Από την αρχαία Ελλάδα στον χριστιανισμό.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ: Η διατροφή των Αρχαίων Ελλήνων στη δική τους «νηστεία» Σουπιές με το μελάνι τους και ξύδι, σαλιγκάρια με πλιγούρι ή κριθάρι, καλαμαράκια και γενικότερα μαλάκια, χωρίς αίμα, κυριαρχούσαν στη διατροφή των αρχαίων Ελλήνων, την περίοδο μετά τους ξέφρενους εορτασμούς για τον θεό Διόνυσο, ένα διάστημα με έντονο το στοιχείο του εξαγνισμού και της κάθαρσης από τη σάτιρα, την υπερβολή και τα σκωπτικά πειράγματα. Την περίοδο μετά τους ξέφρενους εορτασμούς για τον θεό Διόνυσο, ένα διάστημα με έντονο το στοιχείο του εξαγνισμού και της κάθαρσης από τη σάτιρα, την υπερβολή και τα σκωπτικά πειράγματα.

Νηστίσιμα με καταβολές από την αρχαία Ελλάδα

Τα νηστίσιμα με καταβολές από την αρχαία Ελλάδα είναι πολύ δημοφιλή και σήμερα, κυρίως μετά την Αποκριά, οπότε μετά την κατανάλωση κρέατος, όπως επιβάλλει και η Τσικνοπέμπτη, ξεκινά η αποχή από αυτό, με συμβολισμούς που παραπέμπουν στην εγκράτεια και την αποκατάσταση πνευματικής και σωματικής ισορροπίας. «Τα σημερινά νηστίσιμα έχουν καταβολές από την αρχαία Ελλάδα. Μπορεί οι συνταγές να μην είναι ταυτοποιημένες, όμως οι αρχαίοι έτρωγαν μαλάκια με πλιγούρι, κριθάρι ή ξηρούς καρπούς, καθώς τότε δεν υπήρχε ρύζι», εξηγεί στο Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο σεφ Νίκος Φωτιάδης, ο οποίος βρήκε σχετικά πρόσφατα συνταγή που προέρχεται από τη Χίο και μαγειρευόταν τις Αποκριές.

Νηστίσιμη συνταγή για σουπιά

«Είναι μια συνταγή με σουπιά και το μελάνι της. Οι σουπιές τηγανίζονται μαζί με το μελάνι και μάλιστα σε ορισμένες περιοχές, σβήνουν στο τηγάνι με ξύδι. Πρόκειται για μια συνταγή ιδιαίτερη και πολύ νόστιμη με καταγωγή από την αρχαία Ελλάδα. Αντίστοιχη καταγωγή έχουν και τα σαλιγκάρια, οι γνωστοί χοχλιοί, μαγειρεμένοι με πλιγούρι», αναφέρει.

Για την εποχή, μάλιστα, που κυριαρχούσε η εν λόγω διατροφή στην αρχαιότητα, ο κ. Φωτιάδης διευκρινίζει ότι χαρακτηρίζεται από την «έννοια του εξαγνισμού, της προετοιμασίας, δεδομένου ότι σταματούσε πλέον η περίοδος του ξέφρενου εορτασμού του Διόνυσου, ο οποίος παντρευόταν την εκάστοτε γυναίκα του βασιλιά της Αθήνας, εν μέσω πειραγμάτων, μασκαρεμάτων, οινοποσίας και κρεατοφαγίας».

Νηστεία από την αρχαία Ελλάδα στον Χριστιανισμό

Τα αρχαία αυτά έθιμα, με την πάροδο των χρόνων, προσαρμόστηκαν στις νεότερες εποχές, και στον Χριστιανισμό, με διάφορες παραλλαγές.

«Για παράδειγμα, στην Καβάλα, μέχρι και ο Δήμος ανακοινώνει ότι την Καθαρά Δευτέρα πιάνουμε το φίδι, που είναι ένα σκωπτικό βίωμα, και προτρέπει τους ανθρώπους να βγουν, να ερωτευθούν και να φλερτάρουν σε μια χρονική στιγμή οπότε αμβλύνονται και οι ντροπές και οι όποιες παρεξηγήσεις», σημειώνει ο κ. Φωτιάδης, ενώ δεν παραλείπει να επισημάνει και τη σημασία της εποχής της άνοιξης στους εορτασμούς.

Εξάλλου, την ίδια περίοδο αναβιώνουν έθιμα σε διάφορες περιοχές της χώρας όπως ο βλάχικος γάμος στη Θήβα, οι μουτζούρηδες στη Βιστωνίδα, του Κουτρούλη ο γάμος στη Μεσσηνία, τα καθαρίσματα των σκευών στην Πάρο. «Στον Πόντο, η Καθαρά Δευτέρα λέγεται Σταχοδευτέρα γιατί τη Δευτέρα, μετά το τριώδιο, οι άνθρωποι έπλεναν με στάχτη όλα τα μαγειρικά τους σκεύη ώστε να μην μείνει ίχνος λίπους. Γι αυτό, άλλωστε, και η μέρα αυτή λέγεται Καθαρά Δευτέρα», προσθέτει.

Νηστίσιμα εδέσματα χωρίς αίμα

Σε ό,τι αφορά τα εδέσματα, κυριαρχούν εκείνα που δεν έχουν αίμα, ζωικά προϊόντα και πολλά λιπαρά, όπως τα καλαμαράκια, τα μύδια, οι σουπιές και οι γαρίδες.

Οι Πόντιοι φτιάχνουν τσουκνιδόπιτες, πιλάφια χωρίς βούτυρο αλλά με ξηρούς καρπούς, όπως φιστίκι Αιγίνης και αμύγδαλα, ή αρωματικά, όπως ο κρόκος Κοζάνης. Δημοφιλείς είναι ακόμη διάφορες πίτες, φασόλια με μαυρολάχανα που υπάρχουν στη Μακεδονία, χόρτα, χαλβάδες, ταραμάδες. Ανάμεσα στην Κυριακή της Αποκριάς και την Καθαρά Δευτέρα μεσολαβεί η ενδιάμεση κατάσταση της εβδομάδας της Τυρινής. Η παράδοση ζωντανή μέσα από τις γευστικές μνήμες του μυαλού. Όσο για τον τρόπο με τον οποίο διατηρήθηκαν επί τόσα χρόνια συνταγές και εδέσματα από τα βάθη των χρόνων, ο σεφ Νίκος Φωτιάδης αναφέρεται στη δύναμη της παράδοσης και σχολιάζει: «η παράδοση που ακολουθείται σε άλλους λίγο, σε άλλους πολύ, σε άλλους καθόλου, έχει εντυπωθεί στο μυαλό ως γευστική μνήμη».

Εκτός από εκείνους που νηστεύουν υπάρχουν και εκείνοι που με χαρά ακολουθούν αυτό το διαιτολόγιο, όταν τους παρουσιαστούν τέτοια εδέσματα. «Οι περισσότεροι τα επιλέγουν σε μια επίσκεψη στην ταβέρνα, ή τα βρίσκουν μπροστά τους σε μια συγκέντρωση σε ένα σπίτι, συνοδεία ούζου και κρασιού και πάντα στο κλίμα της εποχής που ευνοεί», σημειώνει χαρακτηριστικά. Συνιστά, τέλος, σε όλους να δοκιμάσουν την παραδοσιακή συνταγή με τις σουπιές που ανακατεύονται με το μελάνι, αλευρώνονται και τηγανίζονται ενώ στο τέλος σβήνουν με λίγο ξύδι.

www.iefimerida.gr

Όταν οι γιατροί κήρυξαν νεκρό τον Άντι Γουόρχολ το 1968

Οταν οι γιατροί κήρυξαν νεκρό τον Άντι Γουόρχολ το 1968. Παρόλο που πέθανε τελικά 19 χρόνια μετά. Ο Άντι Γουόρχολ πέθανε το 1987 μετά από επιπλοκές κατά την διάρκεια επέμβασης αφαίρεσης της χολής του. Ωστόσο, σχεδόν 20 χρόνια πριν, είχε κηρυχτεί νεκρός αλλά, για καλή του τύχη, βρέθηκε ένας γιατρός που τον έσωσε. Τι ακριβώς όμως συνέβη τότε;

Τον Ιούνιο του 1968 η ιδιωτική ζωή του Άντι Γουόρχολ έγινε πρωτοσέλιδο όταν πυροβολήθηκε και παραλίγο να πεθάνει από μια γυναίκα που αγωνιζόταν για έναν κόσμο χωρίς άνδρες. Το όνομά της ήταν Βαλερί Σολάνας και ήταν 32 χρονών, μια γυναίκα που συνήθιζε να βρίσκεται στο The Factory, το στούντιο του Άντι Γουόρχολ στην Νέα Υόρκη και είχε εμφανιστεί σε μία από τις ταινίες του καλλιτέχνη, την «I, A Man». Όπως αργότερα δήλωσε ο ίδιος, την είχε πάρει στην ταινία γιατί την λυπήθηκε και ήθελε να της δώσει μία ευκαιρία να βγάλει 25 δολάρια.

Ποια ήταν η Βαλερί Σολάνας;

Η Σολάνας, που παράτησε το πανεπιστήμιο στην δεκαετία του ‘50, και ανά διαστήματα ζούσε άστεγη στους δρόμους της Νέας Υόρκης , ήθελε να νοικιάσει ένα δωμάτιο στο περίφημο στέκι των καλλιτεχνών, στο ξενοδοχείο Chelsea, όταν θα είχε λεφτά στην τσέπη της.

Η Σολάνα ήταν η ιδρυτής και το μοναδικό στέλεχος του S.C.U.M.- Society for Cutting Up Men (Κοινωνία χωρίς άνδρες). Το μανιφέστο της διακήρυττε τρεις στόχους: «Να πραγματοποιήσει μια ολοκληρωμένη κατάληψη από γυναίκες μόνο και να τερματίσει την ‘παραγωγή’ ανδρών. Να αρχίσει την δημιουργία ενός εξωπραγματικού, θηλυκού κόσμου. Για να τερματίσει αυτό τον σκληρό, στατικό, ζοφερό και βαρετό αρσενικό κόσμο και να εξαφανίσει από προσώπου γης κάθε άνδρα».

Και το πρώτο πρόσωπο ήταν ο Άντι Γουόρχολ, αλλά δεν ήταν ο μόνος. «Θα εξαφανίσω όλους εσάς τους άνδρες» είχε πει στον τραγουδιστή Λου Ριντ του Velvet Underground. Αλλά είχε εμμονή με τον Άντι Γουόρχολ. Κι όπως αναφέρει μια νέα βιογραφία που κυκλοφόρησε για τον διάσημο καλλιτέχνη, του έστελνε δηλητηριώδη γράμματα.

(Original Caption) New York, New York: Actress-playwright Valerie Solonas, 28, shouts back at crowd 6/4, as she is escorted into police headquarters. She was arraigned for attempted murder and possession of a deadly weapon in the shooting of “pop” art and movie pioneer Andy Warhol. Miss Solonas was pulled from a courtroom when she shouted “I didn’t do it for nothing.” Doctors said Warhol had a slightly better than 50-50 chance for survival.

Οι πυροβολισμοί στο εργαστήριο του Άντι Γουόρχολ

Στις 3 Ιουνίου, έφτασε στο νέο στούντιο του Άντι Γουόρχολ στην Union Square, πριν από το μεσημεριανό γεύμα και πήρε το ασανσέρ για τον έκτο όροφο. Η εμφάνισή της εκεί δεν προκάλεσε καμία ανησυχία. Ο καθένας μπορούσε να περιπλανηθεί ή να μπει στο στούντιο. Ο Γουόρχολ την χαιρέτισε να την συνεχάρη για την εμφάνισή της. Την σύστησε μάλιστα, στον κριτικό τέχνης Μάριο Αμάγια, που σκέφτηκε ότι έδειχνε «ανατριχιαστική, ήσυχη και μανιώδης», χωρίς βέβαια να διαφέρει από τα άλλα φρικιά που κυκλοφορούσαν εκεί.

Αλλά όταν ο Αμάγια γύρισε για να βρει ένα τσιγάρο, άκουσε κάποια δυνατά χτυπήματα. Η πρώτη του σκέψη ήταν πως το κτίριο μπορεί να δεχόταν τα πυρά κάποιου ελεύθερου σκοπευτή. Τότε ούρλιαξε «Πέστε όλοι στο πάτωμα» με τον Άντι Γουόρχολ να φωνάζει: «Ω Βαλερί, όχι, όχι». Οι πρώτοι της πυροβολισμοί αστόχησαν. Ο καλλιτέχνης είχε κρυφτεί πίσω από ένα γραφείο, χτυπώντας το κεφάλι του. Η Σολάνας τον πλησίασε και έριξε άλλη μία φορά, μόλις μερικά εκατοστά από το δερμάτινο μπουφάν του Άντι Γουόρχολ. Αυτή την φορά δεν αστόχησε. «Τα όπλα είναι τόσο γρήγορα» είπε ο Γουόρχολ, μήνες αργότερα. «Έρχεται ένα άτομο με ένα όπλο και δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς».

Η Σολάνα έριξε κι άλλα πυρά, αυτή την φορά στον Αμάγια. Μια σφαίρα χτύπησε την πλάτη του. Τραυματισμένος, κατάφερε να φύγει. Στη συνέχεια, η γυναίκα έφυγε με το ασανσέρ. Πίσω της, άφησε τον Άντι Γουόρχολ, να ουρλιάζει από τους πόνους στο πάτωμα και να προσπαθεί να ανασάνει την ώρα που ο πνεύμονάς του είχε ρήξη. Ο Φρεντ Χιους, ο μάνατζερ του καλλιτέχνη, προσπάθησε να του δώσει το φιλί της ζωής δεν είναι η συνιστώμενη θεραπεία για κάποιον που έχει τις αισθήσεις του και εξακολουθεί να αναπνέει. Εκείνη την ώρα πονούσε πολύ στο στήθος του. «Η ζωή μου δεν πέρασε μπροστά από τα μάτια μου» όπως λένε, θυμήθηκε χρόνια αργότερα, ο Άντι Γουόρχολ. «Ήταν πολύ οδυνηρό».

Ο τραυματισμένος Άντι Γουόρχολ και η μεταφορά του στο νοσοκομείο – Οι γιατροί τον κήρυξαν νεκρό

Ο βοηθός του Άντι Γουόρχολ, ο Μπίλι Νέιμ, που εργαζόταν σε έναν σκοτεινό θάλαμο, πήγε και είδε τον φίλο του να «βρίσκεται στο πάτωμα μέσα σε μια λίμνη αίματος. Έτρεξαν κατευθείαν στον Άντι, τον πήρα στην αγκαλιά μου και άρχισα να κλαίω». Συνηθισμένος ο Άντι Γουόρχολ από τα αστεία του φίλου του, του είπε: «Ω Μπίλι μην με κάνεις να γελάω, πονάει τόσο πολύ». Το ασθενοφόρο έφτασε μετά από 20 λεπτά και ο Άντι Γουόρχολ δεν είχε πλέον τις αισθήσεις του.

UNITED STATES – JUNE 03: Unconscious after shooting, critically wounded Andy Warhol is carried to ambulance. (Photo by Jack Smith/NY Daily News Archive via Getty Images)

Ο ποιητής Τζέραρντ Μαλάνγκα πήγε στο διαμέρισμα όπου ζούσε με την μητέρα του Τζούλια, και της είπε ότι ο γιος της τραυματίστηκε σε ένα ατύχημα στο στούντιο. Την έβαλε σε ένα ταξί και πήγαν στο νοσοκομείο. Στις 4:51 μ.μ. ο Άντι Γουόρχολ ήταν νεκρός. Αυτή τουλάχιστον ήταν η ετυμηγορία των ασκούμενων γιατρών στην αίθουσα επειγόντων του Νοσοκομείο Columbus στην Νέα Υόρκη. Οι νέοι γιατροί δεν βρήκαν παλμούς. Το χρώμα του ασθενούς ήταν γκριζωπό και μπλε. Έτσι τον ανακήρυξαν νεκρό.

Ο Ιταλός μετανάστης γιατρός που τον έσωσε

Εκείνη τη στιγμή ένας ταλαντούχος χειρουργός με το όνομα Τζιουζέπε Ρόσι, τσέκαρε έναν ασθενή που ανάρρωνε στην μονάδα εντατικής θεραπείας. Ο Ρόσι άκουσε την κλήση που ζητούσε έναν γιατρό για να βοηθήσει στην περίπτωση ενός θύματος πυροβολισμού και έσπευσε στα επείγοντα για να δει αν ήταν χρήσιμος σε κάτι.

Την ώρα που οι ασκούμενοι τον ενημέρωναν για την περίπτωση, θέλησε να κάνει έναν τελικό έλεγχο στο πτώμα, όπου βρισκόταν ακίνητο, με τα μάτια κλειστά. Σήκωσε το βλέφαρο και περίμενε να δει αν θα αντιδράσει την ώρα που ένας ειδικευόμενος έριχνε φως. Ο Άντι Γουόρχολ ήταν ζωντανός αλλά σε βαθύ σοκ. Ο γιατρός βρήκε την πληγή της σφαίρας στην δεξιά πλευρά του Γουόρχολ, περίπου στο μέσο του θώρακα και να αιμορραγεί από το διαμπερές τραύμα στην αριστερή πλευρά της πλάτης.

Οι γιατροί έβαλαν έναν θωρακικό σωλήνα προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον δεξί πνεύμονα που κατέρρεε, του έβαλαν σωληνάκι για οξυγόνο, ζήτησαν αίμα και μετέφεραν τον ασθενή στο χειρουργείο. Ο Άντι Γουόρχολ ήταν τυχερός που εκείνη την ημέρα βρέθηκε στο δρόμο του ο γιατρός αυτός. Ο χειρουργός είχε μεταναστεύσει από την Ιταλία μετά τον πόλεμο, όταν το αναπτυσσόμενο αμερικανικό σύστημα υγείας του επέτρεψε να εκπαιδευτεί σε ένα νέο πεδίο: εκείνο της χειρουργικής ανοιχτής καρδιάς. Καθώς ήταν δύσκολο για έναν ξένο σαν τον Ρόσι να πάρει θέση στο προσωπικό νοσοκομείου, είχε εργαστεί σε πολλές αίθουσες επειγόντων περιστατικών σε όλη την Νέα Υόρκη συμπεριλαμβανομένου του Χάρλεμ, όπου βρέθηκε αντιμέτωπος με πολλά θύματα πυροβολισμού.

The Rolling Stones lead singer Mick Jagger, right, is shown with pop artist Andy Warhol during a promotional event for his band’s new album, “Love You Live,” at Trax, a midtown New York City nightspot on Friday, Sept. 23, 1977. (AP Photo)

Η επέμβαση και οι προσπάθειες του γιατρού για να τον σώσει

Ο χειρουργός, χωρίς να χάσει χρόνο στο συνηθισμένο πλύσιμο των χεριών που διαρκεί πέντε λεπτά, έκανε μια τομή στο στήθος του Άντι Γουόρχολ και βρήκε μια άσχημη σχισμή στο κάτω μέρος του πνεύμονα: τοποθέτησε τότε έναν τεράστιο μεταλλικό σφιγκτήρα που έκανε, επί του παρόντος, την δουλειά του. Ακόμη κι όταν ο Ρόσι εργαζόταν για να τον σώσει, ο αναισθησιολόγος είπε ότι ο ασθενής έπαθε καρδιακή ανακοπή. Ο Ρόσι τότε, έβαλε το χέρι του στην καρδιά του Άντι Γουόρχολ, που ευτυχώς δεν είχε τραυματιστεί από την σφαίρα, και άρχισε να κάνει μασάζ στο ζωτικό όργανο. Ψάχνοντας, ο γιατρός βρήκε πως είχε σχηματιστεί ένα θρόμβος. Κάνοντας μια νέα τομή μέχρι τον αφαλό, ο Ρόσι χρησιμοποίησε ένα ειδικό εργαλείο για να δει καλύτερα τι ζημιά είχε γίνει. «Δεν είχα ξαναδεί τόσο πολύ αίμα στην ζωή μου» θυμήθηκε χρόνια αργότερα, ο Μαουρίτσιο Νταλιάνα, επικεφαλής χειρουργός εκείνη την στιμή.

Ό,τι είχε απομείνει από την σπλήνα, έπρεπε να αφαιρεθεί, όπως και ένα τραυματισμένο κομμάτι του ήπατος. Ο Ρόσι χρησιμοποίησε μεγάλα ράμματα για να σφραγίσει το μεγαλύτερο μέρος του οργάνου, ώστε να μπορέσει να το κόψει, χωρίς να χάσει περισσότερο αίμα, την ώρα που γινόταν μετάγγιση στον Άντι Γουόρχολ. Μέχρι το τέλος της εγχείρησης, ο διάσημος καλλιτέχνης είχε λάβει 12 μονάδες αίματος.

Οι ουλές αλά Φρανκεστάιν του Άντι Γουόρχολ

Για λόγους ευκολίας και ασφάλειας και ίσως επειδή δεν ήταν σίγουρος ότι ο ασθενής του θα τα κατάφερνε ο Ρόσι έραψε τον ασθενή του αδέξια με μεγάλα ράμματα με αποτέλεσμα ο κορμός του να θυμίζει τις ουλές του Φρανκεστάιν. Πάντως, ο διάσημος καλλιτέχνης δεν δίστασε να τις δείξει χρόνια αργότερα. Η Σολάνας συνελήφθη και μπήκε σε ψυχιατρείο. Τον Σεπτέμβριο, όταν ο Γουόρχολ ανάκαμπτε αργά, η Σολάνα του έγραψε ένα γράμμα για να τον ευχαριστήσει που δεν της είχε κάνει μήνυση. «Είμαι πολύ χαρούμενη που είσαι ζωντανός και υγιής» είχε γράψει.

Πάντως, ο επικεφαλής δικαστής αποφάσισε να ασκήσει τελικά δίωξη, με την Σολάνας να τιμωρείται με τρία χρόνια φυλάκισης για απόπειρα δολοφονίας. «Δεν σκόπευα να τον σκοτώσω» ισχυρίστηκε τότε. «Ήθελα απλώς να με προσέξει».

Φωτογραφίες: AP, Getty Images Γεωργία Αρσενίου www.iefimerida.gr

Τι είχε γίνει στην Αθήνα στη μεγάλη γρίπη του 1931

Τι είχε γίνει στην Αθήνα στη μεγάλη γρίπη του 1931. Τα ίδια και χειρότερα έχουν συμβεί στο παρελθόν, όταν επιδημίες ενέσκηπταν στην πόλη χωρίς να υπάρχουν τα σύγχρονα “αντίμετρα” για να αντιμετωπιστούν.

Μέρες και νύχτες ανησυχίας και φόβου λόγω κοροναιού δεν περνά μόνο τώρα η Αθήνα. Τα ίδια και χειρότερα έχουν συμβεί στο παρελθόν, όταν επιδημίες ενέσκηπταν στην πόλη χωρίς να υπάρχουν τα σύγχρονα “αντίμετρα” για να αντιμετωπιστούν.

Ήταν Ιανουάριος του 1931 σύμφωνα με όσα αναφέρει στα “Αθηναικά” ο δημοσιογράφος Ελευθέριος Σκιαδάς που ένας ανθεκτικότατος ιός “χτύπησε” την πρωτεύουσα με αποτέλεσμα πολλοί να πέσουν στο κρεβάτι και άλλοι να μην καταφέρουν να βγουν ζωντανοί από την αναμέτρηση με την ασθένεια. “Αλώβητη” δεν έμεινε ούτε η Βουλή. Βουλευτές και υπουργοί ασθένησαν, ενώ δεν γλύτωσε ούτε ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος. Έτσι η Βουλή διέκοψε τις εργασίες της (τώρα ο Πρόεδρος της Βουλής Κώστας Τασούλας προσπαθεί με κάθε τρόπο να το αποτρέψει αυτή την προοπτική λαμβάνοντας μέτρα), ενώ υπήρξε διαταγή και για διακοπή των δημόσιων θεαμάτων.

Ας πάρουμε όμως από την αρχή τα γεγονότα.

Στην Αθήνα του 1931 ο συνολικός πληθυσμός δεν ξεπερνούσε τις 800.0000 κατοίκους (σήμερα αγγίζει τα 4.000.000) και είχε σημειώσει μεγάλη αύξηση λόγω της ανταλλαγής πληθυσμού, αλλά και της μικρασιατικής καταστροφής. Αν και υπήρχαν μεγάλα και οργανωμένα νοσοκομεία η ιατρική επιστήμη δεν είχε την σημερινή εξέλιξη, ούτε βέβαια υπήρχαν οι σύγχρονες συνθήκες υγιεινής για όλα τα τμήματα του πληθυσμού.

Προφανώς λοιπόν κανείς δεν έμαθε ποτέ την προέλευση και τα αίτια της ιού ή τον “ασθενή μηδέν” για να ελέγξει τον μετάδοση.

Έτσι η γρίπη άρχισε να “καλπάζει” με αποτέλεσμα γρήγορα να μετατραπεί σε ανεξέλεγκτη επιδημία με θύματα της άτομα από όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Στο κρεβάτι έπεσαν υπουργοί και βουλευτές, αλλά και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος με αποτέλεσμα να μην παρίσταται στις συνεδριάσεις της Βουλής και τελικά το Κοινοβούλιο ανέστειλε την λειτουργία του.

Αλλά και η κατάσταση σε Αθήνα και Πειραιά δεν ήταν καλύτερη. Ασθένησε έως και η Μις Ελλάς Χρυσούλα Ρόδη η οποία παρά λίγο να χάσει το ταξίδι στο Παρίσι προκειμένου να λάβει μέρος στον διαγωνισμό για την εκλογή της Μις Ευρώπη (τελικά δεν κατόρθωσε να στεφτεί).

Γίνονταν διαρκώς απολυμάνσεις σε δημόσιους χώρους, καταστήματα, και καφενεία, ενώ απαγορεύονταν ο συνωστισμός.

Σχολεία έκλεισαν αφού νόσησε μεγάλος αριθμός μαθητών και εκπαιδευτικών. Το ίδιο επιχειρήθηκε να γίνει με τα δημόσια θεάματα (θέατρα, κινηματογράφους χοροεσπερίδες) όμως και τότε ο Έλληνας ήταν “πνεύμα” ατίθασο και απείθαρχο. Υπήρξαν μεγάλες αντιδράσεις και τελικά οι αρμόδιοι υπουργοί έκαναν πίσω.

Τα κρούσματα, θανατηφόρα και μη επεκτάθηκαν σ ολόκληρη τη χώρα. Η επιδημία κράτησε για ένα δεκαήμερο και στην συνέχεια άρχισε να περιορίζεται.

Επιμέλεια Αντώνης Γαλανόπουλος www.thetoc.gr

Αλκης Στέας: Η «φωνή» του Πατρινού Καρναβαλιού

Αλκης Στέας: Η «φωνή» του Πατρινού Καρναβαλιού. Ο παρουσιαστής που μετέδιδε τις παρελάσεις επί 22 χρόνια. Μπορεί το καρναβάλι και οι εκδηλώσεις του σε όλη την χώρα να ακυρώθηκαν λόγω των κρουσμάτων κορωνοϊού, ωστόσο, τα έθιμα παραμένουν ανεξίτηλα μέσα τον χρόνο.

Οι Απόκριες και οι καρναβαλικές παρελάσεις αποτελούν σημαντική παράδοση της χώρας μας. Πολλές πόλεις έχουν κάθε χρόνο την τιμητική τους. Μία από αυτές, η Πάτρα, η πρωτεύουσα του καρναβαλιού. Το Πατρινό Καρναβάλι αποτελεί εδώ για δεκαετίες το μεγαλύτερο και πιο δημοφιλές της χώρας, με χιλιάδες επισκέπτες και καρναβαλιστές κάθε χρόνο.

Ένας άνδρας ήταν αυτός που συνέδεσε το όνομά του με το καρναβάλι της αχαϊκής πρωτεύουσας, καθώς χάρισε τη φωνή του σε αυτό για πάνω από δύο δεκαετίες. Ο Άλκης Στέας υπήρξε δημοφιλής παρουσιαστής της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Αποτέλεσε τη «φωνή του Πατρινού Καρναβαλιού», καθώς επί 22 χρόνια παρουσίαζε τις καρναβαλικές παρελάσεις και τα δρώμενα της πόλης. Η σχέση του με την Πάτρα και το καρναβάλι της ξεκίνησε το 1966…

Διαβάστε ποιος ήταν ο Άλκης Στέας και τη σχέση του με το Πατρινό Καρναβάλι στο Bovary.gr

www.iefimerida.gr

Γλίτωσε από τον εφιάλτη των ναρκωτικών

Γλίτωσε από τον εφιάλτη των ναρκωτικών και στα 42 του πήρε πτυχίο στην Ιατρική

Έζησε για πολλά χρόνια στο περιθώριο, πόνεσε, είδε τον θάνατο κατάματα, πάλεψε με τον εαυτό του, αντιμετώπισε τους εφιάλτες του σε μια μάχη άνιση, όμως  στο τέλος τα κατάφερε.

Ο Γιώργος Καμπάνος σε λίγες ημέρες μπαίνει στα 43 κι όποιος μερικά χρόνια πριν του έλεγε πως το 2020 θα είχε καταφέρει κόντρα στις αντιξοότητες να γίνει κάτοχος πτυχίου Ιατρικής αλλά και …συγγραφέας βιβλίων με θέμα την απεξάρτηση από τα ναρκωτικά μάλλον θα τον περνούσε για τρελό. Πριν από 20 χρόνια ο Γιώργος έμοιαζε ζωντανός νεκρός, «πνιγμένος» στα ναρκωτικά, σε μια ζωή δίχως κανένα μέλλον και προσδοκία.

Όπως εξιστόρησε πρόσφατα και στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook, η πίστη στο Θεό και η ανάγκη να ζήσει επιτέλους μια φυσιολογική ζωή ήταν αυτά που τον επανέφεραν από την «εικονική πραγματικότητα» των χημικών ουσιών.

«Εγώ, από τα 13, 14 πήρα έναν άσχημο δρόμο. Σταμάτησα το σχολείο στην β΄ Γυμνασίου και άρχισα τις μαγκιές. Κάπνισμα, μικροκλοπές, μαστούρωμα, φασαρίες  και σιγά σιγά μπήκαν στην ζωή μου και τα ναρκωτικά. Χασίς, χάπια και μετά πρέζα», εξήγησε στο ethnos.gr ο Γιώργος. «Στα 19 μου είχα ήδη περάσει πολλά. Μπλεξίματα με την αστυνομία και φουλ στην εξάρτηση. Ζούσα μια άνευ προηγουμένου ταλαιπωρία. Ένοιωθα κάθε μέρα άρρωστος. Κάποια στιγμή κατάλαβα πώς έφτασα πάτο και έτσι μπήκα σε κλειστό κέντρο απεξάρτησης. Ουσιαστικά δεν είχα πάρει την απόφαση να σταματήσω τα ναρκωτικά αλλά ήθελα να βάλω ένα φρένο στην κατηφόρα. Η φθορά ενός ανθρώπου που είναι 100% εξαρτημένος από αυτές τις ουσίες είναι απίστευτη, σωματικά, πνευματικά… Μετά από αρκετούς μήνες στο κέντρο απεξάρτησης βγήκα έξω κι άρχισα πάλι τα ίδια.

Για μια 5αετία περίπου ήμουν σε κακό χάλι. Πόνεσα πολύ, διαλύθηκα από όλες τις απόψεις. Είναι δύσκολα, δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, χάνεις φιλίες, βιώνεις καταστάσεις που δεν αξίζει να γνωρίσει κανείς.  Μπήκα ξανά στην απεξάρτηση όμως αυτή την φορά είπα πως δεν θα ξαναγυρίσω στον κόσμο των ναρκωτικών με τίποτα. Τι με έκανε να το πω αυτό; Η κατάντια, δεν το ήθελα άλλο αυτό. Έκατσα έναν χρόνο περίπου και σιγά σιγά άρχισα να επιστρέφω στη ζωή, να βλέπω πιο καθαρά, να έχω δύναμη , διάθεση και δίψα για την ζωή.  Άρχισαν να με απασχολούν κάποια θέματα υπαρξιακά, στράφηκα στην πίστη , στο Θεό κι αυτό με βοήθησε πολύ. Μόλις βγήκα από την κοινότητα πήγα σε μια ιδιωτική θεολογική σχολή στο Πικέρμι. Στη συνέχεια εργάστηκα στο κέντρο απεξάρτησης προκειμένου να βοηθήσω νέα παιδιά στον τομέα της απεξάρτησης. Κάπου στα 30 μού μπήκε η σκέψη να γίνω γιατρός».

Για να δώσει όμως εξετάσεις για την Ιατρική ο Γιώργος θα έπρεπε προηγουμένως να τελειώσει το Γυμνάσιο και το Λύκειο. «Ανακάλυψα πως υπήρχε μια διάταξη, «κατ΄ οικον διδαχθείς» λέγεται, όπου δίνει το δικαίωμα σε πρώην χρήστες να διαβάζουν μόνοι τους τα μαθήματα Γυμνασίου- Λυκείου και στο τέλος της χρονιάς να δίνουν εξετάσεις. Έτσι και έκανα. Πέρασα το Γυμνάσιο και τις δυο πρώτες τάξεις Γενικού Λυκείου. Στην 3η Λυκείου πήγα σε νυχτερινό και  στα 33 μου έδωσα για 1η φορά πανελλήνιες εξετάσεις με στόχο την Ιατρική ενώ παράλληλα εργαζόμουν και στην Κοινότητα. Την πρώτη χρονιά πέρασα Βιολογικό. Παρόλα αυτά δεν τα έβαλα κάτω, έδωσα και 2η φορά, πάλι απέτυχα. Είπα μέσα μου «Γιώργο , άλλη μια φορά κι ότι γίνει». Η τρίτη αποδείχθηκε …φαρμακερή. Πέρασα στην Λάρισα κι έξι χρόνια μετά έγινα γιατρός και με την βούλα». Στο τμήμα Ιατρικής του πανεπιστημίου Θεσσαλίας όλοι γνωρίζουν την αγάπη του Γιώργου για τον ΠΑΟΚ: «Ε, ΠΑΟΚ από μικρό παιδί, στην αρχή με τον μπαμπά, μετά μόνος. Ματς, κερκίδα, εκδρομές με τους «Μακεδόνες» , τους «Αμπαλαέα», ποδόσφαιρο , μπάσκετ. Ο ΠΑΟΚ είναι τρέλα και αγάπη. Είμαι περήφανος για την ομάδα μου. Και σήμερα παρακολουθώ, βλέπω σχεδόν τα πάντα, να ναι καλά το Paok TV».

Η ειδικότητα που τον ενδιαφέρει να ακολουθήσει πλέον είναι η Ιατροδικαστική πριν από αυτό όμως θέλει να τελειώσει τα βιβλία του: «Τελειώνω ένα βιβλίο που θα λέγεται “ο φίλος του τοξιμανή”. Απευθύνομαι σε πρώτο πρόσωπο σε όλα τα παιδιά που  βρίσκονται σε αδιέξοδο. Γράφω πράγματα βγαλμένα μέσα από την ψυχή μου για όσα βίωσα. Θεωρώ πως είναι ένα βιβλίο οδηγός για τον χρήστη που θέλει να ξεφύγει από τα ναρκωτικά. Ο δεύτερος τόμος θα αφορά τους συγγενείς, οικείους του τοξιμανή  όπου προσπαθώ να τους εξηγήσω τι περνάει ο άνθρωπος τους και πως μπορούν να τον βοηθήσουν. Είμαι πολύ ενθουσιασμένος και χαρούμενος για αυτή την προσπάθεια».

«Όταν κάποια στιγμή ξύπνησα από την θολούρα των ναρκωτικών και είδα τι είχε συμβεί στην ζωή μου είχα σοκαριστεί. Δεν είχα κανένα εφόδιο για την ζωή, δεν ήξερα να κάνω τίποτα, δεν είχα μάθει να κάνω όνειρα, δεν ήξερα πως είναι να μιλήσεις και να φερθείς φυσιολογικά. Υπέφερα αρκετά. Πολύ κλάμα, πολύ θλίψη, πολύ μοναξιά. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τι μονοπάτια διέσχισα. Όλη αυτή όμως η ταλαιπωρία και όλος αυτός ο πόνος δεν έγιναν εις μάτην. Δεν ήταν πόνος εξαιτίας κακών επιλογών αλλά πόνος γέννας. Πονούσα με ωδίνες τοκετού γιατί και εγώ πάλευα να φέρω έναν νέο άνθρωπο στην ύπαρξη. Και τα κατάφερα», περιγράφει.

topontiki.gr www.agonaskritis.gr/

Έξι ελληνικές ροκ ταινίες που θεωρούνται κλασικές.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ, ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ, ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ
Από το «Αλδεβαράν» στον «Δράκουλα των Εξαρχείων» Έξι ελληνικές ροκ ταινίες που θεωρούνται κλασικές. Με αναφορές στο παγκόσμιο φαινόμενο από την εποχή των τεντιμπόηδων (1956) μέχρι τους ζόρικους φρίκους στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980.

Απαθανατίζουν πρόσωπα εμβληματικά του ελληνικού ροκ, όπως τους Παύλο Σιδηρόπουλο, Τζίμη Πανούση, Δημήτρη Πουλικάκο, Νικόλα Άσιμο, Δημήτρη Πολύτιμο, Γιολάντα Αναγνωστοπούλου, αλλά και άλλους που αναμφίβολα συνδέονται με το ελληνικό ροκ (Κώστα Φέρρη, Θέκλα Τσελεπή, Μαριλή Τσοπανέλλη, Άλκη Παναγιωτίδη κ.α).

Οι ταινίες αυτές είναι:

1. Αλδεβαράν (1975)
2.Εξόριστος στην Κεντρική Λεωφόρο (1979)
3.Ο Ασυμβίβαστος (1979)
4.Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα (1979)
5.Σουβλίστε τους (1981)
6.Ο Δράκουλας των Εξαρχείων (1983)

Το φιλμ «Αλδεβαράν» του Ανδρέα Θωμόπουλου (1976).

Το «Αλδεβαράν» είναι μια χώρα που βρίσκεται σε πτώση. Πρωτεύουσά της, το «Αλμικανταράτε».

Ο Δημήτρης Φινινής σε σκηνή του φιλμ «Αλδεβαράν»
Είναι προφανές, ότι ο Θωμόπουλος δημιουργεί μία πικρή ωδή στο πολιτικό και κοινωνικό κλίμα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, οπότε πολλοί της λαμπερής αντιδικτατορικής νεολαίας έσπευδαν να τακτοποιηθούν σε κομματικές και κρατικές θέσεις. Πρωταγωνιστής ο Δημήτρης Φινινής, που αναφέρεται στο Αλμικανταράτε (δηλαδή στην Αθήνα της εποχής) με τους στίχους…

Χαίρε που όλα σου είναι πελώρια
Χαίρε που η τύχη σου στάζει γονόρροια
Χαίρε Αλμικανταράτε του Αλδεβαράν
Χαίρε καμπαναριό
που οι καμπάνες του
πια δεν βαράν.
Χαίρε συνάρτηση πολλών μεταβλητών
Χαίρε μιγαδικέ
Χαίρε υπερωκεάνιο 15000 τόνων
Χαίρε Τιτανικέ!

Αφίσα του «Αλδεβαράν»


Το φιλμ απαθανατίζει και τον Δημήτρη Πουλικάκο και μέλη του ιστορικού συγκροτήματος Εξαδάκτυλος, στο τραγούδι «Σκόνη, Πέτρες, Λάσπη».

Το φιλμ «Εξόριστος στην Κεντρική Λεωφόρο» του Νίκου Ζερβού (1979)

Σε σκηνοθεσία Νίκου Ζερβού και σε σενάριο Κώστα Φέρρη και Νίκου Ζερβού, το φιλμ έχει κεντρική αναφορά στο Καλοκαίρι της Αγάπης, στα Παιδιά των Λουλουδιών αλλά και στον Μάη του 1968. Η αναφορά έχει νοσταλγική αλλά έντονα θλιμμένη ματιά.

Η Μαριλή Τσοπανέλλη στο φιλμ «Εξόριστος στην Κεντρική Λεωφόρο»

Πολλά στοιχεία της ταινίας σχετικά με τους ψυχεδελικούς της δεκαετίας του 60 αλλά και τους επαναστάτες του Μάη 68, είναι προσωπικά βιώματα του Κώστα Φέρρη, ο οποίος (όπως και η συμπρωταγωνίστρια Μαριλή Τσοπανέλλη) έζησε στο Παρίσι εκείνη την εποχή.

Το φιλμ «Ο Ασυμβίβαστος» του Ανδρέα Θωμόπουλου (1979)

Η ταινία είναι πολύ αγαπητή στην ελληνική ροκ νεολαία, αφού πρωταγωνιστής είναι ο Παύλος Σιδηρόπουλος (συμπρωταγωνιστούν η Μπέττυ Λιβανού, ο Σταύρος Ξενίδης και η Βέρα Κρούσκα). Ο Παύλος ονομάζεται Ασυμβίβαστος, τίτλος που θα υιοθετηθεί από τον ίδιο και θα μετατραπεί λίγο μετά σε Απροσάρμοστος.

Στο φιλμ, ο ασυμβίβαστος Παύλος εγκαταλείπει τις σπουδές του, επιλέγει την ανέμελη ζωή του μουσικού του δρόμου, ακολουθώντας έναν περιπλανώμενο ονόματι …Φλου (Κώστας Βρεττός). Στο τέλος όμως, και έπειτα από την αυτοκτονία του Φλου, ο Παύλος συμβιβάζεται. Ερωτεύεται και παντρεύεται μια δημοσιογράφο, την Ελένη (Βέρα Κρούσκα), αποκτά οικογένεια, παίρνει το πτυχίο του και αρχίζει να εργάζεται ως γιατρός.

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος στο φιλμ «Ο Ασυμβίβαστος»

Το φιλμ παρουσίασε για πρώτη φορά το τραγούδι «Να μ’ Αγαπάς» που τραγουδά ο Παύλος αλλά είναι γραμμένο από τον Ανδρέα Θωμόπουλο για την γυναίκα του Ηρώ.

Το φιλμ «Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα» του Νίκου Νικολαΐδη (1979)

Νοσταλγική και απαισιόδοξη αναφορά στην εποχή του ροκ εν ρολ και στους τεντιμπόηδες τους οποίους ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Νικολαΐδης υμνεί, αλλά τους θεωρεί ηττημένους και πλέον «νεκρούς». Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα με τον Άλκη Παναγιωτίδη που αναφέρεται σε σύγκρουση του 1956, μεταξύ τεντιμπόηδων και αστυνομικών στο κλαμπ Μαξίμ.

Σκηνή από το φιλμ «Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα»

Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας και το Βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας του Συλλόγου Κριτικών Κινηματογράφου της Αθήνας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον Σεπτέμβρη του 1979. Παίζουν οι Κωνσταντίνος Τζούμας, Χρήστος Βαλαβανίδης, Όλια Λαζαρίδου κ.α. Βασικά πρόσωπα του ελληνικού ροκ που εμφανίζονται στην ταινία, είναι οι Δημήτρης Πολύτιμος, Άλκης Παναγιωτίδης και η ποιήτρια Γιόλα Αναγνωστοπούλου (και όχι Γιούλα Αναγνώστου όπως λανθασμένα αναφέρεται στην Βικιπαίδεια).

Το φιλμ «Σουβλίστε τους» του Νίκου Ζερβού (1981)

Σε σκηνοθεσία και σενάριο του Νίκου Ζερβού, η ταινία περιγράφει τον βίο και πολιτεία τριών περιθωριακών τους οποίους υποδύονται οι Δημήτρης Πουλικάκος, Θέκλα Τσελεπή και Κωνσταντίνος Χριστίδης.

Αναμφίβολα, ταινία του ελληνικού underground με αναρχική διάθεση και πολύ σαρκασμό. Στο σενάριο, συμμετοχή έχει ο Δημήτρης Πουλικάκος.

Δημήτρης Πουλικάκος στο φιλμ «Σουβλίστε τους»

Το φιλμ «Ο Δράκουλας των Εξαρχείων» του Νίκου Ζερβού (1983)

Η ταινία απαθανατίζει το θρυλικό συγκρότημα Μουσικές Ταξιαρχίες του Τζίμη Πανούση, στα πρώτα χρόνια οπότε και δημιούργησε ηθικό πανικό.
Το συγκρότημα παρουσιάζεται σαν ένα δημιούργημα του τρελού επιστήμονα Βίκτωρα Παπαδόπουλου (Κωνσταντίνος Τζούμας) ο οποίος ερχόμενος από τα Καρπάθια, έχει εγκατασταθεί στα Εξάρχεια. Λειτουργώντας σαν Δόκτορας Φρανκενστάιν και Κόμης Δράκουλας, έχει για στόχο τη δημιουργία ενός τέλειου ροκ μουσικού συγκροτήματος από νεκρούς! Το συγκρότημα που «κατασκευάζει» είναι οι Μουσικές Ταξιαρχίες.

Σκηνή από το φιλμ «Ο Δράκουλας των Εξαρχείων»

Στο φιλμ εμφανίζεται και ο Νικόλας Άσιμος. Το σενάριο είναι γραμμένο από τους Τζίμη Πανούση, Νίκο Ζερβό, Βαγγέλη Κοτρώνη και Λίλη Πανούση. Περίφημη και η σκηνή του Δημήτρη Πουλικάκου που εμφανίζεται σαν αστυνομικός να τραγουδά σε ροκ εκτέλεση το βαρύ λαϊκό «Υπάρχω» γνωστό από τον Στέλιο Καζαντζίδη.

Μανώλης Νταλούκας www.iefimerida.gr

Ο κιθαρίστας που ήθελε να γίνει μπουζουξής!

25/2/2014 το αντίο του «Θεού» της κιθάρας που ήθελε να γίνει μπουζουξής! Ο Πάκο ντε Λουθία (Paco de Lucía) ήταν ένας ανεπανάληπτος κιθαρίστας.

Γνώστης του «παραδοσιακού» αλλά και «πρωτοπόρος» των νέων ρευμάτων, «πάντρεψε» αρμονικά και ευρηματικά σχολές, τάσεις και εποχές. Ανανέωσε καίρια το φλαμένκο και άφησε ανεξίτηλα σημάδια που λειτουργούν σαν «φάρος» ακόμα και σήμερα.

«Έμαθα κιθάρα, όπως ένα παιδί μαθαίνει να μιλάει» δήλωσε σε μια συνέντευξή του ο Ισπανός βιρτουόζος… Γι’ αυτό και η κιθάρα του όταν το μυαλό και τα χέρια του της μιλούσαν ανταποκρινόταν μοναδικά στα κελεύσματά του!

Τον Νοέμβριο του 1986 τον απολαύσαμε μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Έκτοτε έγινε και «Έλληνας».

Σε συνέντευξη στο Έθνος, το 2007, ο Πάκο ντε Λουθία δήλωσε μεταξύ άλλων: «Απολαμβάνω πραγματικά τις στιγμές που μπορώ να αφεθώ και δοκιμάσω διαφορετικά είδη μουσικής, ειδικά με υπέροχους και σημαντικούς μουσικούς. Και ο Γιώργος Νταλάρας ανήκει σε αυτούς τους ανθρώπους».

Στην ερώτηση αν θα τον μαγνήτιζε στον ίδιο βαθμό η τσιγγάνικη μουσική στην περίπτωση που δεν είχε γεννηθεί στην Ισπανία αλλά στην Ελλάδα, ο Πάκο ντε Λουθία απάντησε: «Δεν έχω ιδέα. Μάλλον θα είχα γίνει μπουζουξής».

Κώστας Μπαλαχούτης www.ogdoo.gr

Το ημερολόγιο στην Αρχαιότητα. Πώς ονομάζονταν οι μήνες!

Αρκετοί αρχαίοι Έλληνες όπως ο Αριστοτέλης ο Ερατοσθένης επινόησαν μέθοδο χρονολόγησης με βάση τους ολυμπιακούς αγώνες και έτσι η χρονολόγηση των γεγονότων γινόταν μέσω των ολυμπιάδων.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι μελέτες που έχουν δημοσιευτεί σχετικά με το πώς μετρούσαν το χρόνο στην αρχαιότητα. Και πώς διαμορφώθηκε το ημερολόγιο στην Αρχαία Ελλάδα. Ενα τέτοιο άρθρο είναι του John D. Morgan στο περιοδικό «Αρχαιολογία και Τέχνες». το  οποίο αναφέρεται κατά βάση στο μηνολόγιο το Αθηναϊκό κι όχι άλλων περιοχών.

Αναφέρει συγκεκριμένα:

Η αρίθμηση των ετών με βάση την γέννηση του Χριστού ξεκίνησε από τον Διονύσιο τον μικρό, έναν μοναχό και καθιερώθηκε σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο και αποτελεί τον κανόνα ακόμα και σήμερα σε χώρες όπως το Ισραήλ και η Τουρκία.

Η τεχνική χρησιμοποιούταν και κατά τον Μεσαίωνα. Πολύ παλιά οι Έλληνες μετρούσαν τα έτη από τον μεγάλο κατακλυσμό του Δευκαλίωνος και της Πύρρας ή από τη γέννηση του Ηρακλή. Όμως δεν γινόταν να πείσουν και τους υπόλοιπους λαούς της Μεσογείου και της Εγγύς ανατολής ή τους βαρβάρους του Βορρά να υιοθετήσουν ένα τέτοιο μοντέλο για την αρίθμηση των ετών.

Από την εποχή που σώζονται κείμενα συνηθιζόταν να μετρούν τα έτη από την ανάρρηση του τοπικού ηγεμόνα. Αυτός ο τρόπος υπολογισμού μαρτυρείται από την αρχαία Αίγυπτο. Στην Ασσυρία κάθε έτος της βασιλείας ενός μονάρχη έπαιρνε το όνομα ενός αξιωματούχου. Στα ελληνικά βασίλεια θεωρείται ότι επίσης τα έτη χαρακτηρίζονταν με βάση το πότε ο βασιλιάς ανέβηκε στο θρόνο. Στην αρχαιότητα χρονολογούσαν τα γεγονότα υπολογίζοντας έναν αριθμό ετών μέχρι την εποχή τους και δίνοντας το όνομα του Αθηναίου βασιλιά ή άρχοντα που είχε την αρχή όταν η αρίθμηση των ετών ήταν αντίστροφη. Κανονικά η μέτρηση των ετών πρέπει να γίνεται προς τα εμπρός.

Στο βασίλειο των Σελευκιδών η χρονολόγηση των ετών ξεκινούσε από το 312π.χ. Τη χρονιά αυτή ο Σέλευκος κυρίεψε τη Βαβυλώνα. Αρκετοί αρχαίοι Έλληνες όπως ο Αριστοτέλης ο Ερατοσθένης επινόησαν μέθοδο χρονολόγησης με βάση τους ολυμπιακούς αγώνες και έτσι η χρονολόγηση των γεγονότων γινόταν μέσω των ολυμπιάδων.

Πώς ονομάζονταν οι μήνες

Τα ημερολόγια στην αρχαία Αθήνα και σε άλλες πόλεις διέφεραν από το σύγχρονο ημερολόγιο. Το αρχαίο Ελληνικό ημερολόγιο ήταν σέλινο-ηλιακό με μήνες που παρακολουθούσαν τις φάσεις της Σελήνης και με εμβόλιμο μήνα που προστίθετο μια φορά κάθε 19 χρόνια. Κάθε ελληνική πόλη είχε τις δικές της ονομασίες για τους μήνες.

Οι Αθηναίοι και πολλά άλλα Ελληνικά κράτη όπως και οι Βαβυλώνιοι και οι Κινέζοι χρησιμοποιούσαν ένα ημερολόγιο που οι μήνες του ημερολόγιου συμβάδιζαν με τους φυσικούς σεληνιακούς μήνες. Τα ονόματα των μηνών ήταν Εκατομβαίων, Μεταγειτωιών, Βοηδρομιών, Πυανοψιών, Μαιμακτηριών, Ποσειδεών, Γαμηλιών, Ανθεστηριών, Ελαφηβολιών, Μουνιχιών, Θαργηλιών, Σκιροφοριών. Τα ονόματα αυτά τα έπαιρναν από τις βασικές γιορτές που γίνονταν μέσα σε αυτή την περίοδο. Επειδή ο κάθε σεληνιακός μήνας διαρκεί 29,5 μέρες οι Αθηναίοι προσέθεταν κάθε 3 χρόνια έναν εμβόλιμο 13ο μήνα για να συμβαδίζουν οι μήνες με τις εποχές.

Οι Αθηναίοι διαιρούσαν επίσης τα έτη τους με βάση τον αριθμό των φυλών που είχαν πάρει τα ονόματα τους από μυθικούς ήρωες. Οι 12 φυλές αντιστοιχούσαν σε 12 μήνες. Όμως επειδή ο αριθμός των φυλών αυξομοιονώταν δημιουργούταν συχνά πρόβλημα. Δηλαδή, διατηρούσαν παράλληλα διαφορετικά ημερολόγια για θρησκευτική, γεωργική κλπ χρήση. Πολλές φορές από τους Αθηναίους συγκρινόταν το σεληνιακό ημερολόγιο με το ημερολόγιο του άρχοντος και μπορεί να υπήρχε διαφορά ακόμη και 20 ημερών.

Πηγή : in.gr http://www.jazzbluesrock.gr/

«Προσκυνητής»: Η άγνωστη ιστορία του τραγουδιού

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ «Προσκυνητής»: Η άγνωστη ιστορία του τραγουδιού του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Το ημερολόγιο ενός Ρώσου που περπάτησε ως το Άγιον Όρος Το 2003, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με τίτλο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή». Ανάμεσα στα τραγούδια του, ξεχώρισε το τραγούδι «Προσκυνητής» με τους ιδιαίτερα εσωτερικούς και σχεδόν ευλαβικούς στίχους.

Όπως φαίνεται, η έμπνευση για το υπέροχο αυτό τραγούδι, πριν από 17 ολόκληρα χρόνια θα πρέπει να αναζητηθεί πολύ πιο πίσω, στα μέσα του 19ου αιώνα. Και μάλιστα, η έμπνευση για τους στίχους του «Προσκυνητή» του Αλκίνοου Ιωαννίδη, ανήκει σε έναν άγνωστο άνδρα από τη Ρωσία που διέσχισε τεράστιες αποστάσεις για να… προσευχηθεί για την αγάπη του.

Το βιβλίο από το οποίο ξεπήδησε ο Προσκυνητής του Αλκίνοου Ιωαννίδη «Οι Περιπέτειες ενός προσκυνητού», του οποίου ο συγγραφέας είναι άγνωστος, γράφτηκε πρωτότυπα στη ρωσική γλώσσα, το 1853. Το πρωτότυπο βρέθηκε στο Άγιο Όρος, το 1884, και τότε τυπώθηκε για πρώτη φορά.

Όπως διαβάζουμε στον πρόλογο του βιβλίου, το αριστούργημα αυτό, όπως το χαρακτήρισαν στην Ευρώπη θεολόγοι που εντρύφησαν πνευματικά σ’ αυτό, μιλάει για έναν ορθόδοξο χριστιανό προσκυνητή ο οποίος αποφασίζει να ταξιδέψει για ένα προσκύνημα μετά τον θάνατο της γυναίκας του. Μετά το πρώτο προσκύνημα, ο Ρώσος πιστός δεν θέλησε να επιστρέψει στην πατρίδα του και αποφάσισε να διασχίσει ολόκληρη τη Ρωσία, φτάνοντας στην Ελλάδα και το Άγιο Όρος για ένα νέο προσκύνημα.

Το ταξίδι του Προσκυνητή στο Άγιο Όρος και η προσευχή της καρδιάς
Ο Ρώσος πιστός ταξιδεύει με τη δίψα να εμβαθύνει στη γνώση και στην εφαρμογή του ρητού του Αποστόλου Παύλου που λέει, «αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Με τη βοήθεια ενός μοναχού και του βιβλίου «Φιλοκαλία των Νηπτικών Πατέρων», κατορθώνει να μάθει να εμβαθύνει και να εφαρμόζει την αδιάλειπτη προσευχή, που λέγεται και νοερά προσευχή ή προσευχή της καρδιάς και συνοψίζεται στη φράση, «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με».

Ο Ρώσος προσκυνητής φαίνεται πως τελικά επέστρεψε στη Ρωσία, αφήνοντας όμως το ημερολόγιό του στο Άγιο Όρος. Από αυτό, εκδόθηκε με πρωτοβουλία των μοναχών το βιβλίο. Το βιβλίο μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Μητροπολίτη Κορίνθου, Παντελεήμονα Καρανικόλα, και έχει βραβευτεί από την Ακαδημία Αθηνών.

Βίντεο: Το βιβλίο έμπνευση για τον Προσκυνητή του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Το βιβλίο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού» αποτέλεσε την έμπνευση του Αλκίνοου Ιωαννίδη προκειμένου να γράψει το τραγούδι «Προσκυνητής». Σε στίχους και μουσική του ίδιου του ερμηνευτή, το τραγούδι έγινε ένα από τα πιο επιτυχημένα των τελευταίων ετών.

www.iefimerida.gr

Βιβλίο: Μια όμορφη ιστορία 570 ετών

Βιβλίο: Μια όμορφη ιστορία 570 ετών. Ποια είναι η κατάσταση στην ελληνική αγορά μετά την κρίση

Είναι και αυτός ένας χώρος ταλαιπωρημένος, τόσο από την κρίση, όσο και από την ανύπαρκτη εθνική πολιτική. Επιβιώνει αξιοπρεπώς χάριν ενός συνδυασμού ρομαντισμού και εμπορικού αυτοματισμού. Αλλά, ευτυχώς, όσο κι αν έχει πληγεί, η κινητικότητα στον χώρο του βιβλίου θα προσομοιάζει πάντα στη συμπαντική πλανητική διάταξη. Η ανάγκη και η αιτία θα είναι οι δύο δυνάμεις που θα συντηρούν τη συνοχή της. Το βιβλίο θα είναι συνδυασμένο με την πληροφορία, τη γνώση, τα ταξίδια του νου, την επένδυση του χρόνου, τον γαλήνιο ύπνο… Το βιβλίο. Με τις σελίδες του, τα εξώφυλλά του, τη μυρωδιά της μελάνης του.

Είναι βαθιά η ιστορία του βιβλίου για να κλείσει με μια κρίση. Για την ακρίβεια, σήμερα, 23 Φεβρουαρίου, μετράει 570 χρόνια ζωής! Τέτοια μέρα, το 1450, ήταν που τυπώθηκε σε 180 αντίτυπα το πρώτο βιβλίο της Δύσης: η Βίβλος του Γουτεμβέργιου στη Λατινική. Κάποιοι τοποθετούν την εκτύπωσή της το 1454 και κάποιοι άλλοι το 1455, αλλά αυτό είναι μάλλον λεπτομέρεια. Σημασία έχει ότι από τη γέννηση και μαζική αναπαραγωγή του πρώτου βιβλίου, της Αγίας Γραφής των 42 γραμμών (επειδή τόσες ήταν οι αράδες του κειμένου σε κάθε σελίδα), πέρασαν 5,5 αιώνες.

Εκείνο ήταν ένα βιβλίο που ικανοποίησε την εφευρετικότητα και την εξαιρετικά υψηλή αισθητική του Γερμανού σιδηρουργού και σηματοδότησε την περίφημη επανάσταση που έφερε το όνομά του. Τα αντίτυπά της Βίβλου του Γουτεμβέργιου πουλήθηκαν έναντι αστρονομικών ποσών σε συλλέκτες και κάποια από αυτά φιλοξενούνται σε προθήκες δημόσιων βιβλιοθηκών ανά τον κόσμο. Η διεθνής βιβλιογραφία λέει ότι το βιβλίο τυπώθηκε σε μέγεθος χαρτιού που ονομαζόταν «βασιλικό», κυρίως λόγω των king size διαστάσεών του. Ένα πλήρες φύλλο βασιλικού χαρτιού είχε διαστάσεις 42 x 60 εκ. και διπλωνόταν στα τέσσερα. Ένα πλήρες αντίγραφο της Βίβλου του Γουτεμβέργιου έχει 1.286 σελίδες (συνήθως δεμένες σε δύο τόμους). Ως εκ τούτου, με τέσσερις σελίδες ανά τυπογραφικό φύλλο (διπλωμένες, τυπωμένες, δεμένες και χαρτοκομμένες κατάλληλα) χρειάστηκαν 322 τυπογραφικά φύλλα χαρτιού ανά αντίτυπο. Αυτό το χαρτί που χρησιμοποίησε ο Γουτεμβέργιος ήταν εξαιρετικής ποιότητας, χειροποίητο και εισήχθη από την Ιταλία. Κάθε φύλλο έφερε υδατογράφημα και εντυπωσιακές έγχρωμες βινιέτες στην έναρξη του κειμένου. Η γραμματοσειρά, που χρησιμοποιήθηκε ήταν τα τότε Gothic και μετέπειτα Schwabacher.

Αλλά οι αιώνες πέρασαν και το βιβλίο από… θήραμα πλουσίων συλλεκτών, μετατράπηκε σε σύντροφο, δάσκαλο, συμβουλάτορα, συνοδοιπόρο, σχεδόν εραστή των εγγράμματων λαών του κόσμου, καταλαμβάνοντας σήμερα τη θέση που του αξίζει. Του πιο πολύτιμου, του πιο αναγκαίου φίλου. Ανά τον κόσμο ουκ έστιν αριθμός εκδοτικών οίκων. Μόνο στην Ελλάδα υπολογίζονται χονδρικά σε 500. «Ο δικός μας φορέας αριθμεί 350 μέλη. Υπάρχουν και πολύ μικροί οίκοι, που δεν είναι εγγεγραμμένοι στο μητρώο μας» εξηγεί ο πρόεδρος του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου (ΣΕΒ), Γρηγόρης Πλαστάρας.

Όπως επισημαίνει ο ίδιος, στη χώρα μας είχαμε πάντα πολλούς εκδοτικούς οίκους και αυτό ουδείς γνωρίζει αν μπορεί να αποδοθεί σε έναν λαό που διαβάζει ή σε ένα τόπο πλούσιο σε παραγωγή… γραφιάδων. Μάλλον και στα δύο. Το παράξενο είναι ότι στην εκδοτική αγορά η κρίση λειτούργησε ανάποδα. Παρότι οι πωλήσεις έπεσαν, οι νέοι οίκοι που άνοιξαν ήταν περισσότεροι από εκείνους που έκλεισαν… «Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να το ερμηνεύσω… θα έλεγα ότι το βιβλίο είναι πάθος και κάθε πάθος υπηρετείται έστω και με θυσίες. Πάντως, πρέπει να χαρακτηριστεί επίτευγμα, αν σκεφτεί κανείς τα προβλήματα στον χώρο του βιβλίου. Από τη μία, εφημερίδες που μοιράζουν, αντί πινακίου, σπουδαίες ή και λιγότερο σπουδές συγγραφικές δουλειές (η ποιότητα των εκδόσεων που διανέμονται είναι εξαιρετικά χαμηλή και το προσφερόμενο έργο έχει ημερομηνία λήξης. Στην αρχή του φαινομένου, οι επιχειρήσεις ΜΜΕ ζητούσαν τα δικαιώματα από τους εκδοτικούς οίκους και αν μη τι άλλο το εκδοτικό αποτέλεσμα ήταν προσεγμένο. Αργότερα, οι οίκοι βγήκαν από τη μέση, το πράσινο φως έδιναν μόνον οι συγγραφείς, οι οποίοι όμως κατά κανόνα ενδιαφέρονταν περισσότερο για την προώθηση του έργου τους, παρά για την ποιοτική… περιβολή του) και από την άλλη, η ανυπαρξία ενός εθνικού φορέα που να ασκεί πολιτική για το βιβλίο. Ακόμη και η κατάργηση του ΕΚΕΒΙ (Ελληνικό Κέντρο Βιβλίου), με όλα του τα προβλήματα, ήταν πλήγμα για τον χώρο μας. Μείναμε με το Ίδρυμα Πολιτισμού, από όπου παίρνουμε κάποια βοήθεια, τουλάχιστον στις εκθέσεις μας» σημειώνει ο κ. Πλαστάρας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΣΕΒ, το έτος 2019 ρίχτηκαν στην αγορά 8.431 τίτλοι. Εξ αυτών, 878 ήταν μυθιστορήματα, 576 ποίηση, 536 παιδικά, 358 ιστορικά, 265 αστυνομική λογοτεχνία, 171 φιλοσοφία, 169 διηγήματα, 162 νομικά, 142 θέατρο, 141 ιστορικό μυθιστόρημα, 121 κοινωνική επιστήμη, 96 εκπαίδευση, 94 ψυχολογία, 86 αυτοβοήθεια, 79 πολιτική, 61 οικονομία και 51 θεολογία. Τα λοιπά μοιράστηκαν σε τέχνες και ξένη γλώσσα.

Προ κρίσης, π.χ. το 2007, οι τίτλοι που κυκλοφόρησαν ήταν 11.350 και το 2009, όταν η κρίση άγγιξε και την αγορά του βιβλίου, έπεσαν στους 11.000. Πρώτα είδη στις προτιμήσεις του κοινού ήταν πάντα η λογοτεχνία και η ιστορία. Ελληνική ή ξένη.

«Ευτυχώς, έχουμε ικανοποιητική εγχώρια παραγωγή. Η κυκλοφορία ενός βιβλίου ξένου συγγραφέα, σημαίνει για τον εκδότη κόστος στην αγορά των πνευματικών δικαιωμάτων, στη μετάφραση κ.λπ. Αντιλαμβάνεστε ότι για να προχωρήσει πια ένα τέτοιο εγχείρημα, θα πρέπει το προϊόν να είναι εγγυημένο ότι θα επιστρέψει τα χρήματα που θα επενδυθούν και οι εκδότες είναι πια πολύ επιλεκτικοί» λέει ο κ. Πλαστάρας.

«Αν η κρίση έφερε σκεπτικισμό και στους εκδότες και στο αγοραστικό κοινό, μια εθνική πολιτική για το βιβλίο πώς θα μπορούσε να βοηθήσει την κατάσταση;» είναι μια αυτονόητη ερώτηση στον πρόεδρο των εκδοτών…

«Θέματα εθνικής πολιτικής είναι η προώθηση της φιλαναγνωσίας, του ελληνικού βιβλίου στο εξωτερικό, η επιβολή ενιαίας τιμής, που έχει πλήξει ιδιαίτερα τον κλάδο. Βέβαια, γι αυτό το τελευταίο κάνουμε κι εμείς ελέγχους και επιβάλλουμε ποινές. Όμως, οι εφημερίδες που προκάλεσαν τόσο κακό, πώς θα συνετιστούν; Στηριζόμαστε στις μεγάλες εκθέσεις μας, ειδικά στη διεθνή. Ωστόσο, το ενοίκιο για το Ζάππειο είναι 50.000 ευρώ. Αυτό το ποσό βαρύνει τους εκδότες που συμμετέχουν. Ζορίζονται από τη μία να το καλύψουν κι από την άλλη, αν δεν το καλύψουν, πώς θα προωθήσουν το προϊόν τους;» απαντά ο κ. Πλαστάρας.

Ένα από τα πλήγματα της κρίσης στον χώρο του βιβλίου, ήταν και ο περιορισμός της εξαγωγής εγχώριου προϊόντος. Σε ευνοϊκή θέση βρίσκονται οι συγγραφείς, που πρόλαβαν στο παρελθόν και «συστήθηκαν» στο αλλοδαπό κοινό τους. Έτσι, η κυκλοφορία της επόμενης παραγωγής τους στο εξωτερικό, είναι πια διαδικασία σχεδόν αυτοματοποιημένη. Ωστόσο, τα νέα διαμάντια των ελληνικών γραφίδων, που θα μπορούσαν επίσης να μεταφραστούν και να κατακτήσουν τις ξένες αγορές, εγκλωβίζονται εντός των χωρικών ορίων, καθώς οι εκδότες κυρίως οι μικροί δεν συμμετέχουν πια εύκολα σε διεθνείς εκθέσεις βιβλίων του εξωτερικού. «Στις εκθέσεις αυτές υπάρχουν ειδικά τμήματα που αλιεύουν αξιόλογα βιβλία, αγοράζουν τα δικαιώματα, τα μεταφράζουν και τα ρίχνουν στις αγορές του εξωτερικού. Αν όμως δεν είσαι εκεί για να έρθεις σε επαφή με αυτά τα τμήματα, πώς θα προωθήσεις μια καλή δουλειά στο εξωτερικό;» αναρωτιέται ο πρόεδρος των εκδοτών.

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr


1 16 17 18 19 20