Οι απίστευτες ιστορίες του Νίκου Αλέφαντου!

Οι απίστευτες ιστορίες του Νίκου Αλέφαντου. Ο δημοφιλής προπονητής ποδοσφαίρου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών…

Από τους πιο δημοφιλείς Έλληνες προπονητές, ο Νίκος Αλέφαντος άφησε την τελευταία του πνοή το μεσημέρι της Τρίτης 23 Ιουνίου 2020. “Έφυγε” από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών από καρδιακή προσβολή το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας. O πρώην ποδοσφαιριστής, προπονητής αλλά και σχολιαστής σε ποδοσφαιρικές ήταν μία από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές του ελληνικού ποδοσφαίρου, έχοντας περάσει μεταξύ άλλων από τους πάγκους 28 διαφορετικών ομάδων, μεταξύ των οποίων τρεις φορές μάλιστα του αγαπημένου του Ολυμπιακού, καθώς και από τον Εθνικό, την Προοδευτική, την Παναχαϊκή, την Καλαμάτα, τον ΟΦΗ, τον Πανιώνιο, τον ΠΑΟΚ, τον ΠΑΣ Γιάννινα, την Ξάνθη και τον ΑΠΟΕΛ.

Ο Νίκος Αλέφαντος γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου του 1939 στην Αθήνα και μεγάλωσε στα Εξάρχεια, όπου διέμενε μέχρι και το τέλος της ζωής του. Ο Αστέρας Εξαρχείων ήταν η πρώτη ομάδα που ανέλαβε ως προπονητής το 1969. Οι ιστορίες που τον συνοδεύουν είναι αμέτρητες και άκρως ενδιαφέρουσες. Πολλές εξ’ αυτών μάλιστα και πολύ διασκεδαστικές. 

Η σύντομη καριέρα ως ποδοσφαιριστής 

Η θέση στην οποία αγωνιζόταν ήταν εκείνη του μεσοεπιθετικού, γι’ αυτό και ανέκαθεν είχε αδυναμία στους τεχνίτες ποδοσφαιριστές. Αγωνίστηκε σε Αστέρα Εξαρχείων, ΑΕ Χαλανδρίου, ΠΑΟ Ρουφ, Ατρόμητο Πειραιώς, Ολυμπιακό Χαλκίδας, Παναιγιάλειο, Πανελευσινιακό και Βύζαντα Μεγάρων, πριν κρεμάσει τα παπούτσια του το 1969, σε ηλικία 30 ετών.

Τα πάντα όλα

Οι συχνές εμφανίσεις του στα ΜΜΕ έχουν κατά καιρούς γεννήσει κάποιες από τις πιο γνωστές φράσεις της ελληνικής pop κουλτούρας. Όλοι λίγο πολύ, έχουν χρησιμοποιήσει εκφράσεις όπως “τα πάντα όλα”, “το’ να, τ’ άλλο, ξέρω ‘γω” και “μάθε μπαλίτσα”. Ο αυθόρμητος και αυθεντικός τους τρόπος άλλωστε ήταν εκείνος που τον έκανε συχνά viral, προτού καν εφευρεθεί ο όρος. Το “Τα πάντα όλα” είναι και ο τίτλος της βιογραφίας του, που κυκλοφόρησε το 2013 και την είχε μάλιστα προλογίσει στην παρουσίασή της ο πρώην Πρόεδρος του Ολυμπιακού Σωκράτης Κόκκαλης.

Το πέρασμα express από τον πάγκο του Ταύρου

Πολύ συχνά, ο Νίκος Αλέφαντος έφευγε από τις ομάδες που αναλάμβανε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Το 1990 είχε μείνει στον πάγκο του Απόλλωνα Καλαμαριάς για μόλις 12 ημέρες, το  1998 στους Λύκους για 13 ημέρες και, επίσης το 1998, στον Εθνικό Πειραιώς για 15 ημέρες. Το ρεκόρ του πάντως το έχει με την ομάδα του Ταύρου, όπου έμεινε προπονητής για μόλις τρεις ώρες. 

Ο Γιώργος Μητσικώστας και τα Παιδιά από την Πάτρα

Το 1983 τα Παιδιά από την Πάτρα έγραψαν και κυκλοφόρησαν το τραγούδι “Γεια σου Αλέφαντε, είσαι παλικάρι”, με τους στίχους να είναι αφιερωμένοι στον Έλληνα τεχνικό. “Όταν με δικάζουνε χωρίς να έχω φταίξει/ και όταν το δίκιο μου δεν μπορώ να βρω/ όταν ένοχοι με βάζουν ν’ απολογηθώ/ θυμάμαι τον Αλέφαντο” είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κουπλέ του κομματιού. Ο Γιώργος Μητσικώστας συνήθιζε στις εκπομπές του να μιμείται αρκετά συχνά τον Νίκο Αλέφαντο, με τους δύο άντρες να γνωρίζονται πολύ καλά και μάλιστα να συζητούν κατά το παρελθόν συχνά για ποδόσφαιρο.

Τακτική με κεφτεδάκια

Ή ακόμη και με οδοντογλυφίδες και σαγιονάρες. Ο Νίκος Αλέφαντος χρησιμοποιούσε αρκετά αντικείμενα για να “στήσει” τη διάταξη της ομάδας του όταν ήθελε να δείξει σε κάποιον την τακτική που θα ακολουθήσει. Ο αστικός μύθος που είναι πιο δημοφιλής όμως αναφέρεται σε μία παρέα στην οποία παρουσίαζε διάφορα συστήματα σε ένα καφενείο, χρησιμοποιώντας κεφτεδάκια για να δείξει τη θέση των παικτών. Όταν κάποιος, έφαγε ένα από αυτά, η αντίδρασή του ήταν το λιγότερο επική: “Πού πήγε το δεξί μπακ ρε;”.

Τόσο ο άνθρωπος όσο και ο coach Νίκος Αλέφαντος ανήκει σε μία κατηγορία χαρακτήρων που σιγά σιγά τείνει να εκλείψει, ακριβώς όπως το ποδόσφαιρο που ο ίδιος πρέσβευε. Μέχρι το τέλος, παρέμεινε πιστός στους κώδικες ηθικής του, μένοντας στη συνείδηση του κόσμου ως ένας γνήσια λαϊκός και ευθύς άνθρωπος.

Γράφει: Γιάννης Σπανός www.esquire.com.gr

«Η πιο ωραία γυναίκα του Σύμπαντος»

Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή η Λάουρα Αντονέλι, σύμβολο του ερωτικού κινηματογράφου και μούσα του Βισκόντι!

Ο Βισκόντι είχε δηλώσει πως γι’ αυτόν η Λάουρα Αντονέλι ήταν «η πιο ωραία γυναίκα του Σύμπαντος» και την έκανε το 1976 πρωταγωνίστρια του «Αθώου», της τελευταίας, μαγικής ταινίας του, βασισμένης σε μυθιστόρημα του Ντ’ Ανούντσιο.

Η Ιταλίδα ηθοποιός Λάουρα Αντονέλι έγινε γνωστή από τη σεξοκωμωδία του 1973 «Μαλίτσια», που την ανέδειξε σε σύμβολο του ερωτικού κινηματογράφου αλλά παράλληλα ήταν και η ηθοποιός που αποθέωσε ο Βισκόντι στην τελευταία ταινία του.

Η Λάουρα Αντονάτς (Laura Antonaz), όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα στις 22 Ιουνίου 2015.

Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1941 στην πόλη Πόλα, πρωτεύουσα της επαρχίας Ίστρια, που τότε ανήκε στην Ιταλία (σημερινή Πούλα Κροατίας). Πέρασε τα παιδικά της χρόνια στη Νάπολη, όπου ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη γυμναστική. Σπούδασε στη Γυμναστική Ακαδημία της Ρώμης και διορίστηκε ως γυμνάστρια σε γυμνάσιο. Το 1965 έκανε το ντεμπούτο της ως ηθοποιός, αφού προηγουμένως είχε δουλέψει στη διαφήμιση ως μοντέλο.

Η Αντονέλι έγινε διάσημη για τους ρόλους της σε ερωτικές κωμωδίες που γυρίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 και τη δεκαετία του ‘70 και γνώρισαν παγκόσμια επιτυχία. Ο ρόλος που τη σημάδεψε ήταν αυτός της «Άντζελα» στη σεξοκωμωδία του Σαλβατόρε Σαμπέρι «Malizia» («Μοχθηρία», «Μνησικακία»). Υποδυόταν μία οικιακή βοηθό, που ήταν το αντικείμενο του πόθου για ένα χήρο και τα τρία παιδιά του.

Στη συνέχεια συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα του ιταλικού κινηματογράφου, όπως ο Λουκίνο Βισκόντι («Ο Αθώος», 1976), ο Ντίνο Ρίζι, ο Έτορε Σκόλα, ο Λουίτζι Κομεντσίνι και ο Μάουρο Μπολονίνι.

Υπήρξε σύντροφος του Γάλλου ηθοποιού Ζαν Πολ Μπελμοντό από το 1972 έως το 1980, την εποχή που ζούσε στο Παρίσι και γύριζε ταινίες με Γάλλους σκηνοθέτες.

Η καριέρα της τελείωσε άδοξα τη δεκαετία του ‘80, από τις πολλές αποτυχημένες πλαστικές χειρουργικές επεμβάσεις και τα δικαστικά προβλήματα που αντιμετώπισε με τα ναρκωτικά, λόγω δεκάδων γραμμαρίων κοκαΐνης που βρέθηκαν στην έπαυλή της εκείνη την εποχή. Στις 27 Απριλίου 1991 συνελήφθη για κατοχή και εμπορία κοκαΐνης και καταδικάστηκε σε κατ’ οίκον φυλάκιση. Μετά από μακροχρόνιο δικαστικό αγώνα αθωώθηκε από τις κατηγορίες και το 2006 της επιδικάστηκε αποζημίωση 108.000 ευρώ.

Τα τελευταία χρόνια ζούσε μόνη της στην κατοικία της στο Λαντίσπολι κοντά στη Ρώμη, όπου τη βρήκε νεκρή η οικιακή βοηθός της στις 22 Ιουνίου 2015. Ο θάνατός της οφειλόταν σε έμφραγμα του μυοκαρδίου.

www.simplenews.gr

Όταν η χωροφυλακή της χούντας το ’68 πίστευε ότι οι χίπις στα Μάταλα ετοιμάζουν το τρίτο φύλο

Χίπις στα Μάταλα. Μια εποχή για την οποία όλοι, σήμερα, διαβάζουν με ενδιαφέρον και προσπαθούν να καταλάβουν τον τρόπο λειτουργίας αυτής της ιδιαίτερης κοινότητας. Την εποχή όμως, εκείνη, η Αστυνομία, ο Τύπος της Κρήτης και η διοίκηση είχαν βγάλει τα δικά τους συμπεράσματα: Πίστευαν ότι προσπαθούσουν να φτιάξουν το τρίτο φύλο!

Το freedomgreece.blogspot.gr παρουσιάζει ολόκληρη την ιστορία των χίπις, το πώς τα Μάταλα έγιναν το… σπίτι τους, τους πολέμιούς τους και τη στάση της χουντικής αστυνομίας. 

Ακολουθεί ολόκληρη η ανάρτηση του freedomgreece.blogspot.gr:
«Τα Μάταλα, στην αρχή, ήταν γνωστά μόνο σε πολύ λίγους «παράξενους» νεανίες του εξωτερικού, που από διάφορους λόγους απογοητευμένοι ή κυνηγημένοι, έφευγαν από τις πατρίδες τους, αναζητώντας την «περιπέτεια» και «το ουσιαστικό νόημα της ζωής», δηλαδή την Αλήθεια. Οι πρώτοι που πήγαν εκεί, και έμειναν στις σπηλιές, ήταν μπήτνικς, γύρω στα 1965. Μετά, το 1967, πηγαίνουν και χίπις.

Τους είχαν προσελκύσει οι σπηλιές, που είχαν λαξέψει στα βράχια της περιοχής, οι προϊστορικοί κάτοικοι του νησιού, στη διάρκεια της Νεολιθικής Εποχής. Οι σπηλιές των Ματάλων, κατά την Ρωμαϊκή Κατοχή, είχαν χρησιμοποιηθεί και σαν τάφοι, αλλά οι χίπις συντονισμένοι με το ανιμιστικό πνεύμα, δεν είδαν τάφους αλλά τα ιδανικά χίπικα σπίτια. Έμεναν εκεί (μικρές παρέες, ζευγάρια, ακόμη και οικογένειες) σαν πρωτόγονοι, χωρίς ανέσεις. Αν και (οι περισσότεροι από τους χίπις) είχαν σπουδαία παιδεία και αξιοζήλευτες γνώσεις, δεν ήθελαν να έχουν καμία επαφή με τον μίζερο, ανιαρό, καταναλωτικό τρόπο ζωής. Έμεναν, τον χειμώνα με παρδαλά, μπήτνικα ή freak ρούχα, μερικοί με προβιές, και το καλοκαίρι ημίγυμνοι (μερικοί μες στις σπηλιές και γυμνοί), επιδιώκοντας να γίνουν Πρωτόπλαστοι, «Children of God» να ενωθούν με την Μητέρα Φύση.

Οι πολέμιοι

Πρώτος που εξεγείρεται κατά των χίπιδων, είναι ο Μιχαήλ Ι. Βάμβουκας, ο οποίος αν και νέος, σκανδαλίζεται από τα μπικίνι των πανέμορφων κοριτσιών. Τι σκανδάλισε τον Βάμβουκα, ο οποίος αργότερα φθάνει σε υψηλότατα αξιώματα της Κρητικής Πολιτείας; Η ομορφιά. Δεν την άντεξε ο άνθρωπος και αρχίζει και στέλνει επιστολές στην κρητική εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ ζητώντας να απομακρυνθούν οι «χυδαίοι». Σε μία από τις επιστολές αναφέρει ότι έγινε πυρ και μανία όταν …. 

«…όταν είδα τα μικρά παιδιά του χωριού, να ερευνούν με τα αχόρταγα και ερευνητικά τους ματάκια τας νεαράς (με τα μπικίνι)…πόσα άραγε ερωτηματικά εγεννήθησαν εις την ψυχήν των αθώων αυτών υπάρξεων; Πόσοι ψυχικοί τραυματισμοί καθ ην στιγμήν βλέπουν ότι μεγάλοι κυκλοφορούν ασύστολα, ενώ εκείνα παρατηρούνται όταν εν τη παιδική των αφελεία σηκώσουν το φουστανάκι τους» (ΠΑΤΡΙΣ, 14 Αυγ 1965) 

Εν κατακλείδι, ο διαμαρτυρόμενος παιδαγωγός, προτείνει να απομακρυνθούν  από την Κρήτη οι ανεπιθύμητοι «αλητοτουρίστες». Δυστυχώς για τον Βάμβουκα, η εφημερίδα δεν συμμερίζεται τις απόψεις του (Μπράβο στην Εφημερίδα!) και έτσι ο Βάμβουκας προσπαθεί να ξεσηκώσει τους χωρικούς των Ματάλων. Όμως και οι χωρικοί δεν ξεσηκώνονται διότι δεν ενοχλούνται. Αλλά ενώ ο Βάμβουκας δεν καταφέρνει να απομακρύνει τους χίπιδες από την Κρήτη, καταφέρνει με ένα περίεργο τρόπο να ενισχύσει το χίπικο κίνημα και να κάνει τα Μάταλα διάσημα σε όλο τον κόσμο. Διότι λέγεται ότι, ο Βάμβουκας εν τη απελπισία του καταφεύγει στον Δεσπότη της περιοχής. Με «κατάλληλες» περιγραφές τον πείθει ότι κινδυνεύει η Ορθοδοξία. Και ο Άγιος αυτός Άνθρωπος, ο Μητροπολίτης Τιμόθεος (που αργότερα έγινε Αρχιεπίσκοπος Κρήτης) παρασυρμένος, βγάζει εγκύκλιο (Ιούνιο του 1968) με την οποία κηρύσσει ανένδοτο αγώνα κατά των χίπιδων. Η εγκύκλιος αυτή δημοσιεύεται και από εφημερίδες της Αθήνας. Τα νέα έχουν φθάσει και στο εξωτερικό, και ένα περιοδικό, παγκόσμιας κυκλοφορίας, το Life, στέλνει δημοσιογράφο για ρεπορτάζ στα Μάταλα, ώστε να διαπιστωθεί τι συμβαίνει.

Η Παρουσίαση στο περιοδικό Life

Τον Ιούλιο του 1968, το τεύχος του αμερικανικού περιοδικού Life, κυκλοφορεί με εξώφυλλο που έδειχνε ένα νεαρό ζευγάρι σε μια από τις σπηλιές των Ματάλων. Μέσα υπάρχει ένα πολύ καλό ρεπορτάζ του Thomas Thompson που συνοδεύεται από εκπληκτικές φωτογραφίες του Denis Cameron. Όλος ο κόσμος διαβάζει για τα Μάταλα. Οι απανταχού χίπις, πληροφορούνται για τον επίγειο Παράδεισο, για τις προϊστορικές σπηλιές και την υπάρχουσα κοινότητα των συναδέλφων. 

Έτσι λοιπόν από τον Βάμβουκα ενεργοποιείται ο Δεσπότης. Από τον Δεσπότη, ενεργοποιούνται οι δημοσιογράφοι στην Αθήνα. Από αυτούς το περιοδικό Life και τελικά…τα Μάταλα γίνονται σε μία μέρα διάσημα. Τώρα, εκ περάτων της γης στρατιές χίπιδων καταφθάνουν, οι σπηλιές όλης της περιοχής γεμίζουν από παιδιά και το άσημο ψαροχώρι, μετατρέπεται σε πρωτεύουσα του παγκόσμιου χίπικου κινήματος.

Το πιο διάσημο σε όλο τον κόσμο γκράφιτι, που συντηρείται ακόμη και σήμερα στα Μάταλα. Είναι γραμμένο από τον Γιώργο, τον ψαρά, πιστό φίλο των χίπις: TODAY IS LIFE TOMORROW NEVER COMES. 

Η καταιγίδα πλησιάζει

Το Καλοκαίρι του 1969, η κρητική εφημερίδα ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ που διευθύνεται από τον Αριστοτέλη Γραμματικάκη παίρνει θέση κατά των χίπιδων στα Μάταλα. Τους χαρακτηρίζει «βρωμερούς», «ανισόρροπους» και «ανώμαλους». Σε ανυπόγραφο κεντρικό άρθρο, στις 17 Ιουλίου, η εφημερίδα διατυπώνει την άποψη, πως «οι χίπιδες έχουν σκοπό να δημιουργήσουν το τρίτο φύλο». Ο ανώνυμος ρεπόρτερ, ισχυρίζεται ότι πήγε στα Μάταλα και συνάντησε τον ηγέτη της χίπικης παροικίας, και ότι ο ηγέτης του αποκάλυψε… «ο βασικότερός μας στόχος είναι να δημιουργήσουμε το τρίτο φύλο»

Σε άλλα άρθρα της ίδιας χρονιάς, η εφημερίδα επιτίθεται κατά των απανταχού χίπιδων, γράφει για τους «ανεγκέφαλους» που κυλιούνται σε λάσπες, θεωρεί το φεστιβάλ του Γούντστοκ «μεγάλο κατάντημα», και άλλα τέτοια γραφικά και ανυπόστατα που μπορούσαν να προκαλέσουν όμως στους φιλόξενους κρητικούς που αγαπούσαν τους χίπιδες την αίσθηση ενός κινδύνου. Είναι φανερό ότι η εφημερίδα θέλει να τρομοκρατήσει τους γονείς, υποβάλλοντάς τους την ιδέα, πως τα παιδιά τους κινδυνεύουν να γίνουν ομοφυλόφιλοι. 

Ύστερα από τέτοια δημοσιεύματα, ο Εισαγγελέας Ηρακλείου Μιχάλης Τσεβάς διατάζει έρευνα στις σπηλιές των Ματάλων. Ο Διοικητής Ασφάλειας Ηρακλείου, με αστυνομική δύναμη, αρχίζει να κάνει αιφνιδιαστικές επιχειρήσεις ημέρα και νύχτα. Ήθελαν να εξακριβώσουν αν μέσα στις περίφημες σπηλιές γίνονταν όργια και εάν προετοιμαζόταν εκεί, η «καταστροφή της Κρήτης», δηλαδή το επαπειλούμενο «τρίτο φύλο».

Τελικά, εργαστήρια κατασκευής τρίτου φύλου, οι αστυνομικοί δεν βρήκαν, βρήκαν όμως μερικούς που στα σακίδιά τους είχαν το χόρτο το λεγόμενο «γελαστό» ή «φευγάτο», και αυτούς τους συνέλαβαν και τους πέρασαν από δίκη. 
Υπήρξαν δεκαεπτά συνολικά καταδίκες.

Το «Συνέδριο» των Χίπις

Τα πράγματα επιδεινώνονται περισσότερο τον Φεβρουάριο του 1970. Τότε συμβαίνει κάτι πολύ παράξενο. Ένας κρητικός, ο Νίκος Αγγελής, δημοσιεύει στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ, ένα πολυσέλιδο ρεπορτάζ για τους χίπις στα Μάταλα, και ρίχνει την είδηση βόμβα…  «ένα μεγάλο Συνέδριο Χίπις από όλο τον κόσμο οργανώνεται στα Μάταλα. Οι χίπις θα συγκεντρωθούν εκεί την Άνοιξη, για να ξεκαθαρίσουν τα εσωτερικά τους προβλήματα…» (ΕΠΙΚΑΙΡΑ,13 Φεβρ 1970) Ο ίδιος δημοσιεύει την ίδια είδηση στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ (14 Φεβρ 1970).

Η είδηση ήταν ψεύτικη. Συνέδριο δεν υπήρχε. Το ρεπορτάζ αυτό λειτούργησε προβοκατόρικα, έριξε λάδι στη φωτιά, και έκανε έξαλλο τον Δεσπότη στην Κρήτη, που αμέσως έγραψε πύρινα άρθρα στο εκκλησιαστικό περιοδικό ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ , από τα οποία, ενδεικτικό απόσπασμα αναφέρω…  «Αφήσαμε κι εφύτρωσε στον τόπο μας ένα κακό δέντρο. Ο Χιπισμός….Ζητούμε να σταματήσει το συνέδριο, να κλείσουν οι αρμόδιοι τις σπηλιές, να περιφράξουν τον τόπο, να τους διώξουν από εκεί…» (Μητροπολίτης Τιμόθεος. Εκκλησιαστικό περιοδικό ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ τευχ 83, Φεβρ 1970)

Ο Ξαγοραράκης

Ο πόλεμος είναι ακόμη κλεφτοπόλεμος. Επίσημη απόφαση για απομάκρυνση των χίπιδων από τις σπηλιές δεν υπάρχει. Όμως δεν σταματούν να χτυπούν τα τύμπανα του πολέμου. Στις αρχές του 1970, ένας κρητικός που ζούσε στα Μάταλα, ο Στέλιος Ξαγοραράκης, προσπαθεί να φέρει την ειρήνη. 

Φωτό: Ο Στέλιος Ξαγοραράκης, στο θρυλικό Mermaid Cafe

Ο Ξαγοραράκης έχει το Καφενείο (που λειτουργεί και σαν εστιατόριο) Mermaid Café στα Μάταλα. Φεύγει λοιπόν από εκεί και πάει στο Ηράκλειο και βρίσκει τον Γραμματικάκη τον εκδότη της εφημερίδας ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ. Του λέει ότι όσα γράφτηκαν περί «τρίτου φύλου» είναι ψέματα, ότι ούτε τρελοί, ούτε βρωμεροί είναι οι χίπιδες. Του αναφέρει περιπτώσεις παιδιών που ζουν στις σπηλιές και έχουν τελειώσει το Harvard. Όμως αυτά τα επιχειρήματα δεν αρκούν και ο Ξαγοραράκης το ξέρει. Το βασικό του επιχείρημα το αφήνει για το τέλος. «Κύριε Γραμματικάκη…» του λέει «…έχετε σκεφτεί τι πάμε να πάθουμε; Αυτά τα παιδιά ήδη γράφουν γράμματα στις πατρίδες τους για όσα αντιμετωπίζουν. Έχουν μια φωνή που μπορεί να σκοτώσει την Κρήτη. Αν οι εφημερίδες του εξωτερικού μας χαρακτηρίσουν βάρβαρους, ποιος τουρίστας θα έρθει ξανά στο νησί μας; Αξίζει λοιπόν στο όνομα της όποιας ηθικής να καταστρέψουμε τουριστικά την Κρήτη;» 

Ο Αριστοτέλης Γραμματικάκης, όπως ο ίδιος ομολογεί αργότερα με άρθρο στην εφημερίδα του, πείθεται. Αντιλαμβάνεται ότι με αυτή την συμπεριφορά κινδυνεύουν να μην ξαναπατήσει τουρίστας. Καταλαβαίνει το μεγάλο λάθος. Και ζητά από τον Γραμματικάκη να του αφήσει μια επιστολή με τις σκέψεις του. Το ζητά αυτό για να την δημοσιεύσει στην εφημερίδα και να την σχολιάσει ο ίδιος στα επόμενα φύλα. 

Στο φύλο 8 Μαρτίου 1970, υπάρχει πρωτοσέλιδο ενυπόγραφο άρθρο του ίδιου του εκδότη με το οποίο αναγνωρίζει το λάθος τακτικής της εφημερίδας, και κηρύσσει το ΠΑΥΣΑΤΕ ΠΥΡ. 

Ο Στέλιος Ξαγοραράκης θα έπρεπε να ανακηρυχθεί πρόσωπο σύμβολο για την Τουριστική Οικονομία της Κρήτης γιατί προσπάθησε να υπερασπιστεί τον Τουρισμό κάτι που πολύ αργότερα είδαν άλλοι.

Όμως ήταν αργά, γιατί ένας σκοτεινός μηχανισμός είχε ήδη ενεργοποιηθεί και σε λίγο η Μεγάλη Καταιγίδα θα ξεσπάσει…

Η Joni Mitchell στα Μάταλα 

Η άνοιξη του 1970, είναι το τελευταίο συγκλονιστικό χαμόγελο της Ουτοπίας, της ψυχεδελικής δηλαδή παροικίας των χίπιδων, στις σπηλιές των Ματάλων. Στο τέλος εκείνης της Άνοιξης, το Χαμόγελο θα γίνει Κραυγή, πρώτα στην Αμερική και μετά στην Ελλάδα. Αλλά πριν την κραυγή, πριν την μεγάλη φασιστική καταιγίδα, θα επικρατήσει μια γλυκιά νηνεμία. Στα Μάταλα θα ανθίσει ένας έρωτας που θα μείνει για πάντα στην ροκ ιστορία. Είναι ο έρωτας της Joni Mitcell και του Κάρεϋ, ενός χίπι που ζούσε εκεί. Αυτός ο έρωτας αποτελεί έναν από τους ομορφότερους μύθους του ροκ και γέννησε ένα πανέμορφο λουλουδένιο παιδί, το τραγούδι Carey… 

The wind is in from Africa 
Last night I couldn’t sleep 
Oh, you know it sure is hard to leave here Carey 
But it’s really not my home 
My fingernails are filthy, I got beach tar on my feet 
And I miss my clean white linen and my fancy French cologne 
Oh Carey get out your cane And I’ll put on some silver 
Oh you’re a mean old Daddy, but I like you fine 

Come on down to the Mermaid Cafe and I will buy you a bottle of wine And we’ll laugh and toast to nothing and smash our empty glasses down 
Let’s have a round for these freaks and these soldiers 
A round for these friends of mine 
Let’s have another round for the bright red devil 
Who keeps me in this tourist town 

Έναφιλμάκι του Julian Davies έχειγυριστεί με έμπνευση το τραγούδι αυτό και δίνει εκπληκτικές εικόνες από τα Μάταλα.

Η Στάση της Χούντας

Μέχρι και τον Απρίλιο του 1970, η χούντα δεν παίρνει θέση για το «πρόβλημα των Ματάλων». Οι απόψεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος διίστανται. Υπάρχουν εκείνοι που προτείνουν στον Παπαδόπουλο μία επιχείρηση σκούπα και υπάρχουν άλλοι που εισηγούνται να μην κινηθούν διότι θα ρεζιλευτούν διεθνώς και θα κατηγορηθούν για φασιστική νοοτροπία. Ο Παπαδόπουλος φαίνεται ότι είχε πειστεί πως μία στρατιωτική ή αστυνομική επιχείρηση, θα τον εξέθετε στο εξωτερικό και θα τον απογύμνωνε από τον «δημοκρατικό» μανδύα που υποκριτικά φορούσε. Έτσι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων, εισαγγελείς και άλλοι ελάχιστοι, χουντικής νοοτροπίας που απευθύνουν εκκλήσεις από την Κρήτη, δεν εισακούονται και ο δικτάτορας δεν κινητοποιείται. Όμως στα τέλη του Απριλίου, η εντολή έρχεται άνωθεν, δηλαδή από την Αμερική και είναι ξεκάθαρη: ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΑ ΜΑΤΑΛΑ. Τότε βεβαίως και ο Παπαδόπουλος αναλαμβάνει δράση. Γιατί όμως, η Αμερική, δηλαδή ο Νίξον, έδωσε τέτοια εντολή; Η απάντηση βρίσκεται στον στίχο της Joni Mitcell…

Let’s have a round for these freaks and these soldiers
A round for these friends of mine

Ας πιούμε στην υγειά των φρικιών και των στρατιωτών Στην υγειά αυτών των δικών μου φίλων. Δηλαδή, εκτός από τα φρικιά, ως χίπιδες ζουν στα Μάταλα και …στρατιώτες. Ποιοι ήταν αυτοί; Όσοι είχαν κληρωθεί αλλά δεν θέλησαν να πάνε στον πόλεμο του Βιετνάμ. Οι «στρατιώτες» αυτοί, το έσκαγαν από την Αμερική, και έβρισκαν καταφύγιο στα Μάταλα. Ο λόγος λοιπόν που ο Νίξον ήθελε οπωσδήποτε να κλείσει τα Μάταλα, ήταν να τιμωρήσει αυτούς τους «στρατιώτες». Στα τέλη του Απριλίου, οι Αμερικανοί εισβάλλουν στην Καμπότζη. Οι διαμαρτυρίες που αμέσως εγείρονται στην Αμερική είναι πολλές και μάλιστα στις 4 Μαΐου του 1970, φθάνουμε στην σφαγή του Ohio όπου η Αστυνομία ανοίγει πυρ κατά των διαδηλωτών φοιτητών (του Πανεπιστημίου του Kent ) και τέσσερις φοιτητές δολοφονούνται. Τα γεγονότα απαθανατίζονται και καλλιτεχνικά στο τραγούδι του Neil Young…

TinsoldiersandNixoncoming,
We’refinallyonourown.ThissummerIhearthedrumming
FourdeadinOhio
(“Ohio” NeilYoung)

Η σφαγή στο Ohio, πυροδοτεί μια σειρά από εκδηλώσεις διαμαρτυρίας σε όλη την Αμερική και περισσότεροι νεαροί καίνε τα προσκλητήρια κατάταξης στο στρατό και αρκετοί ταξιδεύουν λιποτάκτες σε διάφορα μέρη, όπως στα Μάταλα. Τότε έξαλλος ο αμερικανός πρόεδρος αποφασίζει να κλείσει τις σπηλιές και να εκδιωχθούν οι χίπιδες των Ματάλων. Όμως ο Νίξον δεν ήθελε να φανεί, δεν ήθελε να γίνει επέμβαση στις σπηλιές με αμερικανικές δυνάμεις. Έτσι χρησιμοποιεί τον Παπαδόπουλο, ο οποίος αρπάζεται από ένα τηλεγράφημα του Μητροπολίτη Τιμόθεου που ζητά να μην γίνει Συνέδριο Χίπιδων και να κλείσουν οι σπηλιές, και ενεργοποιεί την χουντική αστυνομία. Είναι φανερό ότι το επαπειλούμενο «συνέδριο» ήταν μια είδηση χαλκευμένη που έπαιζε για δυο μήνες, μέχρι να δοθεί το σήμα και να χρησιμοποιηθεί σαν αφορμή για επέμβαση από την αστυνομία. Συνεπώς το σχέδιο είχε καταστρωθεί από καιρό και τώρα απέμενε μόνο η γρήγορη υλοποίησή του.

Η Επέμβαση της Αστυνομίας

Τον Μάιο του 1970 η τελική φάση του σχεδίου μπαίνει σε εφαρμογή. Οι χωροφύλακες της χούντας, εισβάλλουν στο ψαροχώρι, και συλλαμβάνουν τους περισσότερους χίπις. 

Το θρυλικό Mermaid Cafe, ουσιαστικά γκρεμίζεται. Αυτό είναι ένα άλλο Φράουλες και Αίμα που εκτυλίχθηκε εκείνο τον Μάιο του 1970, στα Μάταλα Κρήτης. Στα γεγονότα πρωτοστατεί η Joni Mitcell. Δεν έχω σκοπό τώρα, να περιγράψω με λεπτομέρεια όλα όσα συμβήκανε. Θα πω μόνο το πως τελικά, οι «χίπιδες ταραξίες» «πατάσσονται». Οι σπηλιές αδειάζουν . Γίνονται έλεγχοι διαβατηρίων και οι «αρχές» συνεργάζονται με την αμερικανική πρεσβεία. Όσοι χίπιδες διαπιστώνεται ότι είναι λιποτάκτες του Πολέμου στο Βιετνάμ, παραδίδονται στους Αμερικανούς για τα περαιτέρω. Ο Ξαγοραράκης συλλαμβάνεται. Αργότερα απογοητευμένος φεύγει για πάντα από την Κρήτη, και τώρα ζει στην Αμερική. Το Όνειρο έχει τελειώσει». 

Πηγή: Freedomgreece.blogspot.gr

www.iefimerida.gr

Θερινό Ηλιοστάσιο Γιατί η σημερινή ημέρα είναι ξεχωριστή!

Η σημερινή Κυριακή είναι η μεγαλύτερη μέρα του 2020, αλλά και η πρώτη επίσημη μέρα του καλοκαιριού, καθώς το βράδυ του Σαββάτου λίγο μετά τα μεσάνυχτα (στις 00:43 ώρα Ελλάδας) έλαβε χώρα το θερινό ηλιοστάσιο. Από την άλλη, σήμερα είναι η πρώτη μέρα του χειμώνα στο νότιο ημισφαίριο. Από εδώ και πέρα, στο βόρειο ημισφαίριο οι μέρες θα μικραίνουν σταδιακά, στην αρχή ανεπαίσθητα και από τον Αύγουστο πιο αισθητά, ενώ οι νύχτες θα μεγαλώνουν αντίστοιχα.

Ο Ήλιος «στέκεται» σήμερα στο βορειότερο σημείο του στον ουρανό, όπως τον παρατηρεί κάποιος από το βόρειο ημισφαίριο του πλανήτη μας, όπου βρίσκεται και η Ελλάδα. Όμως στο άνω άκρο του ημισφαιρίου μας, στη βόρεια Σκανδιναβία πάνω από τον Αρκτικό κύκλο, σήμερα δεν θεωρείται η αρχή αλλά μάλλον το μέσο του καλοκαιριού, καθώς στη διάρκεια του θερινού ηλιοστασίου υπάρχει το φαινόμενο του «ήλιου του μεσονυκτίου».

sol01 Small1

Τα ηλιοστάσια και οι ισημερίες, που ορίζουν αστρονομικά τη διάρκεια των εποχών του έτους, συμβαίνουν επειδή οι ημέρες του έτους δεν έχουν ίση διάρκεια μεταξύ τους. Η αιτία είναι ότι η Γη περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο και ο άξονας περιστροφής της παρουσιάζει κλίση σχεδόν 23,4 μοιρών. Αν δεν υπήρχε αυτή η κλίση, δεν θα υπήρχαν οι εποχές και η μέρα θα διαρκούσε πάντα 12 ώρες, ενώ ο Ήλιος θα ακολουθούσε κάθε μέρα το ίδιο «μονοπάτι» πάνω από τη Γη.

Εξαιτίας όμως της κλίσης του άξονα περιστροφής, τη μισή χρονιά (από την εαρινή έως την φθινοπωρινή ισημερία) το βόρειο ημισφαίριο «γέρνει» προς τον Ήλιο, με αποκορύφωμα στο θερινό ηλιοστάσιο το οποίο συμβαίνει μεταξύ της 20ής και της 22ας Ιουνίου, ενώ την άλλη μισή χρονιά το νότιο ημισφαίριο «γέρνει» περισσότερο προς τον Ήλιο, με αποκορύφωμα στο χειμερινό ηλιοστάσιο.

Σύμφωνα με την αστροφυσικό Φιόρη Αναστασία Μεταλληνού του Εθνικού Αστεροσκοπείο Αθηνών, στον 5ο αι. π.Χ. ο αστρονόμος Μέτωνας, παρατηρώντας από τον λόφο της Πνύκας στην Αθήνα την κίνηση του Ήλιου κατά τη διάρκεια του έτους, υπολόγισε με μεγάλη ακρίβεια τη διάρκεια των εποχών. Το όργανο που χρησιμοποίησε ονομάζονταν ηλιοτρόπιο, του οποίου διασώζεται η βάση του και μπορεί κανείς να τη δει στον λόφο της Πνύκας.

Ο Μέτωνας είχε παρατηρήσει ότι κατά το θερινό ηλιοστάσιο ο Ήλιος ανέτειλε πάνω από τον Λυκαβηττό, καθώς τον παρατηρούσε από το αρχαίο παρατηρητήριο του στην Πνύκα. Έξι μήνες αργότερα, κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο, τον παρατηρούσε να ανατέλλει από την κορυφή του Υμηττού. Σύμφωνα με το Αττικό ημερολόγιο, το έτος ξεκινούσε στην αρχαία Αθήνα μετά το θερινό ηλιοστάσιο. Είχε 12 μήνες, αφιερωμένους έναν σε κάθε θεό, με κάθε μήνα να ξεκινά με τη Νέα Σελήνη.

Από την άλλη, ο Ερατοσθένης, σημαντικός μαθηματικός και γεωγράφος του 3ου αι. π.Χ., είχε την ιδέα, χρησιμοποιώντας τη θέση του Ηλίου στο θερινό ηλιοστάσιο, να πραγματοποιήσει ένα πείραμα σε δυο διαφορετικές πόλεις της Αιγύπτου και να υπολογίσει την περίμετρο της Γης.

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr

«Απαγωγή σε κοινή θέα»: H ιστορία ενός χειριστικού παιδεραστή

«Απαγωγή σε κοινή θέα»: H ιστορία ενός χειριστικού παιδεραστή που κατάφερε να σαγηνεύσει μια ολόκληρη οικογένεια. Τα στυγερά εγκλήματα γοήτευαν πάντα την μικρή και την μεγάλη οθόνη και συγκλόνιζαν την ανθρωπότητα. Η ωμή βία, το αίμα, οι απαγωγές, οι σοκαριστικές δολοφονίες, οι βιασμοί, η παιδοφιλία, υπάρχουν στον πλανήτη από τότε που υπάρχουν και οι άνθρωποι πάνω σε αυτόν. Ένα ντοκιμαντέρ που βγήκε το 2019 καταφέρνει να σοκάρει ακόμη και τους πιο ψύχραιμους χρήστες.

Λένε πως η οικογένεια είναι το καταφύγιο των παιδιών. Εκεί όπου μπορούν να παίζουν να κοιμούνται και να ζουν κάθε μέρα με ασφάλεια. Στην περίπτωση της 12χρονης Jan Broberg, αυτό ίσχυε κατά το ήμισυ. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι το ντοκιμαντέρ «Abducted in Plain Sight» (Απαγωγή σε κοινή θέα) που προβάλλεται στο Netflix, θα έπρεπε να ποινικοποιήσει την απίστευτη συμπεριφορά δύο γονιών οι οποίοι παρακολουθούσαν υπνωτισμένοι τον γείτονά τους να κακοποιεί την κόρη τους. Άλλοι υποστηρίζουν ότι η δημοσιοποίηση της ιστορίας βοηθά να σταματήσει η κουλτούρα της σιωπής γύρω από την σεξουαλική κακοποίηση.

Το γεγονός πάντως είναι ότι το ντοκιμαντέρ εξαγριώνει σε τέτοιο βαθμό τους τηλεθεατές, που πατάνε το stop πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους. Ενοχλημένοι, αμήχανοι μπροστά σε αυτό που συμβαίνει, πολλοί από τους χρήστες δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν αυτή την πέρα για πέρα αληθινή παρωδία μέχρι τέλους. Μάλιστα δεν είναι λίγοι οι θεατές που προσπαθούν να κατανοήσουν τι ακριβώς είναι αυτό που μόλις παρακολούθησαν. Μεγάλο μέρος του θυμού τους στρέφεται προς τους γονείς της Jan, οι οποίοι συμμετείχαν στο ντοκιμαντέρ, και των οποίων η συμπεριφορά στην παρατεταμένη κακοποίηση του παιδιού τους από τον Berchtold, είναι τουλάχιστον εξοργιστική.

Φωτογραφία: IMDB

Η Jan τώρα Jan Broberg Felt, είναι πλέον ηθοποιός που έχει εμφανιστεί στο Criminal Minds και το Everwood υπερασπίζεται τη μητέρα και τον πατέρα της, λέγοντας ότι δεν μπορούν όλοι να καταλάβουν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβησαν τα πράγματα. «Οι γονείς μου είναι οι πιο γενναίοι άνθρωποι που ξέρω, πρόθυμοι να βοηθήσουν τους υπόλοιπους να δουν τι δεν έκαναν σωστά. Αυτός είναι ο μόνος λόγος που είπαμε την ιστορία μας» αναφέρει η Jan η οποία θεωρεί ότι κανείς πέρα από την οικογένεια δεν μπορεί να καταλάβει πόσο εύκολα μπορεί να γίνει κάποιος υποχείριο ενός ανθρώπου.

Το «Απαγωγή σε κοινή θέα» διαδραματίζεται στις αρχές της δεκαετίας του 1970 στο Αϊντάχο. Η Jan ήταν μία από τις τρεις κόρες του ανθοπώλη Bob Broberg και της Mary Ann. Όλα ξεκίνησαν όταν δίπλα στην οικογένεια μετακόμισαν οι Berchtolds και πολύ γρήγορα οι Brobergs παρατήρησαν ότι ο χαρισματικός «διασκεδαστικός μπαμπάς» Robert Berchtold (γνωστός και ως «B») ενδιαφερόταν υπερβολικά για τη Jan. «Ήταν σαν δεύτερος πατέρας», εξηγεί η Jan πριν αναφέρει λεπτομερώς όσα θυμάται για το πώς της έδινε ναρκωτικά και την κακοποιούσε.

Φωτογραφία: IMDB

Τον Οκτώβριο του 1974, ο Berchtold προσφέρθηκε να πάρει την Jan από το μάθημα πιάνου της και να πάνε για ιππασία. Δεν την έφερε ποτέ στο σπίτι. Οι λεπτομέρειες που ακολουθούν είναι από παράξενες έως τρομακτικές. Οι Brobergs επρόκειτο να καλέσουν την αστυνομία ωστόσο η Gail Berchtold, σύζυγος του Robert, τους ζήτησε να μην το κάνουν. Η οικογένεια της Jan περίμενε αρκετές μέρες πριν ενημερώσει το FBI και ακόμη και μετά από αυτό ήταν απρόθυμοι να δεχτούν ότι ο Robert Berchtold είχε κάνει κάτι κακό.

Η εκνευριστική ηρεμία των γονιών απέναντι στην απαγωγή της 12χρονης κόρης τους από έναν ενήλικα άνδρα είναι ένα από τα πιο ανησυχητικά στοιχεία της ιστορίας. Ωστόσο δεν θα αποκαλύψουμε περισσότερα, καθώς όσοι δεν έχουν παρακολουθήσει το ντοκιμαντέρ, πιθανότατα θα προτιμήσουν να το δουν παρά να διαβάσουν spoilers.

www.bovary.gr

«Stand by me». Η ταινία που σημάδεψε τους πιτσιρικάδες των ’80ς!

«Stand by me». Η ταινία που σημάδεψε τους πιτσιρικάδες των ’80ς και έβαλε στα δωμάτια των κοριτσιών αφίσες του Ρίβερ Φοίνιξ. Πως γυρίστηκαν οι σκηνές δράσης και συγκίνησης.

Όσοι είναι άνω των 30 θυμούνται νοσταλγικά τη δεκαετία του ΄80 και σίγουρα ταυτίστηκαν σε κάποιο βαθμό με την τετραμελή παρέα αγοριών και τις περιπέτειες που έζησαν στην ταινία «Stand by me» (Στάσου Πλάι μου).

Το έργο του του Ρομπ Ράινερ δεν επηρέασε μόνο μια ολόκληρη γενιά αλλά και τους ίδιους τους πρωταγωνιστές, οι περισσότεροι από τους οποίους το 1986 δεν είχαν κλείσει τα 15. Ο Ρίβερ Φοίνιξ έχασε την παρθενιά του, ο Κόρεϊ Φέλντμαν είχε μεγαλώσει με έναν βίαιο πατέρα και ο Τζέρι Ο΄ Κόνελ δοκίμασε για πρώτη φορά μαριχουάνα.

Η επιτυχημένη ταινία που λίγο έλειψε να μην γίνει

Βασισμένη στη νουβέλα του Στίβεν Κινγκ, το έργο περιγράφει την περιπέτεια τεσσάρων παιδιών, το καλοκαίρι του 1959, στην προσπάθειά τους να βρουν ένα αγνοούμενο αγόρι, που θεωρείται νεκρό. Οι τέσσερις φίλοι μέσα σε 48 ώρες περνούν καταπράσινες περιοχές του Όρεγκον και γραμμές τρένων, λίμνες γεμάτες με βδέλλες και απέραντα λιβάδια μέχρι να βρουν το πτώμα του παιδιού. Σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, δεν λείπουν τα πειράγματα, οι «κοκορομαχίες» και συζητήσεις για «φλέγοντα» ζητήματα, όπως τι ζώο είναι ο Γκούφι ή ποιος θα νικούσε σε μια μάχη ανάμεσα στον Σούπερμαν και τον «Mighty  Mouse»! Βέβαια, δεν λείπουν και οι στιγμές έντονης φόρτισης, όπου τα τέσσερα παιδιά εξομολογούνται τους φόβους τους και τα μεγαλύτερα προβλήματά τους.

Η ταινία προβλήθηκε στις αμερικανικές αίθουσες τον Αύγουστο του 1986 και έγινε αμέσως τεράστια εμπορική επιτυχία. Μόνο στις ΗΠΑ ξεπέρασε τα 50 εκατομμύρια δολάρια σε ελάχιστες ημέρες, ενώ την επόμενη χρονιά η ταινία ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου. Ωστόσο, μέχρι να ολοκληρωθούν τα γυρίσματα, προέκυψαν πολλές δυσκολίες. Αρχικός σκηνοθέτης του έργου είχε οριστεί ο Άντριαν Λιν. Ο βρετανός σκηνοθέτης όμως, μόλις είχε ολοκληρώσει την ταινία «9 1/2 εβδομάδες» και αποφάσισε να μην ασχοληθεί με τίποτα άλλο για τους επόμενους έξι μήνες. Οι παραγωγοί του έργου δεν μπορούσαν να περιμένουν τόσο πολύ και τελικά αποφάσισαν να προσλάβουν τον Ρομπ Ράινερ.

Με το που άρχισε ο Ράινερ τις οντισιόν για τους κύριους χαρακτήρες, ο παραγωγός Νόρμαν Λίαρ πούλησε την εταιρεία του, «Embassy Communications» στην «Coca Cola». Η εταιρεία  αναψυκτικών δεν είδε κάποιο πιθανό κέρδος από το γύρισμα του φιλμ και αποφάσισε να σταματήσει την παραγωγή.

Ο Λίαρ, όμως, που είχε συνεργαστεί με τον Ράινερ στο παρελθόν, χρηματοδότησε από την τσέπη του το έργο, με ένα ποσό που άγγιξε τα 8 εκατομμύρια δολάρια. Ο Ράινερ την ολοκλήρωσε και ο πρώτος που την είδε ήταν ο Στίβεν Κινγκ. Ο συγγραφέας, συγκινημένος ζήτησε να φύγει από την αίθουσα και μετά από ένα τέταρτο επέστρεψε, λέγοντας στον σκηνοθέτη «ότι είναι η καλύτερη μεταφορά βιβλίου του σε ταινία μέχρι εκείνη τη στιγμή».

Οι νεαροί που υποδύθηκαν τους εαυτούς τους

Το πρωταγωνιστικό κουαρτέτο απαρτιζόταν από τον 12χρονο τότε Γουίλ Γουίτον, τον 14χρονο Ρίβερ Φοίνιξ, τον 13χρονο Κόρεϊ Φέλντμαν και τον 11χρονο Τζέρι Ο΄Κόνελ. Ο Ρομπ Ράινερ συναντήθηκε με τα τέσσερα αγόρια τον Ιούνιο του 1985. Προτού ξεκινήσουν τα γυρίσματα έβαλε τους μικρούς πρωταγωνιστές να μείνουν μαζί και να παίζουν διάφορα βιωματικά παιχνίδια με στόχο να χτίσουν δεσμούς εμπιστοσύνης ανάμεσά τους. Κάτι που πέτυχε. Παράλληλα, οι χαρακτήρες των αγοριών ήταν τόσο πειστικοί, διότι στην ουσία τα παιδιά ενσάρκωσαν σε μεγάλο βαθμό τους εαυτούς τους.

Ο Γουίτον, που υποδύθηκε τον ήσυχο και μελετηρό Γκόρντι, δήλωσε αργότερα ότι ο λόγος που η ηθοποιία τους φαινόταν τόσο φυσική ήταν το γεγονός ότι δεν χρειάστηκε να παίξουν κάποιον χαρακτήρα. Πράγματι, ο Κόρεϊ Φέλντμαν ενσάρκωσε τον σπασίκλα, αλλά βαθιά προβληματικό Τέντι. Όπως ο Τέντι, έτσι και ο Κόρεϊ μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον, όπου η ενδοοικογενειακή βία ήταν παρούσα.

«Υποδύθηκα ένα χαρακτήρα που είχε πολλές ομοιότητες με εμένα. Βίωσα τον εκφοβισμό και είχα αυτοκτονικές τάσεις. Σε αντίθεση όμως με τον Τέντι, ήμουν γεμάτος φόβο και ντροπή για την καθημερινότητα μου», ανέφερε σε συνέντευξη ο ενήλικος πιο, Φέλντμαν.

Ο Ράινερ γι’ αυτόν τον λόγο θεώρησε ως κατάλληλη επιλογή τον Κόρεϊ για τον Τέντι. «Όταν πέρασε την πόρτα και αντίκρισα τα μάτια του, είδα πόνο και οργή. Και ήταν το μοναδικό παιδί που θα μπορούσε να παίξει τον Τέντι. Ασυνείδητα, μου είπε πολλά πράγματα που περνούσε εκείνη την περίοδο», είπε ο σκηνοθέτης. Αν και η παιδική ηλικία του Φέλντμαν ήταν άσχημη, η εμπειρία που κέρδισε στα γυρίσματα της ταινίας ήταν λυτρωτική, καθώς ο ίδιος την χαρακτήρισε σαν μια στιγμή που «επιτέλους το πουλί απελευθερώνεται από το κλουβί του».

Ο Φοίνιξ έχασε την παρθενιά του και χρειάστηκε ψυχολόγο

Με το «Στάσου Πλάι μου» δεν ήταν λίγα τα κορίτσια που εντυπωσιάστηκαν από τα όμορφα χαρακτηριστικά του μυστηριώδη Ρίβερ Φοίνιξ. Σε μία σκηνή ο Φοίνιξ, χρειαζόταν να κλάψει.

Ο Ράινερ συχνά έβρισκε περίεργους τρόπους για να πυροδοτήσει τον συναισθηματικό κόσμο των παιδιών. Στην σκηνή, όπου ο Ο΄Κόνελ και ο Γουίτον είναι έτοιμοι να τους χτυπήσει ένα τρένο, ο σκηνοθέτης τους φώναξε τόσο πολύ, με αποτέλεσμα τα δυο παιδιά να φαίνονται πραγματικά φοβισμένα, παρόλο που δεν υπήρχε κανένας κίνδυνος. Παρόμοια, όταν οι τέσσερις φίλοι ανακαλύπτουν το πτώμα, η αντίδραση τους είναι τρομερά αυθόρμητη, διότι δεν ήξεραν τι θα αντιμετώπιζαν μέχρι τη στιγμή που έγινε το γύρισμα. Για να κάνει τον Φοίνιξ να κλάψει, ο Ράινερ του είπε να σκεφτεί έναν ενήλικο που σε κάποια στιγμή της ζωής του τον απογοήτευσε. Ο Φοίνιξ, ως Κρις πλέον, ακουμπά σε ένα δέντρο και ξεσπάει σε λυγμούς γιατί θεωρεί ότι είναι άχρηστος.

Μετά το τέλος των γυρισμάτων, ο Ρίβερ δεν μπορούσε να σταματήσει να κλαίει και χρειάστηκε ο Ράινερ να τον πάρει αγκαλιά για τον ηρεμήσει. Ο Φοίνιξ ποτέ δεν αποκάλυψε ποιον ή τι ακριβώς σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή.

Αλλά και μόλις η ταινία ολοκληρώθηκε ο Φοίνιξ δήλωσε ότι ένιωθε «ερείπιο» και πως αν δεν είχε οικογένεια να γυρίσει πίσω, θα χρειαζόταν ψυχίατρο! Βέβαια, υπήρχαν και διασκεδαστικές στιγμές κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Ο Φοίνιξ που τότε ήταν 14 ετών, έχασε την παρθενιά του, από μια οικογενειακή φίλη που «του έδειξε τα πάντα και πέρασαν ένα αξέχαστο βράδυ κάτω από τα αστέρια». Παράλληλα, ο Φοίνιξ και ο Φέλντμαν δοκίμασαν για πρώτη φορά μαριχουάνα, ενώ τα γυρίσματα σταμάτησαν για μια ολόκληρη ημέρα, καθώς ο  Ο΄Κόνελ είχε «μαστουρώσει» τόσο πολύ που δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος!

Οι Γκόρντι, Κρις, Τέντι και Βερν παραμένουν ακόμη και σήμερα επίκαιροι, σε μια ταινία ενηλικίωσης, την οποία ο σκηνοθέτης θεωρεί ως την «καλύτερη κινηματογραφική του δουλειά. Και που πάντα τον πιάνουν τα κλάματα όταν παρακολουθεί ξανά τις σκηνές που έπαιξε ο εκλιπών Φοίνιξ».

Πηγή: mixanitouxronou.gr

www.apenanti.gr

Το ΑΠΘ έβαλε τα σκονάκια των φοιτητών σε κορνίζες, χαρακτηρίζοντας κάποια «έργα τέχνης»

Σε προθήκες στο ΑΠΘ «εκτίθενται» πλέον διάφορα κατασχεμένα σκονάκια φοιτητών, που μεταξύ άλλων περιέχουν από εξισώσεις και λύσεις αποτυπωμένες σε μικροσκοπικούς παπύρους μέχρι κείμενα γραμμένα σε χαρτομάντιλα ή σμικρύνσεις.

Ο καθηγητής στο τμήμα Οικονομικών Επιστημών στο ΑΠΘ Δημήτρης Μάρδας, εξήγησε πως με συναδέλφους του αποφάσισαν να κορνιζάρουν τις απόπειρες των φοιτητών να αντιγράψουν στις εξετάσεις, αναγνωρίζοντας τους την φαντασία, την ευρηματικότητα και ενίοτε την τέχνη τους.

«Πριν από 10-12 χρόνια είχαμε συγκεντρώσει τα παλιού τύπου σκονάκια που ήταν ολόκληρα βιβλία σε σμικρύνσεις. Μάλιστα ήταν εντυπωσιακός ένας πάπυρος μήκους 2 μέτρων και πλάτους 4 εκατοστών το οποίο τύλιξε φοιτητής σε δυο ξυλάκια. Ήταν όπως οι παλιές αριθμομηχανές. Ανοιγόκλεινε, ανεβοκατέβαινε και ήταν σε ρολό γραμμένο το χαρτάκι των λύσεων. Ήταν ένα εκπληκτικό σκονάκι, ένα έργο τέχνης μπορώ να σας πω», σημειώνει. 

Οι φοιτητές που βλέπουν σήμερα τον «Πάπυρο» για τον οποίο χρειάστηκαν τουλάχιστον 12 ώρες απασχόλησης, αναρωτιούνται γιατί κάποιοι φοιτητές μπήκαν κάποτε σε τόσο κόπο, σημειώνοντας πως ίσως να απαιτούνταν λιγότερος χρόνος για να μάθουν το κεφάλαιο που αντέγραψαν.

1636915 20200615 180747
1636916 20200615 180802

Η συλλογή έκθεση με τα σκονάκια όσο πάει μεγαλώνει καθώς πολλοί είναι αυτοί που αποκαλύπτουν και προσφέρουν καινούργια. 

«Μου τηλεφώνησε μία κυρία, φοιτήτρια το 1963 και μου έστειλε τα δικά της σκονάκια που τα είχε από τότε κρατημένα. Ήταν σκονάκια μικρά, εκείνη την εποχή είχαν κάτι πάσο σε μια κόκκινη ζελατίνα, σαν δίφυλλη και τα έβαζε εκεί ανάμεσα, οπότε όποιος περνούσε και έβλεπε έλεγε εντάξει ένα πάσο είναι, δεν είναι τίποτε άλλο. Αλλά τελικά αυτό ήταν ένα σκονάκι που δεν το ανακάλυψε ποτέ κανείς» λέει ο κ. Μάρδας.

Πρόσφατα ένας συμφοιτητής του, του παρέδωσε το δικό του υλικό. «Ήταν ιδιαίτερα καλοφτιαγμένα σκονάκια με παραγράφους, με επικεφαλίδες, με κόκκινο, χωρισμένα σε κατηγορίες σκονάκια υψηλής αισθητικής υψηλής» εξηγεί ο κ. Μάρδας.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

www.popup.gr

Σαν σήμερα 15 Ιουνίου. Τα γεγονότα που σημάδεψαν τη σημερινή ημέρα…

1215…. Ο Ιωάννης ο Ακτήμων υπογράφει τη Magna Carta, το μεγάλο χάρτη για τις αγγλικές ελευθερίες, με την οποία παραχωρεί μέρος των εξουσιών του στους ευγενείς. Περιλαμβάνει 63 άρθρα, που θεσπίζουν τους κανόνες της λειτουργίας του αγγλικού πολιτεύματος.

1389…. Η μάχη του Κοσσυφοπεδίου: Οι Σέρβοι, υπό τον πρίγκιπα Λάζαρο, πολεμούν τα στρατεύματα των Τούρκων, με αρχηγό το Σουλτάνο Μουράτ τον Α’, ανήμερα του Αγίου Βίτου, κοντά στην Πρίστινα. Θα δώσουν μια από τις σημαντικότερες μάχες της ανθρωπότητας, με τους Οθωμανούς να κερδίζουν μια «πύρρειο» νίκη, καθώς υποχρεώνονται σε αναδίπλωση, μετά το θάνατο του Σουλτάνου Μουράτ.

1667…. Ο γιατρός του Λουδοβίκου του 14ου, Ζαν Μπατίστ Ντενίς, πραγματοποιεί μετάγγιση αίματος από πρόβατο σ’ ένα 15χρονο αγόρι (350 ml). Το αγόρι μετά από λίγο πεθαίνει και ο γιατρός κατηγορείται για φόνο. Θεωρείται η πρώτη καταγεγραμμένη μετάγγιση αίματος.

1844…. Ο αμερικανός εφευρέτης, Τσαρλς Γκουντγίαρ, κατοχυρώνει την ευρεσιτεχνία του για τα ομώνυμα ελαστικά αυτοκινήτου.

1846…. Αντιπρόσωποι της Βρετανίας και των ΗΠΑ υπογράφουν τη συνθήκη του Όρεγκον, καθορίζοντας έτσι τα σύνορα ΗΠΑ – Καναδά.

1878…. Βρετανικά στρατεύματα αποβιβάζονται στην Κύπρο και καταλαμβάνουν το νησί.

1900…. Φωτίζονται με φωταέριο οι οδοί Σταδίου, Ερμού, Αιόλου και Φιλελλήνων στην Αθήνα.

1920…. Η Γερμανία εκχωρεί τη Βόρεια Σιλεσία στη Δανία.

1940…. Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Στη Γαλλία, η σημαία του Γ’ Ράιχ υψώνεται στις Βερσαλλίες.

1952…. Δημοσιεύεται στις ΗΠΑ το “Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ”.

1954…. Ιδρύεται στη Βασιλεία της Ελβετίας η UEFA (Union of European Football Associations), με πρωτοβουλία των ποδοσφαιρικών ομοσπονδιών Ιταλίας, Γαλλίας και Βελγίου.

1956…. Ανακαλύπτεται στην Πύλο το μεγαλοπρεπές ανάκτορο του Νέστορα, σε πολύ καλή κατάσταση.

1977…. Διεξάγονται στην Ισπανία οι πρώτες ελεύθερες δημοκρατικές εκλογές τα τελευταία 41 χρόνια, δύο χρόνια μετά το θάνατο του δικτάτορα, Φρανσίσκο Φράνκο. Νικήτρια ανακηρύσσεται η Δημοκρατική Ενωση Κέντρου του Αντόλφο Σουάρεθ Γκονζάλες.

1982…. Ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου ανακοινώνει την υποτίμηση της δραχμής κατά 15%.

1983…. Αρχίζει στο Διαρκές Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης η δίκη του 23χρονου “δράκου” λοκατζή Κυριάκου Παπαχρόνη.

1991…. Η Κροατία αποχωρεί από τη Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία και ανακηρύσσει την ανεξαρτησία της.

1995…. Δύο ισχυροί σεισμοί μεγέθους 6,1 και 5,4 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, πλήττουν το Αίγιο, με αποτέλεσμα 31 άνθρωποι να σκοτωθούν και δεκάδες να τραυματιστούν. Τα μισά σπίτια της πόλης κρίνονται ακατοίκητα. Για πρώτη φορά μετέχει αποτελεσματικά στις προσπάθειες διάσωσης η Ειδική Μονάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών της Πυροσβεστικής (ΕΜΑΚ).

Σαν σήμερα το 1914 γεννήθηκε ο Γιούρι Αντρόποφ, ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, το 1917 ο ρεμπέτης, Μιχάλης Γενίτσαρης («Σαλταδόρος», «Εγώ μάγκας φαινόμουνα») και το 1946 ο τραγουδιστής, Ντέμης Ρούσσος. Την ίδια μέρα το 1944 πέθανε ο μεγάλος συνθέτης, Μάνος Χατζιδάκις και το 1996 η αμερικανίδα τραγουδίστρια, Έλα Φιτζέραλντ.

www.ogdoo.gr

Όλοι νοσταλγούν το ποδόσφαιρο των 90s!

Όλοι νοσταλγούν το ποδόσφαιρο των 90s. Υπάρχουν κάποιοι πολλοί συγκεκριμένοι λόγοι που άπαντες αναπολούν την μπάλα που παιζόταν τη δεκαετία του 1990…

Σύμφωνα με όσους βρίσκονται πλέον στην τέταρτη ή πέμπτη δεκαετία της ζωής τους, το ποδόσφαιρο, η μουσική, οι ταινίες, τα περιοδικά και σχεδόν οτιδήποτε άλλο, ήταν καλύτερα στα 90s. Προς απογοήτευση όλων και του υπογράφοντος να υπενθυμίσω ότι και τότε υπήρχαν οι πρεσβύτεροι, που υποστήριζαν πως στα 60s ή τα 70s, ήταν συγκριτικά καλύτερα τα πράγματα. Και ξέρεις πού οδηγεί αυτό. Υπάρχουν όμως πολλοί συγκεκριμένοι λόγοι που όλοι νιώθουν (ή πιο σωστά, νιώθουμε) τέτοια επίπεδα νοσταλγίας για την μπάλα που παιζόταν μέχρι και πριν 20 χρόνια και όλα γύρω από αυτήν, ειδικά μετά το “πάγωμα” κάθε αγωνιστικής δραστηριότητας λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Και είναι, μάλλον, οι παρακάτω.

Κανείς δεν γνώριζε σχεδόν τίποτα για τους παίκτες από άλλη ήπειρο

Το YouTube, το FIFA και το Football Manager, που έχουν καταστήσει άπαντες γνώστες έως γκουρού στις μέρες μας, δεν υπήρχαν ή τουλάχιστον δεν είχαν τη μορφή και τη βάση δεδομένων που έχουν σήμερα. Επομένως, πολλοί από τους Λατινοαμερικάνους ή Αφρικανούς ποδοσφαιριστές που ερχόντουσαν στην Ευρώπη συνοδευόντουσαν από ένα πέπλο μυστηρίου σχετικά με τις ικανότητές τους.

Δεν υπήρχε YouTube, FIFA ή Football Manager, με αποτέλεσμα να φτιάχνονται εξαιρετικοί μύθοι για παίκτες από άλλη ήπειρο.

Πολύ συχνά δε, φτιαχνόντουσαν εξαιρετικοί μύθοι γύρω από αυτούς και τους προσδίδονταν κλισέ προσωνύμια όπως το all time classic “Μαύρο Διαμάντι” για Αφρικανούς ποδοσφαιριστές, το παρωχημένο “νέος Πελέ/Μαραντόνα” για Βραζιλιάνους και Αργεντινούς και οι αναμενόμενες αναφορές στο ζωικό βασίλειο (“κόμπρα”, “τίγρης”, “λιοντάρι”), μεταξύ άλλων. Δυστυχώς (ή ευτυχώς), οι φήμες κατέρρεαν όταν, εντός γηπέδου, ο παίκτης έδειχνε τον πραγματικό του εαυτό, είτε μαγεύοντας από το πρώτο άγγιγμα της μπάλας, είτε επειδή δεν μπορούσε να κάνει ούτε κοντρόλ χωρίς να μπερδέψει τα πόδια του. Υπήρχε πάντως σε κάθε περίπτωση αρκετός ενθουσιασμός τόσος, που όσο πιο ευφάνταστοι ήταν οι τίτλοι, τόσο περισσότερα φύλλα πουλούσε η κάθε εφημερίδα.

Όλοι νοσταλγούν το ποδόσφαιρο των 90s
Ο George Weah με τη φανέλα της Παρί Σεν Ζερμέν σε αγώνα του Champions League, το 1994. Ένας από τους πρώτους πραγματικά σπουδαίους Αφρικανούς ποδοσφαιριστές που έπαιξαν στην Ευρώπη.

Για να είμαστε δίκαιοι πάντως, κάποιοι εξ’ αυτών των ποδοσφαιριστών ήταν πραγματικά σπουδαίες περιπτώσεις. Και ακριβώς γι’ αυτό το λόγο περίμεναν όλοι με μεγαλύτερη ανυπομονησία τα Μουντιάλ: Για να δουν τέτοιους παίκτες, συνήθως για πρώτη φορά. Πλησιάζοντας προς το Millenium η πληροφορία γινόταν όλο και πιο προσιτή αλλά και πάλι δεν ήταν τόσο επαρκής. Και ξέρεις, αυτό επέτρεπε στον καθένα να φτιάξει την ποδοσφαιρική φαντασίωση που είχε στο μυαλό του για κάθε μακρυμάλλη αλητάμπουρα από τη νότια Αμερική ή για τον κάθε συνήθως απροσδιόριστης ηλικίας πιτσιρικά από την Μαύρη Ήπειρο.

Οι μικρές και οι μεγαλύτερες λεπτομέρειες

Οι εμφανίσεις των ομάδων πολύ συχνά ισορροπούσαν ανάμεσα στο κιτς και το στυλιστικό αριστούργημα, κάτι που μπορούσε να ισχύει και για τα λογότυπα των χορηγών πάνω σε αυτές. Οι μπάλες είχαν πολύ πιο minimal σχεδιασμό αλλά και αλησμόνητες λεπτομέρειες. Το Subbuteo και οι μινιατούρες των ποδοσφαιριστών με τα μεγάλα κεφάλια ήταν συλλεκτικά αντικείμενα. Το Teletext δημιουργούσε ψύχωση, ειδικά μετά την εμφάνιση των πρώτων παιχνιδιών στοιχηματισμού.

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ 90S ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΡΟΝΑΛΝΤΟ 1998
Τα εντυπωσιακά Mercurial I της Nike, που φορούσε ο Ronaldo στο Μουντιάλ της Γαλλίας, το 1998.
ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ 90S ΝΤΕΪΒΙΤΝ ΜΠΕΚΑΜ
Δεκέμβριος του 1996. Ο νεαρός David Beckham κάνει ζέσταμα με την χαρακτηριστική μπάλα της Diadora, πριν από αγώνα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για το Champions League με την Ραπίντ, στη Βιέννη.

Τα ολόμαυρα παπούτσια αλλά και τα πρώτα εντυπωσιακά σχέδια των Adidas, Puma και Nike αλλά και εταιρειών όπως η Umbro, η Kelme, η Diadora και η Joma αντιμετώπιζονταν σχεδόν σαν masterpieces της μόδας. Η μανία με τα αυτοκόλλητα της Panini και το λανσάρισμα του πρώτου Championship Manager δημιουργούσαν γενιές φανατικών. Τα αξέχαστα τηλεοπτικά spots με πρωταγωνιστές τους σταρ των 90s ήταν κατά κάποιο τρόπο statements τηλεοπτικής τέχνης. Όλα αυτά συνέβαλαν με τον τρόπο τους στο να χτιστεί ο μύθος της δεκαετίας, όπως τον αναπολούν πολλοί σήμερα.

Χτίστηκε το Champions League και η Premier League  

Αρκετοί, ειδικά οι νεότεροι, έχουν την ψευδαίσθηση ότι διοργανώσεις όπως το Champions League υπήρχαν από πάντοτε. Η κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση απέκτησε τη σημερινή της μορφή το 1992, εξελίσσοντας -από κάθε άποψη το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης. Το επίπεδό του ήταν εξαρχής εξαιρετικά ανταγωνιστικό. Και (σχεδόν) όπως στην περίπτωση της Χρυσής Μπάλας της ίδιας περιόδου, υπήρξαν 9 διαφορετικοί νικητές, με μόνη ομάδα που το κατέκτησε εις διπλούν να είναι η Μίλαν (1990 και 1994). 

Το ίδιο έτος με το CL, θεσπίστηκε και το σήμερα κορυφαίο πρωτάθλημα του πλανήτη. Πολύ πριν τις εποχές της αίγλης και των εκατοντάδων εκατομμυρίων, το αγγλικό ποδόσφαιρο είχε αρχίσει να φθίνει στα τέλη των 80s σε τρομακτικό βαθμό, με έξαρση του χουλιγκανισμού, ερειπωμένα στάδια και αποκλεισμό των ομάδων από τα ευρωπαϊκά κύπελλα εξαιτίας των γεγονότων του Χέιζελ, το 1985. Μάλιστα, εν αντιθέσει με αυτό που συμβαίνει σήμερα, αρκετοί κορυφαίοι Άγγλοι ποδοσφαιριστές αγωνίζονταν σε ομάδες του εξωτερικού.

Οι εκπρόσωποι των ομάδων, σε συνεργασία με την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας, κάθισαν στο τραπέζι στο τέλος του πρωταθλήματος του 1991 και συμφώνησαν κάποια καθοριστικά για την πορεία του σπορ στη Γηραιά Αλβιώνα πράγματα, μεταξύ των οποίων η δυνατότητας διαπραγμάτευσης των τηλεοπτικών δικαιωμάτων και τις χορηγίες.

ΕΡΙΚ ΚΑΝΤΟΝΑ
Ο “βασιλιάς” Eric Cantona, σε αγώνα της Premiership, το 1995.
ΝΤΑΒΙΝΤ ΖΙΝΟΛΑ
Ο Γάλλος μπαλαδόρος David Ginola πανηγυρίζει το πρώτο του γκολ με τη φανέλα της Νιούκασλ, το 1995.
ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ 90S 6
Ο μετέπειτα αρχηγός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Roy Keane, με τη φανέλα της Νότιγχαμ Φόρεστ, το 1991.

Αυτά, σε συνδυασμό με το επιτυχημένο rebranding και την εντυπωσιακή ανακατασκευή των γηπέδων, έβαλε τις (πολύ γερές) βάσεις για την Premier League του σήμερα. Εντελώς τυχαία, όλα αυτά συνέπεσαν με την ηχηρή επιστροφή στους τίτλους της πιο εμπορικής ομάδας τότε του κόσμου, της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Sir Alex Ferguson.


Το επιτυχημένο rebranding του αγγλικού ποδοσφαίρου, η εντυπωσιακή ανακατασκευή των γηπέδων, οι σπουδαίες μεταγραφές και η Γιουνάιτεντ του Sir Alex Ferguson έβαλαν τις (πολύ γερές) βάσεις για την Premier League του σήμερα.


Έγιναν κάποια σπουδαία διεθνή τουρνουά

Δίχως αμφιβολία, τα 90s ήταν γεμάτα με συναρπαστικές διεθνείς διοργανώσεις, στις οποίες ξεχώρισαν πολλές και διαφορετικές σχολές ποδοσφαίρου. Αρχικά, το Μουντιάλ της Ιταλίας, το 1990, ήταν ιδιαίτερα συναισθηματικό για πολλούς και διαφορετικούς λόγους: Το διχασμό που έφερε ο Diego Maradona στο Σάν Πάολο της Νάπολης και τον ημιτελικό με τους Ιταλούς, τον αμφιλεγόμενο θρίαμβο των Γερμανών, το Καμερούν Κολομβία του δεύτερου γύρου, την Αγγλία να αποκλείεται στα πέναλτι κλπ.

Έπειτα, το Euro 1992, όπου οι Δανοί μαζεύτηκαν κυριολεκτικά από τις παραλίες, πήραν τη θέση της Γιουγκοσλαβίας που μαστίζονταν από τον εμφύλιο και τελικά κατέκτησαν το τρόπαιο στα γήπεδα της Σουηδίας.

Το 1994 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο των ΗΠΑ είχαμε την πρώτη, οδυνηρή, συμμετοχή της εθνικής μας στο θεσμό αλλά κυρίως την επιστροφή της Βραζιλίας στο θρόνο, έπειτα από σχεδόν 2,5 δεκαετίες. Αξιομνημόνευτη ήταν η θεϊκή παρουσία του Μικρού Βούδα, η πορεία της Βουλγαρίας μέχρι τα ημιτελικά αλλά και ο πανηγυρισμός του Bebeto στον (καταπληκτικό) προημιτελικό με την Ολλανδία, που έχει αντιγραφεί από εκατομμύρια ποδοσφαιριστές και εξακολουθεί να αντιγράφεται μέχρι σήμερα.

Στο Euro 1996, η Αγγλία αποκλείστηκε και πάλι στα πέναλτι και μάλιστα εντός έδρας και οι Γερμανοί ξαναήρθαν, επικρατώντας με το πρώτο Χρυσό Γκολ (ή Ξαφνικό Θάνατο) της ιστορίας από τον Oliver Bierhoff επί των μπαλαδόρων Τσέχων. Τέλος, στο Μουντιάλ του 1998 στην Γαλλία, υπήρξε η μέχρι τότε μεγαλύτερη συγκέντρωση ταλέντου που είχαμε δει ποτέ σε τέτοιο τουρνουά.

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ 90S 13
Η παγκόσμια πρωταθλήτρια του 1998, Γαλλία. 

Η πληρέστερη Γαλλία όλων των εποχών κέρδισε την (ίσως) πληρέστερη Βραζιλία ever, σε έναν τελικό όπου έλαμψε το ταλέντο και η προσωπικότητα του Zidenine Zidane ενώ παράλληλα δόθηκε υλικό σε κάθε συνομωσιολόγο αυτού του πλανήτη. Προηγουμένως, η Αγγλία είχε αποκλειστεί ξανά στα πέναλτι, έπειτα από ένα all time classic ματς των Παγκοσμίων Κυπέλλων που περιείχε την αποκάλυψη του Michael Owen, την αλητεία του Diego Simeone και την αποβολή του David Beckham.  

Η Serie A

Το κορυφαίο πρωτάθλημα της εποχής δεν ήταν ούτε η Premier League, ούτε η La Liga. Το Campionato των 90s ήταν από μόνο του ένας λόγος για να λατρέψεις τη συγκεκριμένη δεκαετία. Τα πιο μεγάλα ονόματα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου έπαιζαν εκεί, τα γήπεδα ήταν ασφυκτικά γεμάτα, οι κορυφαίοι προπονητές “δίδασκαν” στους πάγκους των ομάδων, το επίπεδο ήταν εξωπραγματικό και ο ανταγωνισμός τεράστιος.

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ 90S 18
O Francesco Totti σε ηλικία 23 ετών, σε αγώνα της Ρόμα, τον Νοέμβριο του 1999.
ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ 90S 12
Filippo Inzaghi, Alessandro Del Piero και στο βάθος ο Alessio Tacchinardi λίγο πριν το πρώτο σφύριγμα, σε αγώνα της Γιουβέντους με την Φιορεντίνα, τον Δεκέμβριο του 1999.
ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ 90S 14
Roberto Donadoni και Marco Van Basten στη σέντρα για την Μίλαν, το 1992.
ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ 90S 16
Ο Gigi Buffon το 1999, όταν υπερασπιζόταν την εστία της Πάρμα.
ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ 90S 11
O ιπτάμενος Ολλανδός Dennis Bergkamp με την φανέλα της Ίντερ, το 1994.

Υπήρχε ακόμη μία μοναδική λάμψη, με τους ποδοσφαιριστές να θεωρούνται κάτι παραπάνω από icons και να διαμορφώνουν ακόμη και τις τάσεις της μόδας για τους μεγάλους ιταλικούς οίκους. Για την ακρίβεια, ότι ήταν η La Liga την περασμένη δεκαετία και ότι είναι τώρα η Premier League ήταν -συνδυαστικά, όσο υπερβολικό κι αν σου ακούγεται κάτι τέτοιο- η Serie A της δεκαετίας του 1990.

Υπήρχαν περισσότερα από κάθε άποψη είδωλα

Η χρονική συγκυρία το έφερε έτσι, ώστε να συμπέσουν αρκετοί από τους stars των 80s στη Δύση κυρίως της καριέρας τους με μπόλικα ταλέντα που ξεκινούσαν τη σταδιοδρομία τους και έμελλε να αλλάξουν την μοίρα συλλόγων, πόλεων, εθνικών ομάδων ή ακόμη και του ίδιου του ποδοσφαίρου. Παράλληλα, υπήρχαν αισθητά περισσότερες cult φυσιογνωμίες πολλές εκ των οποίων με μπόλικο ταλέντο που η ζωή και η αθλητική τους πορεία θα μπορούσε να γίνει ακόμη και σειρά στο Netflix.

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ 90S 1
Μία πραγματικά αξέχαστη μορφή: Ο αρχηγός της εθνικής Κολομβίας στα Μουντιάλ του 1990, του 1994 και του 1998, Carlos Valderrama.

Η λίστα της Χρυσής Μπάλας από το 1990 μέχρι το 1999 έχει 10 διαφορετικούς ποδοσφαιριστές στην κορυφή της κάθε χρονιάς.

Αρκεί μία απλή καταγραφή κάποιων ονομάτων για να αντιληφθείς περί τίνος ακριβώς μιλάμε: Ο Diego Maradona στην μετά-Νάπολι εποχή, ο Ronaldo στην Μπαρτσελόνα και την Ίντερ, ο Gianluigi Buffon στην Πάρμα και ο Gabriel Batistuta στην Φιορεντίνα, ο Marco Van Basten και ο Paul Gascoigne, οι αδερφοί Laudrup, οι αδερφοί Neville και οι αδερφοί De Boer, ο Ryan Giggs, ο Gheorghe Hagi, ο Jose Luis Chilavert, o Jorge Campos, ο Roberto Baggio, o Diego Simeone, o Matthias Sammer, o Dejan Savicevic, ο Davor Suker, o Ruud Gullit, o Franco Baresi, o Jari Litmanen, o David Beckham, o Stefan Effenberg, o Zinedine Zidane, o Frank Rijkaard, o Alessandro Del Piero, o Peter Schmeichel, o Zvonimir Boban, o Patrick Kluivert, o Andriy Shevchenko, ο Luis Hernandez, o Paolo Montero, o George Weah, o Roger Milla, o Bebeto, o David Ginola, ο Paolo Maldini, ο Cafu, ο Eric Cantona, ο Carlos Valderrama και ο Faustino Asprilla, ο Edgar Davids, ο Jurgen Klinsmann, ο Alan Shearer, ο Hristo Stoichkov, ο Fernando Redondo, ο Romario, ο Roy Keane, ο Gianluca Vialli, o Ivan Zamorano, o Dragan Stojkovic είναι μόνο κάποια ονόματα που πρόχειρα έρχονται στο μυαλό.

ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΜΠΑΤΖΙΟ 1994
17 Ιουλίου 1994, γήπεδο Rose Βowl της Πασαντίνα, στην Καλιφόρνια. Ο ήρωας της εθνικής Ιταλίας στο USA ’94 Roberto Baggio μόλις έχει αστοχήσει στο τελευταίο πέναλτι που δίνει το Παγκόσμιο Κύπελλο στην Βραζιλία. Ίσως η πιο χαρακτηριστική σκηνή των 90s σε επίπεδο εθνικών ομάδων.
ΜΠΕΡΓΚΑΜΠ ΝΤΕΣΑΓΙ 1996
Ο Marcel Desailly κυνηγά τον Dennis Bergkamp στον αγώνα της Γαλλίας με την Ολλανδία για το Euro 1996.

Αξίζει δε, να σημειωθεί ότι η λίστα της Χρυσής Μπάλας από το 1990 μέχρι και το 1999 έχει 10 διαφορετικούς ποδοσφαιριστές στην κορυφή κάθε χρονιάς.

Το ποδόσφαιρο στα 90s δεν μπορούμε να πούμε πως ήταν καλύτερο ή χειρότερο. Ήταν απλά αυτό που έπρεπε να είναι τη συγκεκριμένη εποχή: Πιο αθλητικό από τα 80s και πιο τεχνικό από την μπάλα του σήμερα. Με αμφιλεγόμενες στυλιστικές επιλογές που ισορροπούσαν ανάμεσα στην ακριβώς προηγούμενη δεκαετία και ευρισκόμενες στον προθάλαμο του image που θα επικρατούσε μετά το 2000. Με ποδοσφαιριστές που ξέφευγαν πλέον από το ρόλο τους εντός γηπέδου και γινόντουσαν μέλη της pop κουλτούρας.

Παραδοσιακά, η αγαπημένη ποδοσφαιρική και όχι μόνο εποχή όλων, είναι εκείνη που τους πετυχαίνει στα τελειώματα της εφηβείας και στα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης. Για τους περισσότερους τύπους που βρίσκονται τώρα στα πράγματα, δηλαδή τους Millennials, αυτή ήταν τα 90s και τα early 00s. Αυτό από μόνο του πλαισιώνει, συμπληρώνει και ενισχύει τη μνήμη, τα συναισθήματα και την οπτική για σχεδόν όλα τα παραπάνω. 

Γράφει: Μπάμπης Δούκας www.esquire.com.gr

ΕΠΕΙΣΟΔΙΑΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ Τρεις μέρες πριν το πραξικόπημα.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΑΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ: Τρεις μέρες πριν το πραξικόπημα, ξύλο και γαρύφαλλα στη συναυλία των Rolling Stones στην Αθήνα το 1967. Η επεισοδιακή συναυλία των Rolling Stones, έγινε στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στις 17 Απριλίου 1967, τρεις μέρες πριν οι συνταγματάρχες κατεβάσουν τα τανκς και καταλύσουν τη δημοκρατία.

Αποτελεί ένα ιστορικό μουσικό γεγονός επενδυμένο και με στοιχεία του μύθου. Προβάλλει την μύχια διάθεση μιας εποχής, και φωτίζει, πολλά και ενδιαφέροντα θέματα, πέρα από την μουσική. Η συναυλία έγινε σε προεκλογική περίοδο, και σε πολιτικό κλίμα έντονα φορτισμένο. Άρχισε γύρω στις 8 μ.μ με ελληνικά συγκροτήματα. Έπαιξαν πρώτα οι IDOLS, οι WE FIVE, οι LOUBOGG, οι MGC, ο Guidone, ο Δάκης και ο Τάσος Παπασταμάτης.

Μετά εμφανίζονται οι Rolling Stones.

Ύστερα από περίπου πέντε τραγούδια, ένα παιδί τους έδωσε μια ανθοδέσμη με κόκκινα γαρύφαλλα και οι αστυνομικοί θυμήθηκαν τότε τον …Μπελογιάννη, και με το αστυνομικό δαιμόνιο που τους διέκρινε κατάλαβαν ότι είχαν να κάνουν με κομμουνιστική πράξη! Ακολούθησαν επεισόδια και τελικά η συναυλία διακόπηκε.

Η συναυλία είχε διοργανωθεί από τον Νίκο Μαστοράκη, που ήταν φανερά ανήσυχος για το αποτέλεσμα, αφού είχαν προηγηθεί δημοσιεύματα που έλεγαν ότι «έρχονται οι ναρκομανείς στην Ελλάδα».

Ο Νίκος Μαστοράκης και ο Μικ Τζάγκερ στη διάρκεια της συναυλίας (Φωτο: Αριστοτέλης Σαρρηκώστας, 17 Απριλίου 1967).

Τα επεισόδια άρχισαν ακόμη από την άφιξη των Stones στο αεροδρόμιο όπου είχαν σπεύσει να τους υποδεχτούν αρκετοί κρατώντας πλακάτ. Μερικοί δημοσιογράφοι προέβλεπαν ότι κάτι κακό θα γινόταν και κατηγορούσαν το συγκρότημα.

Tο κείμενο του Μαστοράκη στο πρόγραμμα της συναυλίας (ΑΡΧΕΙΟ Μ.Νταλούκα)

Ο Μαστοράκης έκανε το μεγάλο λάθος να γράψει στο πρόγραμμα της συναυλίας που μοιράστηκε στο γήπεδο «κανείς από τους νέους δεν πρόκειται να πάρει ναρκωτικά!» και αρκετοί εξαγριώθηκαν από το δασκαλίστικο ύφος. Μια σκληρή ομάδα στο πέταλο δεν κρατήθηκε τελικά και όταν είδε να μπαίνει ο Δημήτρης Πουλικάκος με ψυχεδελική εμφάνιση (γένια, μαλλί αλά Χέντρξ, γυαλιά με πορτοκαλί σκελετό, παντελόνι καμπάνα και καουμπόικες μπότες), άρχισε να φωνάζει ρυθμικά «LSD! LSD! ».

Ρεπορτάζ σε εφημερίδα της εποχής (ΑΡΧΕΙΟ Μ.Νταλούκα)

Η σχετική μαρτυρία που έδωσε στον γράφοντα ο Δημήτρης Πουλικάκος:

«Θυμάμαι πως υπήρχε ένα κλίμα τρομοκρατίας για τη συναυλία των Rolling Stones. Κάποιοι δημοσιογράφοι γράφανε για αφιονισμένους και διάφορα τέτοια και το κλίμα ήταν βαρύ. Πολλοί γονείς είχαν φοβηθεί και προσπαθούσαν να αποτρέψουν τα παιδιά τους από το να πάνε στη συναυλία. Ο κόσμος που τελικά συγκεντρώθηκε ήταν γύρω στις 10 χιλιάδες.

Εγώ εμφανίστηκα στο πέταλο, και με το που με είδανε οι πιτσιρικάδες, σηκωθήκανε και φωνάζανε LSD, LSD!

Με χειροκροτήματα και αλαλαγμούς. Τους κέντρισε το παρουσιαστικό μου. Είχα γένια, το μαλλί ξασμένο στυλ Jimi Hendrix, φορούσα γυαλιά με πορτοκαλί σκελετό με λουλουδάκια, ένα ασημένιο πουκάμισο με κονκάρδες, παντελόνι καμπάνα με καουμπόικες μπότες, ένα μαντήλι αντί για γραβάτα, και γάντια κίτρινα. Με το που με είδανε λοιπόν, αρχίσανε και φωνάζανε εν χορώ.

Είδα και πώς άρχισαν μετά τα επεισόδια. Ένα παιδί έτρεξε κάποια στιγμή να δώσει στους Rolling Stones γαρύφαλλα. Τότε καμιά πενηνταριά αστυνομικοί πέσανε επάνω του και τον βαράγανε. Ο Μικ Τζαγκερ φώναξε έναν αξιωματικό και του έδωσε χαστούκι…»

Ο Δημήτρης Πουλικάκος σε φωτογραφία του 1967 περίπου όπως ήταν και κατά τη συναυλία (ΑΡΧΕΙΟ Μ.Νταλούκα)

Μια άλλη μαρτυρία που δίνει ο φωτορεπόρτερ Αριστοτέλης Σαρρηκώστας, από άλλη οπτική γωνία, είναι:

«Η συναυλία άρχισε με το τραγούδι Satisfaction εν μέσω αλαλαγμών, χειροκροτημάτων και λιποθυμιών και φτάνοντας προς το τέλος του τρίτου τραγουδιού, δυο από το συγκρότημα κατέβηκαν από το πάλκο, με κρεμασμένες της κιθάρες τους στον ώμο και με αρκετά κόκκινα γαρίφαλα, τα οποία άρχισαν να τα πετάνε στον κόσμο, στης κερκίδες. Αυτό δεν άρεσε στους αστυνομικούς που βρίσκονταν κοντά στης εξέδρες και στα κάγκελα, και άρχισαν να σπρώχνουν τους κιθαρίστες, να επιστρέψουν στις θέσεις τους, άρχισαν να σπρώχνουν κι αυτοί τους αστυνομικούς και δεν άργησε η σύρραξη να γενικευτεί.

Οι θεατές βλέποντας τα συμβάντα, άρχισαν τα συνθήματα εναντίων των αστυνομικών, οι αστυνομικοί άρχισαν να κτυπούν τους θεατές και οι Rolling Stones να παίρνουν τα όργανα από την σκηνή και να φεύγουν. Οι οργανωτές της συναυλίας, φώναζαν να απομακρυνθούν οι αστυνομικές δυνάμεις από τον χώρο του πάλκου, για να αρχίσει και πάλι η συναυλία, χωρίς να εισακούονται. Μάταια ο κόσμος περίμενε να ξαναρχίσει η συναυλία, πέρασαν 20-30-40 λεπτά της ώρας και οι Rolling Stones δεν γύριζαν, ο κόσμος άρχισε να εκνευρίζεται και να πετάει ότι έβρισκε μέσα στο γήπεδο, ώσπου βγήκε κάποιος στο μικρόφωνο και είπε ότι η συναυλία ματαιώνεται. Αυτό ήταν ότι χειρότερο μπορούσε να ακούσουν είκοσι χιλιάδες θεατές, βγήκαν στους δρόμους και η Λεωφόρος Αλεξάνδρας έγινε πεδίο μάχης. Άναψαν φωτιές σε ότι έβρισκαν και άρχισε το γνωστό κυνηγητό μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας, τα επεισόδια επεκτάθηκαν και στους γύρω δρόμους, μέχρι αργά με συλλήψεις και τραυματισμούς».

Η τότε δημοσιογραφική κάλυψη της συναυλίας, αφήνει σήμερα πολλά ερωτήματα, αφού τα γεγονότα ερμηνεύονταν ανάλογα με τις πολιτικές πεποιθήσεις του κάθε δημοσιογράφου, αλλά και με την αντίληψη ότι οι Rolling Stones αντιπροσωπεύουν την μακρυμαλλούσα και άπλυτη νεολαία.

Δυο παραδείγματα:

Ο Δημήτρης Ψαθάς, την επόμενη μέρα, σε χρονογράφημά του στα ΝΕΑ, αναφέρει το ξύλο που έπεσε αλλά κάνει μπλακ χιούμορ, χαρακτηρίζοντας τους γιεγιέδες σαν άπλυτους και βρωμιάρηδες.

«Έπεσε λοιπόν ξύλο και στους γεγέδες αλλά επί του ξύλου τούτου θα μας επιτρέψουν οι εισπάρξαντες, πρώτα να φιλοσοφήσουμε και ύστερα να διαμαρτυρηθούμε αν και εφόσον πρέπει….Ποίος ή ποία καλείται γεγές ή γεγέδισα; Είναι κάτι νεαροί αξούριστοι και ακούρευτοι, με μακριά μαλλούρα όπου μπορεί άνετα να κυκλοφορεί και να στεγάζεται η ψείρα…Το ξύλο είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της εποχής μας και έπρεπε τα μακρυμάλλικα παιδιά, τα τόσο φιλοσοφημένα, να το δεχτούν, όχι με διαμαρτυρίες αλλά με ευχαρίστηση»

(Ψαθάς ΝΕΑ Απρίλιος 1967).

Απόσπασμα από το χρονογράφημα του Δημήτρη Ψαθά στα ΝΕΑ

Η εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, δυο μέρες μετά, αναφέρεται στα επεισόδια, βρίσκοντας ευκαιρία να χτυπήσει την ΕΡΕ:

«Με τη φόρα που πήρε η αστυνομία, θα τρώγουν ξύλο όχι μόνον οι μετέχοντες εις πολιτικάς συγκεντρώσεις αλλά και εις … καλλιτεχνικάς! Απόδειξις ότι κατά την εμφάνισιν των μακρυμάλληδων Ρόλλινγκ Στόουνς, προ ημερών εις τα Αθήνας, εξυλοφορτώθησαν αγρίως και οι γιεγιέδες.

Εφ’ ω και κάποιος συνάδελφος παρατήρησε: Επί των ημερών της ΕΡΕ θα πέφτει ξύλο άνευ και μετά μουσικής»

(ΜΑΚΕΔΔΟΝΙΑ 20 Απριλίου 1967)

Μανώλης Νταλούκας www.iefimerida.gr

1 2 3 4 16