταν όλο και περισσότερο αποδεκτή. Από τα decks της Αθήνας πέρασαν οι διασημότεροι DJ εκείνης της εποχής, παίζοντας μουσική μέχρι να ανατείλει ο ήλιος.

Το VICE μίλησε με τον Πέτρο “Floorfiller” Κοζάκο, πατριάρχη της ελληνικής χορευτικής κουλτούρας, συνιδιοκτήτη και DJ του FAZ του πρώτου club στην Ελλάδα που έπαιξε ηλεκτρονική χορευτική μουσική, τον Μάνο Βαμβούκη της θρυλικής ομάδας MAGNA, τον Akylla, τον πρώτο Έλληνα super star DJ, την Ειρήνη Χειρδάρη, δημοσιογράφο και μία από τους μεγάλους οπαδούς εκείνης της σκηνής.

Επίσης, συναντήσαμε τον Μπάμπη Μουζάκη, ιδιοκτήτη του ιστορικού Plus Soda και τον Βασίλη Τσιλιχρήστο, ένα θρύλο της ελληνικής νύχτας. Κατεβήκαμε τα σκαλιά της ρωσικής ντίσκο για να ακούσουμε ιστορίες από τον Σπύρο και τον Θοδωρή για τα διονυσιακά Amateur πάρτι, ενώ τέλος μας μίλησε ο Lorenzo, που ξεκίνησε ως χορευτής στο club Factory και είναι πλέον κομμάτι των Blend, της ομάδας δηλαδή που διοργανώνει τα δημοφιλέστερα χορευτικά πάρτι στην Αθήνα τού σήμερα. 

Δείτε το VIDEO

Παραγωγή/ Σκηνοθεσία: Χρήστος Σαρρής
Παρουσίαση: Μάκης Παπασημακόπουλος
Βοηθός Παραγωγής: Ελίζα Μπενβενίστε
Διεύθυνση Φωτογραφίας/ Κάμερα: ’Εβαν Μαραγκουδάκης
Κάμερα: Δημήτρης Ζιβόπουλος
Ηχοληψία: Άρης Παυλίδης
Μοντάζ: Μαρία Κουνάβη

vice.com

Μια διαφορετική ειρηνική, ερωτική «επανάσταση».

Σαν σήμερα Lennon & Ono ξεκινούσαν το Bed-Ins for Peace (VIDEO) Μια διαφορετική ειρηνική, ερωτική «επανάσταση»…

Δεν ξέρουμε αν ο John Lennon και η Yoko Ono γνώριζαν κάτι για την Ελληνική επανάσταση.

Πάντως στις 25 Μαρτίου του 1969 στο ξενοδοχείο Χίλτον του Άμστερνταμ θα στρώσουν για μια εβδομάδα το «Κρεβάτι της Ειρήνης» διαμαρτυρόμενοι για τον πόλεμο στο Βιετνάμ και όχι μόνο.

Λίγο νωρίτερα στις 20 του μήνα είχαν παντρευτεί στο Γιβραλτάρ…

Από τις 9 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ η «σουίτα» με το νούμερο 702 ήταν… κέντρο διερχομένων και δημοσιογράφων… ορισμένοι εκ των οποίων περίμεναν πιο πικάντικες στιγμές και μάλλον απογοητεύτηκαν.

John Lennon και Yoko Ono θα συνομιλήσουν μαζί τους, κάμερες και μαγνητόφωνα θα αποτυπώσουν τη «στάση» τους.

Δυο μήνες αργότερα θα επαναλάβουν το Bed-In for Peace στο Μόντρεαλ…

Η κίνησή τους θα γράψει στην εποχή της και ο απόηχός τhς ακόμα «χτυπά» στη λαϊκή κουλτούρα.

Κάπως έτσι θα γεννηθεί και ιδιαίτερη εξομολόγηση.

Το μήνυμά τους, πιο επίκαιρο από ποτέ: “Give Peace a Chance”

Κώστας Μπαλαχούτης www.ogdoo.gr

Ο Ιπτάμενος Ολλανδός, που άλλαξε το ποδόσφαιρο

4 χρόνια χωρίς τον Johan Cruyff. Ο Ιπτάμενος Ολλανδός, που άλλαξε το ποδόσφαιρο μια για πάντα, έπαιξε το τελευταίο του παιχνίδι σαν σήμερα το 2016…

Με θλίψη ανακοινώνουμε πως ο Johan Cruyff (68) έφυγε από τη ζωή έχοντας στο πλευρό του την οικογένειά του, μετά από μια σκληρή μάχη με τον καρκίνο, στη Βαρκελώνη στις 24 Μαρτίου 2016. Σας παρακαλούμε να σεβαστείτε την οικογένειά του σε αυτές τις δύσκολες ώρες” έγραφε η λιτή ανακοίνωση τέσσερα χρόνια ακριβώς πριν από σήμερα.

Ο Johan Cruyff συμμετείχε σε ένα μόνο Παγκόσμιο Κύπελλο και ξέχασε να κερδίσει τον τελικό. Παρ’ όλ’ αυτά, μπορεί δίκαια να ισχυρίζεται ότι είναι ο πατέρας του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχαν το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο της Ολλανδίας και η ισπανική εκδοχή του με τη μορφή του “τίκι-τάκα”. Δε θα είχαμε δει ποτέ τον Gullit, τον Dennis Bergkamp και τον Guardiola. Η Μπαρτσελόνα, η Μπάγερν Μονάχου και η Μάντσεστερ Σίτι θα έμεναν πιστές σε ένα τραχύ αγωνιστικό στυλ, ενώ δε θα είχαμε θαυμάσει την αήττητη ομάδα της Άρσεναλ στις αρχές της περασμένης δεκαετίας, τους “δυναμίτες” της Δανίας το 1986 ή τη Μίλαν του Sacchi.

Ο στοχασμός και μόνο για όσα έχει προσφέρει ο Cruyff είναι ικανός να μας γεμίζει με άπλετη χαρά. Ο σπουδαιότερος Ολλανδός καλλιτέχνης μετά τον Remrandt μεγάλωσε στο μεταπολεμικό Άμστερνταμ, στη συνοικία Μπέτοντορπ (“τσιμεντοχώρι”), περνώντας τον καιρό του στο γήπεδο του Άγιαξ, που εκείνη την εποχή ήταν ακόμα ερασιτεχνικό σωματείο. Η μητέρα του δούλευε ως καθαρίστρια στις εγκαταστάσεις της ομάδας. Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ο γιος της ήταν ήδη ο σταρ του “Αίαντα”.

Την ίδια εποχή το Άμστερνταμ βίωνε τις ημέρες της σεξουαλικής και της πολιτιστικής του επανάστασης. Όπως ακριβώς το κίνημα των Provo μεταμόρφωσε την άλλοτε “παλαιολιθική” πόλη, έτσι και το ανατρεπτικό πνεύμα του Cruyff και του προπονητή του Rinus Michels μεταμόρφωσε τον Άγιαξ. Το ποδόσφαιρο μέχρι τότε ήταν ένα απλό παιχνίδι με οριοθετημένες γραμμές (άμυνα κέντρο επίθεση). Οι δυο τους μεταμόρφωσαν τον αγωνιστικό χώρο σε ένα πεδίο αδιάκοπης δημιουργικότητας. Για τον Άγιαξ το γήπεδο ήταν ένας χώρος στον οποίο έπρεπε να κυριαρχήσει.

Ο Ολλανδός δημοσιογράφος Arthur Van Den Boogaard χαρακτήρισε το παιχνίδι του Άγιαξ ως τη “μεταφυσική λύση” στο πρόβλημα του ποδοσφαίρου. Εκείνη η ομάδα του “Αίαντα” ήταν η ολλανδική απάντηση στους Beatles, με τον Cruyff να είναι ο αντίστοιχος John Lennon. Άλλωστε, το επιβεβαιώνουν και τα τρία συνεχόμενα Κύπελλα Πρωταθλητριών (1971, 1972, 1973) που κατέκτησε μέχρι την αποχώρηση του Cruyff και μερικών άλλων συμπαικτών του για την Μπαρτσελόνα. Cruyff και Michels έσμιξαν ξανά ένα χρόνο αργότερα για τα τελικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 1974 που διεξαγόταν στη Γερμανία.

Παρακολουθώντας ξανά εκείνα τα παιχνίδια του, ένιωσα εκ νέου συγκλονισμένος από την αστείρευτη χάρη του. Τη μια στιγμή ξεπεταγόταν από την άμυνα των “Οράνιε” και την αμέσως επόμενη οργάνωνε όλο το παιχνίδι της ομάδας του σαν να ήταν μετρ στο σκάκι. Η Ολλανδία ξεμπέρδεψε εύκολα με την Ουρουγουάη, την Αργεντινή, την Ανατολική Γερμανία και τη Βραζιλία. Και στη συνέχεια διέπραξαν ύβριν.

Στο πρώτο λεπτό του τελικού στο Μόναχο έκαναν τη σέντρα και αντάλλαξαν με θράσος 17 πάσες μέχρι να πάρει την μπάλα ο Cruyff, να κινηθεί περίτεχνα μέσα στην περιοχή και να κερδίσει πέναλτι. Ο Γερμανός τερματοφύλακας μάζεψε την μπάλα από τα δίχτυα του και η έκβαση του αγώνα έμοιαζε προδιαγραμμένη.

Ο Cruyff αρνήθηκε να αγωνιστεί στο Μουντιάλ του 1978, όπου πάλι η Ολλανδία ήταν φιναλίστ. Αντίθετα, βοήθησε τον Άγιαξ και την Μπαρτσελόνα ως παίκτης, προπονητής και αργότερα ως μέντορας.

Οι Ολλανδοί, σε μια επίδειξη υπεροψίας, επέλεξαν να κρατάνε απλώς την μπάλα κοροϊδεύοντας ουσιαστικά τους Γερμανούς. Εκείνοι όμως δεν τα είχαν παρατήσει. Η Ολλανδία ηττήθηκε με 2-1. Δεδομένου ότι οι μνήμες της γερμανικής κατοχής ήταν ακόμα νωπές, η ήττα αυτή ήταν τόσο τραυματική για τους Ολλανδούς όσο η δολοφονία του Kennedy για τους Αμερικανούς.

Ο Cruyff αρνήθηκε να αγωνιστεί στο Μουντιάλ του 1978, όπου πάλι η Ολλανδία ήταν φιναλίστ. Αντίθετα, βοήθησε τον Άγιαξ και την Μπαρτσελόνα ως παίκτης, προπονητής και αργότερα ως μέντορας. Πριν από έξι χρόνια ήταν επικεφαλής της επιτροπής πρώην παικτών του Άγιαξ που ανέλαβε τη διοίκηση της ομάδας.

Η πίστη του στο “συγκρουσιακό” μοντέλο του Michels δεν ήταν ανώδυνη, ο ίδιος όμως δεν αμφέβαλε ούτε στιγμή για την πρωτοκαθεδρία του ανοιχτού, επιθετικού και δημιουργικού ποδοσφαίρου.

Γράφει: Πολυχρόνης Δρακάκης www.esquire.com.gr

Τσινγκ Σι: Η Κινέζα ιερόδουλη που έγινε πειρατίνα

ΕΙΧΕ ΥΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΕΙΡΑΤΕΣ….Τσινγκ Σι: Η Κινέζα ιερόδουλη που έγινε πειρατίνα. Ο φόβος και ο τρόμος των θαλασσών. Η ιστορία της Κινέζας πειρατίνας Τσινγκ Σι, μοιάζει σαν να έχει βγει από σενάριο κινηματογραφικής ταινίας.

Η Μαντάμ Τσινγκ ή Τσινγκ Σι ήταν διάσημη πειρατίνα κατά τη δυναστεία των Τσινγκ και τρομοκρατούσε τη Θάλασσα της Κίνας στις αρχές του 19ου αιώνα. Θεωρείται ο πιο επιτυχημένος πειρατής στην Ιστορία, για το γεγονός ότι είχε υπό τις διαταγές της το μεγαλύτερο πλήρωμα που συγκεντρώθηκε ποτέ, καθώς και για το ότι πέθανε στο κρεβάτι της ως ελεύθερη γυναίκα.

Διοικούσε προσωπικά πάνω από 300 τζόγκες επανδρωμένες με 20.000 40.000 πειρατές άντρες, γυναίκες, ακόμα και παιδιά ενώ ο υπόλοιπος στόλος που διοικούσαν οι υφιστάμενοί της περιελάμβανε πάνω από 1.500 σκάφη με πλήρωμα που έφτανε τους 180.000. Δυναμική προσωπικότητα, δεν δίστασε να συγκρουστεί με τις υπάρχουσες αυτοκρατορίες της εποχής, όπως τη βρετανική, τη πορτογαλική και τη δυναστεία των Τσινγκ. Η Τσινγκ Σι έχει παρουσιαστεί σε πολλά βιβλία, μυθιστορήματα, video games και ταινίες στην Ασία. Έχει εμπνεύσει ακόμη και έναν χαρακτήρα στους «Πειρατές της Καραϊβικής», την ισχυρή κυρία Ching.

Πώς από πόρνη, έγινε πειρατίνα

Η Τσινγκ Σι γεννήθηκε το 1775 στο Γκουανγκντόνγκ. Σε ηλικία 26 ετών, δούλευε σε οίκο ανοχής στην Καντόνα της Νότιας Κίνας. Στις αρχές του 19ου αιώνα, οι κινέζικες θάλασσες ήταν γεμάτες από πειρατές. Το 1800, οι πειρατές κατέλαβαν τον πλωτό οίκο ανοχής και τότε γνώρισε τον Ζενγκ Γι, έναν από τους πιο τρομερούς πειρατές, ο οποίος γοητεύτηκε από τη δυναμική κοπέλα και θέλησε να την παντρευτεί.

Στην αρχή η Τσινγκ Σι κυβερνούσε μαζί με τον άντρα της περισσότερα από 1.800 πειρατικά σκάφη. Αλλά το 1807, σ’ έναν τυφώνα, ο αρχηγός των πειρατών πνίγηκε. Τότε, τα ηνία ανέλαβε η Τσινγκ Σι, η οποία είχε φροντίσει προηγουμένως να κερδίσει την εύνοια ισχυρών συγγενών του άνδρα της. Μάλιστα, λέγεται κυβερνούσε καλύτερα από αυτόν. Όσο για το παρατσούκλι που έμεινε γνωστή, το Τσινγκ Σι, σήμαινε απλώς «χήρα του Ζενγκ».

Δεδομένου ότι η Τσινγκ Σι θα είχε μια τόσο μεγάλη δύναμη υπό τη διοίκησή της, ο βοηθός της Σεούνγκ Πόου Τσάι θα την βοηθούσε να διαχειρίζεται τις καθημερινές λειτουργίες του Στόλου της Κόκκινης Σημαίας. Ωστόσο, παρ’ όλο που η εποχή επέβαλε να είναι υπεύθυνος ένας άνδρας, η Σι τον ονόμασε επίσημο καπετάνιο του στόλου, που θα παρέμενε όμως πιστός σε αυτήν.

Με το που ανέλαβε την ηγετική θέση, η Τσινγκ Σι ξεκίνησε το έργο της ενοποίησης του στόλου εκδίδοντας έναν κώδικα νόμων, ο οποίος ήταν πολύ αυστηρός. Έπρεπε εξάλλου να ισχυροποιήσει τη θέση της και να κάνει όλους τους άντρες που την αμφισβητούσαν, να την υπακούν και να τη σέβονται.

Μερικά από τα σημεία του κώδικα των πειρατών, ήταν τα εξής:

Αν παράκουγες εντολή, ή αν έδινες δικιά σου, που δεν προέρχεται από την Τσινγκ Σι, σου έκοβαν επιτόπου το κεφάλι. Επίσης, απαγορευόταν να κλέψεις κάτι πριν μοιραστεί η λεία. Για τον διαμοιρασμό της, ακολουθούνταν μια συγκεκριμένη διαδικασία.

Ο κώδικας της Τσινγκ Σι, διέθετε ειδικούς κανόνες για τις γυναίκες αιχμαλώτους. Η συνήθης πρακτική ήταν η απελευθέρωση των γυναικών, αλλά υπάρχουν μαρτυρίες για αιχμαλωσία τους. Συνήθως οι πειρατές έκαναν τις πιο όμορφες αιχμάλωτές τους, παλλακίδες ή συζύγους τους. Αν ένας πειρατής έπαιρνε μια γυναίκα έπρεπε να της είναι πιστή. Αυτές που θεωρούνταν μη ελκυστικές, απελευθερώνονταν και για όσες έμεναν, δίνονταν λύτρα.

Οι πειρατές που βίαζαν γυναίκες αιχμαλώτους, δολοφονούνταν, αλλά εάν οι πειρατές έκαναν συναινετικό σεξ με αυτές, ο πειρατής αποκεφαλιζόταν, ενώ στα πόδια της γυναίκας, έδεναν μπάλες κανονιού και της πετούσαν από το πλοίο.

Άλλες τιμωρίες του κώδικα, για διάφορες παραβάσεις, περιελάμβαναν το μαστίγωμα και αρκετά βασανιστήρια. Λιποτάκτες ή όσοι είχαν φύγει χωρίς επίσημη άδεια, τους κόβανε τα αυτιά και τους έβαζαν να «κάνουν παρέλαση» ανάμεσα σε όλη τη μοίρα.

Είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος των θαλασσών

Η Τσινγκ Σι ήταν εκείνη που σκόρπισε τον περισσότερο τρόμο στις κινέζικες ακτές. Επειδή δεν την ικανοποιούσαν μονάχα οι ακρογιαλιές, έμπαινε μέσα σε νησιώτικες πόλεις και χωριά.

Και τότε ήταν που ξεκίνησε η ακμή του στόλου με τις Κόκκινες Σημαίες: αφού οι σκληροτράχηλοι άντρες δήλωσαν την υποταγή τους στην Τσινγκ Σι, ο πειρατικός στόλος έφερε τον όλεθρο και την καταστροφή στις θάλασσες της Κίνας. Είχε γίνει ο εφιάλτης τόσο των Ευρωπαίων, όσο και των Κινέζων. Δεν είναι τυχαίο που της δόθηκε το παρατσούκλι «ο τρόμος της Νότιας Κίνας».

Επίσης, η Τσινκ Σι έκανε συμφωνίες με εμπόρους και παραθαλάσσιες πόλεις, τις οποίες υποχρέωνε να πληρώνουν φόρο υποτέλειας για να βρίσκονται υπό την προστασία των πειρατών.

Η γυναίκα πειρατής κυβέρνησε έξι τεράστιες ναυτικές μοίρες των 500 πλοίων με 25 κανόνια σε κάθε πλευρά.

Με τον καιρό, οι Κινέζοι άρχοντες έστειλαν τον μανδαρίνο ναύαρχο Κβο Λανγκ Λιν για να καταστρέψει τον πειρατικό στόλο της Τσινγκ Σι. Η μάχη συνεχίστηκε από την αυγή μέχρι το σούρουπο. Ο στόλος του Κβο Λανγκ Λιν καταστράφηκε και ο ίδιος αυτοκτόνησε, σύμφωνα με την αρχαία συνήθεια. Η κινέζικη κυβέρνηση έκανε συχνά επιθέσεις κατά των πειρατών.

Τον Σεπτέμβριο του 1809, μερικοί Άγγλοι ναύτες επέστρεφαν με μία βάρκα στο πλοίο τους. Ξαφνικά περικυκλώθηκαν από τους πειρατές της Τσινγκ Σι. Ανάμεσα στους αιχμαλώτους ήταν και ο Ριχάρδος Γκλάσπουλ. Ο Γκλάσπουλ οδηγήθηκε μπροστά στην Τσινγκ Σι. Κάποτε ο Γκλάσπουλ και οι Βρετανοί ναύτες υποχρεώθηκαν να υπηρετήσουν τα κανόνια της Τσινγκ Σι. Τρεις μήνες αργότερα, ένα βρετανικό πλοίο συναντήθηκε με τη ναυαρχίδα της Τσινγκ Σι. Ο Γκλάσπουλ και οι ναύτες ανταλλάχτηκαν με χρυσαφικά και χρήματα.

Η Τσινγκ Σι είχε επιφέρει μεγάλες καταστροφές στον κινεζικό αυτοκρατορικό ναυτικό στόλο. Έτσι, κάποια στιγμή ο αυτοκράτορας προσέφερε γενική αμνηστία σε όλους τους πειρατές που θα εγκατέλειπαν την πειρατεία, ενώ τους επέτρεπε να κρατήσουν τη λεία τους. Η Τσινγκ Σι δέχτηκε την προσφορά του αυτοκράτορα, παντρεύτηκε τον Πόου και έζησαν σ’ ένα παλάτι, με τον Πόου μάλιστα να παίρνει τον βαθμό του υπολοχαγού.

Το 1822, μετά τον θάνατο του Πόου, στην ηλικία των 39 χρονών, η Τσινγκ Σι, μετακόμισε με την οικογένειά της στο Μακάο και εκεί άνοιξε έναν χώρο με τυχερά παιχνίδια και έναν οίκο ανοχής, τα οποία διηύθυνε μέχρι τον θάνατό της, το 1844, σε ηλικία 69 ετών, ενώ επίσης, ασχολήθηκε με το εμπόριο αλατιού. Σύμφωνα με τη wikipedia, η Σι απέκτησε τρεις γιους και μία κόρη.

www.iefimerida.gr

Η αποστομωτική απάντηση αστροναύτη για τον κορωνοϊό

Η αποστομωτική απάντηση αστροναύτη του Apollo 11 όταν τον ρώτησαν πώς θα προφυλαχθεί από τον κορωνοϊό. Η ιδέα της απομόνωσης εν όψει της πανδημίας του κορωνοϊού δυσκολεύει εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο. Σίγουρα όμως μοιάζει πιο εύκολη στο μυαλό ενός αστροναύτη.

Παρότι οι περισσότεροι από τους πολίτες των 146 κρατών που αντιμετωπίζουν την πανδημία συμμορφώνονται, υπάρχουν και εκείνοι που αδυνατούν να περιοριστούν. Δυσκολεύονται πολύ να εφαρμόσουν την πολυπόθητη κοινωνική αποστασιοποίηση, για την οποία μιλούν Αρχές και ειδικοί.

Apollo 11 astronaut Buzz Aldrin greets employees and their families as he arrives at the Kennedy Space Center for a visit in recognition of the Apollo 11 anniversary, Saturday, July 20, 2019, in Cape Canaveral, Fla. (AP Photo/John Raoux)

Ο δημοσιογράφος και συντάκτης «διαστημικού ρεπορτάζ» Έρικ Μέρτζερ, επιστράτευσε όμως τον κατάλληλο άνθρωπο για να πείσει και τον πιο καχύποπτο για την ανάγκη της απομόνωσης, αλλά και πως τίποτα δεν είναι αδύνατο: Έναν αστροναύτη, τον Ολντριν της πρώτης διαστημικής αποστολής στο φεγγάρι και… η συμβουλή του για τον κορωνοϊό «Μπαζ, τι κάνεις για να προστατευτείς από τον κορωνοϊό;» ρώτησε ο δημοσιογράφος τον θρυλικό αστροναύτη της NASA. «Κάθομαι στα αυγά μου και κλειδώνω την πόρτα», απάντησε εκείνος χωρίς δισταγμό.

Και ο Μπαζ Όλντριν γνωρίζει πολύ καλά, τόσο από καραντίνα, όσο όμως και από απομόνωση. Για όσους δεν γνωρίζουν τον κύριο αυτό, αποτελεί μέλος της πρώτης τριάδας ανθρώπων που πήγαν στο φεγγάρι, πριν από 50 ολόκληρα χρόνια.

Η αλήθεια είναι πως εκείνος που πέρασε στην ιστορία και το όνομά του γράφτηκε με χρυσά γράμματα στην διαστημική ιστορία ήταν ο Νιλ Άρμστρονγκ. Ωστόσο, ο αρχηγός της αμερικανικής αποστολής του Apollo 11 δεν πήγε μόνος στο φεγγάρι, στις 20 Ιουλίου του 1969.

Πριν από μισόν αιώνα, τρεις άντρες οι αστροναύτες Νιλ Aρμστρονγκ, Μπαζ Όλντριν και Μάικλ Κόλινς μπήκαν σε έναν θαλαμίσκο, στην κορυφή ενός ύψους 122 μέτρων πυραύλου, για να διανύσουν μέσα στο κενό 384.472,282 χιλιόμετρα, να φτάσουν σε έναν χέρσο και χωρίς ατμόσφαιρα βράχο, τη Σελήνη, και να γυρίσουν πίσω στη Γη.

Η καραντίνα των αστροναυτών που γύρισαν από το φεγγάρι

Κι αν ακούγοντας καραντίνα και απομόνωση παρέα με τις λέξεις NASA και διάστημα, πιστεύετε πως μιλάμε για τις μέρες των αστροναυτών εκεί έξω, η αλήθεια είναι πως οι πρώτοι άνθρωποι στο φεγγάρι απομονώθηκαν μετά, αφού επέστρεψαν στη γη.

Όταν το πλήρωμα του Apollo 11 επέστρεψε στη γη, επιβιβάστηκε σε μια σιδερένια αμπούλα απομόνωσης, αποκλεισμένη από τον έξω κόσμο και την οποία μετέφερε το αμερικανικό αεροπλανοφόρο USS Hornet. Οι ειδικοί της NASA δεν γνώριζαν τότε ακόμη πως στην επιφάνεια της Σελήνης δεν υπήρχε ούτε ίχνος ζωής και είχαν σχεδιάσει πρόγραμμα καραντίνας για τους αστροναύτες, προκειμένου να διασφαλίσουν πως εκείνοι δεν θα αποτελέσουν φορείς εξωγήινων μικροβίων.

President Richard Nixon looks at the Apollo 11 astronauts in the isolation unit aboard the USS Hornet after splashdown and recovery, July 24, 1969. The astronauts, left to right, are: Neil Armstrong, Michael Collins and Edwin “Buzz” Aldrin. (AP Photo)

Αποτελεί άλλωστε μέρος της λαμπρής ιστορίας του διαστήματος, η φωτογραφία των τριών αστροναυτών μέσα στην αμπούλα απομόνωσης, να χαιρετούν τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ, Ρίτσαρντ Νίξον.

21 ημέρες απομόνωσης για έναν αστροναύτη

Στη συνέχεια ένα αεροπλάνο τύπου C-141 μετέφερε τους αστροναύτες στο Χιούστον των ΗΠΑ όπου παρέμειναν αποκλεισμένοι για τρεις περίπου εβδομάδες σε ένα «ασφαλισμένο» κτίριο, γνωστό και ως Εργαστήριο Υποδοχής από τη Σελήνη.

Τι έκανε όμως ο παλαίμαχος αστροναύτης επί 21 ημέρες; «Λοιπόν, εγώ και ο Μάικ Κόλινς γυμναζόμασταν και τρέχαμε λίγο στον διάδρομο. Παρατηρούσαμε επίσης μια ρωγμή στο έδαφος, από όπου περνούσαν μυρμήγκια» αναφέρει ο Όλντριν σήμερα, δίνοντας «ιδέες» σε εκατομμύρια ανθρώπων που αναγκάζονται να μείνουν (σχεδόν) αποκλεισμένοι σπίτι.

Επιπλέον, ο Όλντριν αναφέρει πως αρκετό χρόνο αφιέρωσε όσο βρισκόταν σε καραντίνα, προκειμένου να συμπληρώσει τα απαραίτητα έγγραφα για να πληρωθεί για την αποστολή του. Έλαβε, όπως λέει σήμερα, 33,31 δολάρια (σύμφωνα με την Daily Mail αυτό ισοδυναμεί με 200 δολάρια σήμερα) για το… ταξιδάκι του στο φεγγάρι.

Ενα μικρό βήμα για τον Νιλ Αρμστρονγκ… Η αποστολή στη Σελήνη
Το ημερολόγιο δείχνει 20 Ιουλίου του 1969 και το ρολόι 9:56 ακριβώς (ώρα ΗΠΑ), όταν μια μικρή σκάλα κατεβαίνει από την σεληνάκατο «Αετός» και αγγίζει την επιφάνεια του φεγγαριού. Από αυτήν κατεβαίνει ο Νιλ Άρμστρονγκ, ο επικεφαλής της αποστολής «Απόλλων 11» και γίνεται έτσι ο πρώτος άνθρωπος που πατάει το πόδι του στη Σελήνη.

Λίγη ώρα πριν, η σεληνάκατος έχει αποκολληθεί από το διαστημόπλοιο «Κολούμπια» που απογειώθηκε 4 μέρες νωρίτερα από τη βάση του Ακρωτηρίου Κανάβεραλ στις 16 Ιουλίου, ώστε να λάβει τροχιά και να προσσεληνωθεί στην «Θάλασσα της Ηρεμίας».

www.iefimerida.gr

Νέλι Μπλάι: Η πρωτοπόρος δημοσιογράφος

ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΕ 72 ΗΜΕΡΕΣ…Νέλι Μπλάι: Η πρωτοπόρος δημοσιογράφος που υποδύθηκε την άρρωστη και μπήκε σε ψυχιατρείο ξεγελώντας τους πάντες. Η Νέλι Μπλάι, ήταν Αμερικανίδα δημοσιογράφος, η οποία θεωρείται από τις πρωτοπόρους της ερευνητικής δημοσιογραφίας στις ΗΠΑ.

Το 1887 προσποιούμενη την ψυχικά άρρωστη, εισήχθη σε ψυχιατρείο, με σκοπό να ερευνήσει τις συνθήκες διαβίωσης των ασθενών. Το πραγματικό της όνομα, ήταν Ελίζαμπεθ Κόχραν. Το ψευδώνυμο Νέλι Μπλάι, το επέλεξε η ίδια, από την ηρωίδα ενός δημοφιλούς τραγουδιού του Στίβεν Φόστερ. Η Μπλάι, υπήρξε από τις πρώτες γυναίκες δημοσιογράφους που ασχολήθηκε συστηματικά με τη θέση των γυναικών στην κοινωνία αλλά και με πολλά κοινωνικά ζητήματα.

Στην ιστορία έμεινε για την πρωτοπόρα για την εποχή της έρευνα και καταγραφή της κατάστασης στο δημοτικό ψυχιατρείο θηλέων της πόλης της Νέας Υόρκης, στη νησίδα «Μπλάκγουελ» (σημερινό «Ρούζβελτ») (“Roosevelt Island”), κοντά στο Μανχάταν, όπου μένοντας μέσα για 10 μέρες σαν ψυχικά ασθενής εξέθεσε στην κοινή γνώμη την άσχημη κατάσταση και την περιφρόνηση με την οποία αντιμετωπίζονταν από την διεύθυνση και το προσωπικό του ασύλου οι τρόφιμες, αναγκάζοντας έτσι την κυβέρνηση να πάρει μέτρα για την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης των ψυχικά αρρώστων.

Επίσης, η Κόχραν υπήρξε δραστήρια φιλάνθρωπος, αλλά και εφευρέτρια, παίρνοντας μάλιστα και δυο διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Το 1998, η δημοσιογράφος τιμήθηκε με την εισαγωγή της στο «National Women’s Hall of Fame», ενώ στην επέτειο των 151 χρόνων από τη γέννησή της, δηλαδή στις 5 Μαΐου του 2015 η μηχανή αναζήτησης Google, έφτιαξε ένα «Goodle doodle» προς τιμήν της.

Η πρώτη «γνωριμία» με τη δημοσιογραφία

Η Ελίζαμπεθ Τζέιν Κόχραν, ιρλανδικής καταγωγής, γεννήθηκε στις 5 Μαΐου 1864 στην περιοχή Κόχρανς Μιλς (η περιοχή πήρε το όνομα από τους μύλους που διατηρούσε εκεί ο πατέρας της) της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ. Μεγάλωσε σε πολύτεκνη οικογένεια αφού ο πατέρας της, Μάικλ Κόχραν δυο φορές παντρεμένος είχε δέκα παιδιά από την πρώτη του σύζυγο και άλλα πέντε, από τη δεύτερη σύζυγο και μητέρα της Ελίζαμπεθ, Μαίρη Τζέιν Κένεντι.

Ο πατέρας της, δικαστής της κοινότητας, πέθανε το 1870 και μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε το 1873 με έναν αυταρχικό και σκληρό άντρα και έτσι αναγκάστηκε να χωρίσει. Οι δικαστικές διαμάχες έβλαψαν την οικογένεια και οικονομικά και έτσι, εκτός του ότι η Ελίζαμπεθ αναγκάστηκε να διακόψει την φοίτησή της στο σχολείο λόγω έλλειψης χρημάτων, μητέρα και παιδιά μετακόμισαν στο Πίτσμπεργκ, ενώ η Ελίζαμπεθ ήταν 14 χρονών, το 1878.

Εκεί η Ελίζαμπεθ έκανε την πρώτη της γνωριμία με τη δημοσιογραφία. Η Κόχραν το 1885 έστειλε ένα κείμενο αντικρούοντας άρθρο της καθημερινής τοπικής εφημερίδας «Pittsburgh Dispatch», που παρότρυνε τις γυναίκες να παραμένουν στο σπίτι και να ανατρέφουν τα παιδιά τους. Η Κόχραν υπέγραψε με το ψευδώνυμο «ένα μοναχικό ορφανό κορίτσι» (“Lonely Orphan Girl”). Τόσο το περιεχόμενο της επιστολής, όσο και η γραφή εντυπωσίασαν τους εκδότες της εφημερίδας ώστε της πρότειναν συνεργασία. Όταν προσλήφθηκε σαν δημοσιογράφος πλήρους απασχόλησης διάλεξε σαν δημοσιογραφικό όνομα κατά τη συνήθεια της εποχής το Νέλι Μπλάι, από τον τίτλο ενός δημοφιλούς εκείνη την εποχή τραγουδιού.

Η πορεία της στη δημοσιογραφία

Η Νέλι Μπλάι, από τα πρώτα της κιόλας βήματα, δεν ασχολήθηκε με τα παραδοσιακά για τις γυναίκες δημοσιογράφους θέματα, όπως τα οικοκυρικά, την κηπουρική ή το κουτσομπολιό αλλά έστρεψε την προσοχή της στα φτωχά κοινωνικά στρώματα και ιδίως στις γυναίκες που αναγκάζονταν να δουλεύουν για να ζουν τον εαυτό τους και τα παιδιά τους.

Παρακολουθούσε τη ζωή της εργατικής τάξης και δεν δίσταζε να καυτηριάζει τις βιομηχανίες για τις κακές συνθήκες εργασίας. Έγραψε πολλά άρθρα για τις γυναίκες και τα παιδιά που εργάζονταν στις βιοτεχνίες και βιομηχανίες μπουκαλιών του Πίτσμπεργκ και όταν ένα από αυτά τα άρθρα ενόχλησε μια βιομηχανία και απείλησε να αποσύρει τη διαφήμισή της από την εφημερίδα, η σύνταξη ανέθεσε στην Μπλάι να ασχοληθεί με ρεπορτάζ για την κηπουρική. Εκείνη αρνήθηκε και παραιτήθηκε.

Η Μπλάι ξεκίνησε τότε για ένα ταξίδι στο Μεξικό και η «Pittsburgh Dispatch» αποφάσισε να τη χρησιμοποιήσει σαν ανταποκρίτριά της εκεί. Η Μπλάι θα στείλει μια σειρά άρθρα στα οποία θα εστιάσει και πάλι την προσοχή της στην φτώχεια αλλά και στη διαφθορά που επικρατούσε. Το ταξίδι της κράτησε έξι μήνες περίπου, ώσπου όταν η μεξικανική κυβέρνηση έμαθε τι έγραφε στις ανταποκρίσεις της (πως ασκούσε δριμεία κριτική στην απολυταρχική κυβέρνηση του Πορφίριο Ντίας, στιγματίζοντας ιδιαίτερα την φυλάκιση ενός μεξικανικού δημοσιογράφου) της ζήτησε να φύγει αλλιώς θα προχωρούσε στη σύλληψή της. Την εμπειρία της από το πολύμηνο αυτό ταξίδι στο Μεξικό, την εξέδωσε σε βιβλίο, το 1888 με τίτλο “Six Months in Mexico” («Έξι μήνες στο Μεξικό»).

Όταν επέστρεψε στις ΗΠΑ – και ύστερα από μια σύντομη παραμονή στο Πίτσμπεργκ εγκαταστάθηκε οριστικά στην Νέα Υόρκη. Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να βρει δουλειά σε μια από τις μεγάλες εφημερίδες της πόλης (οι εφημερίδες δεν προτιμούσαν τις γυναίκες δημοσιογράφους), κατέληξε τελικά, το 1887 σαν συνεργάτης της εφημερίδας του Τζόζεφ Πούλιτζερ, «New York World», αφού η μαχητικότητα της ταίριαζε με το ύφος της εφημερίδας του Πούλιτζερ.

Οι δέκα εφιαλτικές μέρες στο ψυχιατρείο και η μεγάλη επιτυχία

Η πρώτη της αποστολή ήταν να ερευνήσει τις συνθήκες διαβίωσης των ψυχικά ασθενών στα ψυχιατρεία της Νέας Υόρκης. Χρησιμοποιώντας το όνομα «Νέλι Μπράουν» στις 25 Σεπτεμβρίου του 1887 «εισήχθη» στο δημοτικό ψυχιατρείο γυναικών “New York City Lunatic Asylum” που βρισκόταν στη νησίδα Μπλάκγουελ (σημερινή νησίδα Ρούζβελτ), σαν τρόφιμος.

Επί δέκα μέρες ξεγελώντας τους πάντες αντιμετώπισε την σκληρή συμπεριφορά του προσωπικού και των γιατρών, έζησε μαζί με τις τρόφιμες που πολλές από αυτές δεν ήταν καν ψυχικά ασθενείς, παρά γυναίκες άπορες ή ξένες που δεν μιλούσαν αγγλικά, και έφαγε τα ακατάλληλα και βρώμικα φαγητά του ιδρύματος. Μετά από αυτό το διάστημα, οι δικηγόροι της εφημερίδας την πήραν τελικά από το άσυλο.

Η έρευνά της που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα τον Οκτώβριο του 1887 έγινε μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία. Πολλές εφημερίδες της χώρας την ανατύπωσαν και η Μπλάι έγινε διάσημη. Η έρευνα προκάλεσε την παρέμβαση εισαγγελέα, πολλές βελτιώσεις υιοθετήθηκαν και μάλιστα αυξήθηκε και ο προϋπολογισμός του ιδρύματος. Η έρευνα εκδόθηκε σε βιβλίο το ίδιο έτος, με τίτλο “Ten Days in a Mad House”, («Δέκα μέρες στο τρελάδικο»).

Ο γύρος του κόσμου από τη νεαρή δημοσιογράφο σε 72 ημέρες

Με τη σύμφωνη γνώμη και με χρηματοδότηση της εφημερίδας της, η Νέλι Μπλάι, θα φύγει στις 14 Νοεμβρίου 1889 για τον γύρο του κόσμου. Αποφασισμένη να κάνει πραγματικότητα το μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες», (ενός βιβλίου που είχε εκδοθεί 15 χρόνια πριν) θα ταξιδέψει τα 40.070 χιλιόμετρα της περιμέτρου της γης, σε 72 μέρες, 6 ώρες και 11 λεπτά, επιστρέφοντας στην Νέα Υόρκη στις 25 Ιανουαρίου του 1890.

Το ταξίδι αυτό θα λάβει μεγάλη δημοσιότητα, αφού η εφημερίδα κατάφερνε να το διαφημίζει με κάθε τρόπο, είτε κάνοντας διαγωνισμούς, είτε δημοσιεύοντας τα τηλεγραφήματα της Μπλάι για την πρόοδο του ταξιδιού, είτε δημοσιεύοντας τις πιο εκτενείς ανταποκρίσεις της. Γρήγορα το ταξίδι μετατράπηκε σε διαγωνισμό μεταξύ του George Francis Train (του προσώπου που θεωρείται ότι ενέπνευσε στον Βερν τον Φιλέα Φογκ) και της Νέλι Μπλάι, με την Μπλάι φυσικά να κερδίζει κατά 6 ολόκληρες ημέρες. Το 1890 εξέδωσε την περιπέτεια αυτή σε βιβλίο με τίτλο “Nellie Bly’s Book: Around the World in Seventy Two Days”, («Το βιβλίο της Νέλι Μπλάι: Ο γύρος του κόσμου σε 72 μέρες»).

This is the front page of the New York World, from Jan. 26, 1890, headlining the global trip of World reporter Nellie Bly, in a record time of 72 days, 6 hours, 11 minutes, complete January 25. Bly’s exploits garnered all of the first three pages and a good portion of the others. (AP Photo)

Αν και το ταξίδι αυτό έφερε έσοδα στην εφημερίδα, ωστόσο η διεύθυνσή της αρνήθηκε το bonus που θεωρούσε ότι δικαιούταν, και έτσι η Νέλι Μπλάι αποχώρησε τους επόμενους μήνες. Ωστόσο η αλλαγή στη διεύθυνση της εφημερίδας, θα την ξαναφέρει την Μπλάι πίσω, το 1893. Από τις 17 Σεπτεμβρίου του 1893 θα ξεκινήσει η δεύτερη συνεργασία της δημοσιογράφου (με μια συνέντευξη που θα πάρει από την φυλακισμένη αναρχική Έμμα Γκόλντμαν) με την “New York World” η οποία θα κρατήσει μέχρι το 1896.

Σημαντικά ρεπορτάζ και έρευνες

Κατά τη διάρκεια της συνεργασίας της με την εφημερίδα «New York World» η Μπλάι θα ασχοληθεί με όλα σχεδόν τα σημαντικά ζητήματα της εποχής της και της πόλης. Μερικά από αυτά, είναι τα εξής:

6 Νοεμβρίου 1887, η Μπλάι υποδυόμενη μια γυναίκα που θέλει να αγοράσει μωρό, ερευνά για τις παράνομες αγοραπωλησίες βρεφών
27 Νοεμβρίου 1887, η Μπλάι πιάνει δουλειά σε βιοτεχνία κατασκευής χάρτινων κουτιών και βιώνει την «σκλαβιά των λευκών» όπως την ονομάζει
2 Δεκεμβρίου 1888, υποδυόμενη την ασθενή ερευνά τις δομές της κοινωνικής πρόνοιας της Νέας Υόρκης για τους άρρωστους φτωχούς ασθενείς
28 Φεβρουαρίου 1889, μπαίνει στη φυλακή αφού πρώτα παρανομήσει και συλληφθεί και ερευνά για την διαβίωση των γυναικών κρατουμένων και την αντιμετώπισή τους από το σύστημα
17 Σεπτεμβρίου 1893, παίρνει συνέντευξη από την φυλακισμένη τότε Έμμα Γκόλντμαν
1 Οκτωβρίου 1893, μπαίνει στις τάξεις του Στρατού Σωτηρίας για δέκα μέρες, βλέπει και καταγράφει από πρώτο χέρι την ζωή των φτωχών
2 Φεβρουαρίου 1896, συνέντευξη από την Σούζαν Άντονυ (Susan B. Anthony) την πιο μαχητική σουφραζέτα της εποχής
9 Φεβρουαρίου 1896, επίσκεψη στους δημοτικούς ξενώνες για τους άπορους και άστεγους

Η δημοσιογράφος που έγινε εργοστασιάρχης

Το 1895 η Μπλάι 31 χρονών τότε παντρεύεται ένα μήνα μετά την πρώτη γνωριμία τους τον 72χρονο εκατομμυριούχο βιομήχανο Ρόμπερτ Σήμαν (Robert Seaman) και το 1896 εγκαταλείπει την δημοσιογραφία για να βοηθήσει τον σύζυγό της στην διεύθυνση του εργοστασίου.

Ο Σήμαν ήταν ιδιοκτήτης της εταιρείας “Iron Clad Manufacturing Company” που ξεκινώντας το 1884 κατασκευάζοντας σιδερένια μαχαιροπήρουνα, επέκτεινε τις δραστηριότητές της κατασκευάζοντας διάφορα προϊόντα από ατσάλι, όπως δοχεία γάλακτος, δεξαμενές αποθήκευσης υγρών, εξαρτήματα μηχανημάτων και άλλα.

Η εργασία αυτή ενδιέφερε την Μπλάι όλο και περισσότερο, και στην παναμερικανική έκθεση βιομηχανικών προϊόντων που διοργανώθηκε το 1901 στην Νέα Υόρκη, η εταιρεία διαφημίζεται με το παρακάτω σλόγκαν: Αποκλειστική ιδιοκτησία της Νέλλι Μπλάι της μόνης γυναίκας στον κόσμο που διευθύνει προσωπικά εταιρεία τέτοιας μεγάλης εμβέλειας.

Όταν ο Σήμαν πεθάνει, το 1904, η Μπλάι θα αναλάβει αποκλειστικά την διεύθυνση του εργοστασίου και μάλιστα θα κατοχυρώσει για λογαριασμό της, δυο εφευρέσεις. Ήδη από το 1902 θα παρουσιάσει την πρώτη ευρεσιτεχνία της -έναν στοιβαζόμενο σκουπιδοτενεκέ για βιομηχανική χρήση. Το 1905 θα πατεντάρει και θα κατασκευάσει πρώτη, ατσάλινα βαρέλια για την μεταφορά και αποθήκευση υγρών (αντί των ξύλινων που χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε). Το 1905 επίσης, θα πατεντάρει ένα καινούριο είδος μεταλλικού δοχείου αποθήκευσης γάλακτος.

Το εργοστάσιο εκείνα τα χρόνια είχε 1500 υπαλλήλους και γραμμή παραγωγής 1000 μεταλλικών βαρελιών την ημέρα, όμως με τον καιρό, λόγω της υπεξαίρεσης χρημάτων από στελέχη της εταιρείας και εξαιτίας και της κακή διοίκησης, το εργοστάσιο άρχισε να έχει χρέη και αφού μπήκε στη διαδικασία πτώχευσης το 1911, έκλεισε οριστικά το 1914.

Και πάλι δημοσιογράφος

Με αυτό που ήξερε να κάνει άριστα -τη δημοσιογραφία- ασχολήθηκε ξανά το 1914 στην εφημερίδα «New York Evening Journal», ιδιοκτησίας του Γουίλιαμ Χιρστ.

Το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου θα τη βρει στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στη Βιέννη, όπου είχε πάει ψάχνοντας καινούριους χρηματοδότες για την επιχείρησή της, και θα την εγκλωβίσει εκεί μέχρι το 1918. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων, στέλνει συχνά ανταποκρίσεις στην εφημερίδα της σχετικά με την εξέλιξη του πολέμου, μη διστάζοντας να βρεθεί ακόμα και στα πεδία των μαχών για να αποκτήσει προσωπική άποψη για τα τεκταινόμενα. Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ, ασχολήθηκε και με τη βοήθεια και προστασία των ορφανών παιδιών, υιοθετώντας μάλιστα και αυτή ένα ορφανό, το 1921 και σε ηλικία 57 ετών.

Στις 9 Ιανουαρίου του 1922 δημοσιεύτηκε το τελευταίο της άρθρο με τίτλο Nellie Bly, «On Pranks of Destiny». Την ίδια μέρα εισήχθη με σοβαρή βρογχοπνευμονία που την χειροτέρευαν καρδιακά προβλήματα, στο νοσοκομείο “St. Mark’s Hospital”, εκεί όπου τελικά θα πεθάνει δεκαοχτώ μέρες αργότερα, στις 27 Ιανουαρίου του 1922.

Πληροφορίες: el.wikipedia.org

www.iefimerida.gr

Πήδηξε τους καταρράκτες του Νιαγάρα μέ βαρέλι και επέζησε

Αννι Eντσον Τέιλορ: Η γυναίκα που πήδηξε στους καταρράκτες του Νιαγάρα μέσα σε ένα βαρέλι και επέζησε [εικόνες] το έκανε για να βγάλει χρήματα…

Οι άνθρωποι κάνουν κατά καιρούς διάφορα τρελά πράγματα είτε για να γίνουν γνωστοί, είτε για να βγάλουν χρήματα. Αυτό δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Ήδη στις αρχές του περασμένου αιώνα, μία γυναίκα, αποφάσισε να πέσει γι’ αυτούς τους λόγους, στους καταρράκτες του Νιαγάρα, μέσα σε ένα βαρέλι!

Ο λόγος για την Άννι Έντσον Τέιλορ, η οποία ήταν δασκάλα και αποφάσισε να προβεί σε αυτή την παράτολμη κίνηση στις 24 Οκτωβρίου 1901, στα 63α γενέθλιά της, καθώς βρισκόταν σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση. Η Τέιλορ, έγινε η πρώτη γυναίκα που έχει πέσει από τους καταρράκτες του Νιαγάρα και παρέμεινε ζωντανή, με σε ένα… βαρέλι! Μπορεί τα κίνητρά της να ήταν οικονομικά, αλλά ποτέ δεν κατάφερε να βγάλει πολλά λεφτά από αυτήν την περιπέτειά της.

Η απόφαση να πέσει στους καταρράκτες του Νιαγάρα

Όλα ξεκίνησαν, ύστερα από τον θάνατο του άντρα της, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, ενώ η Τέιλορ είχε χάσει και τον γιο της, όταν αυτός ήταν ακόμα βρέφος. Μετά το τέλος του πολέμου, πήγαινε από μέρος σε μέρος, κυνηγώντας την τύχη της. Δούλεψε ως δασκάλα σε σχολείο, ως δασκάλα χορού, ενώ έκανε οποιαδήποτε δουλειά έβρισκε προκειμένου να ορθοποδήσει. Το 1898 τη βρήκε να ζει στο Bay City του Michigan.

Η Τέιλορ ονειρευόταν φήμη και χρήματα. Έτσι, της ήρθε η ιδέα να κάνει «βουτιά» στα επικίνδυνα νερά των καταρρακτών του Νιαγάρα. Βέβαια, δεν ήταν η πρώτη που το είχε σκεφτεί, καθώς είχε προηγηθεί ο Σαμ Πατς, γνωστός ως «Yankee Leaper», ο οποίος είχε ήδη πηδήξει σε αυτούς και είχε βγει ζωντανός. Αυτή τη φορά όμως η Τέιλορ, ήθελε να «βουτήξει», μέσα σε ένα βαρέλι.

Η θαρραλέα γυναίκα, χρησιμοποίησε ένα βαρέλι, το οποίο ήταν φτιαγμένο από ξύλο βελανιδιάς και σίδερο, με μαξιλάρια στο εσωτερικό του για προστασία, ενώ η ίδια δέθηκε με δερμάτινους ιμάντες. Μάλιστα, η Τέιλορ που υποστήριζε ότι ήταν 40 χρονών, ενώ αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν 63, είχε πάρει μαζί της και το τυχερό της μαξιλάρι σε σχήμα καρδιάς.

Πολλές καθυστερήσεις σημειώθηκαν μέχρι να πραγματοποιηθεί αυτό το εγχείρημα με το βαρέλι, ιδιαίτερα επειδή κανείς δεν ήθελε να αποτελέσει μέρος μιας πιθανής αυτοκτονίας. Δύο ημέρες πριν την προσπάθεια της Τέιλορ, μια γάτα στάλθηκε μέσα σε ένα βαρέλι στους καταρράκτες Horseshoe Falls, για να δοκιμαστεί η ανθεκτικότητα του βαρελιού και να διαπιστωθεί αν έσπαγε ή όχι. Η γάτα επιβίωσε της πτώσης, ενώ μετά από 17 λεπτά, αφού βρέθηκε να αιμορραγεί στο κεφάλι, πόζαρε για φωτογραφίες με την Τέιλορ.

Μια μικρή βάρκα έβγαλε την Τέιλορ με το βαρέλι, στη μέση του ταχέως κινούμενου ρεύματος στον ποταμό Νιαγάρα και στη συνέχεια, το βαρέλι απελευθερώθηκε από τη βάρκα. Το ιδιαίτερο «ταξίδι» της Τέιλορ διήρκεσε κάτι λιγότερο από 20 λεπτά. Διασώστες τη βρήκαν ζωντανή με ένα μόνο μικρό τραύμα στο κεφάλι.

Οι πρώτες δηλώσεις της Τέιλορ ήταν οι εξής: «Να μην κάνει κανείς άλλος κάτι τέτοιο! Ένιωθα πως χανόταν η αναπνοή μου. Δεν θα το ξανάκανα ποτέ πάλι αυτό. Νομίζω πως είναι προτιμότερο να περνάς μπροστά από ένα κανόνι που ξέρεις πως είναι έτοιμο να εκτοξεύσει το βλήμα του. Καλύτερα να πεθάνεις στιγμιαία, παρά να περάσεις αυτό το μαρτύριο».

Άδοξο τέλος για τη ριψοκίνδυνη γυναίκα

Ο Τύπος όμως της εποχής, δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με αυτό που είχε καταφέρει. Η Τέιλορ συγκέντρωσε μεν τα φώτα της δημοσιότητας στραμμένα πάνω της, αλλά αυτό κράτησε λίγο. Σύντομα, μετά από λίγες ομιλίες που έκανε, καθώς και έπειτα από φωτογραφίες που έβγαζε με τουρίστες, η φήμη της ξεθώριασε. Προσπάθησε ανεπιτυχώς να γράψει ένα βιβλίο και να γυριστεί μια ταινία με το κατόρθωμά της.

Λέγεται ότι ο μάνατζερ της το ‘σκασε παίρνοντας το διάσημο βαρέλι, με την ίδια να ξοδεύει μεγάλο μέρος από τις οικονομίες της σε ιδιωτικούς ντετέκτιβ για να βρει και να το ξαναπάρει πίσω. Τελικά, το βαρέλι βρέθηκε στο Σικάγο, για να εξαφανιστεί ξανά λίγο αργότερα.

Η Τέιλορ σκέφτηκε να κάνει άλλο ένα τέτοιο ταξίδι στους καταρράκτες του Νιαγάρα το 1906, αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε. Η ριψοκίνδυνη γυναίκα, έφυγε από τη ζωή, το 1929, σε ηλικία 82 ετών. Ωστόσο, ενέπνευσε και άλλους, οι οποίοι προσπάθησαν να αντιγράψουν το εγχείρημά της. Από το 1901 έως το 1995, 15 άνθρωποι προσπάθησαν να «κατακτήσουν» τους καταρράκτες του Νιαγάρα, με πέντε από αυτούς να χάνουν τη ζωή τους. Ανεξάρτητα από τη μέθοδο, πλέον είναι παράνομο το πέρασμα από τους καταρράκτες του Νιαγάρα και οι επιζώντες αντιμετωπίζουν βαριές κατηγορίες και σκληρά πρόστιμα.

www.iefimerida.gr

Οντρεϊ Μάνσον: Η τραγική ιστορία του πρώτου supermodel

Η ΠΡΩΤΗ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΓΥΜΝΗ ΣΕ ΤΑΙΝΙΑ Οντρεϊ Μάνσον: Η τραγική ιστορία του πρώτου supermodel. Πέθανε μόνη σε ψυχιατρική κλινική. Η Όντρεϊ Μάνσον θεωρείται από πολλούς, το πρώτο supermodel στην ιστορία της μόδας, ενώ επίσης, ήταν αυτή που άνοιξε τον δρόμο για το γυναικείο γυμνό στη μεγάλη οθόνη.

Η Όντρεϊ Μαρί Μάνσον ή αλλιώς η «Αμερικανίδα Αφροδίτη» όπως την αποκαλούσαν τότε, γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1891 στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης. Οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν 8 χρονών. Η Μάνστον ήταν μοντέλο και ηθοποιός. Οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της Νέας Υόρκης, μπορεί να μην ξέρουν το όνομά της, αλλά τη συναντούν σχεδόν παντού. Το πρόσωπο και η φιγούρα της «Miss Manhattan», σίγουρα τους είναι οικεία.

Κι αυτό γιατί η Μάνσον, πόζαρε και ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες για δώδεκα αγάλματα στη Νέα Υόρκη, αλλά και σε άλλες περιοχές. Γλυπτά που κοσμούν κτίρια στο Μανχάταν, το Μπρούκλιν και το Μπρονξ, είχαν ως έμπνευση της Μάνσον, σύμφωνα με την εφημερίδα New York Post.

Αγάλματα που φέρουν τη μορφή της υπάρχουν στην 5η Λεωφόρο, τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, στη γέφυρα του Μανχάταν και το Columbus Circle, μεταξύ πολλών άλλων. Η Όντρεϊ βρίσκεται παντού. «Αν υπάρχει ανήθικος τρόπος στο να ποζάρει κανείς γυμνός, τότε όποιος κάνει μπάνιο πρέπει να συλληφθεί», φέρεται να έχει δηλώσει η ίδια.

Το 1909, η 17χρονη Όντρεϊ κυνηγούσε το όνειρό της, να γίνει ηθοποιός και τραγουδίστρια σε μιούζικαλ. Η νεαρή κοπέλα έπαιξε σε αρκετές παραστάσεις. Μια μέρα, κι ενώ χάζευε βιτρίνες με τη μητέρα της στην 5η Λεωφόρο, την εντόπισε ο φωτογράφος Felix Benedict Herzog, ο οποίος της ζήτησε να ποζάρει στο στούντιο του.

Ο Herzog ήταν αυτός που τη μύησε στον καλλιτεχνικό κόσμο, καθώς τη σύστησε στους φίλους του και της άνοιξε τις πόρτες για την μετέπειτα πορεία της. Το νεαρό μοντέλο με την αψεγάδιαστη ομορφιά και το καλλίγραμμο σώμα, ήταν πλέον περιζήτητο και πόζαρε για σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως γλύπτες, ζωγράφους, φωτογράφους… Αυτό ήταν μόνο η αρχή. Η Όντρεϊ έγινε πρότυπο ομορφιάς και η φήμη της εκτοξεύτηκε ταχύτατα.

Όταν ήταν ακόμα έφηβη, ο γλύπτης Isidore Konti, τη ρώτησε αν ήταν πρόθυμη να ποζάρει ολόγυμνη για ένα σημαντικό έργο που ετοίμαζε, για τη μεγάλη αίθουσα χορού, στο ξενοδοχείο Astor. Τόσο η νεαρή Όντρεϊ , όσο και η μητέρα της που ήταν παρούσα, τρόμαξαν στο άκουσμα αυτής της πρότασης, αλλά ο καλλιτέχνης τους διαβεβαίωσε για τα κίνητρά του. «Για μας δεν έχει σημασία αν το μοντέλο μας είναι γυμνό ή ντυμένο με γούνες», είπε. «Βλέπουμε μόνο το έργο που κάνουμε».

Οι Μάνσονς τελικά συμφώνησαν, κυρίως επειδή χρειάζονταν χρήματα. Το γλυπτό ονομάστηκε «Τρεις Χάριτες», και η Όντρεϊ πόζαρε και για τις τρεις. Αργότερα είπε για αυτό το κομμάτι το οποίο υπάρχει τώρα μόνο σε φωτογραφίες ότι είναι «ένα σουβενίρ για τη συγκατάθεση της μητέρας μου».

Στη συνέχεια, ακολούθησαν οι ταινίες του βωβού κινηματογράφου. Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, η Μάνσον, ήταν η πρώτη Αμερικανίδα ηθοποιός που εμφανίστηκε ολόγυμνη σε ταινία. Πρόκειται για το «Inspiration» (1915), την πρώτη από τις τέσσερις βουβές ταινίες της. Η Μάνσον, που είχε ήδη ποζάρει πολλές φορές γυμνή ως μοντέλο, δεν δίστασε να εμφανιστεί γυμνή και στον κινηματογράφο, κάνοντας την αρχή για να υπάρξει για πρώτη φορά γυμνό σε μια ταινία που δεν ήταν πορνογραφική.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έβγαλε πάρα πολλά χρήματα, αλλά άρχισε να ξοδεύει εξίσου πολλά. «Τι απογίνονται τα μοντέλα των καλλιτεχνών;», έγραψε η Μάνσον το 1921 σε μια στήλη εφημερίδας. «Σκέφτομαι, αν πολλοί από αυτούς που με διαβάζουν, αν στάθηκαν μπροστά από ένα υπέροχο γλυπτό και αναρωτήθηκαν “Πού είναι τώρα, αυτό το μοντέλο που ήταν τόσο όμορφο;”», πρόσθεσε.

Όλα έδειχναν ότι πήγαιναν πολύ καλά για το «τέλειο μοντέλο». Η μοίρα όμως για τη μούσα των γνωστών καλλιτεχνών, επιφύλασσε δυσκολίες και ένα άδοξο τέλος.

Το τραγικό τέλος της Όντρεϊ Μάνσον

Το 1919, η Μάνσον έγινε το επίκεντρο ενός σκανδάλου, το οποίο έφερε και την πτώση της καριέρας της. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που έμενε, ο Δρ. Γουόλτερ Κιν Γουίλκινς, δολοφόνησε τη σύζυγό του. Αρχικά, ο ίδιος υποστήριξε ότι τη σκότωσαν διαρρήκτες. Ωστόσο, η αστυνομία εντόπισε κενά στην ιστορία του. Τελικά, ήταν ο Γουίλκινς που σκότωσε τη γυναίκα του, για να παντρευτεί Μάνσον, με την οποία είχε εμμονή. Βρέθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε θάνατο.

Κάποιοι θεώρησαν ότι η Μάνσον είχε συνωμοτήσει με τον Γουίλκινς, κάτι που τελικά δεν ίσχυε. Μετά από τον σάλο που ξέσπασε, η Μάνσον έχασε τη λάμψη της και μετακόμισε στη μικρή πόλη Μεξικό της Νέας Υόρκης, όπου η μητέρα της πουλούσε ασημικά από πόρτα σε πόρτα για να ζήσουν. Έκτοτε άρχισε να καταρρέει ψυχολογικά.

To 1922, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει παίρνοντας υπερβολική δόση χαπιών. Κατάφερε να αναρρώσει από αυτό, αλλά το 1931 μπήκε σε άσυλο στο Ogdensburg της Νέας Υόρκης, όπου υποβαλλόταν σε θεραπεία για κατάθλιψη και σχιζοφρένεια. Το μοντέλο έζησε εκεί μέχρι το θάνατό του το 1996 στην ηλικία των 104 ετών. Για δεκαετίες δεν είχε επισκέπτες.

Η Όντρεϊ Μάνσον, πέθανε στις 20 Φεβρουαρίου 1996. Θάφτηκε χωρίς δικιά της ταφόπλακα στον οικογενειακό τάφο, στο νεκροταφείο New Haven της Νέας Υόρκης. Το 2016, 20 χρόνια μετά το θάνατό της, η οικογένειά της αποφάσισε να προσθέσει μια απλή επιτύμβια στήλη για τα 125α γενέθλιά της.

www.iefimerida.gr

Οι προφητείες του Stephen Hawking

Τεχνητή νοημοσύνη, γονιδιακές επεμβάσεις, ύπαρξη του Θεού: όλα όσα προέβλεψε ο μεγάλος επιστήμονας, που έφυγε απ’ τη ζωή ακριβώς πριν από δύο χρόνια.

Ο Stephen Hawking, ο πιο γνωστός επιστήμονας της σύγχρονης εποχής, μπορεί να πέθανε πριν από ακριβώς δύο χρόνια, ωστόσο άφησε πίσω του ένα μεγάλο αριθμό θεμελιωδών θεωριών σημαντικότερη, αυτή για τις μαύρες τρύπες του διαστήματος, οι οποίες αποτελούν πύλες σε άλλα σύμπαντα. Ανάμεσα όμως σε άλλες κατά καιρούς μελέτες του, ο Hawking προέβλεψε μερικές ακόμη πιο ανησυχητικές προφητείες. Στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο Brief Answers to the Big Questions, ο Βρετανός φυσικός επεκτάθηκε σε πολύ διαφορετικά πεδία αναζήτησης, προβλέποντας γεγονότα και επιστημονικές ανακαλύψεις που μετατρέπονται σε πραγματικές προφητείες.

Παρακάτω, τρεις από τις κυριότερες θεωρήσεις εκτός των ορίων που ο ίδιος ο Hawking αφιέρωσε τη ζωή του και οι οποίες αποτελούν αντικείμενο πολύ θερμού διαλόγου στους κόλπους της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας.

Η υπαρξιακή απειλή της A.I.

“Η παράβλεψη της ηθικής απειλής που θέτει η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να είναι το σοβαρότερο λάθος όλων των εποχών, ικανό να θέσει σε κίνδυνο το ανθρώπινο είδος”, επαναλάμβανε διαρκώς ο Stephen Hawking τα τελευταία είκοσι χρόνια. Ο πυρήνας κάθε ομιλίας του ήταν πάντα ο ίδιος: Η ταχέως αυξανόμενη εξέλιξη της A.I. μέσα από σχεδίαση υπολογιστικών συστημάτων που μιμούνται στοιχεία της ανθρώπινης συμπεριφοράς, θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μια πρωτοφανή τεχνολογική ιδιαιτερότητα: στη στιγμή που η ανθρωπότητα θα χάσει τον έλεγχο των ψηφιακών της πλασμάτων.

Ένας από τους αλγορίθμους που πρόσφατα έπληξε τη συλλογική φαντασία είναι σίγουρα το Google Duplex, ο εικονικός βοηθός, που μπορεί να συνομιλεί μαζί σου υπενθυμίζοντας ραντεβού, να σου κλείνει τραπέζι στα εστιατόρια ή να σου κάνει life coaching, χρησιμοποιώντας ανθρώπινες εκφραστικές συνήθειες που κάνουν την ομιλία του εξαιρετικά αξιόπιστη.

ΤΟ DUPLEX ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΕΙΣ ΣΤΟΝ HAL 9000 ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ 2001: Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ.

Εκείνη, η επίσης προφητική ταινία επιστημονικής φαντασίας του Stanley Kubrick (1968, παρακαλώ), περιστρέφεται γύρω από θέματα όπως η ανθρώπινη εξέλιξη και η τεχνητή νοημοσύνη, όπου ο υπολογιστής HALL 9000, νιώθοντας το φόβο του θανάτου ανακαλεί μια “παιδική” του ανάμνηση προσπαθώντας να κρατήσει ζωντανή την ταυτότητα του, χωρίς να αγωνιά για  το αν θα καταστρέψει ολόκληρη την ανθρωπότητα όχι επειδή είναι κακός, αλλά επειδή απλά δεν ταίριαξε ο προγραμματισμός του σε μια δεδομένη στιγμή.

Ο Gary Marcus, ένας κορυφαίος επιστήμονας πληροφορικής, έριξε πρόσφατα νερό στο κρασί του Google Duplex, δηλώνοντας ότι το εν λόγω λογισμικό A.I., είναι σε θέση να συνδιαλέγεται με τον άνθρωπο μόνο εφόσον η συνομιλία λαμβάνει χώρα μέσα σε σαφώς καθορισμένα πλαίσια από τον ίδιο τον χρήστη. Και αυτό, όχι για ένα διάστημα που ξεπερνά μερικές μέρες ή εβδομάδες. Μετά, τα δεδομένα ακυρώνονται.

Αυτός ο φόβος ή η ελπίδα γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλές επίκεντρο συζητήσεων στην επιστημονική κοινότητα της εξελιγμένης πληροφορικής, αλλά όπως είχε προφητεύσει ο Hawking “…ποτέ δεν θα καταλάβουμε ποια στιγμή θα γίνουμε μάρτυρες μιας πιθανής τεχνητής υπεροψίας”.

“ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 20 ΧΡΟΝΙΑ, ΠΑΣΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΜΕ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ”.

Σύμφωνα με την πλειονότητα των ερευνητών, θα χρειαστούν περισσότερα από 25 χρόνια για να εμφανιστεί ένα πραγματικό σύστημα A.I. Έτσι, ακόμα κι αν οι περισσότεροι πιστεύουν ότι μια πραγματικά έξυπνη, σχεδόν συνειδητή, τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε πραγματικά μια μέρα να ζωντανέψει, έχουμε ακόμα αρκετό χρόνο για να προετοιμαστούμε. Όμως, ο Hawking θα είναι ακόμη εκεί ψηλά και θα μας χαμογελά ειρωνικά, αιωρούμενος μέσα στην μαύρη τρύπα του.

Η αυγή των υπεράνθρωπων

Ένας άλλος φόβος ιδιαίτερα αισθητός από τον Stephen Hawking αφορά τις συνέπειες της γενετικής επεξεργασίας, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα νέο είδος Υπερανθρώπων ικανών θεωρητικά να εξοντώσει την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Σε ένα κεφάλαιο του βιβλίου ο Hawking περιγράφει στην πραγματικότητα ένα σενάριο Αποκάλυψης, στο οποίο η γενετική μηχανική καθιστά ένα κομμάτι της ανθρωπότητας πιο έξυπνο, πιο ανθεκτικό στις ασθένειες και πιο μακροχρόνια ενεργό. “Όταν εμφανιστούν οι πρώτοι γονιδιακά τροποποιημένοι Υπεράνθρωποι κυρίως από χώρες που θα έχουν την οικονομική και επιστημονική ικανότητα να τους “παράγουν”, θα υπάρξουν σημαντικές γεωπολιτικές αναταράξεις. Τα φτωχά κράτη θα εξαφανιστούν και όλα τα ενδιάμεσα θα υποκύψουν. Οι λίγοι ισχυροί θα επιβιώσουν στον πλανήτη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εξέλιξη της ανθρωπότητας”, γράφει ο Hawking.

ΣΗΜΕΡΑ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΣΤΡΑΤΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ START-UP, ΜΕ ΚΥΡΙΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΓΟΝΙΔΙΩΝ ΙΚΑΝΩΝ ΓΙΑ ΑΥΞΗΜΕΝΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΑΡΤΙΟΤΕΡΗ ΥΓΕΙΑ.

Με αυτό το δεδομένο, η θεωρία του Hawking δεν απέχει μακριά από την αλήθεια. Οι γονιδιακές επεμβάσεις σε μωρά που θα γεννηθούν από υγιείς γονείς τα επόμενα δέκα με είκοσι χρόνια, θα μπορούσε να είναι ένα σενάριο επιστημονικής πραγματικότητας, με βάση το οποίο ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων επιλέγεται με βάση τις οικονομικές ανέσεις της οικογένειας, θα γεννηθεί με εγκέφαλο επιπέδου IQ Albert Einstein, σωματοδομή παίκτη NBA και μουσικό ταλέντο εφάμιλλο του Wolfgang Amadeus Mozart ταυτόχρονα.

Ποιος θα έχει την ικανότητα να επωφεληθεί από όλα αυτά; Τουλάχιστον αρχικά, μόνο δισεκατομμυριούχοι, με την ελπίδα ότι αργότερα, η υπόλοιπη κοινωνία θα είναι σε θέση να αντέξει το κόστος μιλάμε για λιγότερο από το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Από αυτή την άποψη, η προφητεία του Stephen Hawking αν και υπερβολικά ακραία, εντούτοις, χτυπά ένα καίριο νεύρο στην κοινωνία μας.

Υπάρχει Θεός ή όχι;

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ

“Η ελπίδα για μια μετά θάνατον ζωή είναι απλώς μια ευσεβής ψευδαίσθηση”, γράφει ο φυσικός στο βιβλίο του, προσθέτοντας ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα για να υπάρχει Θεός στην πραγματικότητα. “Είμαστε ελεύθεροι να πιστέψουμε αυτό που θέλουμε, αλλά το όραμά μου είναι μια πολύ απλοϊκή εξήγηση: δεν υπάρχει Θεός. Κανείς δεν δημιούργησε το σύμπαν και κανείς δεν κατευθύνει το πεπρωμένο μας”, γράφει ο Hawking. “Δεν υπάρχουν βάσιμα στοιχεία για την ύπαρξη του Θεού. Νομίζω ότι όταν πεθαίνουμε, θα επιστρέψουμε στη σκόνη, ωστόσο υπό μία έννοια θα συνεχίσουμε να ζούμε, μέσω της επιρροής των γονιδίων, των σκέψεων και των πράξεων που κληρονομήσαμε στα παιδιά μας”.

“ΠΕΡΙΠΟΥ ΟΙ ΜΙΣΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΣΕ ΙΝΔΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ, ΤΑΪΒΑΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΑ, ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΣΤΟ ΘΕΟ”.

“Υπάρχει μια μεγάλη κατηγορία επιστημόνων που δεν επιθυμούν να εγκαταλείψουν τη θρησκεία τους κυρίως μονοθεϊστική. Είναι σαν ένα είδος ανταρτών, που τιμούν τον αγώνα της επιστήμης αλλά δεν αποτάσσονται το Θεό τους”, γράφει ο Hawking. Το εντυπωσιακό όμως είναι ότι παρόλο που όπως δήλωσε ο ίδιος φυσικός η θρησκεία έρχεται σε αντίθεση με σχεδόν όλα όσα έχει αποκαλύψει η επιστήμη, ούτε καν αυτοί οι “πιστοί” επιστήμονες συμφωνούν για την ύπαρξη ή όχι του Θεού. Αλλά ακόμη και γι’ αυτό το αρχέγονο και θεμελιώδες ερώτημα, ο Hawking σήμερα, ίσως να γνωρίζει την απάντηση. Την οποία δεν θα μπορέσει ποτέ να μας αποκαλύψει, χαμογελώντας ειρωνικά και αιωρούμενος μέσα στην μαύρη τρύπα του.

Από: Esquire IT Γράφει: Νίκος Αγάθος

Οι διάσημες φράσεις που δεν είπε ποτέ ο Albert Einstein

Οι διάσημες φράσεις που δεν είπε ποτέ ο Albert Einstein. Ακριβώς 141 χρόνια μετά τη γέννηση του κορυφαίου επιστήμονα, καλό είναι να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους…

Ο Albert Einstein ταξίδεψε στις αρχές της δεκαετίας του ’30 στις Ηνωμένες Πολιτείες με σκοπό να δώσει κάποιες διαλέξεις στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας όπου ήταν προσκεκλημένος. Ήταν μία εποχή που ο εβραϊκής καταγωγής φυσικός ήταν, λίγο έως πολύ, ο πιο διάσημος επιστήμονας του πλανήτη έναν άτυπο τίτλο που διατήρησε και μετά τον θάνατό του, σε όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Πέρα από τις επιστημονικές κορυφές που κατέκτησε όμως, ο Einstein διακρινόταν επίσης για το κοφτερό του χιούμορ και τις ετοιμόλογες απαντήσεις του. Κάτι που θα μπορούσε να επιβεβαιώσει κι ο Charlie Chaplin.

Τι σχέση έχει όμως ο Σαρλώ με τον άνθρωπο πίσω από τη θεωρία της σχετικότητας; “Οι τρόποι του ήταν ήρεμοι κι ευγενικοί. Ένιωθα όμως ότι έκρυβαν ένα έντονα συναισθηματικό ταμπεραμέντο, από όπου πήγαζε η εξωπραγματική πνευματική ενέργεια που τον διέκρινε” διαβάζουμε στα σημειωματάρια του Chaplin, λίγο μετά το δείπνο που είχαν μαζί. Ο Einstein, φανατικός του σινεμά, είχε ζητήσει να συναντηθούν τον Δεκέμβριο του ’30.

Όπως ήταν φυσικό, τα δύο μεγάλα μυαλά της ανθρωπότητας που η pop κουλτούρα λατρεύει μέχρι σήμερα- βρήκαν πολύ γρήγορα κοινό τόπο επικοινωνίας, χαρίζοντας μάλιστα και μία τρομερή στιχομυθία που έχει μείνει θρυλική μέχρι σήμερα: “Εκείνο που θαυμάζω περισσότερο στην τέχνη σου είναι το πόσο οικουμενική είναι. Δε λες ούτε μία κουβέντα, κι όμως όλος ο κόσμος σε καταλαβαίνει” είχε πει ο Einstein, για να απαντήσει με βρετανικό φλέγμα ο Chaplin ότι “Είναι αλήθεια, η δική σου όμως φήμη είναι μεγαλύτερη! Ο κόσμος σε θαυμάζει, ενώ δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που να καταλαβαίνει για τι πράγμα μιλάς”.

Αυτά ήταν τα πραγματικά λόγια του Einstein, σε αντίθεση διάσημες φράσεις που του έχουν αποδοθεί χωρίς να υπάρχει η παραμικρή επιστημονική απόδειξη ότι είναι δικές του. Ακριβώς 141 χρόνια μετά τη γέννησή του -14 Μαρτίου του 1879- όμως, καλό είναι να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους.


Δύο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. Μάλιστα για το πρώτο δεν είμαι απόλυτα σίγουρος.


Άλμπερτ Αϊνστάιν ανθρώπινη βλακεία

Η ίσως πιο διάσημη φράση το Albert Einstein που όμως, όπως όλα δείχνουν, δεν είπε ποτέ. Φαίνεται ότι Αμερικανός ψυχίατρος Frederick S. Perls, ο οποίος και είχε γράψει την φράση, ισχυριζόταν ότι του την είχε πει προφορικά ο σπουδαίος επιστήμονας. Αυτό, όμως, από μόνο του δεν αρκεί. Αν, τώρα, θες πιο εμπεριστατωμένη εξήγηση πίσω από την ιστορία, τα ellhnikahoaxes έχουν την  αναλυτική απάντηση.

Αν δεν μπορείς να εξηγήσεις με απλά λόγια κάτι σε ένα εξάχρονο παιδί, τότε ούτε εσύ ο ίδιος το έχεις καταλάβει.


Άλμπερτ Άινσταϊν

“Όλες οι φυσικές θεωρίες, οφείλουν να έχουν τόσο απλή έκφραση στη μαθηματική τους μορφή ώστε ακόμα κι ένα μικρό παιδί να μπορεί να τις καταλάβει” είχε πει ο Einstein στον Γάλλο φυσικό Louis de Broglie, όπως διαβάζουμε στο βιβλίο Einstein: His life and times του Ronald W. Clark. Η φράση τεντώθηκε μέσα από τις δεκαετίες σε τέτοιον βαθμό ώστε να ξεχειλώσει.


Όποιος δεν έχει κάνει ποτέ λάθος στη ζωή του, δεν έχει επιχειρήσει ποτέ να κάνει κάτι καινούργιο.


Άλμπερτ Αϊνστάιν φράσεις 3

Όσο κι αν ψάξει κανείς σε επιστημονικά βιβλία που έχουν μαζέψει τα αποφθέγματα του σπουδαίου φυσικού, όπως το The New Quotable Einstein της Alice Calaprice, δεν θα μπορέσει να βρει κάτι αντίστοιχο. Το ίντερνετ, βέβαια, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο αφού από εκεί ξεκίνησε το 1996 όλη αυτή η παραφιλολογία που θέλει τη συγκεκριμένη φράση να έχει βγει από το στόμα του Einstein.


Ένα έξυπνος άνθρωπος λύνει ένα πρόβλημα, ένας σοφός άνθρωπος όμως φροντίζει να το αποφύγει εξαρχής.


Άλμπερτ Αϊνστάιν φράσεις 8

Ακριβώς ότι ισχύει για την προηγούμενη φράση, ισχύει και για αυτή εδώ. Φαίνεται ότι για κάποιον ανεξήγητο λόγο το 1996 ήταν η χρονιά που ξεκίνησαν τα hoaxes σχετικά με τον Albert Einstein. Κάτι, δηλαδή, που δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας www.esquire.com.gr
1 10 11 12 13 14 16