Φωτογράφος εντοπίζει γοητευτικές τοποθεσίες και κτίρια των 60’s, ψάχνει να βρει πώς είναι σήμερα

Φωτογράφος εντοπίζει γοητευτικές τοποθεσίες και κτίρια των 60’s, ψάχνει να βρει πώς είναι σήμερα. Aπό την απόλυτη ομορφιά στην πλήρη εγκατάλειψη…

Πριν από περίπου 3 χρόνια ένα παλιό κουτί με σπίρτα πάνω στο γραφείο του φωτογράφου Pablo Iglesias Maurer τράβηξε την προσοχή του. 

Αυτό που κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον του ήταν η εικόνα πάνω στο κουτί, μία ειδυλλιακή, vintage εικόνα από ένα όμορφο, καλοκαιρινό θέρετρο της δεκαετίας του 1960. Τότε ο Maurer άρχισε αμέσως να αναρωτιέται πώς να μοιάζει άραγε το συγκεκριμένο μέρος σήμερα 6 δεκαετίες μετά. Αυτή η απορία ήταν αρχή μίας μοναδικής αναζήτησης που τον οδήγησε στο να τραβήξει μία σειρά από καθηλωτικές φωτογραφίες, την οποία ονόμασε Abandoned States (Εγκαταλελειμμένα Μέρη). 

Ο Maurer ξεκίνησε την «περιπέτεια» του από το μέρος που πρωτοείδε πάνω σε εκείνο παλιό κουτί από σπίρτα, αλλά όταν έφτασε στο Penn Hills Resort η εικόνα που αντίκρυσε ήταν αληθινά αποκαρδιωτική. Κάτι περισσότερο από 5 δεκαετίες μετά το κτίριο έμοιαζε υπό κατάρρευση, παρατημένο στην τύχη του και τίποτα δεν θύμιζε πια την παλιά του αίγλη και ομορφιά. 

Όσο στενάχωρο κι αν ήταν αυτό που ανακάλυψε ο φωτογράφος θεώρησε πως αυτό το πρότζεκτ ήταν κάτι περισσότερο από ενδιαφέρον. Έτσι, αγόρασε από το eBay 60 συνολικά ρετρό καρτ ποστάλ της δεκαετίας του ’60, γεμάτες από όμορφα κτίρια, λαμπερά ξενοδοχείο και ελκυστικά εστιατόρια, και άρχισε να τα επισκέπτεται ένα ένα με τη σειρά.

Ένα δείγμα από το αποτέλεσμα του έργου του μπορείτε να δείτε στο βίντεο που ακολουθεί:

Μάγκυ Παπαχρήστου www.womantoc.gr

Σαν σήμερα: Η 21η Φεβρουαρίου στην ιστορία

1913. Μετά από διαπραγματεύσεις αντιπροσώπων του Εσάτ Πασά και του Ελληνικού Στρατηγείου Ηπείρου, υπογράφεται συμφωνία με την οποία παραδίδονται άνευ όρων στον Ελληνικό Στρατό 1.000 τούρκοι αξιωματικοί, 32.000 άνδρες και 108 πυροβόλα. Ο Ελληνικός Στρατός, με επικεφαλής τον Αρχιστράτηγο Διάδοχο Κωνσταντίνο, μπαίνει απελευθερωτής στην πόλη των Ιωαννίνων.

1937, o Γερμανός Καγκελάριος Αδόλφος Χίτλερ και άλλα μέλη της κυβέρνησης παρακολουθούν το εθνικό μνημόσυνο για τους Γερμανούς πεσόντες στον πόλεμο, στο Βερολίνο.

1948, o δρ. Έντουιν Λαντ (αριστερά), εφευρέτης της Πολαρόιντ, ανοίγει μια φωτογραφία του Τσαρλς Φελπς, Προέδρου της Φωτογραφικής Εταιρείας της Αμερικής. Είναι η πρώτη δημόσια επίδειξη προϊόντος Πολαρόιντ.

1949, η διάσημη Αμερικανίδα τραγουδίστρια της τζαζ και χορεύτρια Ζοζεφίν Μπέικερ, κατά τη διάρκεια ενός σόου στο Παρίσι.

1956, η ηθοποιός Ίνγκριντ Μπέργκμαν με το κοστούμι για την ταινία “Η Έλενα και οι άντρες της”, στη Γαλλία.

1963, Ιαπωνία. Μία νοικοκυρά στο Τόκιο παρακολουθεί ένα πρόγραμμα στην τηλεόραση, σε μια πολύ μικρή συσκευή που έφερε μαζί της στο κομμωτήριο.

1965, ο Malcolm X στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης, λίγες μέρες πριν δολοφονηθεί, στις 21 Φεβρουαρίου 1965.

1972, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον σφίγγει το χέρι του Κινέζου ηγέτη Μάο Τσε Τουνγκ, κατά τη διάρκεια του ιστορικού ταξιδιού του Νίξον στην Κίνα.

1977, η Μάργκαρετ Τριντό, σύζυγος του Καναδού Πρωθυπουργού Πιέρ Τριντό, κατλα τη διάρκεια της επίσκεψής της στο Λευκό Οίκο στην Ουάσινγκτον, όπου ο σύζυγός της συναντήθηκε με τον Τζίμι Κάρτερ.

1987, ο Μικ Τζάγκερ κρατάει την κόρη του, Ελίζαμπεθ Σκάρλετ, στο αεροδρόμιο Κένεντι της Νέας Υόρκης. Λίγο νωρίτερα η Τζέρι Χολ, σύντροφός του και μητέρα της μικρής, είχε συλληφθεί με μαριχουάνα στα Μπαρμπέιντος.

1990, ο Ρομπ Πιλάτους, αριστερά και ο Φαμπ Μόρβαν των Milli Vanilli μόλις έχουν παραλάβει το βραβείο Grammy για τον καλύτερο νεοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη. Αργότερα το βραβείο τούς αφαιρέθηκε όταν αποκαλύφθηκε ότι τραγουδούσαν πλέι μπακ.

Μαρία Δεδούση – CNN Greece

Never Give In: Το ντοκιμαντέρ για τον Sir Alex Ferguson

Never Give In: Το ντοκιμαντέρ για τον Sir Alex Ferguson. Θα κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γλασκώβης, τον Μάρτιο, και αργότερα σε κινηματογράφους και Amazon Prime Video…

Ο θρυλικός προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Άλεξ Φέργκιουσον προστίθεται στα είδωλα του αθλητισμού, η ζωή των οποίων γίνεται θέμα ντοκιμαντέρ. Η Amazon ανακοίνωσε ότι σε συνεργασία με τη Universal Pictures ετοίμασαν ντοκιμαντέρ για τον Σκωτσέζο προπονητή με τίτλο “Sir Alex Ferguson: Never Give In”.

Η ταινία θα κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γλασκώβης, τον Μάρτιο, θα είναι διαθέσιμο στο Amazon Prime Video από τις 29 Μαϊου και θα κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους δύο μέρες νωρίτερα.

Ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον στο ντοκιμαντέρ εξιστορεί τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής του, λίγο μετά την εγκεφαλική αιμορραγία που υπέστη το 2018, όταν φοβήθηκε ότι η περιπέτεια της υγείας του θα επηρεάσει τη μνήμη του, για αυτό και θέλησε να μιλήσει για όλα.

Στο ντοκιμαντέρ που σκηνοθέτησε ο γιος του, ο Τζέισον, ο πρώην ποδοσφαιριστής των Dunfermline Athletic και Rangers και προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ανατρέχει στους σταθμούς της ζωής και της ποδοσφαιρικής του καριέρας, στη διάρκεια της οποίας κατέκτησε περισσότερα τρόπαια από οποιονδήποτε άλλο προπονητή στην ιστορία του αθλήματος.

Αρχειακό υλικό, βίντεο και συνεντεύξεις της συζύγου και των τριών γιων του, καθώς και παικτών, όπως ο Έρικ Καντονά, ο Γκόρντον Στράχαν, ο Άρτσι Νοξ και ο Ράιαν Γκιγκς έχουν συμπεριληφθεί στο ντοκιμαντέρ και θα προβληθούν πρώτη φορά.

Η απώλεια μνήμης ήταν ο μεγαλύτερος φόβος μου όταν έπαθα εγκεφαλική αιμορραγία το 2018. Με αυτό το ντοκιμαντέρ είχα την ευκαιρία να θυμηθώ τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου, καλές και κακές. Το γεγονός ότι τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο γιος μου, εγγυάται μία ειλικρινή και προσωπική προσέγγιση” τόνισε ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Την ημέρα που θα κάνει πρεμιέρα η ταινία, πατέρας και γιος θα λάβουν μέρος σε εκδήλωση του Φεστιβάλ της Γλασκώβης, το οποίο διεξάγεται διαδικτυακά φέτος, λόγω των περιοριστικών μέτρων για την αποτροπή εξάπλωσης της COVID-19.

Γράφει: Τίμος Σαλαμές esquire.com.gr

Σαν σήμερα: Η 20η Φεβρουαρίου στην ιστορία

Επιχείρηση Gunner Side, η «μάχη για το Βαρύ Ύδωρ». 1944, Νορβηγοί αντάρτες βυθίζουν στη Βόρεια Θάλασσα οχηματαγωγό, με το οποίο οι Ναζί μεταφέρουν όλα τα αποθέματά τους σε βαρύ ύδωρ, με αποτέλεσμα να καθυστερήσουν καθοριστικά οι προσπάθειες του Χίτλερ να κατασκευάσει πρώτος την ατομική βόμβα.

Μόδα, 1929 Η ηθοποιός Έβελιν Μπρεντ φοράει πιτζάμες, βελούδινο παντελόνι και ένα μεταλικό τζάκετ με τιρμπάν, μια πρώτη εκδοχή του νεγκλιζέ.

Ποτοαπαγόρευση, 1935 Ένα παρασκευαστήριο ουίσκι καταστρέφεται από τους Ομοσπονδιακούς Πράκτορες κοντά στο Μονρόε, της Γεωργίας. Μπορούσε να παράξει 400 λίτρα την ημέρα και για να καταστραφεί χρειάστηκαν 50 ράβδοι δυναμίτη.

Στρατόπεδο συγκέντρωσης Βόλεσντορφ, Αυστρία, 1938 Το βασικό στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αυστρία, το Βόλεσντορφ, κοντά στη Βιέννη. Περίπου 3.000 πολιτικοί κρατούμενοι απελευθερώθηκαν από εδώ και άλλα στρατόπεδα, μετά την Αμνηστεία.

Ρίτα Χέιγουορθ, 1952 Η ηθοποιός Ρίτα Χέιγουορθ σε μια σκηνή σε νυχτερινό κέντρο, από την πρώτη της ταινία.

Μις Κόσμος, 1962 Η Μαρλέν Σμίτ είναι η Μις Κόσμος του 1962, η οποία κάνει διακοπές στη Φλόριντα. Η Μαρλέν είναι Γερμανίδα και έχει σπουδάσει μηχανολόγος.

Ρόναλντ Ρίγκαν και Μάργκαρετ Θάτσερ, 1985 Ο Πρόεδρος Ρόναλντ Ρίγκαν κρατάει το σκύλο του, τη Λάκι, την ώρα που εκείνος και η Πρωθυπουργός της Βρετανίας, Μάργκαρετ Θάτσερ, κάνουν τη βόλτα τους στους κήπους του Λευκού Οίκου.

Μνημείο στη Γέφυρα του ποταμού Κβάι, 1986 Ο Ιάπωνας Τακάσι Ναγκάσε ποζάρει δίπλα στη διάσημη γέφυρα του ποταμού Κβάι, στο Καντσαναμπούρι της Ταϊλάνδης. Ο ναγκάσε βοήθησε να δημιουργηθεί ένα μνημείο δίπλα στο “σιδηρόδρομο του θανάτου”, στη μνήμη εκείνων που πέθαναν κατά τη διάρκεια της κατασκευής της γραμμής που ένωνε τη Μπούρμα με την Ταϊλάνδη.

Μαράια Κάρεϊ, 1991 Η Μαράια Κάρεϊ κρατάει τα Grammies της στα παρασκήνια του Radio City Music Hall στη Νέα Υόρκη. Κέρδισε το βραβείο του καλύτερου νέου καλλιτέχνη και της καλύτερης γυναικείας ποπ φωνής.

Εμφύλιος Πόλεμος, Βοσνία, 1994 Δύο ώρες πριν εκπνεύσει το τελεσίγραφο του ΝΑΤΟ, δύο Βόσνιες Μουσουλμάνες ακούνε ραδιόφωνο στο διαμέρισμά τους στο Σαράγιεβο.

Τζον Κένεντι, 1997 Ο Τζον Κένεντι ο νεότερος δείχνει τη βέρα του στο σόου της Ρόζι Ο Ντόνελ.

Μαρία Δεδούση – CNN Greece

Η νέα σειρά ντοκιμαντέρ για την κατηγορία κακοποίησης της υιοθετημένης κόρης του Woody Allen

Η νέα σειρά ντοκιμαντέρ σκαλίζει την κατηγορία κακοποίησης της επτάχρονης υιοθετημένης κόρης του Woody Allen από τον ίδιο, φέρνοντας ξανά στην επιφάνεια ένα από τα πιο σοκαριστικά σκάνδαλα του Χόλυγουντ.

Τι συνέβη τελικά ανάμεσα στους Woody Allen, Mia Farrow και τα υιοθετημένα τους παιδιά; Ένα από τα μεγαλύτερα ενδοοικογενειακά σκάνδαλα του Χόλυγουντ έρχεται ξανά στην επιφάνεια με το αποκαλυπτικό docuseries που έσκασε ξαφνικά και θα ξεκινήσει να προβάλλεται την Κυριακή 21 του μήνα στο HBO.

Οι βραβευμένοι ερευνητές κινηματογραφιστές Kirby Dick, Amy Ziering («The Invisible War») και Amy Herdy («The Bleeding Edge») βρίσκονται πίσω από τη σειρά ντοκιμαντέρ τεσσάρων επεισοδίων «Allen v. Farrow», που κοιτά πίσω από τα πρωτοσέλιδα της υπόθεσης που συντάραξε τα ‘90s για να φέρει στη μικρή οθόνη ακυκλοφόρητο πληροφοριακό υλικό, δίνοντας νέα τροπή στην πολύκροτη ιστορία. 

Το 1992, ο σκηνοθέτης Woody Allen κατηγορήθηκε από την υιοθετημένη κόρη του Dylan Farrow πως την κακοποίησε σεξουαλικά σε ηλικία επτά ετών, στο σπίτι της μητέρας της και τότε συζύγου του Allen, Mia Farrow. Ο Allen αρνήθηκε τις κατηγορίας και η Πρόνοια της Νέας Υόρκης θεώρησε πως δεν υπήρχαν αρκετά αποδεικτικά στοιχεία που να στηρίζουν την κατηγορία, με αποτέλεσμα η διαμάχη να μην καταλήξει σε ποινικές διώξεις. 

Η ιστορία όμως μόλις αρχίζει: οκτώ μήνες νωρίτερα, η Mia Farrow είχε πληροφορηθεί πως ο σύζυγός της διατηρούσε ερωτική σχέση με την (από προηγούμενη σχέση) υιοθετημένη κόρη της, την 21 ετών τότε Soon Yi Previn με την οποία ο Allen παντρεύτηκε, πέντε χρόνια μετά. 

Παρά τις θεωρίες πως το βίντεο με την αποκάλυψη της Dylan ήταν καθοδηγημένο από τη μητέρα της, η ίδια την επανέλαβε σε συνεντεύξεις της από το 2013 μέχρι σήμερα. Ωστόσο, τα άλλα δυο υιοθετημένα παιδιά της Farrow, ο Moses (υιοθεσία με τον Woody Allen) και η Soon Yi πήραν το μέρος του σκηνοθέτη, κατηγορώντας από την πλευρά τους τη μητέρα τους για παιδική κακοποίηση και «πλύση εγκεφάλου» απέναντι στην Dylan.

Ο Woody Allen και η Mia Farrow στα μέσα της δεκαετίας του ’80 με τα τέσσερα παιδιά τους (Ann Clifford/The LIFE Picture Collection, via Getty Images)

Η υπόθεση έλαβε ξανά εκτεταμένη μιντιακή κάλυψη με το ξέσπασμα του κινήματος MeToo το 2017, με μια σειρά πρωτοκλασάτων ηθοποιών να ανακοινώνουν την στήριξή τους στη Dylan, και τους Griffin Newman, Timothe Chalamet και Elle Fanning να δωρίζουν τα κέρδη τους από την τελευταία του ταινία με τον νεοϋορκέζο («A Rainy Day in New York») σε φιλανθρωπίες. Οι γνώμες ωστόσο διίστανται, με γνωστούς πρωταγωνιστές όπως οι Barbara Walters, Diane Keaton, Javier Bardem και άλλοι, να στέκονται αντίθετοι στις κατηγορίες και στη συνεπακόλουθη κατακραυγή του σκηνοθέτη.

Στο «Allen v. Farrow» θα δούμε βιντεοκασέτες και ηχογραφήσεις που βλέπουν πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας καθώς και συνεντεύξεις με τους Mia Farrow, Dylan Farrow, Ronan Farrow, την οικογενειακή φίλη Carly Simon, τον εισαγγελέα Frank Maco και άλλους συγγενείς, ερευνητές και αυτόπτες μάρτυρες. Θα μας φέρει το ντοκιμαντέρ ένα βήμα πιο κοντά στην αλήθεια αυτής της υπόθεσης; Το τρέιλερ δίνει μια πρώτη εικόνα από το κλίμα που επικρατεί στην υπόθεση του power couple, αυξάνοντας το ενδιαφέρον για το εβδομαδιαίο κυριακάτικο επεισόδιο.

Από την Άννα Φαρδή www.pepper966.gr

Άγραφα: Οι δικές μας «Άλπεις» Στην απόμακρη γη της Ευρυτανίας περιμένουν την ανάπτυξη και τους νέους να γυρίσουν.

Άγραφα: Οι δικές μας «Άλπεις»

«Εμείς είμαστε ελεύθεροι. Πάντα οι Αγραφιώτες ελεύθεροι ήταν! Και είμαστε και μαθημένοι στην απομόνωση, οπότε δεν πιεζόμαστε πολύ με την καραντίνα». Ο Κώστας Γκαντζούδης, πρόεδρος του χωριού Επινιανά, μας μεταφέρει μια μεγάλη αλήθεια. Ίσως τώρα, για πρώτη φορά και λόγω της Covid-19, μπορούμε να καταλάβουμε στην ουσία της την απομόνωση για την οποία μας μιλούσαν ανέκαθεν στα ορεινά χωριά. Τα Άγραφα είναι ένας μαγικός τόπος όπου η φύση έχει τον πρώτο λόγο: απότομα βουνά, πυκνά δάση, ορμητικά ποτάμια, φαράγγια και χαράδρες που κόβουν την ανάσα. Ένα γοητευτικό σύμπλεγμα που διατρέχεται από έναν κεντρικό δρόμο, ο οποίος στο μεγαλύτερο μέρος του παραμένει ακόμη χωματόδρομος. Διανοίχτηκε δε το 1987 και οι γέφυρες που στεφανώνουν τον Αγραφιώτη ποταμό έγιναν το 1993. Έως τότε οι άνθρωποι μετακινούνταν με τα πόδια ή με τα ζώα, χρησιμοποιώντας πέτρινα γεφύρια, στρατιωτικές γέφυρες, αυτοσχέδια εναέρια περάσματα φτιαγμένα από κλαδιά δέντρων, ακόμη και ένα καρούλι (σαν μικρό τελεφερίκ) για να περάσουν το ποτάμι. Ο χειμώνας είναι βαρύς εδώ πάνω· κατολισθήσεις, πάγος και χιόνι μειώνουν τις μετακινήσεις και συχνά τα χωριά μένουν αποκλεισμένα. 

agrafa-oi-dikes-mas-alpeis0
Βουνά, δάση, οροπέδια συνθέτουν το αλπικό τοπίο των Αγράφων. © SHUTTERSTOCK

Θυμάμαι την Ολυμπία Μπακογιάννη στο χωριό Μοναστηράκι. Την πέτυχα έναν Οκτώβρη να στοιβάζει δίπλα στην πόρτα της τα ξύλα για το τζάκι. «Άμα πέσουν τα πολλά χιόνια εδώ δεν αναδεύουμε», έλεγε. Γι’ αυτό και οι λιγοστοί κάτοικοι των χωριών έχουν μάθει να διατηρούν, περισσότερο ή λιγότερο, την αυτονομία τους, όπως παλιά.

Εκτρέφουν ζώα, φροντίζουν μποστάνια, φτιάχνουν μόνοι τους πολλά από τα αγαθά που χρειάζονται. Εντούτοις ο τόσο αξιοθαύμαστος στα μάτια μας τρόπος ζωής και αυτός ο γοητευτικός, αγνός τόπος δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο από εκείνους που βλέπουν τους πληθυσμούς να μειώνονται και τους νέους να έρχονται μόνο τα καλοκαίρια για διακοπές στο σχολείο του χωριού Άγραφα, για παράδειγμα, φοιτούν μόλις τρία παιδιά. «Ωθούμαστε πλέον στην υιοθέτηση ενός μοντέλου που θα έχει τη συναντίληψη και τη συναίνεση όλων, με θαρραλέες τομές και παρεμβάσεις, για να ανακοπεί αυτό το αρνητικό ισοζύγιο γεννήσεων θανάτων, δίνοντας κίνητρο στους νέους ανθρώπους που βρίσκονται σε παραγωγική και αναπαραγωγική ηλικία να μετεγκατασταθούν στα χωριά τους. Αν καταφέρουμε να πείσουμε τους νέους μας ότι μπορούν να ξεφύγουν από την ανεργία, να έχουν πιο ποιοτική ζωή, ευζωία, ασχολούμενοι με τον πρωτογενή τομέα, σίγουρα θα τολμήσουν και δεν θα χάσουν την ευκαιρία να γυρίσουν, ειδικά τώρα σε αυτή την οικονομική και υγειονομική κρίση που βιώνουμε», λέει ο δήμαρχος Αγράφων Αλέξης Καρδαμπίκης, εξετάζοντας τους τρόπους με τους οποίους αυτό μπορεί να γίνει πράξη, πάντα με σεβασμό στο περιβάλλον και στην παράδοση του τόπου.

agrafa-oi-dikes-mas-alpeis1
Άποψη του χωριού Άγραφα. © ΟΛΓΑ ΧΑΡΑΜΗ

Στο χωριό Άγραφα η ονομαστή πια κυρία Νίκη, που διατηρεί τον ομώνυμο ξενώνα εστιατόριο, επιβεβαιώνει τη δυσκολία της κατάστασης: «Εμείς έτσι κι αλλιώς τον χειμώνα δεν κουνάμε, δεν μπορείς να πας πουθενά με τον άγριο καιρό. Παρ’ όλα αυτά, οι επισκέπτες έρχονταν και, παρότι δεν ήταν πολλοί, εμένα ήταν η παρέα μου κάθε Σαββατοκύριακο. Για μένα έχουν έρθει τα πάνω κάτω, έχω μελαγχολήσει. Γιατί τα χωριά από μόνα τους δεν έχουν πια κόσμο».

Στο πλάνο συζητήσεων που θέτει ο δήμαρχος πρωταγωνιστούν ο εκσυγχρονισμός του οδικού δικτύου και η αναβάθμιση του κλάδου υγείας. Συμπληρώνεται δε από σειρά διευκολύνσεων δέλεαρ προς τους νέους, όπως το γρήγορο ίντερνετ για τηλεργασία, η παροχή οικοπέδων και διάφορα άλλα μέτρα που περιλαμβάνουν φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις και χρηματοδοτήσεις για οικοτεχνίες, τεκνοποίηση κ.ά. «Κοινή συνισταμένη όλων είναι η δημιουργία υποδομών και η οικονομική στήριξη των νέων προκειμένου να μπει φρένο στην απερήμωση της υπαίθρου, να σταματήσει η συρρίκνωση του πληθυσμού μας, να αναζωογονηθούν τα χωριά», αναφέρει. 

agrafa-oi-dikes-mas-alpeis2
Τον περασμένο Αύγουστο έγιναν τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού στη Μίκρα Αγράφων. Το έργο επιμελήθηκε ο Νικόλαος Σωτ. Χόντος εξ Αγράφων και φιλοτέχνησε ο Τήνιος γλύπτης Πραξιτέλης Τζανουλίνος.

Κανείς δεν ξέρει κατά πόσο όλα αυτά είναι εφικτά, ωστόσο, αν αναλογιστεί πως στο χωριό Άγραφα ο πληθυσμός ενισχύθηκε πρόσφατα με τέσσερα μωρά, ίσως η κατάσταση να είναι αναστρέψιμη. Τα Επινιανά επίσης δίνουν νότες αισιοδοξίας. Παρότι ερήμωσαν τη δεκαετία του ’70, το 1985 αποφάσισε να εγκατασταθεί στο χωριό ο Κώστας Γκαντζούδης με την οικογένειά του, παρακινώντας φίλους και συγγενείς να κάνουν το ίδιο σε μια εποχή που ούτε δρόμος δεν υπήρχε. «Με τα πόδια ερχόμασταν μέχρι το ’89. Ούτε ρεύμα είχαμε ούτε σχολείο. Την κόρη μου την πήγαινα στα Άγραφα με τα πόδια και περνούσαμε τον Αγραφιώτη με το καρούλι. Την επόμενη χρονιά μαζεύτηκαν μερικοί ακόμη και ζήτησα δάσκαλο για τρία παιδιά. Από τέσσερα και πάνω, μου είπαν. Πείσμωσα κι εγώ κι έγραψα τον τετράχρονο γιο μου, λέγοντας στον δάσκαλο να τον αφήσει στην ίδια τάξη. Τελικά τα έπαιρνε και τέλειωσε το σχολείο στα δεκάξι», καταλήγει γελώντας ο ίδιος. Τώρα ζουν στο χωριό τον χειμώνα δεκαπέντε άνθρωποι, και μάλιστα ένα νέο ζευγάρι εγκαταστάθηκε κατά τη διάρκεια της πρώτης καραντίνας, την περασμένη άνοιξη. 

www.kathimerini.gr

90s: Η Δεκαετία Που Γεννηθήκαμε, Αλλά Δε Ζήσαμε

…ή ίσως ζήσαμε αλλιώς. Οι γεννημένοι στα 90s Άρης Καζακόπουλος, Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος, Άγγελος Κλειτσίκας και Ελένη Τζαννάτου αφηγούνται τη δική τους «δεκαετία της αθωότητας» και προετοιμάζουν, έτσι, το έδαφος, για το μεγάλο αφιέρωμα του Avopolis στο 1991.

90s: Ένα Σπουδαίο Ματς σε (Ε)

Το να γεννιέσαι και να μεγαλώνεις σε μεσοαστική συνοικία της Ελλάδας των 90s, σε σπίτι με εξαιρετικά περιορισμένη συλλογή βινυλίων, τη βελόνα (κυριολεκτικά) του ραδιοφώνου σταθερά στον Μελωδία FM και χωρίς πρόσβαση στο ίντερνετ μέχρι τα τέλη της δεκαετίας, αναπόφευκτα συνεπάγεται ότι χάνεις το μεγαλύτερο κομμάτι του εισαγόμενου μουσικού (αλλά και του ευρύτερα πολιτιστικού) προϊόντος.

Αν λάβουμε υπόψη, μάλιστα, το γεγονός ότι οι britpop κοκορομαxίες ή η εξέλιξη του trip hop δεν εμπίπτουν ακριβώς στα ενδιαφέροντα μιας ηλικιακής ομάδας που βλέπει Junior TV και γράφει τις «Λέξεις για την Καρτέλα», η υπόθεση της μουσικής ενημερότητας μοιάζει χαμένη από χέρι. Έτσι, τα προσωπικά throwbacks από την εποχή που το να διαθέτεις ρετιρέ στην Κυψέλη ή στο Παγκράτι θεωρούνταν ακόμα προνομιακό, ελάχιστα αφορούν τα μουσικά τεκταινόμενα και πολύ περισσότερο φέρνουν στο μυαλό εικόνες με τετραγωνισμένα Citroën ZX, κίτρινα τρόλεϊ και άσπρα μπλε παπάκια στους δρόμους, διαφημίσεις Καρνέισον, μεξικάνικες τηλενουβέλες, ΠΑΣΟΚ καλτίλες και γυαλιά μυωπίας με υπερμεγέθεις κοκκάλινους σκελετούς στην τηλεόραση, polaroids με πόνι στο Σύνταγμα ή με τον Άγιο Βασίλη στο Μινιόν, τα περίεργα combos του Yoshimitsu στο Tekken 3 και άλλα τέτοια ωραία.

Όπως είναι επόμενο, την ώρα που ο πλανήτης παρακολουθούσε τους Oasis στο Later with Jools Holland, η πλησιέστερη εμπειρία των ντόπιων ‘90s kids ήταν ο Ricky Martin στο Μπράβο με τη Ρούλα Κορομηλά. Ενώ ο διεθνής μουσικός τύπος κατέγραφε την άνθιση των Radiohead, εμείς γινόμασταν θεατές της άνθισης της Δέσποινας Βανδή. Η κουλτούρα του ελληνάδικου και του ιμιτασιόν χολιγουντιανού lifestyle μαζί, σε μια αλλόκοτη πρόσμιξη brought by Πέτρος Κωστόπουλος, συνεπικουρούμενη από το εθνικό σύνδρομο της «θείτσας», από το οποίο ακόμη δεν έχει απαγκιστρωθεί εντελώς η Ελλάδα σε επίπεδο κατανάλωσης πολιτισμού αλλά και διαλεκτικής, άφηναν μικρά περιθώρια επαφής με πιο εξεζητημένες πολιτιστικές αναφορές. Η world μουσική ήταν το “Macarena”, η hip hop εξαντλούνταν στα Ημισκούμπρια, ενώ οι Nirvana, οι U2 και οι Rolling Stones ήταν απλώς ονόματα αναγνωρίσιμα ως «ιερά τέρατα», χωρίς καμία αίσθηση του πού τοποθετούνται στη χρονοσειρά του rock ‘n’ roll. Οι δε pop αναφορές περιορίζονταν στην Britney Spears και τους Backstreet Boys κι αυτά χάρη στον Λυκούργο και την Καρολίνα του Disney Club, όταν το Mega είχε γωνίες στο λογότυπο και λεγόταν ακόμη “Mega Channel” (με προφορά Λιάνας Κανέλλη).

Ως εκ τούτου, το πέρασμα στην καρδιά της εφηβείας κάπου στα μέσα των 00s, που συνέπεσε χρονικά με τις πρώτες ανεξάρτητες περιηγήσεις στο ίντερνετ, οδήγησε σε μια σειρά από ευχάριστες ανακαλύψεις (ενίοτε και αποκαλύψεις) που αφορούσαν την προηγούμενη δεκαετία. Όταν ακούς τον Aphex Twin και τους Boards of Canada για πρώτη φορά, καταλαβαίνεις πως η ηλεκτρονική μουσική είναι πολύ περισσότερα από το «ντάπα ντούπα» για το οποίο γκρίνιαζε η γιαγιά σου και αναιρείς την ταύτιση του είδους με τις περιγραφές της μητέρας raver στο βραδινό δελτίο θρίλερ του Ευαγγελάτου. Όταν αρχίζεις να ψάχνεις τους Pearl Jam και τους Soundgarden, συνειδητοποιείς τον λόγο που εκείνα τα «μεγάλα παιδιά», που η ψιλικατζού αλήτες τα ανέβαζε, τσογλάνια τα κατέβαζε, φορούσαν σκισμένα τζιν και καρό πουκάμισα. Όταν μπαίνεις στην 90s δισκογραφία της Björk, εκείνη παύει να είναι η παράξενη τύπισσα που τραγούδησε στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων (και για την οποία ο Παπαϊωάννου είχε δεχτεί κριτική από εγχώριες φωνές επειδή δεν είχε επιλέξει στη θέση της την… Νανά Μούσχουρη) και γίνεται η χαρισματική καινοτόμος που επηρέασε μέχρι και τη Madonna. Όταν καταπιάνεσαι με το Dookie των Green Day, αποκωδικοποιείς τις pop punk αναφορές που είχες λατρέψει στην Avril Lavigne στην αρχή της εφηβείας σου. Όταν μαθαίνεις για τους Sunny Day Real Estate, αντιλαμβάνεσαι πως το emo υπήρξε πολύ πριν τα μαύρα νύχια, τα WESC φουτεράκια και τα ασπρόμαυρα πουά φιογκάκια.

Και κάπως έτσι, φτάνεις στη συνειδητοποίηση ότι ως παιδί μεγάλωσες σε μια παράλληλη, εξελληνισμένη πραγματικότητα των 90s, μακριά από την πλειονότητα της pop κουλτούρας που άλλαζε τον κόσμο σε πραγματικό χρόνο. Διαπιστώνεις, ακόμα, ότι δυστυχώς έχασες την τελευταία δεκαετία ουσιαστικού μετασχηματισμού του rock, πριν το ιδίωμα εισέλθει (ανεπιστρεπτί;) στον αστερισμό των αναβιώσεων. Και μπορεί να παραμένουν απολαυστικές οι επισκέψεις σου στον ατελείωτο κατάλογο της δισκογραφίας της εποχής, ωστόσο δεν μπορείς να αγνοήσεις την πικρη αίσθηση ότι έφτασες αργά στο πάρτι. Σαν να βλέπεις έναν σπουδαίο τελικό βιντεοσκοπημένο το πρωί της επομένης, ενώ σου έχουν ήδη κάνει spoiler για το αποτέλεσμα.

-Άρης Καζακόπουλος

Το Metal Που Μισούσες

Όταν ήμουν μικρός, υπήρχε στο σπίτι της γιαγιάς μου ένα υπερμέγεθες στα μάτια μου κατάμαυρο hi-fi της Sony, από εκείνα με τις τέσσερις διαφορετικές θέσεις για CD και δύο για κασέτες. Αν και είχα ξεκοκκαλίσει οτιδήποτε τεχνολογικό υπήρχε μες στο σπίτι πρωτόλεια δυσκίνητα PC, κινητά Ericsson με πτυσσόμενες κεραίες χιλιομέτρων κ.ο.κ. το στερεοφωνικό ελάχιστα με συγκινούσε. Έκανε μεν ενδιαφέροντες ήχους όταν άνοιγε και μετακινούνταν τα γρανάζια του, αλλά κυρίως ήταν «παιχνίδι» των μεγάλων για να ακούνε μουσική. Εκείνο το εξωτικό, στο μυαλό μου, φαινόμενο που έβγαινε απ’ τα ηχεία και ήταν τόσο σημαντικό στους συγγενείς μου. Είχαν τοποθετήσει, εξάλλου, το Sony σε περίοπτη θέση στο καθιστικό κι άναβε συχνά πυκνά δια ασήμαντον και μη αφορμή.

Έτσι, λοιπόν, για χρόνια, δεν καταλάβαινα ακριβώς γιατί κρατούσαμε αυτό το μεγάλο πράγμα μες το σπίτι. Από ένα σημείο και μετά, μάλιστα, κυρίως μάζευε σκόνη, αφού είχε αντικατασταθεί στο σαλόνι από μια πιο «μοντέρνα» σιντιέρα, και πια έπιανε χώρο στο δωμάτιό μου. Μαζί του είχαν μεταφερθεί και τα δεκάδες CD και κασέτες του θείου μου, φοιτητής Ιατρικής στο Βουκουρέστι τότε, ανάμεσα στα οποία βρισκόταν η αφρόκρεμα της 90s εμπορικής (αντι)κουλτούρας: Offspring (Americana, Ixnay on the Hombre), Metallica (Load), Prodigy (Music For The Jilted Generation), Rammstein (Herzeleid, Sehnsucht) το soundtrack του Matrix. Τίτλοι που δε μου έλεγαν τίποτα, αλλά είχαν εξώφυλλα τα οποία ενθουσίαζαν τη φαντασία μου.

Το πρώτο που κίνησε την περιέργειά μου να ανακαλύψω ήταν το Ixnay on the Hombre (1996). Πώς θα μπορούσε να ακούγεται ένα CD με εξώφυλλο επηρεασμένο από τη μεξικανική Μέρα των Νεκρών και έναν ακαθόριστο νοηματικά τίτλο; (Ο οποίος στην αργκό των Λατινοαμερικάνων σημαίνει “fuck the Man”.) Θυμάμαι αμυδρά την ανυπομονησία μου όταν πάτησα play. Αυτή έμελλε να γίνει η εισαγωγή μου σε μια πιο extreme μουσική, εκείνη που θα λάτρευα με θρησκευτική ευλάβεια για τουλάχιστον μια δεκαετία στη συνέχεια, χάρη σε ένα άλμπουμ που συμπτωματικά ξεκινάει με μια… εισαγωγή. «Προστατέψτε την οικογένειά σας, αυτός ο δίσκος περιέχει γραφικές απεικονίσεις πραγμάτων που είναι ΑΛΗΘΙΝΑ· αυτά τα ΑΛΗΘΙΝΑ πράγματα είναι κοινώς γνωστά ως ΖΩΗ. Επομένως, εάν κάτι σας ακούγεται σαρκαστικό (σ.σ.: στο άλμπουμ), μην το πάρετε στα σοβαρά· εάν ακούγεται επικίνδυνο, σε καμία περίπτωση μην το δοκιμάσετε στο σπίτι· και εάν σας προσβάλλει, απλά μην το ακούσετε», προειδοποιεί μεταξύ άλλων στο εναρκτήριο “Disclaimer” ο γνωστός και μη εξαιρετέος Jello Biafra, εντείνοντας το αίσθημα πως πρόκειται να συστηθώ σε κάτι διασκεδαστικά ανατρεπτικό και γεμάτο εφηβική ενέργεια.

Έκτοτε, όπως λένε, δεν κοίταξα πότε πίσω. Οι Offspring έγιναν η πρώτη μπάντα που αγάπησα ολόψυχα, έτσι τη δισκοθήκη του θείου έκανα αρκετό καιρό για να την ξεψαχνίσω εκ νέου. Η ιδανική στιγμή ήρθε ξανά όταν τα ακούσματά μου στράφηκαν προς το (μόνο) thrash, και θυμήθηκα πως υπήρχε στο σπίτι το ακατονόμαστο «πουλημένο» άλμπουμ των Metallica,  που κυκλοφόρησε μετά το Black Album. Έτσι τουλάχιστον είχα συστηθεί στο Load από την πλειονότητα της metal κοινότητας. Παρόλο που ομολογώ τότε δεν το εκτίμησα, αν και στην παρέα ξοδεύτηκαν πολλές εξωσχολικές συζητήσεις για το πόσο ωραίο είναι το “Bleeding Me” ή το “Until It Sleeps”, το “Load” (1996) ήταν ένα αρχικό δείγμα του πώς υποτιμήθηκαν οι thrash μπάντες στα 90s και δαιμονοποιήθηκε οτιδήποτε συσχετιζόταν με το grunge.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές του ’90, η ακμή του thrash είχε φτάσει στο απόγειο της δημοφιλίας της, με σχεδόν όλα τα συγκροτήματα του είδους ειδικά το Big 4 να παραδίδουν αριστουργήματα σε συνδυασμό με μια κάποια εμπορική απήχηση. Ακόμα και σχήματα που εν πολλοίς άνηκαν στο underground, όπως οι προσωπικοί υπεραγαπημένοι Nuclear Assault, είδαν τους εαυτούς τους να γεμίζουν το μυθικό Hammersmith Odeon και να παίζονται συστηματικά στο MTV. Έλα όμως που το Σιάτλ αναδείχθηκε αστραπιαία σε Μέκκα του κιθαριστικού ήχου, με τις δισκογραφικές να στρέφουν ολοκληρωτικά την προσοχή τους σε συγκροτήματα με καρό πουκάμισα που δε βρίσκονταν στο Bay Area.

Όσο, λοιπόν, συνιστά μισή αλήθεια πως προοδευτικά οι μεγάλες εταιρίες εγκατέλειψαν τα metal συγκροτήματα από τα label τους, όπως για παράδειγμα έκανε η Atlantic αφού οι Testament κυκλοφόρησαν το αξιοπρεπέστατο Low (1994), η άλλη μισή αφορά την αναγκαία μουσική ωρίμανση που χρειάστηκαν όσοι εκπροσωπούσαν το thrash. Το μιξ προσωπικών προβλημάτων, πνευματικής και φυσικής υπερκόπωσης (λέγε με και Metallica), στυλιστικού τέλματος, υπαρξιακού άγχους (δεν ήταν όλοι πια 20άρηδες) αλλά και πρωτόγνωρων προτεραιοτήτων (κάποιοι απέκτησαν οικογένειες), υποχρέωσαν μπάντες πρώτης γραμμής να ανανεώσουν την έμπνευσή τους. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Mille Petrozza των Kreator, ο οποίος έχει δηλώσει πολλάκις πως είχε κουραστεί με τη στασιμότητα της thrash φόρμας, εξ ου και βρέθηκε ανάμεσα σε εκείνους που πήραν την πρωτοβουλία του πειραματισμού (Renewal, Outcast).

Παράλληλα, έκδηλη ήταν η πικρία όσων είδαν την καριέρα τους να ανακόπτεται πάνω που ανέβαιναν οι ταχύτητες. Οι προαναφερθέντες Nuclear Assault εξαφανίστηκαν τελείως μετά το αγέραστο Something Wicked (1993), το ίδιο και ταλαντούχες μπάντες όπως οι εξαιρετικοί Καλιφορνέζοι Death Angel. Οι τελευταίοι κιόλας έχουν κάθε δικαίωμα να νιώθουν μεγαλύτερο απωθημένο. Αφού κυκλοφόρησαν το σαρωτικό Act III (1990) στην Geffen, ανέπτυξαν σημαντική δυναμική, με τη δημοφιλέστατη εκπομπή Headbanger’s Ball να τους στηρίζει, την ώρα που η μπάντα έδινε sold out συναυλίες στην Αμερική, κάτι σαν πρόβα πριν την επικείμενη «κατάκτηση» της Ευρώπης. Ωστόσο, ένα σχεδόν θανάσιμο ατύχημα με το tour bus τούς άφησε εκτός δράσης για καιρό, στερώντας τους όχι μόνο από το μομέντουμ, αλλά και τη θέση του opening act σε μια από τις πιο επιτυχημένες metal περιοδείες όλων των εποχών. Η τουρνέ Clash of the Titans το καλοκαίρι του ’91 όργωσε τις δύο όχθες του Ατλαντικού με τους Megadeth, Slayer και Anthrax στα καλύτερά τους και θέλοντας τους Death Angel σε ένα εναλλακτικό παρελθόν να εμφανίζονται ως το φρέσκο αίμα της επόμενης thrash γενιάς. Η μοίρα, πάντως, ήθελε τους τελευταίους να αντικαθίστανται από τους πολλά υποσχόμενους και σχετικά άγνωστους τότε… Alice in Chains. Οι τελευταίοι μπορεί να δέχθηκαν γιουχαΐσματα και δεκάδες απορρίμματα επί σκηνής, τους περισσότερους όμως τους κέρδισαν. Εάν δε, λάβουμε υπόψη τον μπασίστα των Megadeth, David Ellefson, οι Alice in Chains παρότι δε συναντούσαν ποτέ θερμή υποδοχή κατά τη διάρκεια της τουρνέ, οι εμφανίσεις τους ήταν συνεχώς αποστομωτικές.

Στη μέση της δίνης των μουσικών μεταβάσεων βρέθηκαν οι metal οπαδοί. Διαχρονικά από τους πιο πιστούς, αλλά και πεισματικά ισχυρογνώμονες, δε θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη ότι κέρασαν μπουκάλια και λοιπά σουβενίρ τους Alice in Chains όταν έπαιζαν πριν τους Anthrax. Πρόκειται αν μη τι άλλο για εξαγώγιμο «σπορ» που ‘χουμε δει από κοντά και στην Ελλάδα. Είναι ενδεικτικό όμως της δυσανεξίας στις καινοτομίες που ανά στιγμές επιδεικνύει η metal κοινότητα, αλλά τουλάχιστον δεν τη χαρακτηρίζει συνολικά. Γιατί την ίδια στιγμή που κατακεραυνώνονταν όσοι δοκίμαζαν νέες thrash συνταγές (οι Exodus και το Force of Habit άλλο ένα παράδειγμα), υπήρχαν εκείνοι που εξακολουθούσαν να βρίσκουν έρεισμα χωρίς να συμμορφώνονται με το όποιο ρεύμα ή τη διεκδίκηση “true metal” διαπιστευτηρίων. Οι αταξινόμητοι Voivod δίχως να νοιαστούν στ’ αλήθεια για κάποια σπουδαία δισκογραφική επιτυχία στα charts, έχουν τουλάχιστον από ένα αψεγάδιαστο άλμπουμ για κάθε δεκαετία δράσης τους. Ή οι πιο πρόσφατοι Power Trip, του αδικοχαμένου Riley Gale, που σέρβιραν old school κομψοτεχνήματα, εκφράζοντας ταυτόχρονα θαυμασμό για φαινομενικά άσχετες με το metal μπάντες, όπως οι Siouxsie and the Banshees και οι Wipers.

Η μπίλια, επομένως, κάθεται στην ανάγκη να μη χαθεί η όρεξη για ανακάλυψη· τα αυτιά να είναι δεκτικά στο καινούριο. Γιατί μαζί με τη χλιαρή προσωπική υποδοχή του Load, τη μέρα που ψαχούλευα πάλι τη δανεική δισκοθήκη, ήρθαν τα repeats στα άλμπουμ των Prodigy και των Rammstein. Όταν στέρευε η ορμή του thrash, ήρθαν οι death και grind μπάντες με νέα εύφλεκτα καύσιμα. Κι εάν αυτά μπορεί να μην ήταν τόσο ξένα στο συνηθισμένο μενού μου, ήταν σημαντικά βήματα για να βγάλω από το μυαλό τη στάμπα «στα ‘90s το grunge σκότωσε το metal». Και τα δύο, όπως και να ‘χει, ζουν ακόμα.

-Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος

Η Μελωδία της Ευτυχίας

Για έναν άνθρωπο που γεννήθηκε στις αρχές των 90s και ίσα που πρόλαβε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση μέσα στη συγκεκριμένη δεκαετία, η επίδραση της αισθητικής, της ατμόσφαιρας, της pop culture σοδειάς, της μουσικής της παραγωγής και κάθε τίνος που την όρισε σε οποιοδήποτε επίπεδο, μπορεί να αποτιμηθεί μόνο σε όρους ενός ζωηρού μα άπιαστου background που σχημάτιζε αθόρυβα μία ταυτοτική παρακαταθήκη χωρίς να το καταλάβει. Τα 90s σε βιωματικό επίπεδο μοιάζουν στο μυαλό μου περισσότερο με μία ανάμνηση που δεν είσαι βέβαιος αν αποτελεί πραγματικό γεγονός ή αν πρόκειται για μία επίπλαστη εικόνα που σμιλεύτηκε με τα χρόνια μέσα από όνειρα και αφηγήσεις.

Επομένως, όχι, δε θα σας μιλήσω για το πως ανακάλυψα την britpop στην εφηβεία μου, για το ότι στην ερώτηση Blur ή Oasis πάντα απαντούσα Pulp, για τον τρόπο που ανακάλυψα τo shoegaze μέσα από άπειρα συγκροτήματα δεύτερης γενιάς που την ξεπατίκωναν και για την εσωστρέφεια του Elliott Smith που αναγνώρισα σε αμέτρητες μπάντες της γενιάς μου που λάτρεψα. Ούτε για το ότι το OK Computer το άκουσα μετά το In Rainbows και μου πήρε χρόνο να κατανοήσω γιατί θεωρείται σπουδαιοτερο από το δεύτερο. Αλλά ούτε για το πώς οι Pavement καθόρισαν ανεπανόρθωτα σχεδόν το 90% των όσων ζητάω από την κιθαριστική μουσική. Πόσω μάλλον για το πώς το Music Has The Right To The Children των Boards Of Canada εξελίχθηκε στον αγαπημένο μου ηλεκτρονικό/trip-hop δίσκο. Γιατί όλα αυτά αποτέλεσαν συνειδητές, ετεροχρονισμένες επιλογές μίας μεταγενέστερης εποχής που έχουν περισσότερη σχέση με αυτή στο μυαλό μου, παρά με αυτή που γεννήθηκαν πραγματικά.

Οπότε, βρίσκω περισσότερο νόημα να καταγράψω όσα έγιναν τότε σε πραγματικό χρόνο, όταν το παιδικό μου μυαλό απορροφούσε εικόνες, ήχους και ερεθίσματα, χωρίς να αξιολογεί και να φιλτράρει. Ο πρώτος δίσκος που θυμάμαι να παίζει σπίτι και να τον σιγοτραγουδάω όταν ανέβαινα τις σκάλες για την αίθουσα πριν χτυπήσει το κουδούνι για την πρωινή προσευχή, ήταν το Μίλα Μου Για Μήλα σε μουσική του Σταύρου Παπασταύρου και στίχους του Ευγένιου Τριβιζά, με αθώα τραγούδια που σφηνώνουν στο ακατέργαστο μυαλό και με τα χρόνια αποκτούν πολύτιμη αξία. Έπειτα θυμάμαι να παίζουν ατελείωτα τα Ημισκούμπρια στο παλιό οικογενειακό Skoda στις καλοκαιρινές διακοπές στο εξοχικό, σε βαθμό τέτοιο που αν ακουστεί κάπου τυχαία η «Μαγική Τσατσάρα», θα σκάσει στα ρουθούνια ένας συνδυασμός μυρωδιάς αλμύρας και παλιού αμαξιού που έχει μείνει για ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο του αυτοσχέδιου πάρκινγκ της παραλίας. Θυμάμαι τον σκωτσέζο φίλο του πατέρα μου με τις δύο κόρες του που είχαν μανία με τα Teletubbies, ο οποίος του έμαθε τους Belle and Sebastian και από τότε το The Boy With The Arab Strap ακουγόταν κάθε ανοιξιάτικο σαββατοκύριακο και θα μου θυμίζει για πάντα τα πάρκα, τα μουσεία, το γήπεδο, την ανέγγιχτη ευτυχία της παιδικής ηλικίας, που δε θα την ξαναζήσουμε ποτέ έτσι.

Γράφοντας το κείμενο, συνειδητοποιώ μόλις τώρα, πως είναι ευλογία και κατάρα το να μεγαλώνεις μέσα σε μία ελληνική οικογένεια των 90s που κάπως απέκλεισε ασυνείδητα τα ερεθίσματα της εγχώριας πραγματικότητας. Ευλογία, γιατί τα ερεθίσματα που σχηματίζουν τον αδιαμόρφωτο ακόμη χαρακτήρα ξεφεύγουν από τα στενά πλαίσια μία τοπικιστικής και κλειστόμυαλης αντίληψης της ζωής, αλλά και κατάρα, γιατί ακριβώς αυτή η μονομερής εικόνα της κοινωνίας, επιφέρει έναν σνομπισμό και έναν ελιτισμό σε ορισμένα στάδια της ζωής, που τελικά οδηγούν στη μοναξιά.

Εν τέλει, κοιτάζοντας πίσω στο χρόνο, νιώθω τυχερός από την άποψη διαμόρφωσης της μουσικής ταυτότητας, που γεννήθηκα στις αρχές των 90s. Όχι μόνο γιατί αφουγκράστηκα τις δονήσεις της τελευταίας ίσως πραγματικά ενδιαφέρουσας μουσικής δεκαετίας, αλλά γιατί ανήκω στην τελευταία γενιά που πρόλαβε στο παρά πέντε την αναλογική φύση της μουσικής κατανάλωσης, πριν βουτήξει με τα μπούνια στην ψηφιακή της εποχή, με τα καλά και τα κακά της. Αν η αθωότητα είχε μελωδία, στα δικά μου αυτιά θα έφτανε ως ξεθωριασμένη ανάμνηση από τα παιδικά χρόνια των 90s. 

-Άγγελος Κλειτσίκας

Το Σαράκι των 90s

Τα 90s είναι το σπίτι μου. Κυριολεκτικά, μεταφορικά, μα κυρίως, ουσιαστικά. Κι όπως κάθε σπίτι, στεγάζει όσα δεν μπορούν νομοτελειακά να χωρέσουν αλλού.

Είναι ένα μοναδικό ψηφιδωτό ενεργοποίησης των αισθήσεων με τρόπο καθοριστικό. Είναι η βιντεοκασέτα της Χιονάτης και των Επτά Νάνων σε ένα αμετανόητο repeat στο VHS. Αλλά και όλοι οι ήρωες της Disney σε κάθε τους μορφή -κυρίως ο πλαστικός Κύριος Πατάτας από το Toy Story και οι αλλαγές στα χαρακτηριστικά και τις διαθέσεις του ανάλογα με τις δικές μου. Τα κλικ στο Viewmaster για μια προβολή ιδιωτική, σχεδόν μυστική. Η εβδομάδα σύμφωνα με τα Στρουμφάκια αλλά και τα «χούγια» σύμφωνα με τους Μικρούς Κύριους και τις Μικρές Κυρίες. Τα παιδικά γεύματα στα McDonalds με τρόπαιο το εκάστοτε παιχνίδι που έκρυβε το χάρτινο κουτί τους. Ο Winnie the Pooh ως το πλέον χαριτωμένο και φαγανό πλάσμα, πρόσφορο για ταύτιση. Τα παλ χρώματα της Λιλιπούπολης. Οι σελίδες του Λούκυ Λουκ και του Τεν Τεν ως το πρώτο αλφαβητάρι. Το dual shock χειριστήριο και τα πρώτα «μάγκικα» βρισίδια στις ήττες στο PlayStation.

Ήταν όμως κι ο κόσμος των «μεγάλων». To μπουκάλι του Cutty Shark στο σαλόνι, που εξέταζα με σχεδόν επιστημονική περιέργεια. Η τηλεόραση. Οι εγχώριες σειρές από τους Ψίθυρους Καρδιάς μέχρι τους Μεν και τους Δεν και η τρομολαγνεία των δελτίων ειδήσεων (να ‘ναι καλά ο Luben Retrolletarios που μας τη θυμίζει). Οι διαφημίσεις, από εκείνο το «Δυνατός και γερός για να γίνεις, πρέπει πάντα Καρνέισιον να πίνεις», μέχρι τον Flat Eric στις διαφημίσεις της Levi’s και τον Fido Dido στις διαφημίσεις της 7UP. Το TV Ζάπινγκ κάτω από το τραπεζάκι του καθιστικού. Η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία στην κουζίνα και τα charts των εγχώριων πωλήσεων δίσκων στην τελευταία σελίδα του ένθετου Επτά. Δεν ήταν Κυριακή, αν ο μπαμπάς μου δεν σημείωνε με έναν μικρό κύκλο στο πλάι του τίτλου τους δίσκους των charts που είχαμε στη δισκοθήκη του σπιτιού. Το εξονυχιστικό ξεψάχνισμα στα ράφια των CDs, ως αντικειμένων που μου τραβούσαν την προσοχή: το φωτάκι στη ράχη του Pulse των Pink Floyd, το «τσίγκινο» κουτάκι των PiL, η τζιν κωλότσεπη ως θήκη στο live δίσκο του Κώστα Τουρνά με τον Χρήστο Δάντη. Οι φιλικά προσκείμενοι προς το Δίφωνο δίσκοι που έπαιζαν ασταμάτητα στο σπίτι. «Το Σαράκι» του Γιάννη Πάριου ως το πρώτο τραγούδι που θυμάμαι να παθαίνω εμμονή μαζί του και να ζητάω να ακούσω απανωτά ξανά και ξανά ακόμα κι αν ψευτοτραγουδούσα τις λέξεις που καλά καλά, δεν καταλάβαινα.

Όσο κι αν τα 90s θέλησαν ετεροχρονισμένα να καθοριστούν στο συλλογικό ασυνείδητο ως η δεκαετία της ευμάρειας και «του ΠΑΣΟΚ, του Παλιού, του Ορθόδοξου», για όσους μας πέτυχαν σε τρυφερή ηλικία, κινήθηκαν σε μια σφαίρα πολύ διαφορετική από τις αγκαζέ τούρτες του Ανδρέα Παπανδρέου και της Δήμητρας Λιάνη. Αποτέλεσαν την αναλογική παρακαταθήκη που κουβαλήσαμε ως η τελευταία γενιά που τη βίωσε στην κόψη του ξυραφιού με τον θρίαμβο του ψηφιακού. Ως η τελευταία γενιά που ξέρει τι σημαίνει να περιμένεις κάτι και να μην είναι εκεί έξω, αποθηκευμένο σε 0 και 1, διαθέσιμο ανά πάσα στιγμή.

«Η δεκαετία που γεννηθήκαμε, αλλά δε ζήσαμε», γράφουμε παραπάνω, αναφορικά με τη συνειδητή κατανάλωση pop κουλτούρας. Είναι εύκολο να πούμε, ο καθένας από εμάς, που ήταν και τι έκανε όταν το Nevermind του τίναξε τα μυαλά στον αέρα, οι Green Day άλλαξαν μια για πάντα τον τρόπο που άκουγε μουσική (consider me guilty) και η britpop έγινε το καταφύγιο των αναφορών των indie ακροάσεων του μέλλοντος. Είναι, όμως, κάπως δυσκολότερο να αναμετρηθούμε με τη χωροχρονική συντεταγμένη που κρύβει τα πιο ζεστά και πρωτόλεια συναισθήματα και μαζί, τα σκοτεινά αποθέματα που (θα) ορίζουν ανεπανόρθωτα αυτό που είμαστε. Πόσο μάλλον, όταν η αναμέτρηση στο τώρα βγάζει άθροισμα λειψό.

H δεκαετία του ‘90, για όσους, τελικά, τη ζήσαμε, μπουσουλώντας, ψελλίζοντας ή οριακά, μαθαίνοντας την αλφαβήτα, είναι μια βαθιά εγγραφή σε κάθε επίπεδο. Ένα παρατεταμένο «στάδιο του καθρέφτη», αποτελούμενο από θραύσματα, τοποθετημένα σε μια ζυγαριά. Το πού θα γείρει, εξαρτάται από τη συγκόλληση των αναμνήσεων στο τώρα. Γιατί, όπως και να ‘χει, είναι το μόνο που έχουμε.

-Ελένη Τζαννάτου

www.avopolis.gr

Σαν σήμερα: Η 19η Φεβρουαρίου στην ιστορία

1962. Πεθαίνει ο Γεώργιος Παπανικολάου, Έλληνας γιατρός και ερευνητής, δημιουργός του Τεστ Παπ.

1844. Ψηφίζεται το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας, με το οποίο καθιερώνεται η συνταγματική μοναρχία.

1931, ο Αϊνστάιν στην Αμερική: Ο φυσικός Άλμπερτ Αϊνστάιν και η σύζυγός του Έλσα, με τον κυβερνήτη της

1943, Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, Στάλινγκραντ: Γερμανοί και άλλοι στρατιώτες του Άξονα έχουν πιαστεί αιχμάλωτοι στο Στάλινγκραντ. Περπατούν στο διαπεραστικό κρύο, ενώ η απόγνωση είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους.

1945, Η αμερικάνικη απόβαση στην Ίβο Ζίμα: Η τέταρτη Μεραρχία Πεζοναυτών προελαύνει σε μια παραλία στο ιαπωνικό ηφαιστιογενές νησί της Ίβο Ζίμα. Σε πρώτο πλάνο ένας νεκρος πεζοναύτης. Στο βάθος το όρος Σουριμπάχι στο οποίο είχαν οχυρωθεί οι ιαπωνικές δυνάμεις.

1954, Πόλεμος της Κορέας: Η θριαμβευτική τετραήμερη περιοδεία της Μέρλιν Μονρόε στην Κορέα, κατά τη διάρκεια της οποίας εμφανίστηκε μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες, κορυφώνεται. Εδώ, εμφανίζεται μπροστά στους στρατιώτες της 40ης Μεραρχίας, οι οποίοι στέκονται βαριά ντυμένοι στο κρύο, ενώ εκείνη τραγουδάει με το διάσημο μοβ κοκτέιλ φόρεμά της.

1962, Λούις Άρμστρονγκ, Μάρλεν Ντίτριχ: Η ηθοποιός Μάρλεν Ντίτριχ και ο τρομπετίστας της Τζαζ Λούις Άρμστρονγκ ανοίγουν μαζί το πρόγραμμα στο ξενοδοχείο Ριβιέρα στο Λας Βέγκας.

1964, ο γάμος του Πίτερ Σέλερς με τη Μπριτ Έκλαντ: Ο Βρετανός ηθοποιός Πίτερ Σέλερς κρατάει την 21 ετών σύζυγό του, Σουηδέζα ηθοποιό Μπριτ Έκλαντ στην είσοδο του σπιτιού του, στο Έλσντεντ, το Σάρεϊ.

1971: Διώρυγα του Σουέζ: Ένας Αιγύπτιος στρατιώτης, οχυρωμένος πίσω από έναν τοίχο από άμμο, κοιτάει τους Ισραηλινούς στρατιώτες στην απέναντι πλευρά της κλειστής Διώρυγας του Σουέζ.

1978. Αιγύπτιοι κομάντος επεμβαίνουν χωρίς την άδεια των κυπριακών αρχών για να σώσουν 12 Αιγύπτιους ομήρους, που κρατούν 2 άραβες τρομοκράτες σε αεροπλάνο των Κυπριακών Αερογραμμών. Η Εθνική Φρουρά και η Αστυνομία σκοτώνουν 15 από τους κομάντος και καταστρέφουν το C-130 που τους μεταφέρει.

1995, Μεξικό, η εξέγερση των Τσιάπας: Στο Σαν Κριστομπάλ ντε λας Κάσας, οπαδοί του επισκόπου Σαμουέλ Ρουίς, κατά πολλούς δημιουργού του κινήματος των Τσιάπας και υποστηρικτή των δικαιωμάτων των αυτοχθόνων, συγκρούονται με αντιπάλους του.

1997, Ζαίρ, Ρουάντα: Μια νεαρή πρόσφυγας από τη Ρουάντα κρατάει την αδελφή της που πεθαίνει από υποσιτισμό, στην Καλίμα του Ζαίρ. Περπάτησαν ως εδώ από τη Σαμπούντα, όπου πέθαναν οι γονείς τους την περασμένη εβδομάδα. Περίπου 25.000 πρόσφυγες που περπάτησαν για μήνες, στριμώχνονται στον αεροδιάδρομο της Καλίμα, ελπίζοντας ότι θα καταφθάσουν τρόφιμα και φάρμακα.

2008, η παραίτηση του Φιντέλ Κάστρο: Στην Αβάνα, σε μια βιτρίνα καταστήματος, δεσπόζει μια αφίσα με το πρόσωπο του Φιντέλ Κάστρο. Ο Κάστρο παραιτήθηκε από την προεδρεία της Κούβας μετά από σχεδόν μισό αιώνα στην εξουσία.


Μαρία Δεδούση
 – CNN Greece

Ο τελευταίος χίπης της Ανάφης

Την ημέρα που όλα τα σκέπασε το χιόνι μάθαμε ότι πέθανε στη Γερμανία ο Κρίστιαν, εμβληματική φιγούρα των διακοπών μας στην Ανάφη, σκιάχτρο, τοτέμ και άγιο πνεύμα του αιώνιου καλοκαιριού.

ΤΙ ΕΙΡΩΝΕΙΑ ΟΜΩΣ… Την ημέρα που η πλάση έξω από το παράθυρο μας σκεπάστηκε από το χιόνι μάθαμε (διπλά εγκλωβισμένοι, από τις καιρικές συνθήκες και από το lockdown) ότι έφυγε από τη ζωή η πιο εμβληματική φιγούρα των διακοπών μας στην Ανάφη, ο Κρίστιαν, ο τελευταίος χίπης σκιάχτρο, τοτέμ και άγιο πνεύμα του αιώνιου καλοκαιριού.

Μόνο το περσινό καλοκαίρι δεν ήταν εκεί και δεν ήταν ξεκάθαρο αν η απουσία οφειλόταν κυρίως στους περιορισμούς της πανδημίας ή σε λόγους υγείας. Και στα δύο μάλλον.  

Δεν αποτελούσε έκπληξη άλλωστε το ότι είχε θέματα υγείας κάποιος που εμφανισιακά έκανε τον Κιθ Ρίτσαρντς να μοιάζει με θαλερό μπούλη. Διόλου τυχαία η αναλογία, καθώς ο Κρίστιαν ήταν φανατικός, αυθεντικός οπαδός των Stones και ήταν φοβερή εμπειρία να τον χαζεύεις, τα παλιότερα χρόνια ειδικά που, όσο να ‘ναι, ήταν πιο ευλύγιστος και κραταιός, να χορεύει στην πίστα το «Sympathy for the Devil».  

Όπως ο ίδιος είχε πει, έβλεπε τον εαυτό του ως μια σύγχρονη (ή αρχέγονη) εκδοχή του Ρουμπελστίλτσκιν, του ξωτικού από το παλιό γερμανικό παραμύθι, που με το ραβδί και την κουδουνίστρα του αναστάτωνε τους μεγάλους και εξηγούσε στα παιδιά τις καταστροφικές συνέπειες της αλαζονείας και της απληστίας.

Όπως γίνεται συνήθως με τέτοιες χαρακτηριστικές προσωπικότητες του θερινού μικρόκοσμου, οργίαζαν πάντα οι αστικοί μύθοι γύρω από το πρόσωπό του. Αυτά που γνωρίζαμε με σχετική βεβαιότητα ήταν ότι καταγόταν από τη μαρτυρική Δρέσδη, ήταν επιφανής σχετικά εικαστικός της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, από την οποία διέφυγε για να βρει στέγη στη σοφίτα μιας ιστορικής κατάληψης στη Βόννη, όπου περνούσε τους χειμώνες του, περιμένοντας να έρθει το καλοκαίρι για να μεταβεί στα θερινά του ανάκτορα, που ήταν μια καβάτζα στο τέλος του μονοπατιού για το Κατσούνι.

Μόνο τα τελευταία λίγα χρόνια φιλοξενούνταν σε ένα τροχόσπιτο που του είχε ευγενώς παραχωρηθεί, ακόμα και πρόσφατα όμως δεν εγκατέλειπε το πιο εντυπωσιακό κομμάτι της μυθολογίας που τον συνόδευε.

Κάθε Αύγουστο, όταν το νησί άρχιζε να πήζει, άφηνε τη μόνιμη βάση του (ένα τραπεζάκι στην ταβέρνα της Μαργαρίτας πάνω από τη θάλασσα) για να απομονωθεί προσωρινά στα Φτενά, ένα από τα ξερονήσια που πλαισιώνουν τον ορίζοντα στ’ ανοιχτά της Ανάφης, ζώντας ολομόναχος, με μοναδική παρέα τους γλάρους και τις σκέψεις του. Όταν πλέον δεν άντεχε την απόκοσμη μοναξιά και τις φωνές στο κεφάλι του, άναβε μια φωτιά, που ήταν το σινιάλο για να έρθει κάποιος να τον πάρει με τη βάρκα.

Όπως ο ίδιος είχε πει, έβλεπε τον εαυτό του ως μια σύγχρονη (ή αρχέγονη) εκδοχή του Ρουμπελστίλτσκιν, του ξωτικού από το παλιό γερμανικό παραμύθι, που με το ραβδί και την κουδουνίστρα του αναστάτωνε τους μεγάλους και εξηγούσε στα παιδιά τις καταστροφικές συνέπειες της αλαζονείας και της απληστίας.

Παρά την περίεργη και απειλητική ίσως εκ πρώτης όψεως εμφάνισή του, ο Κρίστιαν ήταν αγαπητός στα παιδιά, ειδικά όταν ενδυόταν με κέφι τον ρόλο του ξωτικού, βγάζοντας απόκοσμα ελκυστικούς ήχους (σαν σειρήνα της ομίχλης ή σαν αναγγελία άφιξης του πλοίου), φυσώντας στο στόμιο του μπουκαλιού μπίρας που μονίμως βρισκόταν στο τραπεζάκι του.

Καθόλου βέβαιο δεν είναι ότι θα καταφέρουμε να πάμε και φέτος το καλοκαίρι στο νησί, είναι σίγουρο όμως πως δεν θα είναι το ίδιο από τη στιγμή που θα ξέρουμε ότι η απουσία του Κρίστιαν μόνιμου γκεστ σταρ των διακοπών μας και αγγελιοφόρου άλλων εποχών και άλλων ελευθεριακών καταστάσεων θα είναι παντοτινή.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ www.lifo.gr

Seqenenre Tao: Ο «γενναίος Φαραώ» που αιχμαλωτίστηκε σε μάχη για θορυβώδεις ιπποπόταμους και εκτελέστηκε

Η δρ Σαχάρ Σαλίμ που έκανε την αξονική τομογραφία της μούμιας του φαραώ Seqenenre Tao

Όλα ξεκίνησαν με μια διαμάχη για ιπποπόταμους και τέλειωσαν μ’ έναν Αιγύπτιο φαραώ να γονατίζει δεμένος πισθάγκωνα στο πεδίο της μάχης και τους εχθρούς να τον κατακρεουργούν σε μια τελετουργική εκτέλεση.

Αιγύπτιοι ειδικοί έκαναν αξονική τομογραφία στη μούμια του φαραώ Seqenenre Tao, που κυβέρνησε τη νότια Αίγυπτο πριν από 3.576 χρόνια κι αποκάλυψαν νέες λεπτομέρειες για τα τραύματα που επέφεραν τον θάνατό του. Ο «γενναίος Φαραώ», όπως είναι γνωστός στους Αιγυπτιολόγους, φαίνεται ότι εκτελέστηκε από πέντε εχθρούς, ο καθένας εκ των οποίων κράδαινε και διαφορετικό όπλο, μετά την ήττα του στρατού του από τις Θήβες στη μάχη με τους Υξώς του Άποφις στη βόρεια Αίγυπτο. Η μάχη, σύμφωνα με το θρύλο, ξέσπασε επειδή ο Άποφις ήθελε να εξολοθρεύσει τους θορυβώδεις ιπποποτάμους, που ζούσαν στις αιγυπτιακές Θήβες, επειδή τάραζαν τον ύπνο του με τους βρυχηθμούς τους.

H βαλσαμωμένη κεφαλή του φαραώ  Seqenenre Tao, όπου διακρίνονται τα τραύματα που του κατάφεραν οι εχθροί.
H βαλσαμωμένη κεφαλή του φαραώ Seqenenre Tao, όπου διακρίνονται τα τραύματα που του κατάφεραν οι εχθροί.

Ο φαραώ Seqenenre Tao κυβέρνησε το νότιο τμήμα της Αιγύπτου γύρω στο 1560 – 1555 π.Χ. στη διάρκεια της λεγόμενης 17ης Δυναστείας, εποχή κατά την οποία το κεντρικό και βόρειο τμήμα της χώρας τελούσε υπό την κατοχή των Υξώς, μιας δυναστείας παλαιστινιακής προέλευσης, που ασκούσε την εξουσία από την πόλη Άβαρη στο δέλτα του Νείλου. Μολονότι ο «γενναίος φαραώ» μπορεί να έχασε τη ζωή του πολεμώντας να ενώσει την αρχαία Αίγυπτο, να σώσει τους ιπποπόταμους και να εκδιώξει τις δυνάμεις κατοχής στο βορρά, η θυσία του δεν ήταν μάταιη, αφού τον αγώνα του συνέχισε ο γιος του Ahmose I, ιδρυτής της 18ης Δυναστείας και του Νέου Βασιλείου, που κατάφερε να καταλάβει την Άβαρη περίπου 18-19 χρόνια αφότου ανέλαβε την εξουσία.

Τι αποκάλυψε η ανάλυση της μούμιας του φαραώ Seqenenre Tao

Η μούμια του φαραώ Seqenenre Tao ανακαλύφθηκε από αρχαιολόγους σε σύμπλεγμα τάφων στη νεκρόπολη των Θηβών το 1881 κι έκτοτε αποτελούσαν θέμα συζητήσεων οι συνθήκες του θανάτου του, αφού η εξέταση διά γυμνού οφθαλμού και με ακτίνες Χ στα τέλη της δεκαετίας του 1960 έδειχναν ότι ο φαραώ έφερε αρκετά σοβαρά τραύματα στο κεφάλι, ενώ το σώμα του κανένα. Από την κακή κατάσταση της μούμιας είχαν βγάλει τότε το συμπέρασμα ότι ο Seqenenre Tao βαλσαμώθηκε βιαστικά. Διάφορες θεωρίες αναπτύχθηκαν για να εξηγήσουν αυτά τα ευρήματα, όπως ότι ο φαραώ δολοφονήθηκε στον ύπνο του στο πλαίσιο συνωμοσίας στα ανάκτορα, ή ότι πιάστηκε αιχμάλωτος και εκτελέστηκε ίσως από τον ίδιο τον βασιλιά των Υξώς.

Βάσει των ευρημάτων τους οι ερευνητές κατέληξαν ότι ο «γενναίος φαραώ» αιχμαλωτίστηκε στη μάχη και τον έδεσαν πισθάγκωνα προτού τον εκτελέσουν με πέντε διαφορετικά όπλα οι εχθροί του
Βάσει των ευρημάτων τους οι ερευνητές κατέληξαν ότι ο «γενναίος φαραώ» αιχμαλωτίστηκε στη μάχη και τον έδεσαν πισθάγκωνα προτού τον εκτελέσουν με πέντε διαφορετικά όπλα οι εχθροί του

Όμως η λεπτομερής εξέταση των αξονικών τομογραφιών έφερε στο φως κακώσεις, που είχαν καλύψει επιμελώς εκείνοι που βαλσάμωσαν τη σορό του, γεγονός που αποδεικνύει ότι η διαδικασία δεν έγινε βιαστικά, αλλά σε ειδικό εργαστήριο. Οι αξονικές τομογραφίες αποκάλυψαν ακόμη ότι ο φαραώ ήταν ηλικίας περίπου 40 ετών όταν εκτελέστηκε. Βάσει των ευρημάτων τους οι ερευνητές κατέληξαν ότι ο Seqenenre Tao πιάστηκε όντως αιχμάλωτος στο πεδίο της μάχης και ότι του έδεσαν τα χέρια πισθάγκωνα για να μην μπορεί να αμυνθεί. «Αυτό υποδεικνύει ότι ο Seqenenre Tao ήταν πραγματικά στην πρώτη γραμμή της μάχης με τους στρατιώτες του διακινδυνεύοντας τη ζωή του για να απελευθερώσει την Αίγυπτο», λέει η συντάκτρια της έρευνας, που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση “Frontiers in Medicin” Σαχάρ Σαλίμ του Πανεπιστημίου του Καϊρου. Σύμφωνα με τους ερευνητές στην εκτέλεση του φαραώ φαίνεται ότι μετείχαν αρκετά άτομα, ενώ η ανάλυση των τραυμάτων του δείχνει ότι προήλθαν από πέντε διαφορετικά όπλα των Υξώς. «Σε μια κανονική εκτέλεση δεμένου αιχμαλώτου ένας είναι ο δήμιος που καταφέρνει πλήγματα πιθανώς από διαφορετικές γωνίες, αλλά όχι με διαφορετικά όπλα. Ο θάνατος του Seqenenre Tao ήταν μάλλον μια τελετουργική εκτέλεση», εξηγεί η καθηγήτρια Σαλίμ. Τα ευρήματα της ομάδας της, όπως λέει η ίδια, φέρνουν στο φως σημαντικές νέες λεπτομέρειες για μια κομβική περίοδο στην ιστορία της αρχαίας Αιγύπτου: «Ο θάνατος του Seqenenre Tao έδωσε την ώθηση στους διαδόχους να συνεχίσουν να μάχονται για την ένωση της Αιγύπτου και τη δημιουργία του Νέου Βασιλείου».

www.iefimerida.gr

1 2 3 4 43