Η ιστορία της μαλαματίνας από το 1895

Η ιστορία της μαλαματίνας από το 1895. Ένα ελληνικό προϊόν, το οποίο δεν βρίσκει την αναγνώριση που του αξίζει…

«Οι πρώτες μου αναμνήσεις από τη ρετσίνα και το εργοστάσιο της “Μαλαματίνας”; Θυμάμαι το πρώτο φορτηγό που πήρε ο πατέρας μου, το 1958 ή το 1959, για τις διανομές στην Αλεξανδρούπολη, με οδηγό τον Αντώνη Γιουβαλάκη. Ανέβαινα κρυφά στην καρότσα του φορτηγού και μια μέρα έπεσα και παρολίγον να με πατήσει, κάνοντας όπισθεν… Και αργότερα, στα τέλη του καλοκαιριού, από την ηλικία των 12 χρόνων, θυμάμαι να βρίσκομαι στα αμπέλια της Εύβοιας και της Βοιωτίας, στον τρύγο και στα πατητήρια»: μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο Κωνσταντίνος Μαλαματίνας, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της «Μαλαματίνας», μοιράζεται παιδικές αναμνήσεις του από την ιστορική οινοποιία, που άρχισε να απλώνει τις πρώτες «ρίζες» της παράδοσής της στην αμπελόεσσα Τένεδο, όπου ο πρόγονός του, Ευστράτιος, καλλιεργούσε «Τσαούσια» (σταφύλια), από τα οποία οινοποιούσε λευκό κρασί. Μετέπειτα, o γιος του Ευστράτιου, ο δαιμόνιος έμπορος Κωνσταντίνος, με το δικάταρτο ιστιοφόρο του, τη «Μερσίνη», μετέφερε αυτό το οικογενειακό λευκό κρασί στα κυριότερα λιμάνι της Βόρειας Ελλάδας. Και, ακολούθως, το 1895, ίδρυσε στην Αλεξανδρούπολη το πρώτο οινοποιείο της οικογένειας, με την επωνυμία «Τένεδος», στο οποίο κάποια χρόνια αργότερα εγκαινίασε την παραγωγή ρετσίνας…

ΕυστράτιοςΜαλαματίνας

Ευστράτιος Μαλαματίνας

Ποια είναι η επιχειρηματική συμβουλή που λάβατε, την οποία μνημονεύετε περισσότερο; είναι το επόμενο ερώτημα προς τον Κωνσταντίνο Μαλαματίνα. «Το “ταμάχι” (σ.σ. η απληστία) είναι κακό πράγμα και το κρασί θέλει καθαρά χέρια. Αυτή η συμβουλή έφτασε σε εμένα από τον παππού μου δια στόματος του πατέρα μου» λέει ο κ.Μαλαματίνας, εκπρόσωπος της τέταρτης γενιάς σε μια οικογενειακή επιχείρηση, στην οποία εισέρχεται προσεχώς επενδυτής, καθώς ο τζίρος της μειώθηκε σημαντικά, εξαιτίας της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης και την κατάσταση επιδείνωσε η πανδημία του κορονοϊού, που λόγω του lockdown κράτησε κλειστά τα καταστήματα εστίασης (όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο νομικός σύμβουλος της εταιρείας, Κωνσταντίνος Μέλλιος, στόχος είναι οι μη δεσμευτικές προσφορές για την οινοποιία να κατατεθούν από τους ενδιαφερόμενους μέχρι τέλους Ιουνίου, ώστε να ακολουθήσουν οι δεσμευτικές ώς το τέλος Ιουλίου/αρχές Αυγούστου).

ΚωνσταντίνοςΜαλαματίνας

Κωνσταντίνος Μαλαματίνας


Εθνικό προϊόν με «ονομασία κατά παράδοση», που …κακοποιήθηκε

«Η πρώτη εμφιάλωση ρετσίνας από τον πατέρα μου (σ.σ. Ευάγγελο), το 1957, στην πραγματικότητα ήταν σταθμός για το προϊόν, γιατί δόθηκε η δυνατότητα να φτάσει καλής ποιότητας κρασί στα καφενεία και στις ταβέρνες, ακόμη και στα μικρότερα χωριά της Ελλάδας και ειδικά της Βόρειας Ελλάδας, που μέχρι τότε προμηθεύονταν χύμα ρετσίνα από τα οινοπωλεία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, με την είσοδο πολλών ανταγωνιστών, η ρετσίνα ως προϊόν αδικήθηκε, ειδικά στη νότια Ελλάδα, με αποτέλεσμα να χαθούν παραδοσιακοί καταναλωτές της. Η “κακοποίηση” συνεχίζεται και στις μέρες μας, με την ανεξέλεγκτη διακίνηση χύμα ρετσίνας, αμφίβολης προέλευσης σε πλαστικές φιάλες, με αποτέλεσμα η ρετσίνα, ένα από τα εθνικά προϊόντα με “ονομασία κατά παράδοση” (φέτα, ούζο, μαστίχα), που προϋποθέτουν μόνο ελληνικές ποικιλίες σταφυλιών, κυρίως από σαββατιανό και ροδίτη, να μην βρίσκει εύκολα την αναγνώριση που της αξίζει» λέει ο κ.Μαλαματίνας και προσθέτει: «Χάρη στις προσπάθειες νέων, κυρίως, οινοποιών τα τελευταία χρόνια, η ρετσίνα ως κρασί αναβαθμίζεται και αναγνωρίζεται πλέον στις αγορές του εξωτερικού, εξαιτίας και της μεγάλης αύξησης του τουριστικού ρεύματος. Έτσι, τείνει να δημιουργηθεί πολύ καλό θετικό περιβάλλον για τις εξαγωγές ρετσίνας και αυτό, αν συνδυαστεί με την ανάκτηση της εμπιστοσύνης του Έλληνα καταναλωτή από όλους τους παραγωγούς προδιαγράφει καλύτερο μέλλον».

ΕυάγγελοςΜαλαματίνας

Ευάγγελος Μαλαματίνας


Τι θα γινόταν αν οι μάστορες του branding, οι Ιταλοί, είχαν ρετσίνα αντί για Martini;

Κατά τον Κωνσταντίνο Λαζαράκη, κάτοχο του επίζηλου τίτλου Master of Wine (MW), που κατέχουν σήμερα μόλις 380 άνθρωποι παγκοσμίως, αν τη ρετσίνα την είχαν οι «μάστορες» του branding, οι Ιταλοί, θα πωλείτο προς 100 ευρώ το μπουκάλι η μέτριας ποιότητας, ενώ θα είχε ήδη «μπει» στα ακριβά εστιατόρια της Νέας Υόρκης, όπου τα αρωματισμένα κρασιά -μια κατηγορία στην οποία ανήκει και η ρετσίνα- είναι τους τελευταίους μήνες η νέα τάση. «Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα κίνημα για τα αρωματισμένα κρασιά, το οποίο το τρέχουν οι Ιταλοί για το Μαρτίνι, το βερμούτ, που είναι αρωματισμένο με βότανα και μπαχαρικά. Μόνο και μόνο κάτι τέτοιο, θα μπορούσε να ανοίξει τη νέα εποχή για την premium ρετσίνα. Τους τελευταίους μήνες, στη Νέα Υόρκη, το αρωματισμένο κρασί είναι το απόλυτο trend. Θα μπορούσαμε να το αξιοποιήσουμε για να βάλουμε τη ρετσίνα σε περισσότερες αγορές. Δυστυχώς όμως, δεν έχουμε πολλούς παραγωγούς, δεν έχουμε branding και υπάρχει ακόμα πολύ κακή ρετσίνα, με αποτέλεσμα αντί να δημιουργούμε πρεσβευτές του προϊόντος ανάμεσα στους ξένους που τη δοκιμάζουν, να δημιουργούμε πολέμιους» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ.Λαζαράκης και συμπληρώνει ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια αναμόχλευση υψηλού επιπέδου γύρω από τη ρετσίνα, με καλό σταφύλι, καλή οινοποίηση και καλής ποιότητας ρετσίνι (μη οξειδωμένο, με πυκνότητα και πολλά αρώματα).

Οι «ρετσινοποιοί» και τα πατητήρια στο Κορωπί και το δεκατιανό με τα δύο σουβλάκια και τις τρεις ρετσίνες

Στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν οι δρόμοι της Αθήνας ήταν πολύ διαφορετικοί σε σχέση με σήμερα, ο διαβάτης που περνούσε έξω από τις ταβέρνες διάφορων περιοχών, την εποχή που εμφανιζόταν ο πρώτος μούστος της χρονιάς, μπορούσε να ακούσει τον χαρακτηριστικό ήχο από το σύρσιμο της βούρτσας και της ξύστρας στο εσωτερικό των κρασοβάρελων, ώστε αυτά να καθαριστούν για την υποδοχή της πρώτης ύλης από τα πατητήρια στο Κορωπί. Ο διαβάτης μπορούσε ακόμα να «πιάσει» στον αέρα τη χαρακτηριστική μυρωδιά του ρετσινιού. Οι ταβερνιάρηδες ετοιμάζονταν -όπως κάθε χρόνο- να παράγουν τη δική τους ρετσίνα κι έκαναν τις προμήθειές τους σε ρετσίνι και μούστο. «Η ρετσίνα άρχισε την πορεία της ως κρασί του λαού και λαϊκό κρασί θεωρείται και σήμερα. Οι άνθρωποι την έπιναν στις ταβέρνες, όπου συχνά την έφτιαχναν οι ίδιοι οι ταβερνιάρηδες, οι οποίοι αγόραζαν τον μούστο, έβαζαν το ρετσίνι και έφτιαχναν τη δική τους ρετσίνα. Το Κορωπί παρήγαγε σταφύλια και υπήρχαν πατητήτρια που παρήγαν μούστο, αλλά δεν έκαναν κρασί, εκεί πήγαιναν οι ταβερνιάρηδες από όλη την Αθήνα και έπαιρναν τον μούστο για να φτιάξουν τη ρετσίνα. Ήταν η εποχή που λεγόταν πως το δεκατιανό των ανθρώπων ήταν δύο σουβλάκια και τρεις ρετσίνες» σημειώνει ο Κωνσταντίνος Λαζαράκης.

Οινοποιείο Τενέδου

Ρετσίνα όπως …ροκφόρ και Θεόδωρος Αγγελόπουλος

Το νήμα που οδηγεί στις απαρχές της ρετσίνας φαίνεται ότι φτάνει μέχρι την αρχαιότητα στην Ελλάδα. Κατά μια θεωρία, οι αρχαίοι Έλληνες πρωτοχρησιμοποίησαν το ρετσίνι για τη στεγανοποίηση των αμφορέων, μέσα στους οποίους μεταφερόταν το κρασί, εξασφαλίζοντας την αεροστεγή κάλυψή τους από μέσα και την καλύτερη σφράγιση του στόμιου. Το κρασί όμως που έμπαινε σε αυτούς τους αμφορείς αποκτούσε το άρωμα του ρετσινιού και γρήγορα χρησιμοποίησαν το μυρωδάτο μαστιχωτό υλικό όχι μόνο ως στεγανωτικό αμφορέων, αλλά και ως συντηρητικό και ως ένα επιπλέον συστατικό του οίνου που παραγόταν. Αργότερα όμως, η δυνατότητα του ρετσινιού να συγκαλύπτει τη μυρωδιά από το ενδεχομένως οξυδωμένο κρασί, μαζί με τους πειραματισμούς των κατά τόπους ταβερνιάρηδων, που συχνά δεν είχαν …μέτρο στη χρήση του, έγιναν η αφορμή για να αποκτήσει η ρετσίνα τη …ρετσινιά του κρασιού κακής ποιότητας.

«Το κρασί με ρετσίνι οξειδώνεται πιο αργά, αλλά ακόμα και αν οξειδωθεί, το άρωμα του ρετσινιού θα καλύψει την οξείδωση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προκύψουν πολλοί τεμπέληδες οινοποιοί. Από τη στιγμή που τα πάντα είναι η μυρωδιά, άρχισαν είτε να νερώνουν το κρασί είτε να χρησιμοποιούν πολύ -και κακής ποιότητας ρετσίνι- κι έτσι βγήκε στη ρετσίνα η “ρετσινιά”. Είναι ένα κρασί που λόγω φύσης είναι εκτεθειμένο σε κάθε μορφής βιασμό και δυστυχώς για πολλά χρόνια, οι τουρίστες έπιναν στις ταβέρνες κακή ρετσίνα, που έγινε ένας από τους χειρότερους πρεσβευτές του ελληνικού κρασιού στο εξωτερικό. Η ρετσίνα είναι σαν το ροκφόρ ή τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο, απαιτεί αυτό που λέμε aquired taste (σ.σ. επίκτητο γούστο), χρειάζεται να εκτεθείς επανειλημμένα στην ιδιαιτερότητά της, για να αρχίσει να σου αρέσει. Σκεφτείτε λοιπόν ότι οι τουρίστες αφενός δοκίμαζαν κακή ρετσίνα και αφετέρου δεν είχαν aquired taste, για να δείτε τη ζημιά που έγινε στο ελληνικό κρασί γενικά» λέει ο Ελληνας Master of Wine.

Η ρετσίνα, το σούσι, το μουσικό contrapunto και …τα πάντα στη μέση

Κατά ορισμένους, η ρετσίνα μπορεί να συνδυαστεί άριστα ακόμα και με …σούσι, γεγονός που διαμορφώνει ευοίωνες προοπτικές για τις εξαγωγές της, αν γίνει καλό branding και μάρκετινγκ του προϊόντος. Συμφωνεί με αυτό ένας MW; Στην Ελλάδα, εξηγεί ο Κ.Λαζαράκης, στο ίδιο τραπέζι, την ίδια στιγμή, μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές και πολύ αντικρουόμενες γεύσεις, δημιουργούμε αυτό που στη μουσική λέγεται “contrapunto”, αντίστιξη, την ταυτόχρονη συνήχηση πολλών διαφορετικών μελωδιών. Αντί λοιπόν να “παντρεύουμε” το κρασί ή ό,τι άλλο πίνουμε με ένα είδος εδέσματος, το χρησιμοποιούμε διαφορετικά. «Π.χ., θα φάμε σαρδέλα, θα “ξεπλύνουμε” τη γεύση με κάτι έντονο, όπως το ούζο και θα πάμε σε ένα σαγανάκι τυριών. Έχουμε τη λογική του “όλα μαζί στη μέση”. Στην Ελλάδα έχουμε το ουζάκι, το τσίπουρο, τη ρετσίνα και όλα αυτά τα ποτά έχουν το χαρακτηριστικό ότι είναι δύσκολο να τα παντρέψεις με συγκεκριμένο φαγητό, αλλά κάνουν καθάρισμα του ουρανίσκου. Αντίστοιχα, οι Κινέζοι έχουν το τσάι, οι Ιάπωνες το σάκε και οι Ισπανοί το ανδαλουσιανό σέρι, που ουδεμία σχέση έχει με το τσέρι. Η ρετσίνα είναι “ταμάμ” για να μπλέκει σε τέτοια μπερδέματα των γεύσεων, άρα με το σωστό μάρκετινγκ στην premium εκδοχή της, θα μπορούσε να πάει καλά σε όλες αυτές τις αγορές» καταλήγει.

Αριστοκρασί, ρεζινέ κι οι Απάχηδες των Αθηνών

Κατά τον Μεσοπόλεμο, παρατηρεί ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης, η λαϊκή ρετσίνα αρχίζει να θεωρείται ποτό της μόδας και της αριστοκρατίας. Το γεγονός αυτό συνδέεται και με το ότι για μια δεκαετία περίπου, οι υψηλές τάξεις είχαν εγκολπωθεί το ρεμπέτικο, εξηγεί μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Υπενθυμίζει δε και τα όσα ο ίδιος αναφέρει σε πρόσφατο αφιέρωμα για τη ρετσίνα στην τριμηνιαία πολιτιστική έκδοση «Θεσσαλονικέων Πόλις» της Πολιτιστικής Εταιρείας Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος, όπου γίνεται μνεία στο άσμα «Η παλιά ταβέρνα» του Γιώργου Βιτάλη σε στίχους Αλέκου Λιδωρίκη και Σταύρου Μελά: «Κάνεις να μπεις στου μπάρμπα-Γιάννη/ Για μαριδίτσα και κρασί/ Στρίβε σου λένε βρε αλάνι/Εδώ είν’ αριστοκρασί/ Και βλέπεις κοσμική Αθήνα/ Βλέπεις τον κάθε κουνενέ/ Να πίνει γαλλιστί ρετσίνα/ και να τη λέει ρεζινέ». Στην εικοσαετία αυτή, από το 1920 ώς το 1940, γράφτηκαν δεκάδες τραγούδια για αυτό το είδος κρασιού, ενώ το 1921, στην οπερέτα του Χατζηαποστόλου, «Οι Απάχηδες των Αθηνών», ακούγεται το τραγούδι «Ρετσίνα μου, ρετσίνα μου, μαζί σου θα πεθάνω, του κόσμου όλα τα καλά μαζί σου δεν τα βάνω».

Το ανθρωπάκι και το κλειδί πάνω σε μια χαρτοπετσέτα

Αναφερόμενος ειδικά στη «Μαλαματίνα», ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης σημειώνει ότι ο τίτλος «Μαλαματίνα» ήταν ανάγλυφος πάνω στο γυαλί μέχρι το 1957, οπότε καθιερώθηκε το γνωστό μπουκάλι με την ετικέτα που έχει το περίφημο σήμα λογότυπο με το κλειδί. Ποιος δημιούργησε όμως αυτό το λογότυπο; «Η ιδέα του λογότυπου με το ανθρωπάκι και το κλειδί ήτανε της συζύγου του Ευάγγελου Μαλαματίνα (σ.σ. γιου του Κωνσταντίνου και πατέρα του σημερινού προέδρου της εταιρείας), της Ιωάννας Κάστανου, που το σχεδίασε σε στιγμή έμπνευσης μέσα σε μια ταβέρνα, πάνω σε χαρτοπετσέτα. Η Ιωάννα, η οποία είχε σπουδές ηθοποιού στη σχολή του Καρόλου Κουν, ήτανε κόρη του πρωτοπόρου εκπαιδευτικού Θόδωρου Κάστανου (1886-1932) από τη Χίο, που πέθανε στη Φλώρινα» γράφει ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης, που υπενθυμίζει ότι στη δεκαετία του ’70 τη Μαλαματίνα τη διαφημίζει με τη γνωστή φωτογραφία ο κωμικός Νίκος Σταυρίδης, φορώντας το καβουράκι που φορούσε συνήθως. Τη συγκεκριμένη αφισέτα μπορεί να τη δει κάποιος ακόμα σε παλιά ταβερνεία της Θεσσαλονίκης… Κατά άλλη εκδοχή, που φιλοξενείται στην ιστοσελίδα της εταιρείας, η αλήθεια για την καταγωγή του σήματος έχει μεν χαθεί στον χρόνο, αλλά η παράδοση θέλει τον ίδιο ηθοποιό να ήταν κι εμπνευστής του σήματος, επειδή έλεγε «Η “Μαλαματίνα” είναι το κλειδί στο στομάχι μου…».

αφίσαμαλαματίνα

«Παλαιότερα» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γιώργος Σκαπαρδώνης, «είχε τόσο κύρος η “Μαλαματίνα”, ώστε όταν θέλαμε να ζητήσουμε ρετσίνα, έστω άλλης μάρκας, λέγαμε “δώσε μια Μαλαματίνα”. Η έννοια της “Μαλαματίνας” προηγείτο της έννοιας της ρετσίνας…».

Από τη Γαλλία των πολλών “μεγάλων” κρασιών στη ρετσίνα

Όταν ο Στέλιος Κεχρής -ένας από τους πρώτους Έλληνες που σπούδασαν οινολογία ολοκλήρωσε τις σπουδές του ως οινολόγος στη Ντιζόν της Γαλλίας στις αρχές της δεκαετίας του 1980, συνέλαβε το όραµα που σηµατοδότησε τη µετέπειτα πορεία του. Κόντρα στο ρεύµα της εποχής αποφάσισε να ασχοληθεί με τη ρετσίνα, που τότε θεωρείτο ένα παρωχηµένο κρασί χαµηλής ποιότητας. Πώς έλαβε αυτή την απόφαση;

«Πέρα από συναισθηματικούς λόγους, αφού η οικογένειά μου ασχολείτο με την παραγωγή ρετσίνας ήδη από το 1939, ήταν και άλλοι πολύ σημαντικοί λόγοι, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Μεταξύ αυτών, ο τρόπος που οι Γάλλοι αξιοποιούσαν και σεβόντουσαν τα παραδοσιακά τους προϊόντα. Η ρετσίνα ήταν ένα τέτοιο προιόν για την Ελλάδα. Σπουδάζοντας τη σύγχρονη οινολογία σε μια περιοχή που παρήγαγε μερικά από τα καλύτερα κρασιά του κόσμου, διαπίστωσα ότι η ρετσίνα δεν ήταν à priori υποδεέστερος τύπος κρασιού. Πίστεψα τότε ότι, αν κάναμε αυτά που έπρεπε, θα προσδίδαμε υπεραξία σε ένα προϊόν, το οποίο θα μπορούσε να εξελιχθεί σε συγκριτικό πλεονέκτημα για την εταιρεία, αλλά και για το ελληνικό κρασί γενικότερα» εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Στέλιος Κεχρής, που παράγει τις ρετσίνες “Κεχριμπάρι” (με 35 διεθνείς διακρίσεις), “Ρόζα” (ροζέ ρετσίνα με αρώματα άγριας φράουλας), “Αφρός” (την πρώτη pet-nat ρετσίνα, που εμφιαλώνεται θολή) και “Δάκρυ του Πεύκου” (την πρώτη ρετσίνα με εντυπωσιακό δυναμικό παλαίωσης).

Οι πολλές διαφορετικές εκφράσεις του ρετσινιού

«Η συνεχής αναζήτηση των ορίων της ρετσίνας είναι για εμάς η μεγαλύτερη πρόκληση» λέει ο Στέλιος Κεχρής, συμπληρώνοντας ότι η ποιοτική ρετσίνα απαιτεί πρώτα από όλα να πιστέψεις ότι ως προϊόν είναι μοναδική, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα οποία ο οινοπαραγωγός οφείλει να αναδείξει χρησιμοποιώντας υψηλής ποιότητας σταφύλια, ποιοτικό ρετσίνι, σύγχρονες και κατάλληλες μεθόδους παραγωγής, γνώση και φυσικά αγάπη για το προϊόν. Το ρετσίνι, λέει, αποτελεί καθοριστικό στοιχείο της ρετσίνας κι ως φυσικό προϊόν (όπως και το σταφύλι) έχει διάφορες εκφράσεις, ανάλογα με τη γεωγραφική του προέλευση, το υψόμετρο, τον χρόνο και τη χρονιά συγκομιδής, ακόμα και τον προσανατολισμό που έχει ο πευκώνας! Το ρετσίνι που χρησιμοποιείται στις τέσσερις ρετσίνες, λέει, είναι πάντα ελληνικό, κι η έκφρασή του μπορεί να αλλάζει ακόμα και ανάλογα με το αν ο πευκώνας βρίσκεται σε ορεινό σημείο ή κοντά στη θάλασσα.

Ρετσίνα στο τραπέζι σε 26 χώρες

Κατά τον κ.Κεχρή, «ο σημερινός ενημερωμένος καταναλωτής όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, αντιδρά πολύ θετικά στην κατανάλωση ποιοτικής ρετσίνας, διότι αυτή ανταποκρίνεται στα βασικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου λευκού κρασιού όπως αυτά εκφράζονται σήμερα. Ο ιδιαίτερος αρωματικός και γευστικός της χαρακτήρας προσδίδει ένα πλούτο που κάνει το κρασί αυτό μια εμπειρία μοναδική. Πολλές κουζίνες, πέρα από τις έθνικ, προσφέρουν συνοδεία εδεσμάτων που κάνουν την κατανάλωση της ρετσίνας πραγματική οινική απόλαυση. Θεωρώ ότι η παγκόσμια αγορά, στην πλειονότητα των χωρών, αποτελεί σήμερα προορισμό για την ποιοτική ρετσίνα. Η εταιρεία μας εξάγει με επιτυχία, ήδη σε 26 χώρες όπως Ευρώπη, Β. Αμερική, Ιαπωνία κλπ, με μεγάλες προοπτικές για περαιτέρω ανάπτυξη» καταλήγει.

Ελένη Αντωνίου www.ogdoo.gr

Τι έγινε σαν σήμερα 14 Ιουνίου στο Κόσμο!

1940…. Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Το Παρίσι παραδίδεται στη Γερμανία. Για τους Γάλλους το Παρίσι παύει από σήμερα να είναι “η Πόλη του Φωτός”, καθώς οι Γερμανοί παρελαύνουν στους δρόμους του.

1777…. Το αμερικανικό κογκρέσο υπερψηφίζει την αποδοχή της σημαίας με τα 13 αστέρια και τις 13 ρίγες ως το εθνικό έμβλημα των ΗΠΑ.

1789…. Ο πατήρ Ελάιτζα Κρέιγκ αποστάζει ουίσκι από καλαμπόκι. Θα ονομαστεί «Μπέρμπον», επειδή ο ιερωμένος ζούσε στην κομητεία Μπέρμπον του Κεντάκι. Την ίδια μέρα, ο βρετανός πλοίαρχος Γουίλιαμ Μπλάι μαζί με άλλους 18 ναύτες, που εκδιώχθηκαν από το πλοίο “Μπάουντι” μετά τη θρυλική ανταρσία, φτάνουν στο Τιμόρ, έχοντας διανύσει 4.000 μίλια με μια μικρή ανοιχτή βάρκα.

1800…. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης νικά τους αυστριακούς στη Μάχη του Μαρένγκο στη Βόρεια Ιταλία και γίνεται κύριος της ιταλικής χερσονήσου.

1873….. Ο Ερρίκος Σλίμαν ανακαλύπτει τους αμύθητους θησαυρούς της Τροίας.

1900…. Η Δημοκρατία της Χαβάης προσαρτάται στις ΗΠΑ.

1922…. Τρόικα αναλαμβάνει την εξουσία στη Ρωσία, καθώς ο Λένιν παίρνει εξάμηνη αναρρωτική άδεια.

1925…. Οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα (Καταλανοί) γιουχάρουν τον ισπανικό εθνικό ύμνο κατά τη διάρκεια ποδοσφαιρικού αγώνα. Σε αντίποινα, η δικτατορία του Πρίμο δε Ριβέρα θα κλείσει το γήπεδο για 6 μήνες.

1941…. Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Φραγκλίνος Ρούσβελτ, διατάσσει το “πάγωμα” όλων των γερμανικών και ιταλικών κεφαλαίων στις ΗΠΑ.

1949…. Δημιουργείται το κράτος του Βιετνάμ, το οποίο ανακηρύσσει την ανεξαρτησία του από τη Γαλλία.

1964…. Στην Αϊτή, ο Φρανσουά Ντιβαλιέ ανακηρύσσεται ισόβιος Πρόεδρος.

1966…. Το Βατικανό ανακοινώνει την απόσυρση του index librorum prohibitum (κατάλογος απαγορευμένων βιβλίων), που είχε εφαρμόσει από το 1557.

1982….Τέλος του Πόλεμου των Φώκλαντς: Οι Αργεντινές δυνάμεις στο Πορτ Στάνλεϋ παραδίνονται άνευ όρων στους Βρετανούς.

1987…. Η Εθνική ομάδα της Ελλάδος κατακτά το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο μπάσκετ κερδίζοντας στον τελικό της Αθήνας τη Σοβιετική Ένωση με 103-101.

1993…. Στην Τουρκία, η πρώην υπουργός Προεδρίας, Τανσού Τσιλέρ, γίνεται η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας.

Σαν σήμερα το 1736 γεννήθηκε ο γάλλος φυσικός, Σαρλ Ογκουστίν ντε Κουλόμπ, το 1811 η αμερικανίδα συγγραφέας, Χάριετ Μπίτσερ Στόου (“Η καλύβα του Μπάρμπα Θωμά”), το 1832 ο γερμανός μηχανικός, Νίκολαους Όττο, εφευρέτης της μηχανής εσωτερικής καύσης, το 1863 ο γερμανός γιατρός, Αλοΐσιος Αλτσχάιμερ, ο οποίος περιέγραψε πρώτος τα συμπτώματα της νόσου, που πήρε το όνομα του και το 1928 ο αργεντινός γιατρός και επαναστάτης, Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Την ίδια μέρα το 1904 πέθανε ο ζωγράφος, Νικηφόρος Λύτρας, το 1920 ο γερμανός κοινωνιολόγος, Μαξ Βέμπερ και το 1995 ο ιρλανδός ρόκερ, Ρόρι Γκάλαχερ.

www.ogdoo.gr

Η παράξενη ιστορία πίσω από τη λέξη «OK»

Στις 23 Μαρτίου 1839, γράφτηκε για πρώτη φορά στην Ιστορία η λέξη «ΟΚ». Πρόκειται για μία λέξη η οποία είναι ευρέως γνωστή και χρησιμοποιείται σε ολόκληρο τον κόσμο για να δηλώσει ότι «όλα είναι εντάξει».

Αποτελεί τη δεύτερη πιο γνωστή λέξη στον κόσμο (μετά από την Coca Cola) και η δημοφιλία της έγκειται στο γεγονός της… ευκολίας της! Παρόλα αυτά είναι μία από τις πιο παράξενες εκφράσεις που έχουν επινοηθεί και κρύβει πίσω της μια περίεργη ιστορία σχετικά με τη γέννησή της.

 Όχι το «ΟΚ» δεν βγήκε από το ελληνικό «όλα καλά» όπως νομίζουν κάποιοι. Αυτό είναι ξεκάθαρα ένας μύθος. Για να δούμε πώς προέκυψε και τι σημαίνει αυτή η συντομογραφία, πρέπει να «ταξιδέψουμε» στο 1839.

Ένα τυπογραφικό λάθος σε εφημερίδα, ήταν η αιτία να «γεννηθεί» αυτή η πασίγνωστη λέξη. Σύμφωνα με την εφημερίδα της εποχής «Boston Morning Post», ο όρος προέρχεται από το ανορθόγραφο «Oll Korrect» (αντί για το σωστό All Correct), που δημοσιεύθηκε τότε σε εφημερίδα.

ok newspaper

Έκτοτε οι εφημερίδες αρχίζουν να χρησιμοποιούν χιουμοριστικές συντομογραφίες που προέρχονταν από ανορθόγραφες εκφράσεις, αλλά και εμείς χρησιμοποιούμε αμέτρητες φορές τη λέξη «ΟΚ» στην καθημερινότητά μας.

www.tvstar.gr

Το ιταλικό Covid free χωριό που πουλά σπίτια με ένα ευρώ.

ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ «ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ»
Το ιταλικό Covid free χωριό που πουλά σπίτια με ένα ευρώ -Με θέα το Ιόνιο σε ένα μαγευτικό τοπίο [εικόνες]…

Η παγκόσμια πανδημία έχει διακόψει, προσωρινά έστω, πολλές ταξιδιωτικές εμπειρίες, με πολλούς που επιθυμούσαν διακαώς να αγοράσουν ιταλικά σπίτια σε τιμή ευκαιρίας να βλέπουν τα όνειρά τους να γκρεμίζονται. Τώρα όμως που οι περιορισμοί αίρονται σε ορισμένα μέρη, τα σπίτια του 1 ευρώ επανέρχονται στο προσκήνιο.

Και οι προσφορές είναι καλύτερες από ποτέ. Συγκεκριμένα, το Τσινκουεφρόντι, μια κοινότητα στη νότια περιοχή της Καλαβρίας, αποκαλείται «χωριό Covid free» κατάφερε να εξαφανίσει τον κορωνοϊό και ελπίζει πως θα γλυκάνει το κοινό θέτοντας προς πώληση σπίτια με μόλις ένα ευρώ. Ο στόχος, όπως έχουν κάνει κι άλλοι προορισμοί με παρόμοιες προσφορές, είναι η αναπτέρωση του πληθυσμού καθώς πολλοί νέοι έχουν φύγει για τα μεγάλα αστικά κέντρα προς αναζήτηση εργασίας.

Μάλιστα στο Τσινκουεφρόντι, ο δήμαρχος Μικέλε Κόνια θεωρεί την επιχείρηση αυτή τόσο σοβαρή που της έδωσε το κωδικό όνομα «Επιχείρηση Ομορφιά». «Η εύρεση νέων ιδιοκτητών για τα πολλά εγκαταλελειμμένα σπίτια που έχουμε, είναι ένα βασικό μέρος της επιχείρησης που έχω ξεκινήσει για να ανακτηθούν τα υποβαθμισμένα, χαμένα μέρη της πόλης» λέει ο δήμαρχος στο CNN. «Μεγάλωσα στη Γερμανία όπου οι γονείς μου είχαν μεταναστεύσει και μετά επέστρεψα για να σώσω την γη μου. Πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν φύγει από εδώ τις τελευταίες δεκαετίες, αφήνοντας πίσω τους έρημα σπίτια. Δεν μπορούμε να υποκύψουμε στην εγκατάλειψη».

Μια ιταλική πόλη ανάμεσα σε δύο θάλασσες – Οι παραλίες απέχουν μόλις 15 λεπτά

Παρά το γεγονός ότι περιβάλλεται από την φυσική ομορφιά του Εθνικού Πάρκου Ασπρομόντε και έχει θέα τόσο στις ακτές του Ιονίου όσο και τις ακτές της Τυρρηνικής θάλασσας, το αστικό τοπίο της ιταλικής πόλης αποτελείται κυρίως από ετοιμόρροπες κατοικίες, λέει ο δήμαρχος. «Βρισκόμαστε ανάμεσα στους αναζωογονητικούς λόφους και σε δύο ζεστές θάλασσες, ένα ποτάμι κυλά κοντά στο χωριό και οι παραλίες απέχουν μόλις 15 λεπτά με το αυτοκίνητο. Αλλά μια ολόκληρη συνοικία είναι εγκαταλελειμμένη, με άδεια σπίτια που είναι επίσης ασταθή και επικίνδυνα».

Άποψη της ιταλικής πόλης Τσινκουεφρόντι

Μηδενικά κρούσματα κορωνοϊού στην πόλη

Όσο για εκείνους που ανησυχούν για τον κορωνοϊό, καθώς η Ιταλία ήταν μία από τις χειρότερο πληγείσες χώρες, το Τσινκουεφρόντι ανέφερε μηδενικά κρούσματα κορωνοϊού μεταξύ των κατοίκων του και βρίσκεται σε μία περιοχή που είχε ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα μόλυνσης της Ιταλίας.

Εγκαταλελειμμένα σπίτια στο Τσινκουεφρόντι/Φωτογραφία: Twitter/celebratewealth

Τα «ψιλά γράμματα» της συμφωνίας

Όσο για την μοναδική ευκαιρία αγοράς ενός σπιτιού στην πόλη αυτή, η συγκεκριμένη συμφωνία είναι λίγο διαφορετική από τις άλλες που έχουν γίνει σε χωριά της Ιταλίας. Ενώ όλες οι άλλες πόλεις που πωλούν σπίτια με ένα ευρώ απαιτούν αποζημίωση έως και 5.000 ευρώ σε περίπτωση που ο αγοραστής αποτύχει να ανακαινίσει το σπίτι εντός τριών χρόνων, το Τσινκουεφρόντι ζητά απλώς ένα ετήσιο τέλος ασφαλιστηρίου συμβολαίου ύψους 250 ευρώ έως ότου ολοκληρωθούν οι εργασίες.

Οι νέοι ιδιοκτήτες υπόκεινται μόνο σε πρόστιμο 20.000 ευρώ στην απίθανη περίπτωση που δεν ολοκληρώσουν τις εργασίες ανακαίνισης εντός τριών ετών. Σε άλλες πόλεις που προσφέρουν παρόμοιες συμφωνίες, οι νέοι αγοραστές τείνουν να ολοκληρώνουν τις εργασίες πριν από την προθεσμία, σε διάστημα περίπου ενός έως δύο ετών.

«Ζητάμε απλώς κάποιο είδος βεβαιότητας πως ο νέος αγοραστής θα δεσμευτεί να ολοκληρώσει το έργο. Η χρέωση πολιτικής είναι πολύ χαμηλή και το κόστος μιας ανακαίνισης εδώ ανέρχεται από 10.000 έως 20.000 ευρώ, δεδομένου ότι οι κατοικίες είναι άνετες και μικρές».

Τα σπίτια που διατίθενται προς πώληση είναι μικρά, επομένως το κόστος της συντήρησης δεν ξεπερνά τις 10.000 – 20.000 ευρώ

Τα διαθέσιμα σπίτια που πωλούνται έναντι ενός ευρώ είναι περίπου 40 με 50 τετραγωνικά, μέγεθος που μειώνει τον χρόνο ανακαίνισης. Επίσης, βρίσκονται στο ιστορικό αρχαίο κομμάτι της πόλης και ορισμένα εξ αυτών έχουν ακόμη και ένα μικρό μπαλκόνι με θέα.

Η προέλευση του ονόματος και οι ελληνικές του ρίζες

Το Τσινκουεφρόντι εκτείνεται στην διασταύρωση μεταξύ των ακτών του Ιουνίου και της Τυρρηνικής θάλασσας στο κάτω άκρο της Ιταλίας. Έχει εκπληκτική θέα στα νησιά και είναι εύκολα προσβάσιμο από ένα κοντινό λιμάνι.

Το ασυνήθιστο όνομά του στα ιταλικά σημαίνει «πέντε χωριά» και αναφέρεται στους πρώιμους οικισμούς ελληνικής και βυζαντινής καταγωγής που ενώθηκαν σε μία κοινότητα κατά τον μεσαίωνα. Ερείπια από τις παλιές οχυρώσεις της πόλης διακρίνονται στα τοξωτά σοκάκια της. Ακόμη, το Τσινκουεφρόντι, παρόλο που έχει υποστεί φυσικές καταστροφές και ξένες εισβολές, έχει επιβιώσει κατά την διάρκεια των αιώνων, χάρη στο γεγονός ότι βρίσκεται κτισμένο στην κορυφή του λόφου.

Λαμπρά ίχνη παλαιότερων πολιτισμών είναι παντού. Οι αρχαίες ελληνικές λέξεις σώζονται στην τοπική διάλεκτο και στα ονόματα τόπων και δρόμων.

Οι κάτοικοι αυτοαποκαλούνται με περηφάνεια ως «τελευταίοι Έλληνες»

Το Τσινκουεφρόντι υπήρξε ένα στρατηγικό φυλάκιο κατά την διάρκεια της ελληνικές επέλασης τον 8ο και τον 7ο αιώνα π.Χ και αργότερα αποικίστηκε από άλλους κατακτητές. Οι ηλικιωμένοι της πόλης εξακολουθούν να χρησιμοποιούν παλιούς ισπανικούς και γαλλικούς όρους όταν συζητούν.

Πέτρινα σπίτια και στενά σοκάκια χαρακτηρίζουν την πόλη

Το βουκολικό τοπίο των ελαιώνων είναι γεμάτο ερείπια ελληνικών φρουρίων, ένας αρχαίος ελληνικός δρόμος είναι χτισμένος για να συνδέει τις δύο θάλασσες, ενώ υπάρχει και μια ρωμαϊκή βίλα, κατεστραμμένα μοναστήρια και παγανιστικοί ναοί.

Οι ντόπιοι μάλιστα αποκαλούν με περηφάνια τον εαυτό τους ως «τελευταίοι Έλληνες». «Είναι ένα μέρος πολιτιστικής μίξης και διαπολιτισμού» λέει ο δήμαρχος. «Ένα χωνευτήρι. Καλωσορίζουμε τον κόσμο. Η πόρτα του γραφείου μου είναι πάντα ανοιχτή σε όποιον θελήσει να έρθει».

Η πόλη είναι ένας λαβύρινθος από πέτρινα δρομάκια

Η πόλη πρόσφατα έκανε κάποιες βελτιώσεις στην υποδομή της. Οι δρόμοι, οι πλατείες, τα παλιά συντριβάνια, τα δημόσια πάρκα και ακόμη και μια εκκλησία έχουν ανακαινιστεί όμορφα και είναι βαμμένα με χρώματα του ουράνιου τόξου. Μια ανακαινισμένη περιοχή γνωστή ως «Το Μέλλον του Άμλετ» φιλοξενεί κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, ενώ μια συμβολική «σκάλα δικαιωμάτων» είναι εκεί για να υπενθυμίζει στους επισκέπτες πως οι ντόπιοι έχουν αγκαλιάσει το κράτος δικαίου σε μια χώρα που συχνά μαστίζεται από εγκληματικότητα και ληστείες.

12 κατοικίες προς πώληση

Όσο γιατα σπίτια που πωλούνται έναντι ενός ευρώ σε αυτή την ιταλική πόλη; Κάποτε ανήκαν σε αγρότες, βοσκούς, τεχνίτες και βυρσοδέψες. Αυτή την στιγμή υπάρχουν περίπου 12 διαθέσιμα σπίτια, αλλά υπάρχουν δυνητικά περισσότερα από 50 άδεια σπίτια που ο Κόνια σκοπεύει να βάλει προς πώληση. «Εάν υπάρξει τεράστια ζήτηση, μπορώ να απαλλοτριώσω όλα τα άλλα κτίρια που ήταν άδεια εδώ και δεκαετίες και οι παλιοί ιδιοκτήτες δεν βρίσκονται πουθενά». Παράλληλα, πλήρως ανακαινισμένα σπίτια είναι επίσης διαθέσιμα σε χαμηλές τιμές.

Το Τσινκουεφρόντι είναι ένα μέρος εκτός ραντάρ, άγνωστο ακόμη και στους περισσότερους Ιταλούς. Οι παλιές εγκαταλελειμμένες περιοχές της καλύπτονται εν μέρει από πλούσια βλάστηση. Η πόλη είναι ένας λαβύρινθος από πέτρινους δρόμους και σπίτια με παστέλ χρώματα που συνδέονται με στενά σοκάκια, τοξωτά περάσματα και σπειροειδή ανώμαλα πέτρινα σκαλοπάτια, όπου προεξέχουν τμήματα από τα γκρεμισμένα παλιά τείχη της πόλης.

Το Τσινκουεφρόντι βρίσκεται στην νότια άκρη της Ιταλία και έχει θέα τόσο στο Ιόνιο πέλαγος όσο και στην τυρρηνική θάλασσα/Φωτογραφία: Google maps

Λουλούδια, φτέρες, βρύα και πολλά ακόμη αναπτύσσονται στους τοίχους, στα πράσινα παραθυρόφυλλα, στις ξύλινες πόρτες και στα μπαλκόνια των ερειπωμένων σπιτιών. Στους κατοικημένους δρόμους της Ιταλικής αυτής πόλης, οι σκουριασμένες αριστοκρατικές πύλες έρχονται σε αντίθεση με τα σεντόνια και τα ρούχα που απλώνουν οι νοικοκυρές για να στεγνώσουν.

www.iefimerida.gr

Le Mans, 1955: Το πιο φρικτό ατύχημα του μηχανοκίνητου αθλητισμού

Le Mans, 1955: Το πιο φρικτό ατύχημα του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Ένας απερίσκεπτος Βρετανός playboy, μία φλεγόμενη Mercedes και 83 νεκροί σημάδεψαν την 11η Ιουνίου του 1955 στην πίστα του Σαρτ…

Μία λωρίδα 300 μέτρων με θεατές που επευφημούσαν τους πιλότους του αγώνα, έγινε τόπος μαζικής υστερίας και φρίκης. Αυτή ήταν μία από τις περιγραφές που χρησιμοποίησε το περιοδικό ΤΙΜΕ για να δώσει σαφή εικόνα των όσων συνέβησαν στις 24 ώρες του Le Mans, τις 11 Ιουνίου του 1955. Τότε που η φλεγόμενη Mercedes του Γάλλου Pierre Levegh έφυγε από την πίστα, παρασύροντας στο θάνατο 83 άτομα. 

Το ατύχημα έγινε γνωστό στον υπόλοιπο κόσμο δύο ημέρες αργότερα, όταν οι γαλλικές αρχές απαγόρευσαν ή σταμάτησαν οποιονδήποτε αγώνα αυτοκινήτων στην χώρα. Η Γερμανία, η Ισπανία και η Ελβετία ακολούθησαν το παράδειγμα των Γάλλων, καταργώντας τα δικά τους Grand Prix.

Le Mans, 1955: Το πιο φρικτό ατύχημα του μηχανοκίνητου αθλητισμού
Ο Mike Hawthorn και η Jaguar που οδηγούσε στις 11 Ιουνίου 1955.

Τη δεκαετία του 1950, οι κανόνες ασφαλείας ήταν σαφώς πολύ πιο χαλαροί από αυτούς που ισχύουν σήμερα, κάτι που επεκτεινόταν και στα μέτρα που λάμβαναν οι εταιρείες στα μονοθέσιά τους. Την ίδια στιγμή, η κόντρα Γερμανών και Βρετανών όλο και μεγάλωνε με φόντο την κυριαρχία στον κόσμο των αγώνων ταχύτητας. Κανείς όμως δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα συνέβαινε στην πίστα του Σαρτ (Circuit de la Sarthe). Κι αυτό γιατί, εν αντιθέσει με τους οδηγούς, οι θεατές ήταν μέχρι τότε πάντοτε ασφαλείς. 

Εκείνη την ημέρα περισσότεροι από 250.000 άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί από νωρίς σε κάθε σημείο του σιρκουί, για να απολαύσουν μία ακόμη μονομαχία ανάμεσα στη Mercedes και τη Jaguar. Σταρ της γερμανικής ομάδας ήταν ο περίφημος Αργεντινός πιλότος Juan Manuel Fangio και βασικός του αντίπαλος ο Άγγλος Mike Hawthorn. Ο 26χρονος Βρετανός μάλιστα μισούσε τους Γερμανούς σε σημείο ψύχωσης και ήθελε να τους κερδίζει κάθε φορά. Αυτό που οι περισσότεροι δεν γνώριζαν, ήταν πως ο Hawthorn είχε σοβαρά προβλήματα υγείας καθώς του είχε αφαιρεθεί το νεφρό και οι γιατροί τον είχαν επιβεβαιώσει ότι θα πέθαινε πριν από τα 30 του χρόνια. Γνωρίζοντας αυτό, επιδιδόταν όλο και με μεγαλύτερο ζήλο στα τρία πάθη του: Το ποτό, τις γυναίκες και την ταχύτητα. Σχετικά με το τελευταίο, οι αντίπαλοί του τον κατηγορούσαν για την απερίσκεπτη οδήγηση και γενικότερα την προκλητική του συμπεριφορά εντός πίστας.

Δύο ώρες μετά την εκκίνηση του αγώνα, η Jaguar του Hawthorn προσπέρασε την Mercedes του Levegh, η οποία την κυνηγούσε και στη συνέχεια προσπέρασε και την κατά πολύ πιο αργή Austin Healey του Lance Macklin. Ο Hawthorn δέχτηκε σήμα να μπει στα πιτς για ανεφοδιασμό, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να φρενάρει απότομα.

Ο επερχόμενος με μεγάλη ταχύτητα Macklin έκανε έναν αστραπιαίο ελιγμό για να τον αποφύγει, μπαίνοντας όμως στο δρόμο του Levegh, ο οποίος κινούταν με 240 χλμ/ώρα και συγκρούστηκε με την Austin Healey. Η Mercedes του Γάλλου εκτράπηκε πέφτοντας πάνω στους θεατές με διαδοχικές αναπηδήσεις. Ο οδηγός της σκοτώθηκε ακαριαία ενώ το καπό του οχήματος εκτοξεύτηκε αποκεφαλίζοντας πολλούς θεατές. Το υπόλοιπο μέρος της Mercedes το οποίο είχε πάρει φωτιά παρέσυρε και έκαιγε δεκάδες παρευρισκομένους. Εντός μόλις λίγων δευτερολέπτων, οι νεκροί ανέρχονταν σε 83 και οι ακρωτηριασμένοι σε 76.

Αξίζει να αναφερθεί ότι η σύζυγος του Levegh, Denise Bouillin, περίμενε τον άντρα της στα πιτς, την ώρα που το άψυχο κορμί του βρισκόταν σε πλήρη θέα πάνω στην εξέδρα, μέχρι τη στιγμή που ένας υπάλληλος της χωροφυλακής το σκέπασε με ένα κάλυμμα. 

ΛΕ ΜΑΝ 1955 3
Ο Pierre Levegh στη Mercedes του, λίγες ώρες πριν το μοιραίο ατύχημα.

Ο αγώνας δεν διεκόπη καθώς οι διοργανωτές θεώρησαν ότι αν συνέβαινε αυτό, το πλήθος που θα αποχωρούσε θα δημιουργούσε προβλήματα στην πρόσβαση των ασθενοφόρων και των σωστικών συνεργείων στο σημείο. Ο Hawthorn και η Jaguar κέρδισαν τελικά αλλά δεν έγινε κάποια τελετή απονομής.

Παρόλα αυτά, το γαλλικό περιοδικό L’ Auto-Journal δημοσίευσε τις επόμενες ημέρες μία φωτογραφία του Hawthorn να χαμογελά κρατώντας μία σαμπάνια, μετά το τέλος της αιματοβαμμένης αναμέτρησης. Μάλιστα, δύο χρόνια αργότερα στέφθηκε και Παγκόσμιος Πρωταθλητής της Formula 1 με την ομάδα της Ferrari.

ΛΕ ΜΑΝ 1955 2
Μία πλακέτα που υπενθυμίζει την τραγωδία στην πίστα του Σαρτ.

Για την ιστορία, ο Mike Hawthorn δεν πέθανε τελικά λόγω της κατάστασής του αλλά σκοτώθηκε σε ατύχημα στις 22 Ιανουαρίου 1959, λίγο έξω από την πόλη του Γκίλφορντ. Κατά τραγική ειρωνεία, η Jaguar που οδηγούσε εκείνο το βροχερό πρωινό προσπαθούσε να προσπεράσει μία Mercedes. 

Γράφει: Μπάμπης Δούκας www.esquire.com.gr

Σβεν Μάρκαρντ: Ο πιο αδίστακτος πορτιέρης κλαμπ στον κόσμο

Όταν ήμασταν μικροί συνέβαινε αρκετές φορές να παίρνουμε 2-3 φίλους και να πηγαίνουμε για ποτό. Κάποια στιγμή ένας έριχνε την ιδέα: «Πάμε στο τάδε κλαμπ». «Όχι ρε, θα φάμε πόρτα 4 μαντράχαλοι (χρησιμοποιείται η πιο ήπια έκφραση)» έλεγε ένας άλλος. Σε κάθε περίπτωση η προσπάθεια γινόταν και στο τέλος η παρέα είχε να περιγράφει την πόρτα που έφαγε, ή το πως κατάφερε να μπει τελικά στο κλαμπ. Όλα αυτά ισχύουν για απλές καταστάσεις. Το Berghain Club είναι μια κατηγορία μόνο του.

Πρόκειται για ένα κλαμπ στο Βερολίνο που παίζει τέκνο μουσική. Αλλά για να καταφέρεις να βρεθείς μέσα πρέπει να έχεις πάρει cheat ή να είσαι εργαζόμενος. Ή ο ιδιοκτήτης. Και γι΄αυτούς βέβαια αμφιβάλλουμε. Γιατί στην πόρτα υπάρχει ο πιο σκληρός πορτιέρης που έχει γεννήσει το face control. Ο Sven Marquardt είναι αδίστακτος, λέει Όχι πιο πολλές φορές κι από το «Πεινάω» και έχει να μοιραστεί κάμποσες ιστορίες από την πόρτα του Berghain.

Μιλάμε άλλωστε για το πιο διάσημο κλαμπ που έχει οδηγήσει στην δημιουργία forums, όπου οι χρήστες δίνουν τα δικά τους tips για τον κατάλληλο συνδυασμό ρούχων που θα σε βάλει, έστω και με δυσκολία, μέσα στο μαγαζί. Άλλοι λένε ότι τα απλά t-shirt και τα μαύρα τζιν είναι οκ, άλλοι ότι χρειάζεται κάτι περισσότερο, όπως δερμάτινες τιράντες ή μυτερά βραχιόλια του μεταλά. Μάλιστα, υπάρχει και εφαρμογή How to Get In Berghain, όπου υπάρχουν updates για τα ρούχα που φοράει κάθε ένας που μπαίνει, για την ουρά και φυσικά για το τι φοράνε όσοι απορρίπτονται.

Ο Σβεν Μάρκαρντ, βρίσκεται στο μαγαζί από το ξεκίνημα του 12 χρόνια πριν, και στα 52 του εξακολουθεί να βαράει 9ωρες βάρδιες και να τονώνεται τρώγοντας μπανάνες και φρυγανοειδή προϊόντα. Το μότο του είναι «Να είσαι ευγενικός με αυτούς που απορρίπτεις, γιατί μπορεί για σένα να είναι ο χιλιοστός που λες Όχι, αλλά γι΄αυτόν είσαι ο πρώτος που του λέει Όχι».

Ο Σβεν είχε μιλήσει πριν ένα χρόνο στο GQ περιγράφοντας πως είναι να έχει αυτή τη θέση: «Δουλεύω κάθε Παρασκευή και Σάββατο στο Berghain, που είναι γεμάτο, και τις άλλες μέρες ασχολούμαι με τη φωτογραφία. Από τη φωτογραφία βρέθηκε στα κλαμπ μετά την πτώση του τείχους, όπου υπήρχε ένα μεταδοτικό συναίσθημα ενέργειας και δημιουργίας. Ο αδερφός μου τότε ήταν ανερχόμενος dj ηλεκτρονικής μουσικής και τότε η τέκνο έκανε το μεγάλο της μπαμ, οπότε ήταν αυτός που οργάνωνε τα μεγάλα πάρτι. Οργάνωνε ένα πάρτι σε ένα κατάστημα με παπούτσια και με φώναξε για βοήθεια. Κάπως έτσι ξεκίνησα ως πορτιέρης».

Ο Σβεν εξηγεί ότι το Berghain είναι απόγονος της γκέι σκηνής που αναπτύχθηκε στα 90’s και επομένως αυτό που έχει ως φιλοσοφία όταν δέχεται ή απορρίπτει έναν υποψήφιο πελάτη του μαγαζιού είναι η ποικιλία, η αίσθηση που αποπνέει κάποιος και κατά πόσο φαίνεται να έχει έρθει για να γιορτάσει τη μουσική. Αν είναι γνήσιος club-goer. Όσο για τα patterns του ντυσίματος και του στυλ; Ο Sven υποστηρίζει ότι είναι καθαρά υποκειμενικό το θέμα. «Έχει τύχει να απορρίψουμε άνθρωπο με ένα στυλ και να δεχτούμε έναν άλλο με το ίδιο στυλ».

ΠΗΓΗ: reader.gr

www.viralgossip.eu

Drive-In: Από τους επαναστάτες χωρίς αιτία των 50s στο καλοκαίρι του Covid-19

Drive-In: Από τους επαναστάτες χωρίς αιτία των 50s στο καλοκαίρι του Covid-19

Θα καταφέρει το καλοκαίρι του 2020 να κάνει τους drive-in κινηματογράφους trend, ακόμη κι αν δεν οδηγούμε πια Buick; Ο Ανδρέας Κύρκος ανατρέχει στην ιστορία των drive-in κινηματογράφων και της κουλτούρας που τους γέννησε.

Το φετινό καλοκαίρι είναι ίσως το πιο δύσκολο και σκληρό που έχει γνωρίσει η παγκόσμια κινηματογραφία. Εξαιτίας του ολέθρου που έφερε στον κλάδο ο φόβος της διάδοσης του Covid-19, έπρεπε να πέσουν στο τραπέζι δραστικές προτάσεις για να συντηρηθεί η «ιερή» σχέση του θεατή με τη μεγάλη οθόνη, όσο οι κινηματογράφοι έμεναν σε αναστολή λειτουργίας. Ανάμεσα στις επιχειρηματικές λύσεις που δόθηκαν ήταν η αναβίωση των drive-in, καθώς ο ανοιχτός χώρος και η ασφάλεια του αυτοκινήτου εξυπηρετεί τον ψυχαναγκασμό της κοινωνικής αποστασιοποίησης. Βέβαια, πολλοί θεατές ίσως να μη γνωρίζουν κάποια πράγματα γύρω από τη μυθολογία της συγκεκριμένης αμερικάνικης παράδοσης και θεωρούμε πως μια μικρή αναδρομή στην παράξενη συνήθεια που μεσουράνησε στην Αμερική στα 50s και τα 60s, θα είναι χρήσιμη.

Η ιστορία των drive-in κινηματογράφων τοποθετείται γύρω στο 1933 και εμπνευστής τους φημολογείται πως ήταν ένας τύπος με το όνομα Richard Hollingshead. Η ιστορία λέει πως η ιδέα μπήκε σε εφαρμογή συμπτωματικά και χωρίς σοβαρές φιλοδοξίες, καθώς ο Hollingshead έβρισκε άβολα τα καθίσματα στις αίθουσες και δύσκολα αποχωρίζονταν την ασφάλεια του αυτοκινήτου του. Αυτή η συνθήκη δημιούργησε το πειραματικό Park-In Theater στο Νιου Τζέρσεϊ, ένα αξιοπερίεργο που δεν άργησε να δημιουργήσει μόδα και σε άλλες πολιτείες των Η.Π.Α. με περισσότερους από 20 κινηματογράφους τέτοιου είδους, με εισιτήριο που έφτανε τα 25 σεντς. Ωστόσο, το πέρασμά των drive-in στην νεανική κουλτούρα θα έρθει κάποια χρόνια αργότερα και η απογείωσή τους θα συμβεί ταυτόχρονα με την έκρηξη του rock’n’roll στα μέσα της δεκαετίας του ’50. Ήταν η εποχή που οι λεγόμενοι baby boomers, οι οποίοι αποτελούσαν το εργατικό δυναμικό της μεταπολεμικής εποχής, σχημάτιζαν τις πρώτες νεόπλουτες οικογένειες που είχαν τη δυνατότητα να μετακομίσουν στα καθαρά προάστια και που μπορούσαν να αγοράσουν στα παιδιά τους εντυπωσιακά, ευρύχωρα αυτοκίνητα. Τα drive-in όπως και οι δίσκοι 45 στροφών ήταν κάποια από τα πρώιμα βήματα που συνέβαλαν στην νομιμοποίηση του διαχωρισμού εφήβων και ενηλίκων σε επίπεδο ψυχαγωγίας. Είναι η εποχή που η ψυχαγωγία των «νέων» έχει διαχωριστεί για πρώτη φορά στην ιστορία από την ψυχαγωγία των «μεγάλων» και αυτά τα στέκια αποτελούν το πιο μοντέρνο σημείο συνάντησης.

Αυτή είναι η επιδερμική προσέγγιση που έχει καταγραφεί στις επίσημες (και ενοχικές) σελίδες της ιστορίας της δυτικής pop κουλτούρας, όπως αυτή έχει μυθοποιηθεί σε ταινίες όπως το American Graffiti (1973) με τα πρώιμα rockabilly μαλλιά και το ντύσιμο των αγοριών και την ζαχαρωμένη συμπεριφορά των κοριτσιών που έπαιρναν τον ρόλο της ποθητής μαζορέτας και έπιναν μιλκ σέικ στα ραντεβού. Η θεσμοθέτηση του εφηβικού ραδιοφώνου ενίσχυσε την κουλτούρα του drive-in, καθώς οι rock μπαλάντες στα ηχεία του αυτοκινήτου προσέδιδαν κάτι στην πρωτόγνωρη εμπειρία θέασης ταινιών.

Όλα τα παραπάνω, ασφαλώς, και βασίζονται σε αληθινές μνήμες, όμως, υπάρχει και μια αθέατη ιστορία των drive-in που αποτελούσε στην ουσία το καύσιμο για την μακροημέρευσή τους. Διαφορετικά, θα είχαν κι αυτά εξαλειφθεί σαν πρόσκαιρη μόδα των ξεσαλωμένων πιτσιρικάδων που ήταν ενθουσιασμένοι πίσω απ’ το τιμόνι και ένιωθαν επαναστάτες σαν τον James Dean. Στην πραγματικότητα, οι ταινίες που έβρισκαν το δρόμο τους στις προβολές των υπαίθριων drive-in ήταν σχεδόν πάντα εκτός κυκλώματος διανομής. Ποτέ οι κινηματογράφοι αυτοί δεν έπαιζαν ταινίες πρώτης προβολής, ούτε καν επαναλήψεις των περασμένων σεζόν. Οι σκαπανείς της underground σινε-κουλτούρας, αυτοί που αργότερα θα δόξαζαν την grindhouse διανομή, έβρισκαν αυτό που ζητούσαν στις αίθουσες που έπαιζαν όσα οι κεντρικοί κινηματογράφοι δεν έπαιρναν το ρίσκο να δείξουν. Μάλιστα, δεκάδες ταινίες του περιθωρίου όπως το The Blob ή το Beach Blanket Bingo σημείωσαν επιτυχία κυρίως στα drive-in. Οι ρακοσυλλέκτες των b-movies θα ανακάλυπταν χαμένα διαμάντια με ήρωες μηχανόβιους, exploitation με βρώμικους μπάτσους, trashy ταινίες με καράτε, blaxploitation με groovy soundtrack, b-movies με τέρατα, γοτθικό horror με μπόλικο αίμα και φυσικά πολλές ταινίες πορνό.

Το drive-in προσέφερε την ασφάλεια του αυτοκινήτου για τους θεατές που ήθελαν να κάνουν σεξ κατά τη θέαση της ταινίας ή να κάνουν ελεύθερα χρήση ναρκωτικών χωρίς τον φόβο της αστυνομίας. Ιδιαίτερα η κρυφή gay κοινότητα των προαστίων έβρισκε μια σωτήρια διέξοδο για ραντεβού στις πίσω σειρές των drive-in. Αυτή η αντικουλτούρα που άνθισε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’70, θα έσβηνε οριστικά με την έλευση του βίντεο και με την mainstream επιτυχία ορισμένων ταινιών πορνό, που άνοιξαν το δρόμο σε αίθουσες που ειδικεύονταν σε αυτό το ρεπερτόριο, με ολονύχτιες προβολές και χωρίς να έχουν «εχθρό» το ξημέρωμα. Ακόμη και στην Ελλάδα έχει καταγραφεί ένα μικρό πέρασμα των drive-in κινηματογράφων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, κυρίως ανάμεσα στις χρονιές 1975 και 1985, σχεδόν αποκλειστικά με ακατάλληλες ταινίες.

Από τη δεκαετία του ’80 και μετά η ανάγκη για low-budget b-movies καλύπτεται από την άνθηση των underground κινηματογράφων και το home cinema μέσω των VHS καλύπτει την ανάγκη για ιδιωτικότητα κατά την θέαση ταινιών εκτός του mainstream αλλά και εκτός του φεστιβαλικού κυκλώματος. Σήμερα, όσα venues από τα 4.000 συνολικά που λειτούργησαν ως drive-in δεν έχουν βάλει λουκέτο ως αίθουσες, έχουν μετατραπεί σε multiplex. Επιπλέον, τα αυτοκίνητα  που κυκλοφορούν στους δρόμους δεν είναι πια Chevrolet Convertible ούτε Buick για να ανεβαίνει η οροφή.

Τίποτα από τα παραπάνω δεν βρίσκει ζωτικό έδαφος στο πονεμένο κινηματογραφικό καλοκαίρι του 2020. Ωστόσο πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι η ιδέα του drive-in μπορεί να αναβιώσει ως trend. Προφανώς και κάθε γενιά έχει τις δικές της ανάγκες να καλύψει. Ωστόσο, καλό είναι να γνωρίζουμε την ιστορία και τις ειδικές συνθήκες που έθρεψαν στο παρελθόν αυτά τα ιδιαίτερα φαινόμενα λαϊκής ψυχαγωγίας, προτού τα ανασκευάσουμε στη δική μας καθημερινότητα.

Ανδρέας Κύρκος www.avopolis.gr

Υπόθεση Πάλμε: Θα έχουμε λύση στο μυστήριο σύντομα;

Υπόθεση Πάλμε: Θα έχουμε λύση στο μυστήριο σύντομα; 34 χρόνια μετά τη δολοφονία που συγκλόνησε τον κόσμο…

Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά την δολοφονία του πρωθυπουργού Ούλοφ Πάλμε οι Σουηδοί ελπίζουν να μάθουν επιτέλους ποιος τον σκότωσε την ώρα που επέστρεφε στο σπίτι του από τον κινηματογράφο μαζί με την σύζυγο και τον γιο του.

Ο εισαγγελέας Κρίστερ Πίτερσον θα παρουσιάσει αύριο τα συμπεράσματα της έρευνας την οποία ανέλαβε το 2017 για την δολοφονία του Πάλμε σε έναν πολυσύχναστο δρόμο της Στοκχόλμης λίγο μετά τα μεσάνυχτα στις 28 Φεβρουαρίου του 1986.

Η αποτυχία εξιχνίασης της υπόθεσης, παρά το μεγαλύτερο ανθρωποκυνηγητό στην ιστορία της χώρας, προκαλεί επί σειρά ετών ανησυχία σε μία χώρα, η οποία υπερηφανεύεται για την δεκτικότητα και την ανοχή της.

Palme 2

“Είναι μια ανοιχτή πληγή για την Σουηδία το ότι δεν γνωρίζουμε τι συνέβη”, είπε τον Φεβρουάριο ο πρωθυπουργός Στέφαν Λέβεν.

Όταν ο Πίτερσεν ανέλαβε την έρευνα ελάχιστοι φαντάζονταν ότι θα σημείωνε πρόοδο.

Αλλά τον Φεβρουάριο είχε εκφράσει την ελπίδα να διαλευκανθεί η υπόθεση και είχε πει ότι βρίσκεται κοντά στην ολοκλήρωση της έρευνας παρότι πιθανόν να μην ασκούνταν δίωξη, ένα σχόλιο που θα μπορούσε να σημαίνει ότι ο δράστης είναι νεκρός.

Το σχόλιό του είχε επικεντρώσει την προσοχή σε έναν ύποπτο, έναν γραφίστα γνωστό ως “Skandia man”, ο οποίος βρισκόταν στον τόπο του εγκλήματος και πέθανε το 2000.

Η πρώην σύζυγος του ανθρώπου αυτού είχε δηλώσει το 2018 στην εφημερίδα Aftonbladet πεπεισμένη ότι δεν ήταν εκείνος ο δολοφόνος.

Το Reuters δεν μπόρεσε να επικοινωνήσει μαζί της.

OlofPalme1

Ο σοσιαλδημοκράτης Πάλμε διετέλεσε πρωθυπουργός από το 1969 ως το 1976 και από το 1982 ως το 1986. Κάποιοι τον θεωρούν αρχιτέκτονα της σύγχρονης Σουηδίας, αλλά οι συντηρητικοί απεχθάνονταν τις αντιαποικιακές του απόψεις και την κριτική του εις βάρος των ΗΠΑ.

Η δολοφονία του σε ηλικία 59 ετών είχε προκαλέσει πολλές θεωρίες συνωμοσίας, καμία εκ των οποίων δεν αποδείχτηκε αληθής.

Η αστυνομία κατηγορήθηκε ευρέως ότι απέτυχε στην αρχική έρευνα. Το 1989 είχε κριθεί ένοχος για την δολοφονία του ένας μικροεγκληματίας αλλά άσκησε έφεση και αργότερα αφέθηκε ελεύθερος. Το 2004 πέθανε.

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr

Σε αυτό το σπίτι έζησε ο Ντιέγκο

Σε αυτό το σπίτι έζησε ο Ντιέγκο. Ένας σοβαρός λόγος επίσκεψης στην πρωτεύουσα της Αργεντινής…

Σε ένα «ναό» του ποδοσφαίρου, αλλά και της μουσικής καθώς είναι ευδιάκριτη εκεί μέσα η αγάπη του Ντιέγκο Μαραντόνα για τους δίσκους του, αλλά και το πιάνο που έπαιζε τα αγαπημένα του θέματα, έχει μετατραπεί το σπίτι που έζησε ο μάγος της μπάλας, στο Μπουένος Άιρες. Ένα έργο ζωής για τον ίδιο.

Το μουσείο λειτουργεί με ελεύθερη είσοδο για το κοινό και είναι ένας σοβαρός λόγος επίσκεψης στην πρωτεύουσα της Αργεντινής που η κουλτούρα της χωράει ασφαλώς το ποδόσφαιρο και τον καλύτερο ποδοσφαιριστή, κατά πολλούς, του κόσμου.

diego 3

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Sun που μας μεταφέρει μέσα από φωτογραφίες στο χώρο που έζησε και ανδρώθηκε ο Μαραντόνα, το 1978, όταν το ταλέντο του 18χρονου Ντιεγκίτο είχε ήδη κάνει το μεγάλο «μπαμ», η ομάδα που τον ανέδειξε, η Αρχεντίνος Τζούνιορς παραχώρησε το συγκεκριμένο σπίτι στον Μαραντόνα και την οικογένειά του, στο πλαίσιο της υπογραφής συμβολαίου.

Η οικογένεια Μαραντόνα βρέθηκε από την φτωχική γειτονιά του Βίγια Φιορίτο στην μεσαίας τάξης Λα Πατερνάλ, στη οδό Λασκάνο 2257. Οι συνθήκες διαβίωσης βελτιώθηκαν σημαντικά και, έστω και έμμεσα, αυτή η αλλαγή βοήθησε στην περαιτέρω εξέλιξη του ποδοσφαιριστή καλλιτέχνη Ντιέγκο.

diego 4

Το 2016, το σπίτι του άνοιξε για το κοινό ως μουσείο και χώρος λατρείας. Ο Αλμπέρτο Πέρες, προπονητής της Αρχεντίνος στο παρελθόν που πάντα του άρεσε να μαζεύει αναμνηστικά σχετικά με τον Ντιέγκο, δημιούργησε το σπίτι μουσείο. Ένα μέρος που έχει χαρακτηριστεί πολιτιστικού ενδιαφέροντος από τις τοπικές αρχές.

Το 2008, αντί περίπου εκατό χιλιάδων ευρώ, το αγόρασε από μια γυναίκα που ζούσε εκεί από το 1981, όταν ο Μαραντόνα άφησε την Αρχεντίνος και πήγε στην Μπόκα Τζούνιορς, προτού ξεκινήσει την καριέρα του στην Ευρώπη.

diego maradona withvinylrecords in1980

«Αυτό ήταν ίσως το πιο ρομαντικό κομμάτι της ζωής του, το καλύτερο» εξηγεί ο Πέρες, ο οποίος έχει διαμορφώσει το σπίτι όπως ακριβώς ήταν εκείνη την εποχή, με τα ίδια έπιπλα, ακόμα και ένα πικ απ στο οποίο ο Μαραντόνα άκουγε δίσκους στο δωμάτιο του, αλλά και ένα πιάνο όπου του άρεσε να παίζει.

«Μεγαλώσαμε τον Ντιέγκο στην Αρχεντίνος Τζούνιορς… Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τι σήμαινε ο Ντιέγκο για τον σύλλογο και για την γειτονιά. Σε παγκόσμιο επίπεδο, μας γνωρίζουν εξαιτίας του» συνεχίζει ο Πέρες, το ξεχωριστό δημιούργημα του οποίου μπορεί εύκολα να εντοπιστεί από τους επισκέπτες, χάρη σε μια πλακέτα που υπάρχει δίπλα στην πόρτα εισόδου: «Σε αυτό το σπίτι έζησε ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα».

diego 7

Τα πρώτα χρόνια

Ο Μαραντόνα είχε αρχίσει να νιώθει σταρ από τα 15 του κιόλας, όταν στην ανάπαυλα των αγώνων της Αρχεντίνος Τζούνιορς έμπαινε στο γήπεδο και γνώριζε την αποθέωση για τα κόλπα που έκανε με την μπάλα στα πόδια.

Τα πρώτα του χρόνια, όμως, ήταν ανέμελα, ειδικά σε σχέση με αυτό που ακολούθησε. Και στην γειτονιά της Λα Πατερνάλ, στο πρώτο σπίτι που αγόρασε για την οικογένειά του, ο Ντιεγκίτο χαλάρωνε ακούγοντας μουσική, παίζοντας πιάνο και απολαμβάνοντας την συντροφιά της οικογένειας του.

diego 2

«Ο Ντιέγκο είναι ένας άνθρωπος που πάντα ζούσε με την οικογένεια» εξηγεί ο Αλμπέρτο Πέρες για τον Μαραντόνα, το μικρό υπνοδωμάτιο του οποίου μπορεί κανείς να το συναντήσει στον επάνω όροφο και περιλαμβάνει ένα μικρό, ξύλινο κρεβάτι με μπλε πάπλωμα, στο οποίο ο Ντιέγκο έκανε τα όνειρα που στη συνέχεια πραγματοποίησε.

«Ο Ντιέγκο κοιμόταν σε αυτό το δωμάτιο και είχε ένα μπάνιο απ’ έξω. Έκανε κρύο τον χειμώνα» λέει στην ξενάγηση του ο Πέρες, ο οποίος μέσα από μια αναζήτηση τριάντα ετών (που δεν έχει σταματήσει), έχει μαζέψει στο μουσείο ανέκδοτες φωτογραφίες του Αργεντινού θρύλου, το συμβόλαιο ιδιοκτησίας του σπιτιού, μπάλες, λάβαρα, φανέλες, ακόμα και το πρώτο συμβόλαιο του Ντιέγκο με την Αρχεντίνος Τζούνιορς.

Μια τηλεόραση στο σαλόνι παίζει συνεχώς μερικές από τις μεγάλες στιγμές του Μαραντόνα με την Αρχεντίνος, την Μπόκα, την Μπαρτσελόνα, τη Νάπολι και, κυρίως, την Εθνική Αργεντινής. «Στις φωτογραφίες μπορείς να δεις πόσο ευτυχισμένος ήταν» εξηγεί ο γιος του Αλμπέρτο Πέρες, Σέζαρ, ο οποίος βοήθησε τον πατέρα του να φέρει σε πέρας αυτό το έργο ζωής.

DIEGO IN JUNIORS TEAM

«Αυτή είναι μια δουλειά από καρδιάς, ένας ζωντανός φόρος τιμής στον καλύτερο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών» συμπληρώνει για την «La casa de D10S» (το σπίτι του Θεού).

Visita a la casa de Maradona en La Paternal

Γιάννης Αλεξίου www.ogdoo.gr

Το «κορίτσι της ναπάλμ»

Ήταν μια μέρα σαν σήμερα, στις 8 Ιουνίου του 1972, όταν η 9χρονη Kim Phuc έτρεχε στο δρόμο γυμνή μαζί με άλλα παιδιά, κλαίγοντας και ουρλιάζοντας «Είναι καυτό, είναι καυτό!», προσπαθώντας να αποφύγει τις βόμβες ναπάλμ που έριχναν οι Αμερικανοί στο χωριό της στο Βιετνάμ. (Βίντεο)

Χρειάστηκε μόνο ένα δευτερόλεπτο για το νεαρό τότε φωτογράφο του Associated Press (AP), Nick Ut, για να απεικονίσει σε μία ασπρόμαυρη φωτογραφία τη φρίκη του πολέμου στο Βιετνάμ. Ήταν 8 Ιουνίου του 1972 όταν η 9χρονη Kim Phuc έτρεχε στο δρόμο γυμνή μαζί με άλλα παιδιά, κλαίγοντας και ουρλιάζοντας «Είναι καυτό, είναι καυτό!», προσπαθώντας να αποφύγει τις βόμβες ναπάλμ που έριχναν οι Αμερικανοί στο χωριό της στο Βιετνάμ.

Λίγοι γνωρίζουν την ιστορία ανάμεσα στη Phuc και τον Ut, ο οποίος έμελλε να γίνει ο σωτήρας και παράλληλα η κατάρα για το δρόμο που ήθελε να χαράξει το νεαρό κορίτσι της φωτογραφίας.

Όταν η μικρή έχασε τις αισθήσεις της ο νεαρός φωτογράφος την οδήγησε σε ένα μικρό νοσοκομείο. Το παιδί ήταν απίθανο να επιβιώσει. Δεν έχασε όμως την ελπίδα του και απαίτησε από τους γιατρούς να της παράσχουν τις πρώτες βοήθειες.

«Έκλαιγα όταν την είδα να τρέχει»δήλωσε ο Ut, του οποίου ο μεγαλύτερος αδελφός σκοτώθηκε σε αποστολή με το ΑΡ στο νότιο Δέλτα του Μεκόνγκ. «Αν δεν τη βοηθούσα , αν κάτι συνέβαινε και πέθαινε, νομίζω ότι θα αυτοκτονούσα».

Η  Phuc για εκείνες τις μέρες πόνου

Το 30% του μικροσκοπικού σώματός της ήταν γεμάτο  εγκαύματα τρίτου βαθμού με το πρόσωπό της ευτυχώς να έχει μείνει ανέπαφο. Με τον καιρό, το καμμένο της κορμί άρχισε να επουλώνει τις πληγές του.

«Κάθε πρωί στις 8 η ώρα, οι νοσοκόμες με έβαζαν στην “καυτή μπανιέρα” για να αποβάλλουν τη νεκρή μου επιδερμίδα», είπε. «Εγώ απλώς φώναζα και όταν δεν μπορούσα να το αντέξω άλλο, λιποθυμούσα».

Μετά από πολλαπλά μοσχεύματα δέρματος και χειρουργικές επεμβάσεις, επετράπη στην Phuc να φύγει από το νοσοκομείο, 13 ολόκληρους μήνες μετά την βομβιστική επίθεση. Είχε δει την φωτογραφία του Ut, η οποία μέχρι τότε είχε κερδίσει το βραβείο Πούλιτζερ, αλλά δε γνώριζε τη δύναμή αυτής. Το μόνο που ήθελε ήταν να γυρίσει στο σπίτι της και να γίνει ξανά παιδί.

Για μια στιγμή, η ζωή της άγγιξε κάπως το φυσιολογικό. Η φωτογραφία ήταν διάσημη, αλλά η Phuc σε μεγάλο βαθμό παρέμεινε άγνωστη εκτός από εκείνους που ζουσαν στο μικρό χωριό της κοντά στα σύνορα με την Καμπότζη. Ο  Ut και μερικοί άλλοι δημοσιογράφοι την επισκέπτονταν μερικές φορές, αλλά αυτό σταμάτησε όταν  οι Βόρειες κομμουνιστικές δυνάμεις πήραν τον έλεγχο του Νοτίου Βιετνάμ στις 30 Απριλίου 1975, βάζοντας τέλος στον πόλεμο.

Η ζωή υπό το νέο καθεστώς έγινε σκληρή. Η ιατρική περίθαλψη και τα παυσίπονα ήταν ακριβά και ήταν δύσκολο να βρεθούν για την έφηβη Phuc, η οποία υπέφερε ακόμα από έντονους πονοκεφάλους και πόνους.

Το παιδικό όνειρο της Phuc

Μετά από σκληρή δουλειά  έγινε δεκτή στην ιατρική σχολή, για να ακολουθήσει το όνειρό της να γίνει γιατρός. Το όνειρο όμως χάθηκε όταν οι νέοι κομμουνιστές ηγέτες συνειδητοποίησαν την αξία της προπαγάνδας στη φωτογραφία του «κοριτσιού της ναπάλμ».

Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το κολέγιο και να επιστρέψει στο σπίτι της στην επαρχία, όπου έβγαινε κάθε λίγο για να συναντάει ξένους δημοσιογράφους. Οι επισκέψεις αυτές παρακολουθούνταν και ελέγχονταν, με τα λόγια της να καταγράφονται σα σενάριο. Εκείνη χαμογελούσε και έπαιζε το ρόλο της, αλλά η οργή μέσα της άρχιζε να την κυριεύει και να την καταβάλει. «Ήθελα να ξεφύγω από αυτή τη φωτογραφία», λέει η Phuc, «ευχόμουν να είχα πεθάνει μαζί με το ξάδερφό μου και τους στρατιώτες του Νότιου Βιετνάμ, έτσι ώστε να μην υποφέρω άλλο. Ήταν πολύ δύσκολο να κουβαλώ όλο αυτό το φορτίο μίσους, οργής και πικρίας» ,μαρτυρά.

Μια μέρα, κατά την επίσκεψη της σε μία βιβλιοθήκη η Phuc βρήκε μία Βίβλο. Για πρώτη φορά, άρχισε να πιστεύει ότι η ζωή της είχε ένα σχέδιο. Τότε ξαφνικά, και πάλι, η φωτογραφία που της είχε δώσει μία ανεπιθύμητη φήμη της έδωσε μία  ευκαιρία.

Ταξίδεψε στη Δυτική Γερμανία το 1982 για ιατρική περίθαλψη με τη βοήθεια μιας ξένης δημοσιογράφου. Αργότερα, ο πρωθυπουργός του Βιετνάμ, αναφέρθηκε στην ιστορία της, με σκοπό να προβεί σε διευθετήσεις για να συνεχίσει τις σπουδές της στην Κούβα.

Ήταν επιτέλους ελεύθερη από τους επόπτες και τους δημοσιογράφους που την καταδίωκαν στο σπίτι της , αλλά η ζωή της δεν ήταν όπως των άλλων ανθρώπων. Ο Ut, τότε εργαζόταν στο AP στο Λος Άντζελες, ταξίδεψε για να την συναντήσει το 1989, αλλά δεν είχαν ποτέ μια στιγμή μόνοι. Δεν υπήρχε κανένας τρόπος για να γνωρίζει ότι εκείνη ήθελε απεγνωσμένα τη βοήθειά του και πάλι.

«Έβλεπα στο όνειρό μου ότι μια μέρα ο θείος Ut θα μπορούσε να με βοηθήσει να είμαι ελεύθερη», δήλωσε η Phuc, αναφερόμενη σ ‘αυτόν με μία στοργική Βιετναμέζικη φράση. «Αλλά ήμουν στην Κούβα. Ήμουν πολύ απογοητευμένη, γιατί δεν μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί του. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα».

Η Phuc έγινε 49 χρόνων

Κατά τη διάρκεια των σπουδών της η Phuc γνωρίζει έναν νεαρό άνδρα από το Βιετνάμ. Ποτέ δεν πίστευε ότι κάποιος θα την ήθελε, λόγω των άσχημων  ουλών που σημάδευαν την πλάτη και το χέρι της. Ωστόσο, ο Bui Huy Toan φαίνεται να την αγαπά περισσότερο γι’ αυτά της τα «σημάδια».

Οι δύο τους αποφάσισαν να παντρευτούν το 1992 και πέρασαν το  μήνα του μέλιτος στη Μόσχα. Στην πτήση της επιστροφής τους στην Κούβα, οι νεόνυμφοι αυτομόλησαν κατά τη διάρκεια στάσης ανεφοδιασμού στον Καναδά.Η Phuc ήταν ελεύθερη.

Επικοινώνησε με τον Ut,  για να μοιραστεί μαζί του τα νέα. Εκείνος την ενθάρρυνε να κοινοποιήσει την ιστορία της. Η Phuc όμως είχε κουραστεί, δίνοντας συνεντεύξεις και ποζάροντας  για φωτογραφίες.

«Έχω έναν σύζυγο και μια νέα ζωή και θέλώ να είναι κανονική, όπως όλων των άλλων», δήλωσε. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης βρήκαν τελικά την Phuc να ζει κοντά στο Τορόντο, αποφασίζοντας ότι έπρεπε εκείνη να αναλάβει τον έλεγχο της ιστορίας της. Ένα βιβλίο γράφτηκε το 1999 και ένα ντοκιμαντέρ βγήκε επιτέλους με τον τρόπο που η ίδια ήθελε να τα αφηγηθεί. Της ζητήθηκε να γίνει Πρέσβης Καλής Θελήσεως του ΟΗΕ για να βοηθήσει τα θύματα του πολέμου.  Σήμερα έχουν ξανασμίξει με τον Ut, ο οποίος την αποκαλεί πλέον κόρη του.

Μετά από τέσσερις δεκαετίες, η Phuc, μητέρα δύο αγοριών, μπορεί σήμερα να βλέπει την εικόνα του εαυτού της να τρέχει γυμνή, κατανοώντας την ισχύ του μηνύματος αυτής της φωτογραφίας. Αυτή η εικόνα την έσωσε, τη δοκίμασε και στο τέλος την ελευθέρωσε.

Το «κορίτσι της ναπάλμ» αναφέρει: «Οι περισσότεροι άνθρωποι ξέρουν τη φωτογραφία μου, αλλά πολύ λίγοι γνωρίζουν για τη ζωή μου. Είμαι τόσο ευγνώμων που … μπορώ να δεχτώ την εικόνα ως ένα ισχυρό δώρο. Στη συνέχεια η επιλογή είναι δική μου. Τότε μπορώ να πορευτώ μαζί της  για την ειρήνη».

Πηγη: kar.org.gr

www.filoitexnisfilosofias.com

1 2 3 4 5 16