Νέλι Μπλάι: Η πρωτοπόρος δημοσιογράφος

ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΕ 72 ΗΜΕΡΕΣ…Νέλι Μπλάι: Η πρωτοπόρος δημοσιογράφος που υποδύθηκε την άρρωστη και μπήκε σε ψυχιατρείο ξεγελώντας τους πάντες. Η Νέλι Μπλάι, ήταν Αμερικανίδα δημοσιογράφος, η οποία θεωρείται από τις πρωτοπόρους της ερευνητικής δημοσιογραφίας στις ΗΠΑ.

Το 1887 προσποιούμενη την ψυχικά άρρωστη, εισήχθη σε ψυχιατρείο, με σκοπό να ερευνήσει τις συνθήκες διαβίωσης των ασθενών. Το πραγματικό της όνομα, ήταν Ελίζαμπεθ Κόχραν. Το ψευδώνυμο Νέλι Μπλάι, το επέλεξε η ίδια, από την ηρωίδα ενός δημοφιλούς τραγουδιού του Στίβεν Φόστερ. Η Μπλάι, υπήρξε από τις πρώτες γυναίκες δημοσιογράφους που ασχολήθηκε συστηματικά με τη θέση των γυναικών στην κοινωνία αλλά και με πολλά κοινωνικά ζητήματα.

Στην ιστορία έμεινε για την πρωτοπόρα για την εποχή της έρευνα και καταγραφή της κατάστασης στο δημοτικό ψυχιατρείο θηλέων της πόλης της Νέας Υόρκης, στη νησίδα «Μπλάκγουελ» (σημερινό «Ρούζβελτ») (“Roosevelt Island”), κοντά στο Μανχάταν, όπου μένοντας μέσα για 10 μέρες σαν ψυχικά ασθενής εξέθεσε στην κοινή γνώμη την άσχημη κατάσταση και την περιφρόνηση με την οποία αντιμετωπίζονταν από την διεύθυνση και το προσωπικό του ασύλου οι τρόφιμες, αναγκάζοντας έτσι την κυβέρνηση να πάρει μέτρα για την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης των ψυχικά αρρώστων.

Επίσης, η Κόχραν υπήρξε δραστήρια φιλάνθρωπος, αλλά και εφευρέτρια, παίρνοντας μάλιστα και δυο διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Το 1998, η δημοσιογράφος τιμήθηκε με την εισαγωγή της στο «National Women’s Hall of Fame», ενώ στην επέτειο των 151 χρόνων από τη γέννησή της, δηλαδή στις 5 Μαΐου του 2015 η μηχανή αναζήτησης Google, έφτιαξε ένα «Goodle doodle» προς τιμήν της.

Η πρώτη «γνωριμία» με τη δημοσιογραφία

Η Ελίζαμπεθ Τζέιν Κόχραν, ιρλανδικής καταγωγής, γεννήθηκε στις 5 Μαΐου 1864 στην περιοχή Κόχρανς Μιλς (η περιοχή πήρε το όνομα από τους μύλους που διατηρούσε εκεί ο πατέρας της) της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ. Μεγάλωσε σε πολύτεκνη οικογένεια αφού ο πατέρας της, Μάικλ Κόχραν δυο φορές παντρεμένος είχε δέκα παιδιά από την πρώτη του σύζυγο και άλλα πέντε, από τη δεύτερη σύζυγο και μητέρα της Ελίζαμπεθ, Μαίρη Τζέιν Κένεντι.

Ο πατέρας της, δικαστής της κοινότητας, πέθανε το 1870 και μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε το 1873 με έναν αυταρχικό και σκληρό άντρα και έτσι αναγκάστηκε να χωρίσει. Οι δικαστικές διαμάχες έβλαψαν την οικογένεια και οικονομικά και έτσι, εκτός του ότι η Ελίζαμπεθ αναγκάστηκε να διακόψει την φοίτησή της στο σχολείο λόγω έλλειψης χρημάτων, μητέρα και παιδιά μετακόμισαν στο Πίτσμπεργκ, ενώ η Ελίζαμπεθ ήταν 14 χρονών, το 1878.

Εκεί η Ελίζαμπεθ έκανε την πρώτη της γνωριμία με τη δημοσιογραφία. Η Κόχραν το 1885 έστειλε ένα κείμενο αντικρούοντας άρθρο της καθημερινής τοπικής εφημερίδας «Pittsburgh Dispatch», που παρότρυνε τις γυναίκες να παραμένουν στο σπίτι και να ανατρέφουν τα παιδιά τους. Η Κόχραν υπέγραψε με το ψευδώνυμο «ένα μοναχικό ορφανό κορίτσι» (“Lonely Orphan Girl”). Τόσο το περιεχόμενο της επιστολής, όσο και η γραφή εντυπωσίασαν τους εκδότες της εφημερίδας ώστε της πρότειναν συνεργασία. Όταν προσλήφθηκε σαν δημοσιογράφος πλήρους απασχόλησης διάλεξε σαν δημοσιογραφικό όνομα κατά τη συνήθεια της εποχής το Νέλι Μπλάι, από τον τίτλο ενός δημοφιλούς εκείνη την εποχή τραγουδιού.

Η πορεία της στη δημοσιογραφία

Η Νέλι Μπλάι, από τα πρώτα της κιόλας βήματα, δεν ασχολήθηκε με τα παραδοσιακά για τις γυναίκες δημοσιογράφους θέματα, όπως τα οικοκυρικά, την κηπουρική ή το κουτσομπολιό αλλά έστρεψε την προσοχή της στα φτωχά κοινωνικά στρώματα και ιδίως στις γυναίκες που αναγκάζονταν να δουλεύουν για να ζουν τον εαυτό τους και τα παιδιά τους.

Παρακολουθούσε τη ζωή της εργατικής τάξης και δεν δίσταζε να καυτηριάζει τις βιομηχανίες για τις κακές συνθήκες εργασίας. Έγραψε πολλά άρθρα για τις γυναίκες και τα παιδιά που εργάζονταν στις βιοτεχνίες και βιομηχανίες μπουκαλιών του Πίτσμπεργκ και όταν ένα από αυτά τα άρθρα ενόχλησε μια βιομηχανία και απείλησε να αποσύρει τη διαφήμισή της από την εφημερίδα, η σύνταξη ανέθεσε στην Μπλάι να ασχοληθεί με ρεπορτάζ για την κηπουρική. Εκείνη αρνήθηκε και παραιτήθηκε.

Η Μπλάι ξεκίνησε τότε για ένα ταξίδι στο Μεξικό και η «Pittsburgh Dispatch» αποφάσισε να τη χρησιμοποιήσει σαν ανταποκρίτριά της εκεί. Η Μπλάι θα στείλει μια σειρά άρθρα στα οποία θα εστιάσει και πάλι την προσοχή της στην φτώχεια αλλά και στη διαφθορά που επικρατούσε. Το ταξίδι της κράτησε έξι μήνες περίπου, ώσπου όταν η μεξικανική κυβέρνηση έμαθε τι έγραφε στις ανταποκρίσεις της (πως ασκούσε δριμεία κριτική στην απολυταρχική κυβέρνηση του Πορφίριο Ντίας, στιγματίζοντας ιδιαίτερα την φυλάκιση ενός μεξικανικού δημοσιογράφου) της ζήτησε να φύγει αλλιώς θα προχωρούσε στη σύλληψή της. Την εμπειρία της από το πολύμηνο αυτό ταξίδι στο Μεξικό, την εξέδωσε σε βιβλίο, το 1888 με τίτλο “Six Months in Mexico” («Έξι μήνες στο Μεξικό»).

Όταν επέστρεψε στις ΗΠΑ – και ύστερα από μια σύντομη παραμονή στο Πίτσμπεργκ εγκαταστάθηκε οριστικά στην Νέα Υόρκη. Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να βρει δουλειά σε μια από τις μεγάλες εφημερίδες της πόλης (οι εφημερίδες δεν προτιμούσαν τις γυναίκες δημοσιογράφους), κατέληξε τελικά, το 1887 σαν συνεργάτης της εφημερίδας του Τζόζεφ Πούλιτζερ, «New York World», αφού η μαχητικότητα της ταίριαζε με το ύφος της εφημερίδας του Πούλιτζερ.

Οι δέκα εφιαλτικές μέρες στο ψυχιατρείο και η μεγάλη επιτυχία

Η πρώτη της αποστολή ήταν να ερευνήσει τις συνθήκες διαβίωσης των ψυχικά ασθενών στα ψυχιατρεία της Νέας Υόρκης. Χρησιμοποιώντας το όνομα «Νέλι Μπράουν» στις 25 Σεπτεμβρίου του 1887 «εισήχθη» στο δημοτικό ψυχιατρείο γυναικών “New York City Lunatic Asylum” που βρισκόταν στη νησίδα Μπλάκγουελ (σημερινή νησίδα Ρούζβελτ), σαν τρόφιμος.

Επί δέκα μέρες ξεγελώντας τους πάντες αντιμετώπισε την σκληρή συμπεριφορά του προσωπικού και των γιατρών, έζησε μαζί με τις τρόφιμες που πολλές από αυτές δεν ήταν καν ψυχικά ασθενείς, παρά γυναίκες άπορες ή ξένες που δεν μιλούσαν αγγλικά, και έφαγε τα ακατάλληλα και βρώμικα φαγητά του ιδρύματος. Μετά από αυτό το διάστημα, οι δικηγόροι της εφημερίδας την πήραν τελικά από το άσυλο.

Η έρευνά της που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα τον Οκτώβριο του 1887 έγινε μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία. Πολλές εφημερίδες της χώρας την ανατύπωσαν και η Μπλάι έγινε διάσημη. Η έρευνα προκάλεσε την παρέμβαση εισαγγελέα, πολλές βελτιώσεις υιοθετήθηκαν και μάλιστα αυξήθηκε και ο προϋπολογισμός του ιδρύματος. Η έρευνα εκδόθηκε σε βιβλίο το ίδιο έτος, με τίτλο “Ten Days in a Mad House”, («Δέκα μέρες στο τρελάδικο»).

Ο γύρος του κόσμου από τη νεαρή δημοσιογράφο σε 72 ημέρες

Με τη σύμφωνη γνώμη και με χρηματοδότηση της εφημερίδας της, η Νέλι Μπλάι, θα φύγει στις 14 Νοεμβρίου 1889 για τον γύρο του κόσμου. Αποφασισμένη να κάνει πραγματικότητα το μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες», (ενός βιβλίου που είχε εκδοθεί 15 χρόνια πριν) θα ταξιδέψει τα 40.070 χιλιόμετρα της περιμέτρου της γης, σε 72 μέρες, 6 ώρες και 11 λεπτά, επιστρέφοντας στην Νέα Υόρκη στις 25 Ιανουαρίου του 1890.

Το ταξίδι αυτό θα λάβει μεγάλη δημοσιότητα, αφού η εφημερίδα κατάφερνε να το διαφημίζει με κάθε τρόπο, είτε κάνοντας διαγωνισμούς, είτε δημοσιεύοντας τα τηλεγραφήματα της Μπλάι για την πρόοδο του ταξιδιού, είτε δημοσιεύοντας τις πιο εκτενείς ανταποκρίσεις της. Γρήγορα το ταξίδι μετατράπηκε σε διαγωνισμό μεταξύ του George Francis Train (του προσώπου που θεωρείται ότι ενέπνευσε στον Βερν τον Φιλέα Φογκ) και της Νέλι Μπλάι, με την Μπλάι φυσικά να κερδίζει κατά 6 ολόκληρες ημέρες. Το 1890 εξέδωσε την περιπέτεια αυτή σε βιβλίο με τίτλο “Nellie Bly’s Book: Around the World in Seventy Two Days”, («Το βιβλίο της Νέλι Μπλάι: Ο γύρος του κόσμου σε 72 μέρες»).

This is the front page of the New York World, from Jan. 26, 1890, headlining the global trip of World reporter Nellie Bly, in a record time of 72 days, 6 hours, 11 minutes, complete January 25. Bly’s exploits garnered all of the first three pages and a good portion of the others. (AP Photo)

Αν και το ταξίδι αυτό έφερε έσοδα στην εφημερίδα, ωστόσο η διεύθυνσή της αρνήθηκε το bonus που θεωρούσε ότι δικαιούταν, και έτσι η Νέλι Μπλάι αποχώρησε τους επόμενους μήνες. Ωστόσο η αλλαγή στη διεύθυνση της εφημερίδας, θα την ξαναφέρει την Μπλάι πίσω, το 1893. Από τις 17 Σεπτεμβρίου του 1893 θα ξεκινήσει η δεύτερη συνεργασία της δημοσιογράφου (με μια συνέντευξη που θα πάρει από την φυλακισμένη αναρχική Έμμα Γκόλντμαν) με την “New York World” η οποία θα κρατήσει μέχρι το 1896.

Σημαντικά ρεπορτάζ και έρευνες

Κατά τη διάρκεια της συνεργασίας της με την εφημερίδα «New York World» η Μπλάι θα ασχοληθεί με όλα σχεδόν τα σημαντικά ζητήματα της εποχής της και της πόλης. Μερικά από αυτά, είναι τα εξής:

6 Νοεμβρίου 1887, η Μπλάι υποδυόμενη μια γυναίκα που θέλει να αγοράσει μωρό, ερευνά για τις παράνομες αγοραπωλησίες βρεφών
27 Νοεμβρίου 1887, η Μπλάι πιάνει δουλειά σε βιοτεχνία κατασκευής χάρτινων κουτιών και βιώνει την «σκλαβιά των λευκών» όπως την ονομάζει
2 Δεκεμβρίου 1888, υποδυόμενη την ασθενή ερευνά τις δομές της κοινωνικής πρόνοιας της Νέας Υόρκης για τους άρρωστους φτωχούς ασθενείς
28 Φεβρουαρίου 1889, μπαίνει στη φυλακή αφού πρώτα παρανομήσει και συλληφθεί και ερευνά για την διαβίωση των γυναικών κρατουμένων και την αντιμετώπισή τους από το σύστημα
17 Σεπτεμβρίου 1893, παίρνει συνέντευξη από την φυλακισμένη τότε Έμμα Γκόλντμαν
1 Οκτωβρίου 1893, μπαίνει στις τάξεις του Στρατού Σωτηρίας για δέκα μέρες, βλέπει και καταγράφει από πρώτο χέρι την ζωή των φτωχών
2 Φεβρουαρίου 1896, συνέντευξη από την Σούζαν Άντονυ (Susan B. Anthony) την πιο μαχητική σουφραζέτα της εποχής
9 Φεβρουαρίου 1896, επίσκεψη στους δημοτικούς ξενώνες για τους άπορους και άστεγους

Η δημοσιογράφος που έγινε εργοστασιάρχης

Το 1895 η Μπλάι 31 χρονών τότε παντρεύεται ένα μήνα μετά την πρώτη γνωριμία τους τον 72χρονο εκατομμυριούχο βιομήχανο Ρόμπερτ Σήμαν (Robert Seaman) και το 1896 εγκαταλείπει την δημοσιογραφία για να βοηθήσει τον σύζυγό της στην διεύθυνση του εργοστασίου.

Ο Σήμαν ήταν ιδιοκτήτης της εταιρείας “Iron Clad Manufacturing Company” που ξεκινώντας το 1884 κατασκευάζοντας σιδερένια μαχαιροπήρουνα, επέκτεινε τις δραστηριότητές της κατασκευάζοντας διάφορα προϊόντα από ατσάλι, όπως δοχεία γάλακτος, δεξαμενές αποθήκευσης υγρών, εξαρτήματα μηχανημάτων και άλλα.

Η εργασία αυτή ενδιέφερε την Μπλάι όλο και περισσότερο, και στην παναμερικανική έκθεση βιομηχανικών προϊόντων που διοργανώθηκε το 1901 στην Νέα Υόρκη, η εταιρεία διαφημίζεται με το παρακάτω σλόγκαν: Αποκλειστική ιδιοκτησία της Νέλλι Μπλάι της μόνης γυναίκας στον κόσμο που διευθύνει προσωπικά εταιρεία τέτοιας μεγάλης εμβέλειας.

Όταν ο Σήμαν πεθάνει, το 1904, η Μπλάι θα αναλάβει αποκλειστικά την διεύθυνση του εργοστασίου και μάλιστα θα κατοχυρώσει για λογαριασμό της, δυο εφευρέσεις. Ήδη από το 1902 θα παρουσιάσει την πρώτη ευρεσιτεχνία της -έναν στοιβαζόμενο σκουπιδοτενεκέ για βιομηχανική χρήση. Το 1905 θα πατεντάρει και θα κατασκευάσει πρώτη, ατσάλινα βαρέλια για την μεταφορά και αποθήκευση υγρών (αντί των ξύλινων που χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε). Το 1905 επίσης, θα πατεντάρει ένα καινούριο είδος μεταλλικού δοχείου αποθήκευσης γάλακτος.

Το εργοστάσιο εκείνα τα χρόνια είχε 1500 υπαλλήλους και γραμμή παραγωγής 1000 μεταλλικών βαρελιών την ημέρα, όμως με τον καιρό, λόγω της υπεξαίρεσης χρημάτων από στελέχη της εταιρείας και εξαιτίας και της κακή διοίκησης, το εργοστάσιο άρχισε να έχει χρέη και αφού μπήκε στη διαδικασία πτώχευσης το 1911, έκλεισε οριστικά το 1914.

Και πάλι δημοσιογράφος

Με αυτό που ήξερε να κάνει άριστα -τη δημοσιογραφία- ασχολήθηκε ξανά το 1914 στην εφημερίδα «New York Evening Journal», ιδιοκτησίας του Γουίλιαμ Χιρστ.

Το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου θα τη βρει στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στη Βιέννη, όπου είχε πάει ψάχνοντας καινούριους χρηματοδότες για την επιχείρησή της, και θα την εγκλωβίσει εκεί μέχρι το 1918. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων, στέλνει συχνά ανταποκρίσεις στην εφημερίδα της σχετικά με την εξέλιξη του πολέμου, μη διστάζοντας να βρεθεί ακόμα και στα πεδία των μαχών για να αποκτήσει προσωπική άποψη για τα τεκταινόμενα. Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ, ασχολήθηκε και με τη βοήθεια και προστασία των ορφανών παιδιών, υιοθετώντας μάλιστα και αυτή ένα ορφανό, το 1921 και σε ηλικία 57 ετών.

Στις 9 Ιανουαρίου του 1922 δημοσιεύτηκε το τελευταίο της άρθρο με τίτλο Nellie Bly, «On Pranks of Destiny». Την ίδια μέρα εισήχθη με σοβαρή βρογχοπνευμονία που την χειροτέρευαν καρδιακά προβλήματα, στο νοσοκομείο “St. Mark’s Hospital”, εκεί όπου τελικά θα πεθάνει δεκαοχτώ μέρες αργότερα, στις 27 Ιανουαρίου του 1922.

Πληροφορίες: el.wikipedia.org

www.iefimerida.gr

Πήδηξε τους καταρράκτες του Νιαγάρα μέ βαρέλι και επέζησε

Αννι Eντσον Τέιλορ: Η γυναίκα που πήδηξε στους καταρράκτες του Νιαγάρα μέσα σε ένα βαρέλι και επέζησε [εικόνες] το έκανε για να βγάλει χρήματα…

Οι άνθρωποι κάνουν κατά καιρούς διάφορα τρελά πράγματα είτε για να γίνουν γνωστοί, είτε για να βγάλουν χρήματα. Αυτό δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Ήδη στις αρχές του περασμένου αιώνα, μία γυναίκα, αποφάσισε να πέσει γι’ αυτούς τους λόγους, στους καταρράκτες του Νιαγάρα, μέσα σε ένα βαρέλι!

Ο λόγος για την Άννι Έντσον Τέιλορ, η οποία ήταν δασκάλα και αποφάσισε να προβεί σε αυτή την παράτολμη κίνηση στις 24 Οκτωβρίου 1901, στα 63α γενέθλιά της, καθώς βρισκόταν σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση. Η Τέιλορ, έγινε η πρώτη γυναίκα που έχει πέσει από τους καταρράκτες του Νιαγάρα και παρέμεινε ζωντανή, με σε ένα… βαρέλι! Μπορεί τα κίνητρά της να ήταν οικονομικά, αλλά ποτέ δεν κατάφερε να βγάλει πολλά λεφτά από αυτήν την περιπέτειά της.

Η απόφαση να πέσει στους καταρράκτες του Νιαγάρα

Όλα ξεκίνησαν, ύστερα από τον θάνατο του άντρα της, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, ενώ η Τέιλορ είχε χάσει και τον γιο της, όταν αυτός ήταν ακόμα βρέφος. Μετά το τέλος του πολέμου, πήγαινε από μέρος σε μέρος, κυνηγώντας την τύχη της. Δούλεψε ως δασκάλα σε σχολείο, ως δασκάλα χορού, ενώ έκανε οποιαδήποτε δουλειά έβρισκε προκειμένου να ορθοποδήσει. Το 1898 τη βρήκε να ζει στο Bay City του Michigan.

Η Τέιλορ ονειρευόταν φήμη και χρήματα. Έτσι, της ήρθε η ιδέα να κάνει «βουτιά» στα επικίνδυνα νερά των καταρρακτών του Νιαγάρα. Βέβαια, δεν ήταν η πρώτη που το είχε σκεφτεί, καθώς είχε προηγηθεί ο Σαμ Πατς, γνωστός ως «Yankee Leaper», ο οποίος είχε ήδη πηδήξει σε αυτούς και είχε βγει ζωντανός. Αυτή τη φορά όμως η Τέιλορ, ήθελε να «βουτήξει», μέσα σε ένα βαρέλι.

Η θαρραλέα γυναίκα, χρησιμοποίησε ένα βαρέλι, το οποίο ήταν φτιαγμένο από ξύλο βελανιδιάς και σίδερο, με μαξιλάρια στο εσωτερικό του για προστασία, ενώ η ίδια δέθηκε με δερμάτινους ιμάντες. Μάλιστα, η Τέιλορ που υποστήριζε ότι ήταν 40 χρονών, ενώ αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν 63, είχε πάρει μαζί της και το τυχερό της μαξιλάρι σε σχήμα καρδιάς.

Πολλές καθυστερήσεις σημειώθηκαν μέχρι να πραγματοποιηθεί αυτό το εγχείρημα με το βαρέλι, ιδιαίτερα επειδή κανείς δεν ήθελε να αποτελέσει μέρος μιας πιθανής αυτοκτονίας. Δύο ημέρες πριν την προσπάθεια της Τέιλορ, μια γάτα στάλθηκε μέσα σε ένα βαρέλι στους καταρράκτες Horseshoe Falls, για να δοκιμαστεί η ανθεκτικότητα του βαρελιού και να διαπιστωθεί αν έσπαγε ή όχι. Η γάτα επιβίωσε της πτώσης, ενώ μετά από 17 λεπτά, αφού βρέθηκε να αιμορραγεί στο κεφάλι, πόζαρε για φωτογραφίες με την Τέιλορ.

Μια μικρή βάρκα έβγαλε την Τέιλορ με το βαρέλι, στη μέση του ταχέως κινούμενου ρεύματος στον ποταμό Νιαγάρα και στη συνέχεια, το βαρέλι απελευθερώθηκε από τη βάρκα. Το ιδιαίτερο «ταξίδι» της Τέιλορ διήρκεσε κάτι λιγότερο από 20 λεπτά. Διασώστες τη βρήκαν ζωντανή με ένα μόνο μικρό τραύμα στο κεφάλι.

Οι πρώτες δηλώσεις της Τέιλορ ήταν οι εξής: «Να μην κάνει κανείς άλλος κάτι τέτοιο! Ένιωθα πως χανόταν η αναπνοή μου. Δεν θα το ξανάκανα ποτέ πάλι αυτό. Νομίζω πως είναι προτιμότερο να περνάς μπροστά από ένα κανόνι που ξέρεις πως είναι έτοιμο να εκτοξεύσει το βλήμα του. Καλύτερα να πεθάνεις στιγμιαία, παρά να περάσεις αυτό το μαρτύριο».

Άδοξο τέλος για τη ριψοκίνδυνη γυναίκα

Ο Τύπος όμως της εποχής, δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με αυτό που είχε καταφέρει. Η Τέιλορ συγκέντρωσε μεν τα φώτα της δημοσιότητας στραμμένα πάνω της, αλλά αυτό κράτησε λίγο. Σύντομα, μετά από λίγες ομιλίες που έκανε, καθώς και έπειτα από φωτογραφίες που έβγαζε με τουρίστες, η φήμη της ξεθώριασε. Προσπάθησε ανεπιτυχώς να γράψει ένα βιβλίο και να γυριστεί μια ταινία με το κατόρθωμά της.

Λέγεται ότι ο μάνατζερ της το ‘σκασε παίρνοντας το διάσημο βαρέλι, με την ίδια να ξοδεύει μεγάλο μέρος από τις οικονομίες της σε ιδιωτικούς ντετέκτιβ για να βρει και να το ξαναπάρει πίσω. Τελικά, το βαρέλι βρέθηκε στο Σικάγο, για να εξαφανιστεί ξανά λίγο αργότερα.

Η Τέιλορ σκέφτηκε να κάνει άλλο ένα τέτοιο ταξίδι στους καταρράκτες του Νιαγάρα το 1906, αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε. Η ριψοκίνδυνη γυναίκα, έφυγε από τη ζωή, το 1929, σε ηλικία 82 ετών. Ωστόσο, ενέπνευσε και άλλους, οι οποίοι προσπάθησαν να αντιγράψουν το εγχείρημά της. Από το 1901 έως το 1995, 15 άνθρωποι προσπάθησαν να «κατακτήσουν» τους καταρράκτες του Νιαγάρα, με πέντε από αυτούς να χάνουν τη ζωή τους. Ανεξάρτητα από τη μέθοδο, πλέον είναι παράνομο το πέρασμα από τους καταρράκτες του Νιαγάρα και οι επιζώντες αντιμετωπίζουν βαριές κατηγορίες και σκληρά πρόστιμα.

www.iefimerida.gr

Οντρεϊ Μάνσον: Η τραγική ιστορία του πρώτου supermodel

Η ΠΡΩΤΗ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΓΥΜΝΗ ΣΕ ΤΑΙΝΙΑ Οντρεϊ Μάνσον: Η τραγική ιστορία του πρώτου supermodel. Πέθανε μόνη σε ψυχιατρική κλινική. Η Όντρεϊ Μάνσον θεωρείται από πολλούς, το πρώτο supermodel στην ιστορία της μόδας, ενώ επίσης, ήταν αυτή που άνοιξε τον δρόμο για το γυναικείο γυμνό στη μεγάλη οθόνη.

Η Όντρεϊ Μαρί Μάνσον ή αλλιώς η «Αμερικανίδα Αφροδίτη» όπως την αποκαλούσαν τότε, γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1891 στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης. Οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν 8 χρονών. Η Μάνστον ήταν μοντέλο και ηθοποιός. Οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της Νέας Υόρκης, μπορεί να μην ξέρουν το όνομά της, αλλά τη συναντούν σχεδόν παντού. Το πρόσωπο και η φιγούρα της «Miss Manhattan», σίγουρα τους είναι οικεία.

Κι αυτό γιατί η Μάνσον, πόζαρε και ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες για δώδεκα αγάλματα στη Νέα Υόρκη, αλλά και σε άλλες περιοχές. Γλυπτά που κοσμούν κτίρια στο Μανχάταν, το Μπρούκλιν και το Μπρονξ, είχαν ως έμπνευση της Μάνσον, σύμφωνα με την εφημερίδα New York Post.

Αγάλματα που φέρουν τη μορφή της υπάρχουν στην 5η Λεωφόρο, τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, στη γέφυρα του Μανχάταν και το Columbus Circle, μεταξύ πολλών άλλων. Η Όντρεϊ βρίσκεται παντού. «Αν υπάρχει ανήθικος τρόπος στο να ποζάρει κανείς γυμνός, τότε όποιος κάνει μπάνιο πρέπει να συλληφθεί», φέρεται να έχει δηλώσει η ίδια.

Το 1909, η 17χρονη Όντρεϊ κυνηγούσε το όνειρό της, να γίνει ηθοποιός και τραγουδίστρια σε μιούζικαλ. Η νεαρή κοπέλα έπαιξε σε αρκετές παραστάσεις. Μια μέρα, κι ενώ χάζευε βιτρίνες με τη μητέρα της στην 5η Λεωφόρο, την εντόπισε ο φωτογράφος Felix Benedict Herzog, ο οποίος της ζήτησε να ποζάρει στο στούντιο του.

Ο Herzog ήταν αυτός που τη μύησε στον καλλιτεχνικό κόσμο, καθώς τη σύστησε στους φίλους του και της άνοιξε τις πόρτες για την μετέπειτα πορεία της. Το νεαρό μοντέλο με την αψεγάδιαστη ομορφιά και το καλλίγραμμο σώμα, ήταν πλέον περιζήτητο και πόζαρε για σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως γλύπτες, ζωγράφους, φωτογράφους… Αυτό ήταν μόνο η αρχή. Η Όντρεϊ έγινε πρότυπο ομορφιάς και η φήμη της εκτοξεύτηκε ταχύτατα.

Όταν ήταν ακόμα έφηβη, ο γλύπτης Isidore Konti, τη ρώτησε αν ήταν πρόθυμη να ποζάρει ολόγυμνη για ένα σημαντικό έργο που ετοίμαζε, για τη μεγάλη αίθουσα χορού, στο ξενοδοχείο Astor. Τόσο η νεαρή Όντρεϊ , όσο και η μητέρα της που ήταν παρούσα, τρόμαξαν στο άκουσμα αυτής της πρότασης, αλλά ο καλλιτέχνης τους διαβεβαίωσε για τα κίνητρά του. «Για μας δεν έχει σημασία αν το μοντέλο μας είναι γυμνό ή ντυμένο με γούνες», είπε. «Βλέπουμε μόνο το έργο που κάνουμε».

Οι Μάνσονς τελικά συμφώνησαν, κυρίως επειδή χρειάζονταν χρήματα. Το γλυπτό ονομάστηκε «Τρεις Χάριτες», και η Όντρεϊ πόζαρε και για τις τρεις. Αργότερα είπε για αυτό το κομμάτι το οποίο υπάρχει τώρα μόνο σε φωτογραφίες ότι είναι «ένα σουβενίρ για τη συγκατάθεση της μητέρας μου».

Στη συνέχεια, ακολούθησαν οι ταινίες του βωβού κινηματογράφου. Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, η Μάνσον, ήταν η πρώτη Αμερικανίδα ηθοποιός που εμφανίστηκε ολόγυμνη σε ταινία. Πρόκειται για το «Inspiration» (1915), την πρώτη από τις τέσσερις βουβές ταινίες της. Η Μάνσον, που είχε ήδη ποζάρει πολλές φορές γυμνή ως μοντέλο, δεν δίστασε να εμφανιστεί γυμνή και στον κινηματογράφο, κάνοντας την αρχή για να υπάρξει για πρώτη φορά γυμνό σε μια ταινία που δεν ήταν πορνογραφική.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έβγαλε πάρα πολλά χρήματα, αλλά άρχισε να ξοδεύει εξίσου πολλά. «Τι απογίνονται τα μοντέλα των καλλιτεχνών;», έγραψε η Μάνσον το 1921 σε μια στήλη εφημερίδας. «Σκέφτομαι, αν πολλοί από αυτούς που με διαβάζουν, αν στάθηκαν μπροστά από ένα υπέροχο γλυπτό και αναρωτήθηκαν “Πού είναι τώρα, αυτό το μοντέλο που ήταν τόσο όμορφο;”», πρόσθεσε.

Όλα έδειχναν ότι πήγαιναν πολύ καλά για το «τέλειο μοντέλο». Η μοίρα όμως για τη μούσα των γνωστών καλλιτεχνών, επιφύλασσε δυσκολίες και ένα άδοξο τέλος.

Το τραγικό τέλος της Όντρεϊ Μάνσον

Το 1919, η Μάνσον έγινε το επίκεντρο ενός σκανδάλου, το οποίο έφερε και την πτώση της καριέρας της. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που έμενε, ο Δρ. Γουόλτερ Κιν Γουίλκινς, δολοφόνησε τη σύζυγό του. Αρχικά, ο ίδιος υποστήριξε ότι τη σκότωσαν διαρρήκτες. Ωστόσο, η αστυνομία εντόπισε κενά στην ιστορία του. Τελικά, ήταν ο Γουίλκινς που σκότωσε τη γυναίκα του, για να παντρευτεί Μάνσον, με την οποία είχε εμμονή. Βρέθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε θάνατο.

Κάποιοι θεώρησαν ότι η Μάνσον είχε συνωμοτήσει με τον Γουίλκινς, κάτι που τελικά δεν ίσχυε. Μετά από τον σάλο που ξέσπασε, η Μάνσον έχασε τη λάμψη της και μετακόμισε στη μικρή πόλη Μεξικό της Νέας Υόρκης, όπου η μητέρα της πουλούσε ασημικά από πόρτα σε πόρτα για να ζήσουν. Έκτοτε άρχισε να καταρρέει ψυχολογικά.

To 1922, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει παίρνοντας υπερβολική δόση χαπιών. Κατάφερε να αναρρώσει από αυτό, αλλά το 1931 μπήκε σε άσυλο στο Ogdensburg της Νέας Υόρκης, όπου υποβαλλόταν σε θεραπεία για κατάθλιψη και σχιζοφρένεια. Το μοντέλο έζησε εκεί μέχρι το θάνατό του το 1996 στην ηλικία των 104 ετών. Για δεκαετίες δεν είχε επισκέπτες.

Η Όντρεϊ Μάνσον, πέθανε στις 20 Φεβρουαρίου 1996. Θάφτηκε χωρίς δικιά της ταφόπλακα στον οικογενειακό τάφο, στο νεκροταφείο New Haven της Νέας Υόρκης. Το 2016, 20 χρόνια μετά το θάνατό της, η οικογένειά της αποφάσισε να προσθέσει μια απλή επιτύμβια στήλη για τα 125α γενέθλιά της.

www.iefimerida.gr

Οι προφητείες του Stephen Hawking

Τεχνητή νοημοσύνη, γονιδιακές επεμβάσεις, ύπαρξη του Θεού: όλα όσα προέβλεψε ο μεγάλος επιστήμονας, που έφυγε απ’ τη ζωή ακριβώς πριν από δύο χρόνια.

Ο Stephen Hawking, ο πιο γνωστός επιστήμονας της σύγχρονης εποχής, μπορεί να πέθανε πριν από ακριβώς δύο χρόνια, ωστόσο άφησε πίσω του ένα μεγάλο αριθμό θεμελιωδών θεωριών σημαντικότερη, αυτή για τις μαύρες τρύπες του διαστήματος, οι οποίες αποτελούν πύλες σε άλλα σύμπαντα. Ανάμεσα όμως σε άλλες κατά καιρούς μελέτες του, ο Hawking προέβλεψε μερικές ακόμη πιο ανησυχητικές προφητείες. Στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο Brief Answers to the Big Questions, ο Βρετανός φυσικός επεκτάθηκε σε πολύ διαφορετικά πεδία αναζήτησης, προβλέποντας γεγονότα και επιστημονικές ανακαλύψεις που μετατρέπονται σε πραγματικές προφητείες.

Παρακάτω, τρεις από τις κυριότερες θεωρήσεις εκτός των ορίων που ο ίδιος ο Hawking αφιέρωσε τη ζωή του και οι οποίες αποτελούν αντικείμενο πολύ θερμού διαλόγου στους κόλπους της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας.

Η υπαρξιακή απειλή της A.I.

“Η παράβλεψη της ηθικής απειλής που θέτει η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να είναι το σοβαρότερο λάθος όλων των εποχών, ικανό να θέσει σε κίνδυνο το ανθρώπινο είδος”, επαναλάμβανε διαρκώς ο Stephen Hawking τα τελευταία είκοσι χρόνια. Ο πυρήνας κάθε ομιλίας του ήταν πάντα ο ίδιος: Η ταχέως αυξανόμενη εξέλιξη της A.I. μέσα από σχεδίαση υπολογιστικών συστημάτων που μιμούνται στοιχεία της ανθρώπινης συμπεριφοράς, θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μια πρωτοφανή τεχνολογική ιδιαιτερότητα: στη στιγμή που η ανθρωπότητα θα χάσει τον έλεγχο των ψηφιακών της πλασμάτων.

Ένας από τους αλγορίθμους που πρόσφατα έπληξε τη συλλογική φαντασία είναι σίγουρα το Google Duplex, ο εικονικός βοηθός, που μπορεί να συνομιλεί μαζί σου υπενθυμίζοντας ραντεβού, να σου κλείνει τραπέζι στα εστιατόρια ή να σου κάνει life coaching, χρησιμοποιώντας ανθρώπινες εκφραστικές συνήθειες που κάνουν την ομιλία του εξαιρετικά αξιόπιστη.

ΤΟ DUPLEX ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΕΙΣ ΣΤΟΝ HAL 9000 ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ 2001: Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ.

Εκείνη, η επίσης προφητική ταινία επιστημονικής φαντασίας του Stanley Kubrick (1968, παρακαλώ), περιστρέφεται γύρω από θέματα όπως η ανθρώπινη εξέλιξη και η τεχνητή νοημοσύνη, όπου ο υπολογιστής HALL 9000, νιώθοντας το φόβο του θανάτου ανακαλεί μια “παιδική” του ανάμνηση προσπαθώντας να κρατήσει ζωντανή την ταυτότητα του, χωρίς να αγωνιά για  το αν θα καταστρέψει ολόκληρη την ανθρωπότητα όχι επειδή είναι κακός, αλλά επειδή απλά δεν ταίριαξε ο προγραμματισμός του σε μια δεδομένη στιγμή.

Ο Gary Marcus, ένας κορυφαίος επιστήμονας πληροφορικής, έριξε πρόσφατα νερό στο κρασί του Google Duplex, δηλώνοντας ότι το εν λόγω λογισμικό A.I., είναι σε θέση να συνδιαλέγεται με τον άνθρωπο μόνο εφόσον η συνομιλία λαμβάνει χώρα μέσα σε σαφώς καθορισμένα πλαίσια από τον ίδιο τον χρήστη. Και αυτό, όχι για ένα διάστημα που ξεπερνά μερικές μέρες ή εβδομάδες. Μετά, τα δεδομένα ακυρώνονται.

Αυτός ο φόβος ή η ελπίδα γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλές επίκεντρο συζητήσεων στην επιστημονική κοινότητα της εξελιγμένης πληροφορικής, αλλά όπως είχε προφητεύσει ο Hawking “…ποτέ δεν θα καταλάβουμε ποια στιγμή θα γίνουμε μάρτυρες μιας πιθανής τεχνητής υπεροψίας”.

“ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 20 ΧΡΟΝΙΑ, ΠΑΣΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΜΕ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ”.

Σύμφωνα με την πλειονότητα των ερευνητών, θα χρειαστούν περισσότερα από 25 χρόνια για να εμφανιστεί ένα πραγματικό σύστημα A.I. Έτσι, ακόμα κι αν οι περισσότεροι πιστεύουν ότι μια πραγματικά έξυπνη, σχεδόν συνειδητή, τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε πραγματικά μια μέρα να ζωντανέψει, έχουμε ακόμα αρκετό χρόνο για να προετοιμαστούμε. Όμως, ο Hawking θα είναι ακόμη εκεί ψηλά και θα μας χαμογελά ειρωνικά, αιωρούμενος μέσα στην μαύρη τρύπα του.

Η αυγή των υπεράνθρωπων

Ένας άλλος φόβος ιδιαίτερα αισθητός από τον Stephen Hawking αφορά τις συνέπειες της γενετικής επεξεργασίας, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα νέο είδος Υπερανθρώπων ικανών θεωρητικά να εξοντώσει την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Σε ένα κεφάλαιο του βιβλίου ο Hawking περιγράφει στην πραγματικότητα ένα σενάριο Αποκάλυψης, στο οποίο η γενετική μηχανική καθιστά ένα κομμάτι της ανθρωπότητας πιο έξυπνο, πιο ανθεκτικό στις ασθένειες και πιο μακροχρόνια ενεργό. “Όταν εμφανιστούν οι πρώτοι γονιδιακά τροποποιημένοι Υπεράνθρωποι κυρίως από χώρες που θα έχουν την οικονομική και επιστημονική ικανότητα να τους “παράγουν”, θα υπάρξουν σημαντικές γεωπολιτικές αναταράξεις. Τα φτωχά κράτη θα εξαφανιστούν και όλα τα ενδιάμεσα θα υποκύψουν. Οι λίγοι ισχυροί θα επιβιώσουν στον πλανήτη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εξέλιξη της ανθρωπότητας”, γράφει ο Hawking.

ΣΗΜΕΡΑ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΣΤΡΑΤΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ START-UP, ΜΕ ΚΥΡΙΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΓΟΝΙΔΙΩΝ ΙΚΑΝΩΝ ΓΙΑ ΑΥΞΗΜΕΝΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΑΡΤΙΟΤΕΡΗ ΥΓΕΙΑ.

Με αυτό το δεδομένο, η θεωρία του Hawking δεν απέχει μακριά από την αλήθεια. Οι γονιδιακές επεμβάσεις σε μωρά που θα γεννηθούν από υγιείς γονείς τα επόμενα δέκα με είκοσι χρόνια, θα μπορούσε να είναι ένα σενάριο επιστημονικής πραγματικότητας, με βάση το οποίο ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων επιλέγεται με βάση τις οικονομικές ανέσεις της οικογένειας, θα γεννηθεί με εγκέφαλο επιπέδου IQ Albert Einstein, σωματοδομή παίκτη NBA και μουσικό ταλέντο εφάμιλλο του Wolfgang Amadeus Mozart ταυτόχρονα.

Ποιος θα έχει την ικανότητα να επωφεληθεί από όλα αυτά; Τουλάχιστον αρχικά, μόνο δισεκατομμυριούχοι, με την ελπίδα ότι αργότερα, η υπόλοιπη κοινωνία θα είναι σε θέση να αντέξει το κόστος μιλάμε για λιγότερο από το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Από αυτή την άποψη, η προφητεία του Stephen Hawking αν και υπερβολικά ακραία, εντούτοις, χτυπά ένα καίριο νεύρο στην κοινωνία μας.

Υπάρχει Θεός ή όχι;

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ

“Η ελπίδα για μια μετά θάνατον ζωή είναι απλώς μια ευσεβής ψευδαίσθηση”, γράφει ο φυσικός στο βιβλίο του, προσθέτοντας ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα για να υπάρχει Θεός στην πραγματικότητα. “Είμαστε ελεύθεροι να πιστέψουμε αυτό που θέλουμε, αλλά το όραμά μου είναι μια πολύ απλοϊκή εξήγηση: δεν υπάρχει Θεός. Κανείς δεν δημιούργησε το σύμπαν και κανείς δεν κατευθύνει το πεπρωμένο μας”, γράφει ο Hawking. “Δεν υπάρχουν βάσιμα στοιχεία για την ύπαρξη του Θεού. Νομίζω ότι όταν πεθαίνουμε, θα επιστρέψουμε στη σκόνη, ωστόσο υπό μία έννοια θα συνεχίσουμε να ζούμε, μέσω της επιρροής των γονιδίων, των σκέψεων και των πράξεων που κληρονομήσαμε στα παιδιά μας”.

“ΠΕΡΙΠΟΥ ΟΙ ΜΙΣΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΣΕ ΙΝΔΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ, ΤΑΪΒΑΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΑ, ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΣΤΟ ΘΕΟ”.

“Υπάρχει μια μεγάλη κατηγορία επιστημόνων που δεν επιθυμούν να εγκαταλείψουν τη θρησκεία τους κυρίως μονοθεϊστική. Είναι σαν ένα είδος ανταρτών, που τιμούν τον αγώνα της επιστήμης αλλά δεν αποτάσσονται το Θεό τους”, γράφει ο Hawking. Το εντυπωσιακό όμως είναι ότι παρόλο που όπως δήλωσε ο ίδιος φυσικός η θρησκεία έρχεται σε αντίθεση με σχεδόν όλα όσα έχει αποκαλύψει η επιστήμη, ούτε καν αυτοί οι “πιστοί” επιστήμονες συμφωνούν για την ύπαρξη ή όχι του Θεού. Αλλά ακόμη και γι’ αυτό το αρχέγονο και θεμελιώδες ερώτημα, ο Hawking σήμερα, ίσως να γνωρίζει την απάντηση. Την οποία δεν θα μπορέσει ποτέ να μας αποκαλύψει, χαμογελώντας ειρωνικά και αιωρούμενος μέσα στην μαύρη τρύπα του.

Από: Esquire IT Γράφει: Νίκος Αγάθος

Οι διάσημες φράσεις που δεν είπε ποτέ ο Albert Einstein

Οι διάσημες φράσεις που δεν είπε ποτέ ο Albert Einstein. Ακριβώς 141 χρόνια μετά τη γέννηση του κορυφαίου επιστήμονα, καλό είναι να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους…

Ο Albert Einstein ταξίδεψε στις αρχές της δεκαετίας του ’30 στις Ηνωμένες Πολιτείες με σκοπό να δώσει κάποιες διαλέξεις στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας όπου ήταν προσκεκλημένος. Ήταν μία εποχή που ο εβραϊκής καταγωγής φυσικός ήταν, λίγο έως πολύ, ο πιο διάσημος επιστήμονας του πλανήτη έναν άτυπο τίτλο που διατήρησε και μετά τον θάνατό του, σε όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Πέρα από τις επιστημονικές κορυφές που κατέκτησε όμως, ο Einstein διακρινόταν επίσης για το κοφτερό του χιούμορ και τις ετοιμόλογες απαντήσεις του. Κάτι που θα μπορούσε να επιβεβαιώσει κι ο Charlie Chaplin.

Τι σχέση έχει όμως ο Σαρλώ με τον άνθρωπο πίσω από τη θεωρία της σχετικότητας; “Οι τρόποι του ήταν ήρεμοι κι ευγενικοί. Ένιωθα όμως ότι έκρυβαν ένα έντονα συναισθηματικό ταμπεραμέντο, από όπου πήγαζε η εξωπραγματική πνευματική ενέργεια που τον διέκρινε” διαβάζουμε στα σημειωματάρια του Chaplin, λίγο μετά το δείπνο που είχαν μαζί. Ο Einstein, φανατικός του σινεμά, είχε ζητήσει να συναντηθούν τον Δεκέμβριο του ’30.

Όπως ήταν φυσικό, τα δύο μεγάλα μυαλά της ανθρωπότητας που η pop κουλτούρα λατρεύει μέχρι σήμερα- βρήκαν πολύ γρήγορα κοινό τόπο επικοινωνίας, χαρίζοντας μάλιστα και μία τρομερή στιχομυθία που έχει μείνει θρυλική μέχρι σήμερα: “Εκείνο που θαυμάζω περισσότερο στην τέχνη σου είναι το πόσο οικουμενική είναι. Δε λες ούτε μία κουβέντα, κι όμως όλος ο κόσμος σε καταλαβαίνει” είχε πει ο Einstein, για να απαντήσει με βρετανικό φλέγμα ο Chaplin ότι “Είναι αλήθεια, η δική σου όμως φήμη είναι μεγαλύτερη! Ο κόσμος σε θαυμάζει, ενώ δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που να καταλαβαίνει για τι πράγμα μιλάς”.

Αυτά ήταν τα πραγματικά λόγια του Einstein, σε αντίθεση διάσημες φράσεις που του έχουν αποδοθεί χωρίς να υπάρχει η παραμικρή επιστημονική απόδειξη ότι είναι δικές του. Ακριβώς 141 χρόνια μετά τη γέννησή του -14 Μαρτίου του 1879- όμως, καλό είναι να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους.


Δύο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. Μάλιστα για το πρώτο δεν είμαι απόλυτα σίγουρος.


Άλμπερτ Αϊνστάιν ανθρώπινη βλακεία

Η ίσως πιο διάσημη φράση το Albert Einstein που όμως, όπως όλα δείχνουν, δεν είπε ποτέ. Φαίνεται ότι Αμερικανός ψυχίατρος Frederick S. Perls, ο οποίος και είχε γράψει την φράση, ισχυριζόταν ότι του την είχε πει προφορικά ο σπουδαίος επιστήμονας. Αυτό, όμως, από μόνο του δεν αρκεί. Αν, τώρα, θες πιο εμπεριστατωμένη εξήγηση πίσω από την ιστορία, τα ellhnikahoaxes έχουν την  αναλυτική απάντηση.

Αν δεν μπορείς να εξηγήσεις με απλά λόγια κάτι σε ένα εξάχρονο παιδί, τότε ούτε εσύ ο ίδιος το έχεις καταλάβει.


Άλμπερτ Άινσταϊν

“Όλες οι φυσικές θεωρίες, οφείλουν να έχουν τόσο απλή έκφραση στη μαθηματική τους μορφή ώστε ακόμα κι ένα μικρό παιδί να μπορεί να τις καταλάβει” είχε πει ο Einstein στον Γάλλο φυσικό Louis de Broglie, όπως διαβάζουμε στο βιβλίο Einstein: His life and times του Ronald W. Clark. Η φράση τεντώθηκε μέσα από τις δεκαετίες σε τέτοιον βαθμό ώστε να ξεχειλώσει.


Όποιος δεν έχει κάνει ποτέ λάθος στη ζωή του, δεν έχει επιχειρήσει ποτέ να κάνει κάτι καινούργιο.


Άλμπερτ Αϊνστάιν φράσεις 3

Όσο κι αν ψάξει κανείς σε επιστημονικά βιβλία που έχουν μαζέψει τα αποφθέγματα του σπουδαίου φυσικού, όπως το The New Quotable Einstein της Alice Calaprice, δεν θα μπορέσει να βρει κάτι αντίστοιχο. Το ίντερνετ, βέβαια, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο αφού από εκεί ξεκίνησε το 1996 όλη αυτή η παραφιλολογία που θέλει τη συγκεκριμένη φράση να έχει βγει από το στόμα του Einstein.


Ένα έξυπνος άνθρωπος λύνει ένα πρόβλημα, ένας σοφός άνθρωπος όμως φροντίζει να το αποφύγει εξαρχής.


Άλμπερτ Αϊνστάιν φράσεις 8

Ακριβώς ότι ισχύει για την προηγούμενη φράση, ισχύει και για αυτή εδώ. Φαίνεται ότι για κάποιον ανεξήγητο λόγο το 1996 ήταν η χρονιά που ξεκίνησαν τα hoaxes σχετικά με τον Albert Einstein. Κάτι, δηλαδή, που δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας www.esquire.com.gr

Χέντι Λαμάρ: Η καλλονή ηθοποιός, ιδιοφυΐα!

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΟΡΓΑΣΜΟΣ: Χέντι Λαμάρ: Η καλλονή ηθοποιός ιδιοφυΐα που θεωρείται η «μητέρα» του Wi-Fi. Η Λαμάρ, αν και έγινε διάσημη για την εντυπωσιακή της εμφάνιση και την κινηματογραφική της καριέρα, υπήρξε μία από τους εφευρέτες της πρώτης μορφής των μεθόδων διασποράς φάσματος, βασικής τεχνολογίας για τις ασύρματες τηλεπικοινωνίες σήμερα.

Η Λαμάρ, το πραγματικό όνομα της οποίας ήταν Hedwig Eva Maria Kiesler, γεννήθηκε στη Βιέννη της Αυστρίας, στις 9 Νοεμβρίου 1914. Πατέρας της ήταν ο Έμιλ Κίσλερ, Εβραίος διευθυντής τράπεζας. Η μητέρα της Γκέρτρουντ, ήταν πιανίστρια.

It is purely coincidental that Hedy Lamarr posed for “Leg Art” for the first time in her career during the filming of Metro-Goldwyn-Mayer’s “The Heavenly Body, ” September 28, 1943.”The Heavenly Body,” which is concerned with astronomy and not what you’re thinking, costars Hedy and William Powell and features James Craig. Alexander Hall is the director and Arthur Hornblow, Jr. is the producer. (AP Photo)

Παντρεύτηκε στις 10 Αυγούστου 1933 τον Φριτς Μαντλ Μπούντε, κατασκευαστή οπλικών συστημάτων για την ναζιστική Γερμανία. Για να την παντρευτεί, την ανάγκασε να αλλαξοπιστήσει και να ασπασθεί την καθολική θρησκεία. Της απαγόρευσε ακόμα και να δουλεύει σαν ηθοποιός. Στην αυτοβιογραφία της που κυκλοφόρησε με τίτλο Ecstasy and Me αναφέρεται ένα περιστατικό κατά το οποίο προσπαθώντας να ξεφύγει από τον Μαντλ, βρήκε καταφύγιο σε ένα πορνείο, κρύφτηκε σε ένα άδειο δωμάτιο και αναγκάστηκε να κάνει σεξ με έναν άγνωστο, προκειμένου να μην αποκαλύψει την κρυψώνα της. Τελικά κατάφερε να διαφύγει, ναρκώνοντας την προσωπική της υπηρέτρια και παίρνοντας το τρένο για το Λονδίνο.

Actress Hedy Lamarr is shown in this 1946 photo. Lamarr, the Austrian-born actress whose exotic glamour and sex appeal sparked a string of hit films of the ’30s and ’40s. (AP Photo)

Η σταδιοδρομία της Χέντι Λαμάρ στον κινηματογράφο

Μετά τη φυγή από το σύζυγο της, γνωρίζει στο Λονδίνο τον μεγάλο παραγωγό Λούι Μπ. Μάγιερ. Αυτός την προσέλαβε και επέμεινε στο να αλλάξει το όνομα της από Χέντβιγκ Κίεσλερ σε Χέντι Λαμάρ, θέλοντας να αποτίσει φόρο τιμής στη διάσημη και πρόωρα χαμένη (από υπερβολική δόση ναρκωτικών) καλλονή του βωβού κινηματογράφου Μπάρμπαρα Λα Μάρ.

Η Χέντι πριν εμφανιστεί στο Χόλιγουντ είχε ήδη πρωταγωνιστήσει σε πολλές ευρωπαϊκές παραγωγές. Ανάμεσα τους η ταινία Ecstasy (1933), στην οποία υποδυόταν μια νεαρή γυναίκα, πεινασμένη για έρωτα και παντρεμένη με έναν μεγαλύτερο σε ηλικία άνδρα. Το φιλμ έγινε διαβόητο χάρη στα κοντινά πλάνα του προσώπου της Χέντι με ζωγραφισμένη την έκφραση της ηδονής, και στις γυμνές σκηνές της (που σε πολλές εκδόσεις της ταινίας λογοκρίθηκαν).

Ο κινηματογραφικός οργασμός που την έκανε γνωστή
Η ίδια έγινε διάσημη σαν μια από της πρώτες ηθοποιούς που υποκρίθηκαν οργασμό στη μεγάλη οθόνη, και που αποκάλυψαν το στήθος τους σε μια ταινία ευρείας διανομής. Ο τότε σύζυγος της Μαντλ, αγόρασε όσες πιο πολλές κόπιες του φιλμ μπόρεσε προκειμένου να τις καταστρέψει, προσβεβλημένος από τη γυμνή της εμφάνιση αλλά και από την έκφραση του προσώπου της. O Πάπας Πίος 12ος καταδίκασε ταινία, ο Χίτλερ την απαγόρευσε και στη Λαμάρ δόθηκε το παρατσούκλι, «The Ecstasy Girl».

Στις ταινίες που γύρισε στο Χόλιγουντ, συχνά της έδιναν ρόλους ελκυστικών και σαγηνευτικών γυναικών. Ανάμεσα στις πολλές ταινίες της περιλαμβάνονται τα Algiers (1938), White Cargo (1942) και Tortilla Flat (1942), βασισμένο στη νουβέλα του Τζον Στάινμπεκ.

Hedy Lamarr does a tropical dance in “White Cargo” but she “heps” it to the strains of “Ida Sweet as Apple Cider”. Hedy had to learn the difficult native movements of body, hands, arms and feet and then adapt them to the jazz tune instead of the jungle tom-tom cadence. At least one hour a day was devoted to hand rhythm. Photo show Hedy in various phases of the dance October 27, 1942. (AP Photo)

Το 1941 πρωταγωνιστεί μαζί με δύο ακόμα καλλονές του Χόλιγουντ, την Λάνα Τέρνερ και τη Τζούντι Γκάρλαντ, στο θεαματικό μιούζικαλ Ziegfeld Girl. Η μεγαλύτερη επιτυχία της υπήρξε ο ρόλος της Δαλιδά στη βιβλική υπερπαραγωγή του Σεσίλ Μπ. Ντε Μίλ, Samson and Delilah (1949). Η Λαμάρ πήρε το συγκεκριμένο ρόλο περισσότερο χάρη στην εξωτική ομορφιά της παρά για τις υποκριτικές της ικανότητες.

Η Χέντι Λαμάρ, συνήθιζε να δουλεύει πάνω σε εφευρέσεις της κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων των ταινιών, έχοντας πάντα μαζί της έναν μικρό εξοπλισμό. Μάλιστα, είχε εκφράσει την επιθυμία της να σχεδιάσει γρηγορότερα αεροπλάνα που θα μπορούσαν να πουληθούν στον αμερικανικό στρατό.

Η Λαμάρ πολιτογραφήθηκε Αμερικανίδα πολίτης στις 10 Απριλίου 1953. Για την προσφορά της στον κινηματογράφο απέκτησε το δικό της αστέρι στη Λεωφόρο του Χόλιγουντ (Hollywood Walk of Fame).


Διασπορά φάσματος

Η Λαμάρ από την εποχή που ζούσε ακόμη στη Βιέννη είχε αναπτύξει ενδιαφέρον για τις εφαρμοσμένες επιστήμες. Οι πρώτες της εφευρέσεις ήταν ένα δικής της έμπνευσης φανάρι κυκλοφορίας κι ένα χαπάκι, που μετέτρεπε το νερό σε ανθρακούχο.

Με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου θέλησε να φανεί χρήσιμη στον αγώνα κατά του Ναζισμού και λόγω της εβραϊκής καταγωγής της.

Actress Hedy Lamarr poses for a portrait Oct. 27, 1942. (AP Photo)

Η Χέντι Λαμάρ μαζί με τον συνθέτη Τζορτζ Άνθεϊλ έλαβαν στις 11 Αυγούστου του 1942 δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για συσκευή που εφηύραν αποκαλούμενη Secret Communication System (Σύστημα Κρυφής Επικοινωνίας). Η πρώιμη αυτή συσκευή αναπήδησης συχνοτήτων χρησιμοποιούσε ένα κύλινδρο αυτόματου πιάνου προκειμένου να εναλλάσσει ένα σήμα μεταξύ 88 διαφορετικών συχνοτήτων με απώτερο σκοπό την απόκρυψη των τηλεκατευθυνόμενων τορπιλών από τα εχθρικά ραντάρ και τη μείωση της πιθανότητας παρεμβολών. Η ιδέα υπήρξε αμφιλεγόμενη και πολύ προηγμένη για την εποχή της. Η συγκεκριμένη τεχνολογία τέθηκε για πρώτη φορά σε εφαρμογή το 1962, και αφού είχε λήξει η πατέντα. Οι δύο αρχικοί εφευρέτες δεν έλαβαν ποτέ το παραμικρό χρηματικό ποσό από την εφεύρεσή τους.

Hedy Lamarr autographs the cement court at the United Service Organizations (USO) Hollywood Canteen as servicemen surround the movie actress, Dec. 13, 1942. (AP Photo)

Η ιδέα της Χέντι για την εναλλαγή των συχνοτήτων υπήρξε η βάση για τη μοντέρνα τεχνολογία της διασποράς φάσματος που χρησιμοποιείται στις μέρες μας σε ένα ευρύ φάσμα συσκευών από τα ασύρματα τηλέφωνα μέχρι τις ασύρματες ευρυζωνικές συνδέσεις (συμπεριλαμβανομένων των GPS, Bluetooth, και WiFi).

Η Χέντι θέλησε να γίνει μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Εφευρετών (National Inventors Council) για να λάβει την απάντηση ότι καλύτερα θα ήταν να χρησιμοποιήσει τη διασημότητά της για να προωθήσει την πώληση πολεμικών ομολόγων. Σε μία και μόνο εκδήλωση βοήθησε να συγκεντρωθούν 7 εκατομμύρια δολάρια.

Η Χέντι Λαμάρ, πέθανε στις 19 Ιανουαρίου 2000 στο Κάσελμπερι της Φλόριντα, σε ηλικία 86 ετών. Από τους έξι συνολικά γάμους της, απέκτησε τρία παιδιά.

Με πληροφορίες από el.wikipedia.org. sansimera.gr www.iefimerida.gr

Το μοιραίο αυτογκόλ του Andres Escobar

Το μοιραίο αυτογκόλ του Andres Escobar. Μία τραγική ποδοσφαιρική ιστορία, βγαλμένη από το Narcos…

22 Ιουνίου 1994. Οι δείκτες του ρολογιού στο Rose Bowl της Pasadena σημαδεύουν το 35ο λεπτό της αναμέτρησης ανάμεσα στην εθνική ομάδα των ΗΠΑ με την αντίστοιχη της Κολομβίας για τη φάση των ομίλων του Παγκόσμιου Κυπέλλου. Ο Αμερικανός μέσος Mike Sorber επιχειρεί ένα γέμισμα από τα αριστερά προς την αντίπαλη περιοχή. Ο κεντρικός αμυντικός των Κολομβιανών Andres Escobar επιχειρεί να κόψει. Η προβολή όμως που κάνει με το δεξί του πόδι δεν είναι καλά υπολογισμένη, με αποτέλεσμα η μπάλα να ξεγελάσει τον τερματοφύλακα Oscar Cordoba και να καταλήξει στο βάθος της εστίας του. Το παιχνίδι θα λήξει με σκορ 2-1 υπέρ των Αμερικανών, σε μία ήττα που αποδείχθηκε καθοριστική για τον μετέπειτα αποκλεισμό της ομάδας του Francisco Maturana από τη συνέχεια της διοργάνωσης. 

2 Ιουλίου 1994. Ο Andres Escobar διασκεδάζει μαζί με φίλους του στη γενέτειρά του Μεδεγίν και το club El Indio, στη γειτονιά El Poblado. Όταν αποφάσισε να φύγει, κατευθυνόμενος προς το αυτοκίνητό του, τον περίμεναν τρεις άντρες. Ένας εξ’ αυτών, ο Humberto Castro Munoz πυροβόλησε τον Escobar έξι φορές, με τον αστικό μύθο να υποστηρίζει πως ο δολοφόνος ζητωκραύγαζε “γκοοολ” σε κάθε βολή του, εκτελώντας τον 27χρονο κεντρικό αμυντικό της τοπικής Ατλέτικο Νασιονάλ και της εθνικής Κολομβίας.

Ο ποδοσφαιριστής μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο της πόλης, όπου 45 λεπτά μετά άφησε την τελευταία του πνοή. Ο Munoz συνελήφθη το ίδιο  βράδυ, ομολόγησε την πράξη του και όπως αποδείχθηκε ήταν μπράβος διαφόρων καρτέλ ναρκωτικών της Κολομβίας.

Τη συγκεκριμένη περίοδο, ο Munoz εργαζόταν για λογαριασμό του βαρόνου Juan Santiago Gallón, ο οποίος μαζί με τον αδερφό του Pedro (και οι δύο τους παλαιότεροι συνεργάτες του Pablo Escobar) είχαν στοιχηματίσει αρκετά χρήματα στο Μουντιάλ των ΗΠΑ, χάνοντας σημαντικά ποσά. Η δολοφονία του Andres Escobar ενέπνευσε και τους δημιουργούς της σημαντικής σειράς αθλητικών ντοκιμαντέρ του ESPN, 30 for 30, οι οποίοι δημιούργησαν το περίφημο The Two Escobars. Σε αυτό παρουσιάζεται και η εκτέλεση του Pablo Escobar και η γενικότερη σχέση ποδοσφαίρου οργανωμένων καρτέλ στη χώρα της Λατινικής Αμερικής. Για την ιστορία, ο δολοφόνος είχε καταδικαστεί αρχικά σε 43 χρόνια φυλάκισης, με την ποινή του να μειώνεται αργότερα στα 26. Τελικά αποφυλακίστηκε έχοντας εκτίσει μόλις 11 έτη λόγω καλής διαγωγής ενώ οι δύο συνεργοί του είχαν προηγουμένως αθωωθεί. 

Το καλοκαίρι του 1994, ο Andres Escobar θεωρούνταν ένας από τους καλύτερους αμυντικούς του πλανήτη εκτός Ευρώπης και μάλιστα φέρεται να ετοιμαζόταν να υπογράψει συμβόλαιο με την Μίλαν. Λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία του θα παντρευόταν την οδοντίατρο Pamela Cascardo, η οποία κυνήγησε δικαστικά και για πολύ μεγάλο διάστημα τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς του θανάτου του αρραβωνιαστικού της, χωρίς φυσικά να δικαιωθεί. 

Μετά τη δολοφονία του Andres, ο πατέρας του, τραπεζίτης Dario Escobar, την οργάνωση Andres Escobar Project, με σκοπό τη βοήθεια και στήριξη σε μη προνομιούχα παιδιά του Μεδεγίν και της ευρύτερης περιοχής που επιθυμούσαν να παίξουν επαγγελματικό ποδόσφαιρο αλλά δεν είχαν βοήθεια. Το 2002 η δημοτική αρχή του Μεδεγίν τίμησε τη μνήμη του Andres Escobar με ένα άγαλμα σε κεντρικό σημείο της πόλης. 

Ο Andres Escobar Saldarriaga, ο χαρισματικός αμυντικός με το προσωνύμιο El Caballero del Fútbol (ο κύριος του ποδοσφαίρου) γεννήθηκε μία ημέρα σαν σήμερα, στις 13 Μαρτίου του 1967. 

Γράφει: Μπάμπης Δούκας www.esquire.com.gr

Τι θα συμβεί στον πλανήτη το 2050

Τι θα συμβεί στον πλανήτη το 2050. Το “The Future We Choose” είναι ένα βιβλίο για τα επικίνδυνα μονοπάτια που ακολουθεί σήμερα η ανθρωπότητα…

Κάποιοι λένε ότι οι άνθρωποι θα σκορπίσουν για άλλη μία φορά στους πέντε ανέμους, θα βρεθούν συγκεντρωμένοι σε μικρές φυλές να ζουν σε όποιο μικρό κομμάτι γης μπορεί να τους συντηρήσει” διαβάζουμε στην προδημοσίευση του The Future We Choose, όπως αναρτήθηκε στο site της Guardian. Τι είναι τώρα ακριβώς αυτό; Πρόκειται για ένα βιβλίο-προειδοποίηση που κυκλοφόρησε στην παγκόσμια αγορά στις 25 Φεβρουαρίου σχετικά με το κοντινό μέλλον του πλανήτη (μέχρι το 2050 δηλαδή) και το πού ακριβώς βαδίζουμε ως ανθρωπότητα. Ή μάλλον για τα επικίνδυνα μονοπάτια πάνω στα οποία ήδη αφήνουμε τα ίχνη μας.

“Η έντονη υγρασία και οι υψηλές θερμοκρασίες της επιφάνειας των θαλασσών έχουν προκαλέσει κύματα από ακραίους τυφώνες και τροπικές καταιγίδες. Πολύ πρόσφατα, οι παραλιακές πόλεις στο Μπαγκλαντές, στο Μεξικό, στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και αλλού έχουν υποστεί βίαιες καταστροφές στις υποδομές τους ενώ οι τρομακτικές πλημμύρες έχουν προκαλέσει τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων και έχουν αφήσει εκατομμύρια άλλους χωρίς σπίτια” διαβάζουμε σε άλλο σημείο του κειμένου. Οι συγγραφείς του βιβλίου, η Christiana Figueres από την Κόστα Ρίκα και ο Tom Rivett-Carnac από τη Μεγάλη Βρετανία, δύο πολλοί έμπειροι διπλωμάτες στο θέμα του περιβάλλοντος, άνθρωποι κλειδιά για τη Συμφωνία του Παρισιού και συνιδρυτές του φορέα Global Optimism που φιλοδοξεί να βοηθήσει ώστε να υπάρξουν συστημικές αλλαγές προς μία περισσότερο αισιόδοξη αντιμετώπιση των προβλημάτων, πιστεύουν ότι παρά τα όσα “προβλέπουν” υπάρχει φως στο τούνελ.

Μπορούμε να επιβιώσουμε από την κλιματική. Αυτό το βιβλίο μας δείχνει τον τρόπο” είναι το κεντρικό μοτό του βιβλίου. Σχήμα οξύμωρο, όταν διαβάζει κανείς τις προβλέψεις των δύο συγγραφέων. Τόσο όμως η Κοσταρικανή όσο και ο Βρετανός γνωρίζουν καλά ότι για να μπορέσουν να αποτρέψουν την αρνητική τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα σχετικά με την κλιματική αλλαγή, θα πρέπει πρώτα να κινήσουν το ενδιαφέρον του κοινού. Να του δείξουν τι ακριβώς το περιμένει. Για να παρθούν ουσιαστικά μέτρα θα πρέπει πρώτα να αντιληφθούμε το μέγεθος του προβλήματος: “Περιοχές όπως η Κεντρική Ινδία γίνονται όλο και λιγότερο κατοικήσιμες. Οι μαζικές μεταναστεύσεις σε λιγότερο θερμές περιοχές εντείνουν το προσφυγικό πρόβλημα, τις αναταραχές και τις αιματοχυσίες”.

Το The Future We Choose είναι, τελικά, ένα βιβλίο για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουμε για το μέλλον των παιδιών μας.

Μήπως, όμως, όλα αυτά αποτελούν ένα πολύ μακρινό και δυστοπικό σενάριο; Με βάση τα όσα γράφουν οι Figueres και ο Rivett-Carnac αν συνεχίσουμε στο ίδιο επικίνδυνο μονοπάτι που περπατάμε τώρα, τα πράγματα θα είναι πραγματικά άσχημα: “Βρισκόμαστε στο 2050. Πέρα από τη μείωση στην εκπομπή των ρύπων το 2015 (σ.σ: Συμφωνία του Παρισιού), δεν έχει παρθεί κανένα άλλο μέτρο. Σε πολλά μέρη του πλανήτη, η ατμόσφαιρα είναι βαριά, ζεστή και γεμάτη ρύπανση. Τα μάτια σου δακρύζουν συνεχώς. Ο βήχας δε φαίνεται να σταματά ποτέ […] Πριν ανοίξεις τα παράθυρα το πρωί, τσεκάρεις στο κινητό για να δεις τι συμβαίνει με τη ρύπανση της ατμόσφαιρας”.

Οι παρατηρήσεις των δύο συγγραφέων δεν αποτελούν προϊόντα καλπάζουσας φαντασίας ή προφητείες στα όρια του Νοστράδαμου. Δυστυχώς, βασίζονται σε μελέτες και έρευνες που δείχνουν το προς τα πού βαδίζουμε:“Η πτώση του ανθρώπινου είδους γίνεται όλο και πιο συχνά αντικείμενο συζήτησης. Για πολλούς, το μοναδικό ερώτημα είναι πόσο καιρό ακόμα θα αντέξουμε, πόσες ακόμη γενιές ανθρώπων θα δουν το φως της μέρας. Οι αυτοκτονίες είναι η πιο φανερή εκδήλωση της απόγνωσης, υπάρχουν όμως και άλλες ενδείξεις: Η αίσθηση απώλειας χωρίς τέλος, η αφόρητη ενοχή και η έντονη δυσαρέσκεια για τις προηγούμενες γενιές που δεν έκαναν ό, τι ήταν απαραίτητο για να αποτρέψουν αυτή την καταστροφή” διαβάζουμε στο τέλος της προδημοσίευσης.

Το The Future We Choose είναι, τελικά, ένα βιβλίο για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουμε για το μέλλον των παιδιών μας.

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας www.esquire.com.gr

Πρόκειται για ποδοσφαιρικό αγώνα που δόθηκε το 1963

Κούρκουλος, Βουτσάς και Κωνσταντάρας παίζουν μπάλα στη Λεωφόρο το 1963. (VIDEO) Ιδιαίτερο κινηματογραφικό ντοκουμέντο…

Πρόκειται για ποδοσφαιρικό αγώνα που δόθηκε το 1963 ανάμεσα σε ηθοποιούς και δημοσιογράφους στο κατάμεστο από κόσμο γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Την παράσταση κλέβουν ο Λάμπρος Κωνσταντάρας με θεαματικές εξόδους αλλά και «γκέλες», ο Νίκος Κούρκουλος που ως γνωστόν κατείχε τα μυστικά της στρογγυλής θεάς, και ο «αεράτος» Κώστας Βουτσάς.

Το ντοκουμέντο ήρθε ξανά στο φως της δημοσιότητας μέσω των social media.

Διακρίνονται μεταξύ των θεατών η Τζένη Καρέζη και ο δημοσιογράφος Ζάχος Χατζηφωτίου ενώ χρέη ραδιοφωνικού σχολιαστή εκτελεί ο Κώστας Ρηγόπουλος.

Νικητές οι ηθοποιοί που πήραν το κύπελλο κάνοντας μάλιστα και τον καθιερωμένο γύρο του θριάμβου.

Δείτε το VIDEO στον παρακάτω σύνδεσμο

https://www.facebook.com/goniasillekti/videos/2288889274766551/

www.ogdoo.gr

Η γη πριν 70 εκατ. χρόνια

Κι όμως! Κάποτε η μέρα στη γη είχε 23,5 ώρες και το έτος 372 μέρες. Η γη περιστρεφόταν πιο γρήγορα στο τέλος της εποχής των δεινοσαύρων πριν περίπου 70 εκατομμύρια χρόνια, από ό,τι σήμερα, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα το 24ωρο της μέρας να είναι κατά μισή περίπου ώρα μικρότερο (23,5 ώρες). Παράλληλα το έτος να έχει 372 αντί για 365 μέρες, καθώς ο πλανήτης πραγματοποιούσε περισσότερες περιστροφές στη διάρκεια ενός χρόνου.

Πού βασίστηκε η έρευνα για τη γη

Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας νέας ευρωπαϊκής επιστημονικής έρευνας που βασίστηκε στη μελέτη των απολιθωμάτων ενός αρχαίου μαλάκιου της Ύστερης Κρητιδικής Περιόδου. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον γεωχημικό Νιλς ντε Βίντερ του Ελευθέρου Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό παλαιοωκεανογραφίας και παλαιοκλιματολογίας Paleoceanography & Paleoclimatology.

Το αρχαίο μαλάκιο σαν αχιβάδα, που βρέθηκε στα σημερινά βουνά του Ομάν (μια περιοχή που τότε ήταν τροπικά ρηχά νερά) αναπτυσσόταν γρήγορα και κάθε μέρα πρόσθετε στο σώμα του δακτυλίους ανάπτυξης, όπως συμβαίνει με τους κορμούς των δέντρων, κάτι που επιτρέπει τη δενδροχρονολόγηση.

Η γη πριν 70 εκατ. χρόνια

Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν λέιζερ για να μετρήσουν με ακρίβεια τους δακτυλίους αυτούς και να κάνουν νέες εκτιμήσεις για τη διάρκεια της μέρας πριν 70 εκατ. χρόνια. Επιπλέον, η ανάλυση δείχνει ότι οι θερμοκρασίες των ωκεανών εκείνης της εποχής ήσαν πολύ υψηλότερες από τις σημερινές, φθάνοντας ακόμη και τους 40 βαθμούς Κελσίου τα καλοκαίρια και ξεπερνώντας τους 30 βαθμούς το χειμώνα. Τα εν λόγω μαλάκια εξαφανίστηκαν μαζί με τους δεινόσαυρους της ξηράς μετά την πτώση μεγάλου αστεροειδούς στην περιοχή του Μεξικού πριν 66 εκατομμύρια χρόνια.

Η διάρκεια του έτους δεν έχει αλλάξει στην εξέλιξη της Γης, όμως ο αριθμός των ημερών του έτους συνεχώς μικραίνει, καθώς οι μέρες μεγαλώνουν, κάτι που οφείλεται στην επιβράδυνση της περιστροφής του πλανήτη μας, καθώς η Σελήνη απομακρύνεται με ρυθμό 3,82 εκατοστών ετησίως. Όσο πιο μακριά βρίσκεται το φεγγάρι, τόσο πιο αργά κινείται η Γη γύρω από τον εαυτό της και άρα τόσο μεγαλώνει η διάρκεια μιας πλήρους περιστροφής, δηλαδή μιας μέρας.

www.iefimerida.gr

1 2 3 4 5