Ανατριχιαστικό: Βρήκε 100.000 μέλισσες στο σπίτι του

Ανατριχιαστικό: Μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη βρέθηκε ένας κάτοικος στην Τζόρτζια των ΗΠΑ, όταν ανακάλυψε πως στο ταβάνι του σπιτιού του κατοικούσαν 100.000 μέλισσες.

Όταν ο Τζορτζ Μοντγκόμερι μετακόμισε στο σπίτι του στην Τζόρτζια τον Νοέμβριο του 2018, δεν άργησε πολύ να ακούσει περίεργους θορύβους. «Παρατήρησα το σμήνος την άνοιξη αφότου αγόρασα το σπίτι» λέει στο CNN. «Μπορούσες να ακούσεις τις μέλισσες να χτυπούν στον τοίχο καθώς προσγειώνονταν για να μπουν στην κυψέλη». Ως νέος ιδιοκτήτης, ο 26χρονος υπάλληλος του CNN δεν ήθελε καν να σκεφτεί πόσο θα μπορούσε να του κοστίσει η αφαίρεση μιας κυψέλης.

Όμως, η αποικία των μελισσών έφτιαξε την κυψέλη της στις δοκούς του δαπέδου μεταξύ του επάνω και του κάτω ορόφου. Είχαν καταφέρει να μπουν από ένα κενό μεταξύ του ξύλινου πλαισίου και των τούβλων. Ωστόσο, δεν θεώρησε πως θα έπρεπε να ανησυχήσει. «Οι μέλισσες δεν προκαλούν μεγάλη ζημιά και το μέλι τους είναι υπέροχα γλυκό» δήλωσε.

Στα τέλη Φεβρουαρίου 2020, όταν ο καιρός άρχισε να γίνεται πιο ζεστός, ο Μοντγκόμερι βγήκε για να κόψει το γκαζόν και πάλευε για να αποφύγει τις μέλισσες. «Τότε σκέφτηκα πως ήρθε η ώρα να τις ξεφορτωθώ» είπε. Κάλεσε ένα γραφείο που ασχολείται με αυτή την δουλειά και μπήκε σε λίστα αναμονής. Την περασμένη εβδομάδα, ο Μπόμπι Τσέισον, ένας από τους τρεις ανθρώπους που εργάζονται σε αυτήν, βρήκε έναν τρόπο για να γλιτώσει τον Μοντγκόμερι από τις μέλισσες.

Τελικά στο πσίτι του κατοικούσαν περίπου 100.000 μέλισσες

Το κόστος για την απομάκρυνση των μελισσών και της αποικίας τους, ανήλθε σε 1.000 περίπου δολάρια. Με μια θερμική κάμερα, ο Τσέισον κατάφερε να βρει τις μέλισσες με έναν χάρτη θερμότητας προτού ανοίξει μια τρύπα στο ταβάνι. Χρησιμοποιώντας μια ειδικά κατασκευασμένη σκούπα για μέλισσες, ο Τσέισον «ρούφηξε» με ασφάλεια περίπου 100.000 μέλισσες. Όπως είπε, μια κανονική αποικία, συνήθως έχει περίπου 10.000 έως 80.000 μέλισσες.

Η συγκεκριμένη σκούπα ρουφά τις μέλισσες σε έναν ειδικό θάλαμο. Κάθε θάλαμος περιέχει περίπου 30.000 έως 40.000 μέλισσες και ο Τσέισον γέμισε τρεις από αυτές με τις μέλισσες από την οροφή του σπιτιού του Μοντγκόμερι. Μετά την αφαίρεση της κυψέλης, ο Τσέισον είπε ότι υπήρχαν αποδείξεις πως υπήρχε και μια άλλη κυψέλη στο ακριβές σημείο που είχε αφαιρεθεί πριν από χρόνια. Στην συνέχεια, ο Τσέισον αφαίρεσε περίπου 27 κιλά κερήθρας, την οποία έλιωσε σε κερί και το δώρισε σε έναν ντόπιο τεχνίτη.

Ο Τσέισον είπε ότι αυτό συμβαίνει συνέχεια, με τον Μοντγκόμερι να είναι χαρούμενος που γλύτωσε από τις μέλισσες και μάλιστα κατάφερε να κρατήσει λίγο από το μέλι της οροφής για τον εαυτό του.

Φωτογραφίες: CNN

www.iefimerida.gr




Το Νησί της Απόλυτης Ελευθερίας

Μαριχουάνα, Σεξ και Γυμνισμός: Φωτογραφίες από τη Μύκονο των 70s, το Νησί της Απόλυτης Ελευθερίας…

O Αντώνης Μακραντώνης παλιός DJ και συγγραφέας του βιβλίου «Μύκονος, μια μυθολογία» μας διηγείται τις καλύτερες εμπειρίες από τα 20 χρόνια του στο νησί.

Στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’70, το μπικίνι θεωρείται τολμηρό. Αν μία γυναίκα κυκλοφορήσει topless στην παραλία, είναι ξετσίπωτη και διαπράττει «προσβολή κατά της δημοσίας αιδούς». Ο γυμνισμός απαγορεύεται και τιμωρείται από τον νόμο με πρόστιμο και φυλάκιση. Η μοιχεία είναι ποινικό αδίκημα και όσοι συλλαμβάνονται επ’ αυτοφώρω πηγαίνουν στο Τμήμα τυλιγμένοι στα σεντόνια. Στα σχολεία, οι μαθήτριες φορούν μπλε ποδιές και οι μαθητές είναι κοντοκουρεμένοι, όπως η πλειονότητα των ανδρών. Ελάχιστοι έφηβοι τολμούν να έχουν μαλλιά που σκεπάζουν τα αυτιά τους. Τα τατουάζ είναι ανύπαρκτα, τα μοστράρουν μόνο οι ναυτικοί και οι πρώην φυλακισμένοι. Τα σκουλαρίκια είναι μόνο για τις γυναίκες και τους αλήτες. Η ομοφυλοφιλία είναι στίγμα, η χασισοποτεία τιμωρείται αυστηρά ως κακούργημα. Η παρθενία κυριαρχεί ως ηθική και για να πηδήξεις, πρέπει να δώσεις γη και ύδωρ, δηλαδή να παντρευτείς.

Υπάρχει όμως ένα μικρό νησί, όπου οι παραπάνω κανόνες δεν ισχύουν. Είναι η Μύκονος, που ήδη από εκείνη την εποχή είναι συνώνυμο της απελευθέρωσης και της διασκέδασης. Αυτήν τη Μύκονο έζησε για πάνω από 20 χρόνια ο DJ Αντώνης Μακραντώνης και μας τη διηγείται στο βιβλίο του Μύκονος, μια μυθολογία (εκδ. Ελευθερουδάκης).

Η Μύκονος ταιριάζει σε έναν χίπι

To καλοκαίρι του 1974, ο Αντώνης Μακραντώνης είναι ένας 24χρονος disk jockey που παίζει σε γνωστά μαγαζιά της Αθήνας, όπως το Τop Ten, το Trip το Le Mans, το Debessy, τον Άρη και την Αρετούσα. Τα περισσότερα από αυτά βρίσκονται στη διάσημη για τη νυχτερινή της ζωή Πλάκα. Έχει εμφάνιση χίπι, με γένια και μακριά μαλλιά που φτάνουν στους ώμους του. Τα καλά αγγλικά του τού επιτρέπουν να επιδίδεται σε ατελείωτο καμάκι προς τις τουρίστριες της πλατείας Συντάγματος. Όμως ο ίδιος αναζητά μεγαλύτερες συγκινήσεις.

Τα πράγματα ξεκίνησαν να αλλάζουν και να χειροτερεύουν, όταν στο νησί ήρθε το πρώτο οργανωμένο γκρουπ με τουρίστες, όταν ξεκίνησε η επέλαση των δήθεν

Η Μύκονος θα κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. «Έφτασα με εντυπωσιακό τρόπο στο νησί, λίγο μετά την πτώση της χούντας», διηγείται στο VICE. «Μία γκόμενα μου πρότεινε να την συναντήσω εκεί. Όταν έφτασα, μου είπε ότι ήθελε να με παντρευτεί. Τότε ήμουν αρκετά νέος και δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω αυτό το λάθος. Παρόλα αυτά, η πρώτη μου επίσκεψη στη Μύκονο ήταν αρκετή, για να ερωτευτώ αυτόν τον τόπο».

Η ατελείωτη ομορφιά της Μυκόνου

Το νησί προσέφερε τα πάντα στον Αντώνη. Όπως λέει ο ίδιος, «το τοπίο, ο αέρας, η θάλασσα, τα χρώματα, όλα ήταν μαγευτικά και συνδυάζονταν με μοναδική διασκέδαση και νυχτερινή ζωή. Τα μαγαζιά ήταν μικρά και ο κόσμος ερχόταν πολύ κοντά. Τα μπαρ ξεχείλιζαν και ήταν πολύ εύκολο να πέσεις πάνω στον διπλανό σου και να φλερτάρεις. Ακόμη, η Μύκονος είχε ατέλειωτη φυσική ποικιλία: παραλίες με άμμο, παραλίες με βότσαλο, παραλίες για οικογένειες, παραλίες για γκέι και γυμνιστές. Κοσμικά μέρη, απομονωμένα μέρη. Φυσικά, οι τουρίστες έρχονταν και για τις χαμηλές τιμές, αφού η διανυκτέρευση κόστιζε ένα δολάριο, την ώρα που ο μέσος Αμερικάνος έβγαζε πέντε. Όμως αυτό που δεν έβρισκες πουθενά αλλού στην Ελλάδα, ήταν η προοδευτικότητα των ντόπιων. Κανένας Μυκονιάτης δεν έκρινε το πώς διασκεδάζει ο άλλος, το τι τρώει, το τι πίνει, το πώς και με ποιον κάνει σεξ. Άνοιγε την αγκαλιά του και με φιλοξενία υποδεχόταν τους πάντες. Μόνο μία έγνοια είχες στη Μύκονο: πώς να ρουφήξεις τη ζωή».

Το 1979, το Pierro’s, είχε κλείσει για 12 ημέρες, «με την αιτιολογία ότι σύχναζαν στο μαγαζί ομοφυλόφιλοι και μεθυσμένοι»

Η ευκαιρία είναι πολύ καλή για να πάει χαμένη και έτσι ο Αντώνης καταφέρνει να μείνει στη Μύκονο και να πιάσει δουλειά ως DJ στο φημισμένο γκέι μπαρ Pierro’s. Η ατμόσφαιρα του νησιού ταιριάζει απόλυτα στην ψυχοσύνθεσή του. «Πρώτη φορά τα μάτια μου αντίκριζαν κάτι τέτοιο. Ήταν πρωτοφανές για την ελληνική συντηρητική κοινωνία. Αν ο κόσμος που ερχόταν στο Pierro’s έκανε μία βόλτα στην Αθήνα, οι Έλληνες θα τους πετούσαν γιαούρτια και θα τους πλάκωναν στο ξύλο. Στην Αθήνα με έφτυναν για τα μακριά μαλλιά μου, θυμάμαι ότι μιλούσα αγγλικά, για να γλιτώσω – “Είναι τουρίστας, ασ’ τον ήσυχο”, έλεγαν οι Αθηναίοι. Όμως στη Μύκονο κανείς δεν με έκρινε για αυτό που ήμουν. Εκεί έμαθα τον κανόνα: “ζήσε όπως θες και άσε τους άλλους να ζήσουν όπως θέλουν”. Απόλυτη ελευθεριότητα. Εκεί όλοι αδιαφορούσαν για τις κοινωνικές συμβάσεις.

Η συνάντηση με τη Sinéad O’Connor

Στο διάσημο Pierro’s ο Αντώνης έχει αρκετές αναπάντεχες συναντήσεις, όπως εκείνη με τη Sinéad O’Connor. «Ένα από τα βράδια που παίζω μουσική, αφήνω ένα δίσκο να παίζει και κάνω μία βόλτα έξω, για να δω αν κινείται καμία ωραία γκόμενα στο μαγαζί», λέει ο ίδιος. «Κάποια στιγμή, το μάτι μου πέφτει στην πόρτα, όπου κάθεται ένα κοριτσάκι με ξυρισμένο κεφάλι. Παθαίνω σοκ, πρώτη φορά βλέπω κάτι τέτοιο στη ζωή μου. Την παρατηρώ. Φορά ένα άσπρο φανελάκι, ανδρικό, χωρίς μανίκια. Της είναι μεγάλο, όμως από μέσα διακρίνεται το όμορφο στήθος της. Τα μάτια της είναι εκφραστικά και καίνε. Την πλησιάζω:

-“Είσαι κοριτσάκι;”, ρωτάω, καθώς στη Μύκονο μπορούσες να βρεις τα πάντα.
-“Ναι”, απαντά εκείνη.
-“Είναι η πρώτη φορά που βλέπω γυναίκα με ξυρισμένο κεφάλι. Είσαι πολύ όμορφη”, της λέω.
-“Σε ευχαριστώ”, μου απαντά.
-“Θα μπορούσα να σου χαϊδέψω το κεφάλι;”, ρωτάω.
-“Εννοείται”, λέει εκείνη.

»Αργότερα, αφού επέστρεψα στη δουλειά μου, ένας φίλος ήρθε και μου είπε: “Ρε μαλάκα, την είδες αυτή με τη ξυρισμένο κεφάλι; Είναι η τραγουδίστρια Sinéad O’Connor”. Δεν την είχα καταλάβει. Αυτό που άρεσε στους διάσημους και τους πλούσιους είναι ότι στη Μύκονο μπορούσαν να διασκεδάζουν σαν απλοί άνθρωποι, χωρίς να τους ενοχλήσει κανείς», λέει ο Αντώνης γελώντας.

Βοηθώντας τους Roxy Music κάτω από τον καυτό ήλιο

Άλλη μία συνάντηση που είχε ο Αντώνης στη Μύκονο ήταν με τους Roxy Music: Ο ίδιος διηγείται στο βιβλίο του: «Πενήντα μέτρα πριν από το σπίτι, ένα μικρό τσούρμο σκαρφαλώνει την ανηφόρα μέσα στο λιοπύρι, φορτωμένο με αποσκευές. Είναι τρεις άνδρες, οι δύο με μακριά μαλλιά, τέσσερις όμορφες γυναίκες και τρία μικρά παιδιά. Φοράνε όλοι ρούχα rock. Όλοι κουβαλάνε αποσκευές. Μαζί με τις βαλίτσες, τις τσάντες και τα υπόλοιπα, δύο δερμάτινες θήκες κιθάρας. Τα αυτοκόλλητα πάνω δείχνουν ότι είναι κοσμογυρισμένοι. […] Ποτάμια ιδρώτα τρέχουν πάνω τους. Μου κουνάνε τα χέρια. Σταματάω το υπερφορτωμένο αυτοκίνητο. […] Τους λυπάμαι. Αποφασίζω να κάνω την καλή μου πράξη». Ο Αντώνης βοηθά τους Roxy Music και τις οικογένειές τους να μεταφέρουν τα πράγματά τους στο ξενοδοχείο. Τότε ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος:

-Καλώς ήρθατε. Όταν κατεβείτε στη Χώρα, ελάτε να σας κεράσω ένα ποτό στο Pierro’s Bar. Είμαι ο DJ του κλαμπ.
-Thank you man, θα έρθουμε. Ξέρεις, είμαστε οι Roxy Music.
-Καλά, καλά, να ‘ρθετε, είναι πολύ ωραία… και εγώ είμαι ο Steve Wonder!

Τελικά, ο Αντώνης επρόκειτο σύντομα να πειστεί για την ταυτότητα των νέων φίλων του: «Σκάνε στο Pierro’s το ίδιο βράδυ, μετά τις δώδεκα. Στην πλήρη τους δόξα. Rock προσωπικότητες, με τις κουκλάρες γυναίκες τους, ντυμένοι ανάλογα, σχεδόν αγνώριστοι μέσα στα φώτα της νύχτας. Μου φέρνουν δώρα. Δίσκους και demo κασέτες από το δισκάκι που επρόκειτο να βγάλουν, φανελάκια και φούτερ με στάμπα “Roxy Music World Tour 1979”. Καράφλιασα».

Κλειστό λόγω «ομοφυλοφιλίας»

Φυσικά, από τη Μύκονο δεν λείπουν και τα απρόοπτα, όταν κάποιοι δεν αποδέχονται την ελευθεριότητα του νησιού. Ένα μεσημέρι του 1979, ο Αντώνης κατεβαίνει στο Pierro’s, για να αντιγράψει κασέτες, όμως το βρίσκει κλειστό. Στην πόρτα βρίσκει τοιχοκολλημένη την απόφαση του διοικητή της Χωροφυλακής, που αφαιρεί την άδεια λειτουργίας του μπαρ για 12 ημέρες, «με την αιτιολογία ότι σύχναζαν στο μαγαζί ομοφυλόφιλοι και μεθυσμένοι», λέει ο Αντώνης. Εκείνη την εποχή υπηρετεί στο νησί ένας διοικητής από την Κρήτη, του οποίου σηκώνεται η τρίχα, όταν ακούει για ομοφυλόφιλους.

Απόλυτη ελευθεριότητα. Στο νησί όλοι αδιαφορούσαν για τις κοινωνικές συμβάσεις.

Όμως στη Μύκονο η ελευθερία κερδίζει τον συντηρητισμό. Την ώρα που ομοφυλόφιλοι μαζεύονται έξω από το Pierro’s, για να διαμαρτυρηθούν, ο Αντώνης μεταφέρει τα πικάπ στο καφέ Μαντώ, που βρίσκεται ακριβώς δίπλα. Άνθρωποι της Μυκόνου με διάσημες «άκρες» κάνουν το θέμα γνωστό στα διεθνή Μέσα και λιμενεργάτες στο λιμάνι της Νέας Υόρκης κάνουν απεργία υπέρ των δικαιωμάτων των γκέι στην Ελλάδα. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό: το επόμενο πρωί, μία νέα τοιχοκολλημένη απόφαση της Χωροφυλακής λέει ότι το μπαρ θα παραμείνει κλειστό για μόλις τέσσερις ημέρες. Το κλίμα είναι τόσο πανηγυρικό, που δύο τσάρτερ από τον Καναδά και την Αγγλία φέρνουν στο νησί πλούσιους γκέι, για να γιορτάσουν το γεγονός και τη νίκη των δικαιωμάτων τους. Εκείνο το βράδυ η κυκλοφορία στα στενά σταματά. «Έγινε μία πραγματική κόλαση. Άπειρος κόσμος. Μέχρι και η ολλανδική τηλεόραση ήρθε στη Μύκονο και μου πήρε συνέντευξη, για να καλύψει το γεγονός της επαναλειτουργίας του μαγαζιού», συμπληρώνει ο Αντώνης.

Όλοι ξέρουν τη Μύκονο

Ο Αντώνης έκτοτε θα έκανε πολλές δουλειές στη ζωή του και θα ζούσε σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και της Ευρώπης. Όμως όπου κι αν πήγαινε, η Μύκονος τον ακολουθούσε. «Το να είμαι DJ στη Μύκονο με έκανε αναγνωρίσιμο. Όπου κι αν ήμουν αργότερα, κόσμος με σταματούσε και μου έλεγε: “Με θυμάσαι; είχαμε συναντηθεί στο Pierro’s”. Η Μύκονος μετρούσε πολύ στους ξένους και όταν έλεγα σε κάποιον ότι ήμουν DJ στο νησί, ψάρωναν, με σέβονταν, ξέροντας την αίγλη και τη φήμη του. Μέχρι και τις γυναίκες τους μου έδιναν, που λέει ο λόγος».

Η Μύκονος στα καλύτερά της

Με τα χρόνια, η Μύκονος άλλαξε και πλέον απευθύνεται σε ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων, από Άραβες πρίγκιπες έως χίπστερ της Σίλικον Βάλεϊ που αλλάζουν τις ζωές μας με εφαρμογές που κατεβάζουν εκατομμύρια άνθρωποι. Όλοι αυτοί έχουν ένα κοινό: αρκετά χρήματα για να ξοδέψουν. «Τα πράγματα ξεκίνησαν να αλλάζουν και να χειροτερεύουν, όταν στο νησί ήρθε το πρώτο οργανωμένο γκρουπ με τουρίστες, όταν ξεκίνησε η επέλαση των δήθεν, όταν ο αυθορμητισμός αντικαταστάθηκε από την ψεύτικη ζωή του Facebook και του Instagram. Εμείς υποδυόμασταν τους εαυτούς μας, δεν δημιουργούσαμε έναν δεύτερο εαυτό μας στα κοινωνικά δίκτυα», λέει ο Αντώνης.

Τα τελευταία χρόνια, ο Αντώνης δεν επισκέπτεται πολύ συχνά τη Μύκονο. Όμως η αγάπη του για το νησί που του άλλαξε τη ζωή παραμένει το ίδιο αναλλοίωτη, όπως και η αίγλη της Μυκόνου. «Ήμουν περαστικός και τελικά έμεινα, επειδή γοητεύτηκα από τον τόπο και τους ανθρώπους. Εκεί δεν είχα ούτε συγγενείς, ούτε περιουσία. Όμως είχα το timing και αισθάνομαι τυχαιρός που έζησα έναν προικισμένο τόπο στα καλύτερά του», λέει ο ίδιος. «Όταν είδα ότι η εποχή είχε παρέλθει, έφυγα και εγώ».

Το βιβλίο του Αντώνη Μακραντώνη «ΜΥΚΟΝΟΣ – ΜΙΑ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ»

Κείμενο Θοδωρής Χονδρόγιαννος www.vice.com

Πώς τελείωσαν ιστορικές επιδημίες

Πώς τελείωσαν ιστορικές επιδημίες. Πότε επιτέλους θα τελειώσει όλο αυτό;..

Μια πανδημία ή μια επιδημία μπορεί να τελειώσει με περισσότερους από ένα τρόπο, όπως δείχνει η ιστορία, και το ερώτημα που αφορά και την τωρινή Covid-19 είναι ποιος αποφασίζει το τέλος της κρίσης και κατά πόσο όλοι συμφωνούν σε αυτό. Οι ιστορικοί επισημαίνουν ότι συνήθως σε μια πανδημία υπάρχει είτε ένα ιατρικό είτε ένα κοινωνικό τέλος και αυτά τα δύο κατ’ ανάγκη δεν συμβαδίζουν. Η συνέπεια είναι ότι μπορεί να δημιουργηθεί ένταση ανάμεσα στους επιστήμονες και σε ένα μέρος των πολιτών.

Το ιατρικό τέλος συμβαίνει, όταν τα νέα κρούσματα και οι θάνατοι σταδιακά εξαφανίζονται χωρίς να αναζωπυρώνονται. Το κοινωνικό τέλος συμβαίνει, όταν ο φόβος της λοίμωξης εξαφανίζεται μεταξύ των ανθρώπων. Δυστυχώς, το δεύτερο μπορεί να συμβεί πριν το πρώτο. Με άλλα λόγια, ένα τέλος μπορεί να ανακηρυχθεί πρόωρα όχι επειδή πράγματι η λοιμώδης νόσος έχει εξαφανιστεί, αλλά επειδή οι άνθρωποι κουράστηκαν να ζουν φοβισμένοι και επειδή συνήθισαν να ζουν με τη νόσο.

qifUtNSQAco8XYNZerRjEn

«Όταν οι άνθρωποι ρωτάνε ‘πότε επιτέλους θα τελειώσει όλο αυτό;’, αναρωτιούνται για το κοινωνικό τέλος», δήλωσε στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» ο ιστορικός της ιατρικής δρ Τζέρειμ Γκριν του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς.

Αυτό φαίνεται ήδη να συμβαίνει σε διάφορες χώρες. Όπως λέει ο ιστορικός του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ ‘Αλαν Μπραντ, «βλέπουμε στη διαμάχη για το άνοιγμα της οικονομίας ότι πολλά ερωτήματα σχετικά με το αποκαλούμενο τέλος δεν αφορούν ιατρικά και θέματα δημόσιας υγείας, αλλά κοινωνικοπολιτικές διαδικασίες».

«Το τέλος μπορεί να είναι πολύ, πολύ ταραγμένο…Για ποιον τελειώνει μια επιδημία και ποιος θα το πει αυτό;», αναρωτήθηκε η ιστορικός του βρετανικού Πανεπιστημίου του Έξετερ Ντόρα Βάργκα.

Πανώλη, ευλογιά και γρίπη

Η βουβωνική πανώλη, που προκαλείται από το βακτήριο Yersinia pestis (το οποίο ζει σε ψύλλους που ζουν σε τρωκτικά) και η οποία μεταδίδεται μεταξύ των ανθρώπων όχι μόνο μέσω μολυσμένων ζώων αλλά και μέσω αναπνευστικών σταγονιδίων, είχε τρία μεγάλα κύματα: την εποχή του Ιουστινιανού τον 6ο αιώνα, τον Μεσαίωνα (14ος αιώνας) όταν έμεινε γνωστή ως «Μαύρος Θάνατος» (σκοτώνοντας σχεδόν τον μισό πληθυσμό της Κίνας από όπου προήλθε, καθώς και το ένα τρίτο των κατοίκων της Ευρώπης) και την πανδημία στο τέλος του 19ου αιώνα και στην αρχή του 20ού αιώνα.

140926110827 02 epidemics restricted horizontal large gallery

Μέχρι σήμερα δεν είναι ξεκάθαρο πώς δόθηκε ένα τέλος στην πανώλη. Μερικοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι ο κρύος καιρός σκότωσε τους ψύλλους ξενιστές του φονικού βακτηρίου (όμως αυτό δεν εμπόδιζε την αερογενή μετάδοση), ενώ άλλοι ότι βοήθησε κάποια βιολογική αλλαγή στα τρωκτικά. Μια τρίτη υπόθεση είναι ότι το βακτήριο εξελίχθηκε σε λιγότερο θανατηφόρο και μια άλλη πιθανότητα είναι ότι τα δραστικά μέτρα των ανθρώπων (π.χ. κάψιμο ολόκληρων χωριών και γειτονιών στην Ινδία) έβαλε ένα «φρένο» στην εξάπλωση του. Πάντως ας το θυμόμαστε αυτό η πανώλη δεν έχει εξαφανιστεί τελείως και κατά καιρούς αναφέρονται σπάνια περιστατικά μόλυνσης ανθρώπων, τα οποία θεραπεύονται αποτελεσματικά με αντιβιοτικά και δεν γίνονται εστίες μετάδοσης.

140926110857 06 epidemics restricted horizontal large gallery

Η άλλη μεγάλη «κατάρα» της ανθρωπότητας, η ευλογιά, που εμφανίστηκε σε απανωτά επιδημικά κύματα κατά τα τελευταία τουλάχιστον 3.000 χρόνια και η οποία σκότωνε περίπου το 30% των αρρώστων, είχε σαφές ιατρικό τέλος. Θεωρείται όμως μάλλον ειδική περίπτωση, επειδή υπάρχει πια αποτελεσματικό εμβόλιο που παρέχει προστασία εφ’ όρου ζωής, ενώ ο ιός που την προκαλεί (Variola minor) δεν έχει ζώο ξενιστή, συνεπώς αν η νόσος εξαφανιστεί στους ανθρώπους, δεν μπορεί να βρει καταφύγιο στο ζωικό βασίλειο. Επίσης τα συμπτώματα της είναι τόσο χαρακτηριστικά, που η λοίμωξη είναι προφανής (χωρίς ασυμπτωματικούς φορείς) και άρα εύκολο να μπουν σε καραντίνα όλα τα κρούσματα και να γίνει ιχνηλάτηση επαφών. Ο τελευταίος άνθρωπος που μολύνθηκε από ευλογιά στον κόσμο, ήταν το 1977 ένας Σομαλός μάγειρας νοσοκομείου, ο οποίος πέθανε τελικά από ελονοσία το 2013.

flu beds

Η «ισπανική γρίπη» εν μέσω Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία εκτιμάται ότι σκότωσε τουλάχιστον 50 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως, ιδίως νέους και μεσήλικες (αντίθετα με τον κορονοϊό που «προτιμά» ηλικιωμένους), είχε κυρίως κοινωνικό και όχι ιατρικό τέλος. Ο «μεγάλος πόλεμος» είχε μόλις τελειώσει, οι άνθρωποι ήθελαν να κάνουν μια νέα αρχή, μια νέα εποχή άρχιζε για την ανθρωπότητα και όλοι ήθελαν να αφήσουν πίσω τους τον εφιάλτη τόσο των χαρακωμάτων όσο και της γρίπης. Μέσα στον 20ό αιώνα ακολούθησαν και άλλες λιγότερο σοβαρές πανδημίες γρίπης, με χειρότερη εκείνη του 1968, με επίκεντρο το Χονγκ Κονγκ, όταν περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι πέθαναν παγκοσμίως, κυρίως άνω των 65 ετών. Εκείνος ο ιός ακόμη κυκλοφορεί ως εποχική γρίπη.

Και το τέλος της Covid-19;

Τι θα συμβεί με την Covid-19; Οι ιστορικοί θεωρούν πιθανό ότι θα τελειώσει κοινωνικά, προτού τελειώσει ιατρικά. Αρκετοί άνθρωποι, μπορεί να έχουν μπουχτίσει από τους περιορισμούς, ώστε θα ανακηρύξουν το τέλος της πανδημίας, παρόλο που ο κορονοϊός SARS-CoV-2 θα συνεχίσει να «σιγοκαίει» μεταξύ του πληθυσμού. Και το κοινωνικό τέλος ίσως έλθει πριν καν βρεθεί αποτελεσματικό εμβόλιο ή αντιιική θεραπεία.

«Νομίζω πως υπάρχει αυτό το κοινωνικό ψυχολογικό ζήτημα της εξάντλησης και της δυσφορίας. Μπορεί να φθάσουμε σε μια στιγμή που οι άνθρωποι απλώς θα πουν: Αρκετά, μου αξίζει να επιστρέψω στην κανονική ζωή μου», δήλωσε η ιστορικός Ναόμι Ρότζερς του Πανεπιστημίου Γιέηλ.

602x338 cmsv2 17e07778 2836 5408 90dd 77014e83b520 4492710

Και αυτό ακριβώς φαίνεται να συμβαίνει τώρα π.χ. σε μερικές πολιτείες των ΗΠΑ που βιάζονται να άρουν τα περιοριστικά μέτρα, λες και ο κορονοϊός έχει πια εξαφανιστεί, με αποτέλεσμα να αψηφούν τις προειδοποιήσεις των αρχών δημόσιας υγείας ότι κάτι τέτοιο είναι πρόωρο. Αλλά καθώς η ψυχολογική διάσταση έρχεται να «δέσει» με την οικονομική καταστροφή λόγω του lockdown, οι ιστορικοί θεωρούν πιθανό ότι ολοένα περισσότεροι άνθρωποι θα είναι πρόθυμοι να πουν «αρκετά έως εδώ».

«Υπάρχει ένα είδος σύγκρουσης τώρα», σύμφωνα με τη Ρότζερς, καθώς οι αρχές δημόσιας υγείας και οι επιστήμονες έχουν ως στόχο ένα ιατρικό τέλος, αλλά αρκετοί πολίτες προτιμούν ένα κοινωνικό τέλος. Ο προσδιορισμός του τέλος της τωρινής πανδημίας, σύμφωνα με τον Μπραντ, «θα είναι μια μακρά και δύσκολη διαδικασία».

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr

Από τη Vogue, στην πρώτη γραμμή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

ΜΟΝΤΕΛΟ, ΜΟΥΣΑ, ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ: Λι Μίλερ: Η γυναίκα που φωτογραφήθηκε γυμνή στη μπανιέρα του Χίτλερ. Από τις σελίδες της Vogue, στη φρίκη του Β’ Π.Π. [εικόνες]

Από τις σελίδες της Vogue, στην πρώτη γραμμή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Ο λόγος για την πολυσχιδή Λι Μίλερ, η οποία έζησε πολλές συναρπαστικές και διαφορετικές ζωές.

Μούσα των σουρεαλιστών, καλλιτέχνιδα και η ίδια, εργάστηκε ως φωτορεπόρτερ στη διάρκεια του Β’ Π. Π. Το BBC ετοίμασε ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή της, με τίτλο «Lee Miller: A Life On The Frontline», το οποίο θα περιγράφει τη διαδρομή της από την εμφάνιση της στην αμερικανική Vogue, μέχρι τότε που έγινε μάρτυρας της φρίκης της ναζιστικής Γερμανίας.

Η Λι Μίλερ ήταν από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20ού αιώνα. Μπορούσε να κινηθεί με μεγάλη ευκολία τόσο μπροστά από την κάμερα ως μοντέλο, όσο και πίσω από αυτήν, ως μία πολύ πετυχημένη φωτογράφος, η οποία κάποια στιγμή διέθετε το δικό της στούντιο.
Εμφανίστηκε στην Αμερικανική Vogue κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, και έγινε ένα από τα πιο περιζήτητα μοντέλα της χώρας. Το 1929 η καριέρα της ως μοντέλο άρχισε να καταρρέει, όταν η φωτογραφία της χρησιμοποιήθηκε για διαφήμιση σερβιέτας.

«Προτιμώ να φωτογραφίζω παρά να είμαι φωτογραφία» έλεγε η Λι Μίλερ. Τότε ήταν που αποφάσισε να εγκαταλείψει την καριέρα μοντέλου και να περάσει στην άλλη πλευρά του φακού.

Το 1929, αφήνοντας πίσω την καριέρα της ως μοντέλο, η Μίλερ ταξίδεψε στο Παρίσι με την πρόθεση να μαθητεύσει δίπλα στον σουρεαλιστή καλλιτέχνη και φωτογράφο Μαν Ρέι. Τελειοποίησε τις δεξιότητές της υπό την καθοδήγηση των μεγάλων φωτογράφων της εποχής της, όπως ο Μαν Ρέι, με τον οποίο έκανε σχέση στις αρχές της δεκαετίας του 1930.

Φίλη των καλλιτεχνών του κύκλου των υπερρεαλιστών, η Μίλερ ανοίγει το πρώτο της στούντιο στο Παρίσι και γίνεται γνωστή ως φωτογράφος πορτρέτων και μόδας, αν και σημαντικότερος πυρήνας των έργων της αυτή την περίοδο είναι εικόνες υπερρεαλιστικές, πολλές από τις οποίες αποδίδονται λανθασμένα στον Μαν Ρέι.


Το 1932 η Λι Μίλερ αποφάσισε να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη και να ανοίξει ένα νέο φωτογραφικό στούντιο, το οποίο έκλεισε δύο χρόνια αργότερα για να μετακομίσει στο Κάιρο με τον σύζυγό της, Αιγύπτιο επιχειρηματία Αζίζ Ελουί Μπέι.

Τα ταξίδια στην έρημο και οι φωτογραφίες χωριών και ερειπίων είναι η πρώτη της επαφή με το φωτορεπορτάζ. Πριν το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939 έφυγε από την Αίγυπτο για το Λονδίνο και αγνοώντας τις εντολές της αμερικανικής πρεσβείας να επιστρέψει στη χώρα της, αρχίζει να εργάζεται ως freelance φωτογράφος για τη Vogue.

Ένιωσε ότι η φωτογραφία ήταν ιδανική για τις γυναίκες ως επάγγελμα, γιατί της φαινόταν ότι «οι γυναίκες είναι πιο γρήγορες και πιο προσαρμόσιμες από τους άνδρες». «Και νομίζω ότι έχουν μια διαίσθηση που τους βοηθά να κατανοήσουν τις προσωπικότητες πιο γρήγορα από τους άντρες», έχει πει.

Έπειτα από μια περίοδο που ζούσε στο Κάιρο, επέστρεψε στο Παρίσι, όπου συνάντησε τον Βρετανό σουρεαλιστή ζωγράφο Ρόλαντ Πενρόουζ, ο οποίος διδάσκει τη χρήση του καμουφλάζ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Για τη Μίλερ, η σύγκρουση που έπληξε την Ευρώπη θα αποδειχθεί καθοριστικό σημείο στην καριέρα της.

Ζώντας στο Χάμπστεντ, στο βόρειο Λονδίνο με τον Πενρόουζ όταν ξεκίνησε ο βομβαρδισμός της πόλης, η Μίλερ αποφάσισε να ξεκινήσει μια νέα καριέρα στο φωτορεπορτάζ, ως επίσημος φωτογράφος πολέμου για τη Vogue.

Η δουλειά της την πήγε αργότερα σε όλη την Ευρώπη, δουλεύοντας για τις συμμαχικές δυνάμεις, ενώ συνεργαζόταν με τον Αμερικανό φωτογράφο Ντέιβιντ E. Σέρμαν, ανταποκριτή του περιοδικού Life.

Η συλλογή της περιλαμβάνει απίστευτες φωτογραφίες που πήρε καταγράφοντας το τέλος του πολέμου, ταξίδεψε στη Γαλλία λιγότερο από ένα μήνα μετά την Απόβαση στη Νορμανδία, για να καταγράψει την Πολιορκία της βαριά οχυρωμένης πόλης του St. Malo.

Παρακολούθησε επίσης την απελευθέρωση του Παρισιού, τη Μάχη της Αλσατίας και τη φρίκη των πρώτων στρατιωτών που έφτασαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Μπούχενβαλντ και στο Νταχάου.

Οταν η Λι Μίλερ φωτογραφήθηκε στη μπανιέρα του Χίτλερ

Κατά την επίσκεψή της στη Γερμανία, ο Ντέιβιντ Σέρμαν τράβηξε μια φωτογραφία της Μίλερ, ξαπλωμένη μέσα στην μπανιέρα του διαμερίσματος του Αδόλφου Χίτλερ στο Μόναχο, με τη μάνικα του ντους που βρισκόταν στο κέντρο πίσω από το κεφάλι της, να μοιάζει με θηλιά. Είναι ένα από πιο γνωστά πορτρέτα της.

Πιστεύεται ότι η Μίλερ είχε κρατήσει τη διεύθυνση του διαμερίσματος του Χίτλερ στην τσέπη της «για χρόνια», ελπίζοντας να είναι από τους πρώτους που θα έφταναν κατά τη διάρκεια της εισβολής. Αφού έβγαλε τη φωτογραφία στη μπανιέρα, η Μίλερ έκανε μπάνιο και κοιμήθηκε στο κρεβάτι του Χίτλερ.

Αφού επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο, η Μίλερ έθαψε της αναμνήσεις της αξιοσημείωτης ζωής της σε κουτιά στη σοφίτα του σπιτιού της στο Σάσεξ και δεν βρέθηκαν μόνο μετά το θάνατό της, από τον γιο της, ο οποίος κατάφερε να καταγράψει τα επιτεύγματά της, σύμφωνα με το BBC.

Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της στην Αγγλία και πέθανε εκεί το 1977, σε ηλικία 70 ετών. Στο ντοκιμαντέρ, σύγχρονοι καλλιτέχνες και μοντέλα μιλούν για το έργο της Λι Μίλερ. «Η Λι Μίλερ είναι μια από τις πιο αξιοσημείωτες γυναικείες εικόνες του 20ού αιώνα. Ένα μοντέλο που έγινε φωτογράφος, δημοσιογράφος πολέμου, η Μίλερ επέλεξε να ζήσει τη ζωή της με τους δικούς της κανόνες », σύμφωνα με το BBC.

«Αυτή η βιογραφική ταινία αφηγείται την ιστορία μιας πρωτοπόρου, που ερχόταν συχνά σε αντίθεση με την ηθική της εποχής, και αρνήθηκε να υποταχθεί στις κυρίαρχες ανδρικές φιγούρες γύρω της», αναφέρει το βρετανικό κανάλι.

www.iefimerida.gr

Οι μπήτνικς, στην δεκαετία του 1950

Μπήτνικς, δραπέτες από το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον. Σπάνιες φωτογραφίες από την δεκαετία του ’50 και του ’60. Οι μπήτνικς, στην δεκαετία του 1950 και στο πρώτο μισό της δεκαετίας 1960, αποτελούσαν την μεταπολεμική και αντισυμβατική γενιά, που αναζητούσε μέσα από το ταξίδι και την Τέχνη, την ουσία της ζωής και την απροσδιόριστη «Αλήθεια».

Ο Jack Kerouac από το 1948 είχε ονομάσει beat generation τους κοινωνικά αποστασιοποιημένους και ανήσυχους νεολαίους. Η λέξη beat, είχε και την έννοια του ρυθμού της τζαζ μουσικής, αλλά κυρίως την έννοια του χτυπήματος, περιγράφοντας έτσι μια «χτυπημένη γενιά» από τις αμαρτίες των προηγούμενων αλλά και από δικές τους αστοχίες και πάθη. Το «χτύπημα» αυτό βγάζει και ένα Ουρλιαχτό, που απέδωσε το 1956, ο βασικός εκπρόσωπος της μπητ γενιάς, Άλλεν Γκίνσμπεργκ (Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου κατεστραμμένα από την τρέλα…)

Κοπέλες μπήτνικς στον Σηκουάνα (1957)

Στα 1958, ο δημοσιογράφος Herb Caen, στην λέξη beat προσθέτει την κατάληξη nik (από τον Sputnik το ρώσικο διαστημόπλοιο), με διάθεση μειωτική, υπονοώντας ότι οι beats «ταξίδευαν στον κόσμο τους» και ότι ήταν κομμουνιστές. Παραδόξως, ο όρος, επικρατεί και υιοθετείται από τους νεαρούς ταξιδευτές οι οποίοι από τότε ονομάζονται μπήτνικς.

Οι πρώτοι μπήτνικς εμφανίζονται στην Αμερική, και ταξιδεύουν παντού μεταλαμπαδεύοντας την κουλτούρα τους. Έτσι μέχρι και το 1966, βρίσκουμε πολυάριθμους μπήτνικς και στις δύο μεγάλες πρωτεύουσες, Παρίσι, Λονδίνο. Στο Λονδίνο, τους οδηγεί η γοητεία της Βρετανικής εισβολής, στο Παρίσι, ο μύθος του Σηκουάνα.

Μπήτνικς στον Σηκουάνα (1965)

Σε μία σειρά από σπάνιες φωτογραφίες του Σίμου Τσαπνίδη, βλέπουμε μπήτνικς στην όχθη του Σηκουάνα. Τόσο το ύφος, όσο και το ντύσιμό τους είναι αντισυμβατικό. Είναι φανερό, ότι δεν τους ενδιαφέρει να ντυθούν σύμφωνα με την mainstream μόδα. Παραδόξως όμως, το anti fashion αυτό στυλ, με παντελόνια σωλήνες, ενίοτε καπέλο ημίψηλο και κυριαρχία του μαύρου, δημιουργεί μια νέα μόδα.

Μπήτνικς στον Σηκουάνα (1965)

Σε μία φωτογραφία, βλέπουμε έναν μπήτνικ να κοιμάται στην όχθη του Σηκουάνα (1965). Είναι πρωί και ο νεαρός έχει ανασηκώσει το πουλόβερ γιατί ενοχλείται από τον ήλιο. Στον τοίχο κάτω από 4 χαραγμένες νεανικές μορφές είναι γραμμένη η λέξη: beatniks.

Μπήτνικς στον Σηκουάνα (1965)

Σε φωτογραφία που τραβά ο Σίμος Τσαπνίδης το 1960 στην κεντρική πλατεία της Κοπεγχάγης, βλέπουμε τρεις μπήτνικς με ημίψηλα καπέλα. Παίζουν κιθάρα, και τραγουδούν προφανώς γιατί έτσι έβγαζαν και τα έξοδα για το μεγάλο ταξίδι.

Μπήτνικς στην κεντρική πλατεία της Κοπεγχάγης (1960)

Κιθάρα βλέπουμε και σε παρέα μπήτνκς που απαθανατίζει ο Σίμος το 1965 σε δρόμο του Παρισιού. Οι νεαροί κάθονται στο πεζοδρόμιο και μοιάζουν να βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικό κόσμο από εκείνον που διάγουν οι καλοντυμένοι διαβάτες.

Μπήτνικ σε δρόμο του Παρισιού (1965)

Σε φωτογραφία του 1966, καταγράφεται και στιγμιότυπο από δράση των μπήτνικς στο Θέατρο La Chimere (Παρίσι). Η ταμπέλα μας πληροφορεί πως είναι «Οι Φίλοι της Ζωής (Les Amis de la Vie)» και ότι διοργανώνουν Εβδομάδα Μπήτνικς.

Μπήτνικς ως «Φίλοι της Ζωής» στο Παρίσι (1966)

Οι μπήτνικς είναι ένα ακόμη όνομα της νεανικής κουλτούρας που στην ουσία της διαχρονικά, παραμένει αναλλοίωτη. Η ζωή στο δρόμο, το περίφημο on the road που περιγράφει ο Kerouac είναι προφανές ότι δεν είναι δικό τους εφεύρημα. Από παλιά, και στην Ελλάδα ακόμα, εμφανίζονταν «δραπέτες» από το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον. Οι Λιποτάκτες, για παράδειγμα, όπως περιγράφονται από τον Γιάννη Θεοδωράκη, οι Ανεύθυνοι προηγούμενα, και οι Υπαρξιστές, έχουν οπωσδήποτε την εκδήλωση τόσο του beat, όσο και του nik στοιχείου.

Σίμος Τσαπνίδης και ζευγάρι μπήτνικς στο λιμάνι του Όσλο (1960)

Το ταξίδι για τους μπήτνικς παρέμενε βασικός και απροσδιόριστος προορισμός, μέχρι να αντικατασταθεί από το επόμενο και επίσης απροσδιόριστο ταξίδι των χίπις.

Στο λιμάνι του Όσλο, έκπληκτος ο Σίμος όπως περιγράφει στο ημερολόγιό του βρίσκει σκηνές μπητνίκων ταξιδιωτών το 1960. Φωτογραφίζεται με ένα ζευγάρι μπητνίκων, μπροστά στη σκηνή που έχει στήσει και ο ίδιος, αφού και αυτός είναι περιπλανώμενος ταξιδιώτης.

Credits: Όλες οι φωτογραφίες Σίμος Τσαπνίδης © Μ.Νταλούκας.

www.iefimerida.gr

75 χρόνια από το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου

Η Ευρώπη γιορτάζει τα 75 χρόνια από το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Μέσα στην πανδημία…

Η Ευρώπη τιμά σήμερα χωρίς μεγάλες εκδηλώσεις, λόγω της επιδημίας του κορονοϊού, το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου πριν 75 χρόνια, με το Βερολίνο να χάνει την ευκαιρία να γιορτάσει για πρώτη φορά το γεγονός.

Κανονικά η Γερμανία δεν γιορτάζει την επέτειο της 8ης Μαΐου 1945, ημερομηνία που παραδόθηκε το καθεστώς των ναζί στους Συμμάχους. Όμως φέτος η πόλη του Βερολίνου είχε αποφασίσει να γιορτάσει την ημέρα, συνώνυμο της ήττας αλλά και της απελευθέρωσης από τον εθνικοσοσιαλισμό και των στρατοπέδων συγκέντρωσης, κάτι πρωτοφανές.

Ο Γερμανός πρόεδρος Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάιερ είχε σχεδιάσει επίσημη τελετή με 1.600 καλεσμένους, η οποία ακυρώθηκε εξαιτίας της πανδημίας. Ανάλογη εκδήλωση έχει πραγματοποιηθεί μόνο μία φορά στο παρελθόν στη Γερμανία, το 1995.

Αντί της τελετής ο Σταϊνμάιερ θα καταθέσει στεφάνι μαζί με τη Γερμανίδα καγκελάριο Άγγελα Μέρκελ στη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος, το οποίο κόστισε τη ζωή σε 6 εκατομμύρια Εβραίους, και θα εκφωνήσει ομιλία το μεσημέρι.

Μια συμβολική κίνηση, ένα είδος υπενθύμισης προς τη χώρα όπου παρατηρείται άνοδος του αντισημιτισμού και όπου το καθήκον της μνήμης αμφισβητείται πλέον τακτικά από το ακροδεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), το οποίο μπήκε στο κοινοβούλιο πριν τρία χρόνια.

Αντιπαράθεση στη Γερμανία

Ο επικεφαλής του AfD Αλεξάντερ Γκάουλαντ, που έχει προκαλέσει ήδη σκάνδαλο χαρακτηρίζοντας τη ναζιστική περίοδο (1933-1945) “μια κουτσουλιά” στη “μεγάλη Ιστορία” της Γερμανίας, δημιούργησε νέα αντιπαράθεση γύρω από την 8η Μαΐου.

Επέκρινε τις εκδηλώσεις για την “πλήρη ήττα”, όπως την αποκάλεσε, της Γερμανίας η οποία οδήγησε στην απώλεια της αυτονομίας της “να διαμορφώνει το μέλλον της”.

Για το AfD η ημέρα είναι “αμφιλεγόμενη”, διότι σημαίνει επίσης την απώλεια εδαφών στην ανατολική Ευρώπη και τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων Γερμανών αμάχων από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων.

“Οι Γερμανοί με αυτό τον τρόπο παρουσιάζονται κυρίως ως θύματα”, αντέδρασε ο πρόεδρος του Εβραϊκού Συμβουλίου της Γερμανίας Γιόζεφ Σούστερ. “Πιστεύω ότι πρόκειται μια ανεύθυνη ιστορική σχετικοποίηση των εγκλημάτων των ναζί”, κατήγγειλε.

Τη θέση του AfD επέκριναν και άλλα γερμανικά πολιτικά κόμματα.

“Γνωρίζουμε τα μαθήματα της βαριάς ιστορίας μας. Από το μίσος γεννιέται η δικτατορία και η δικτατορία οδήγησε στον πόλεμο”, δήλωσε η υφυπουργός Πολιτισμού Μόνικα Γκρούτες.

Ακύρωση της παρέλασης στη Μόσχα

Αλλού στην Ευρώπη η πανδημία του κορονοϊού έχει αλλάξει τα αρχικά σχέδια για τον εορτασμό της επετείου.

Στη Μόσχα, η “ημέρα της νίκης” γιορτάζεται στις 9 Μαΐου. Αρχικά ήταν προγραμματισμένη μια μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία παρουσία πολλών ξένων ηγετών, όμως χρειάστηκε να αναβληθεί για λόγους δημόσιας υγείας. Θα πραγματοποιηθούν μόνο πτήσεις πολεμικών αεροσκαφών.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν θα απευθύνει διάγγελμα στους Ρώσους που αναμένουν να ακούσουν κυρίως τις αποφάσεις της κυβέρνησης για μετά την 11η Μαΐου, όταν λήγει το lockdown που κηρύχθηκε πριν ένα μήνα.

Στο Λονδίνο η βασίλισσα Ελισάβετ Β΄θα απευθυνθεί σήμερα στους Βρετανούς με μήνυμα που θα μεταδοθεί από το BBC one στις 21:00 τοπική ώρα (23:00 ώρα Ελλάδας), δηλαδή “ακριβώς την ώρα που ο πατέρας της Γεώργιος Στ’ μίλησε στο ραδιόφωνο το 1945”, ανέφερε ανακοίνωση της βρετανικής κυβέρνησης.

Εξαιτίας της πανδημίας οι γιορτές που είχαν προγραμματιστεί στους δρόμους αλλά και η παρέλαση των βετεράνων ακυρώθηκαν. Η κυβέρνηση της Βρετανίας κάλεσε τους πολίτες να γιορτάσουν από τα σπίτια τους, προτείνοντας ιδέες για παιχνίδια ή συνταγές.

Περιορισμένοι θα είναι οι εορτασμοί και στη Γαλλία, όπου ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν θα καταθέσει στεφάνι στο άγαλμα του στρατηγού ντε Γκολ στο Παρίσι και στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Στην Πράγα, Τσέχοι πολιτικοί αξιωματούχοι θα καταθέσουν επίσης στεφάνια στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, ένας ένας ανά δέκα λεπτά.

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr

Πλάκα: Η συνοικία των Θεών. Για τους νέους της εποχής

Τα στέκια, νέο επεισόδιο: «Ροκ – πανκ στην Πλάκα» σήμερα στην ΕΡΤ2

Για τους νέους της εποχής (μέσα της δεκαετίας του ’70, αρχές του ’80) το Tiffany’s, το Skylab και πολλά άλλα όριζαν την έναρξη μιας νέας εμπειρίας…

Πλάκα: Η συνοικία των Θεών. Ένα τοπόσημο άμεσα συνδεδεμένο με τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, που μοιραία έγινε ο απόλυτος προορισμός για έναν τουρίστα. Πέρα από τα χαρακτηριστικά της ταβερνάκια, η Πλάκα ήταν η γειτονιά που φιλοξένησε τις εμβληματικές μπουάτ, που πρόσφερε ένα άσυλο ελευθερίας και πλήρους αποδοχής, αφού εκεί εμφανίστηκαν τα πρώτα gay bar και που συνέδεσε το όνομά της με την εμφάνιση και λειτουργία των πρώτων θρυλικών ντισκοτέκ!

Στα στενά της ωστόσο, γραφόταν και μια άλλη ιστορία. Πρόκειται για την εκκόλαψη των πρώτων ροκ και πανκ live μαγαζιών. Έτσι, το περιβάλλον τοξικότητας που δημιούργησε η Χούντα, λειτούργησε σαν ένα εύφλεκτο υλικό για τους νεαρούς αμφισβητίες του δόγματος «ησυχία, τάξη και ασφάλεια». Στους χώρους αυτούς κυριαρχούσε η αντισυμβατικότητα στη μουσική και στο στυλ, οι μουσικοί πειραματισμοί, η επαφή των νέων με τους ήχους των μουσικών τους ειδώλων από το εξωτερικό, αλλά και η δημιουργία νέων μουσικών από τα ελληνικά συγκροτήματα που «άνθιζαν» στα underground μουσικά στέκια. Για τους νέους της εποχής (μέσα της δεκαετίας του ’70, αρχές του ’80) το Tiffany’s, το Skylab, η Αρετούσα, το 2001, η Σοφίτα, το Mad και πολλά άλλα όριζαν την έναρξη μιας νέας εμπειρίας μακριά από τα καθιερωμένα και κοινώς αποδεκτά πρότυπα μουσικής και διασκέδασης.

Οι λάτρεις της ροκ αρχικά και της πανκ στη συνέχεια, μετέτρεψαν την Πλάκα σε καταφύγιό τους, μακριά από τη συνηθισμένη για την εποχή κοινωνική κατακραυγή που έφτανε έως και τον χλευασμό πολλές φορές από τμήματα της κοινωνίας που αδυνατούσαν ή αρνούνταν να κατανοήσουν την αντισυμβατική στάση τους. Ίσως το πλήθος των τουριστών και τα ξενόφερτα μουσικά τους ακούσματα αλλά και η πραγματική υποβάθμιση της αθηναϊκής συνοικίας την εποχή εκείνη, να ήταν κάποιοι από τους λόγους που οι νέοι στέριωσαν για κάποια χρόνια τα δικά τους στέκια, χώρους έκφρασης, αυθεντικούς και απενοχοποιημένους, ανάμεσα στην πολύβουη Βαβέλ της Πλακιώτικης διασκέδασης.

Οι χώροι αυτοί όμως, μαζί και με άλλους, έπεσαν θύματα της προσπάθειας αναβάθμισης της συνοικίας λίγα χρόνια αργότερα μέσω της απαγόρευσης ηλεκτρικών μουσικών οργάνων στην επικράτεια της Πλάκας. Το ροκ και το πανκ βέβαια, μπορεί να μετεγκαταστάθηκαν σε άλλες γειτονιές της πόλης, το στίγμα τους ωστόσο και η μουσική τους δυναμική δεν έσβησε. Ακόμα παραπάνω, τα πρώτα αυτά στέκια παρέμειναν σταθερά στις αναμνήσεις και την καρδιά των ιδιοκτητών και των θαμώνων τους, που τους θυμούνται μέχρι σήμερα με τρυφερότητα και νοσταλγία.

Η περιήγησή μας στα άγνωστα σε πολλούς ροκ και πανκ στέκια της Πλάκας, θα πραγματοποιηθεί μέσα από τις αφηγήσεις ανθρώπων που μοιράζονται μαζί μας τις ιστορίες τους.

Συγκεκριμένα, στο ντοκιμαντέρ μιλούν (με αλφαβητική σειρά) οι: Μάκης Αθανασόπουλος (κάτοικος Πλάκας), Γιώργος Βανάκος (μουσικοσυνθέτης – εικαστικός), Θοδωρής Βλαχάκης (drummer Magic de Spell), Νικηφόρος Βουράκης (ιδιοκτήτης Trip – Mad), Γιάννης Δρόλαπας (μουσικός), Αθηνά Καλογήρου (Remember), Πέτρος Κοζάκος Floorfiller (μουσικός – DJ), Λούης Κοντούλης (μουσικός – Stress), Νίκος Σπυρόπουλος (μουσικός – Σπυριδούλα), Ηρακλής Τριανταφυλλίδης (μουσικοσυνθέτης, συγγραφέας), Ιωάννης Τσουανάτος (ιδιοκτήτης Athens Remember Fashion), Τόλης Φασόης (μουσικός – Sharp Ties), Johnny Vavouras (μουσικός, ηθοποιός), Frank Panx.

Σκηνοθεσία-σενάριο: Μαρίνα Δανέζη.

Διεύθυνση φωτογραφίας: Δημήτρης Κασιμάτης.

Μοντάζ: Χρήστος Γάκης.

Ηχοληψία: Κώστας Κουτελιδάκης.

Μίξη ήχου: Δημήτρης Μυγιάκης.

Αρχισυνταξία: Ηλιάνα Δανέζη.

Έρευνα αρχειακού υλικού: Ήρα Μαγαλιού.

Διεύθυνση παραγωγής: Τάσος Κορωνάκης.

Οργάνωση παραγωγής: Ήρα Μαγαλιού, Στέφανος Ελπιζιώτης.

Βοηθός διευθυντή φωτογραφίας: Δημήτρης Ζιβόπουλος.

Μουσική σήματος: Blaine L. Reininger.

Σχεδιασμός τίτλων αρχής / Motion Graphics: Κωνσταντίνα Στεφανοπούλου.

Εκτέλεση παραγωγής: Μαρίνα Ευαγγέλου Δανέζη για τη Laika Productions.

www.avopolis.gr

Οι ιστορίες του Αντι Γουόρχολ

Αντι Γουόρχολ: Οι ατελείωτοι εραστές, τα μαθήματα σεξ με ναύτη και η εμμονή με τον Τρούμαν Καπότε….Βιβλίο αποκαλύπτει.

Νέες «πικάντικες» αποκαλύψεις για την ερωτική ζωή του Αντι Γουόρχολ ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, με αφορμή ένα νέο βιβλίο που κυκλοφόρησε με τη βιογραφία του.

Είχε τη φήμη ότι είναι ασεξουαλικός, αλλά ο Αντι Γουόρχολ είχε στην πραγματικότητα μια σειρά από άνδρες εραστές, όπως αναφέρει το βιβλίο. Ο διάσημος καλλιτέχνης έζησε με έναν σύντροφό του για 12 χρόνια και κάποτε, παραπονούμενος σε φίλους του, είπε ότι «με πονάει τόσο ο κ@@@ος μου γιατί γνώρισα έναν τύπο και με “έσκισε”». Πρώην εραστές του είπαν ότι ο Γουόρχολ ήταν «ειδικός στην πεολειχία» και ότι «έκανε σαν τρελός» όσον αφορά στο στοματικό σεξ.

Μάλιστα, σύμφωνα με το δημοσίευμα της Daily Mail για το βιβλίο, ο Αντι Γουόρχολ έκανε κάποτε «μαθήματα σεξ» με μια φίλη και τον εραστή της για να βελτιώσει τις επιδόσεις του. Όμως, παρά την όρεξή του για σεξ, ο Γουόρχολ δεν φάνηκε ποτέ να ήταν καλός σε αυτό, καθώς μια κατάκτησή του είπε ότι ήταν «χάλια στο κρεβάτι» και μια άλλη ότι η επαφή τους ήταν «σε επίπεδο μαθητή».

Οι παραπάνω «καυτές» λεπτομέρειες αποκαλύπτονται στο νέο βιβλίο 900 σελίδων του Μπλέικ Γκόπνικ για την ιδιοφυΐα της Pop Art, Άντι Γουόρχολ.

Ο Γουόρχολ έγινε ένας από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες στον κόσμο καταρρίπτοντας την ιδέα του υψηλού και χαμηλού πολιτισμού και φέρνοντας την καταναλωτική τέχνη στις μάζες. Είχε εμμονή με τη διασημότητα και είναι ο δημιουργός της φράσης που μετατράπηκε σε προφητεία, ότι μια μέρα όλοι θα είναι διάσημοι για 15 λεπτά.

Αλλά σε προσωπικό επίπεδο, ο Γουόρχολ έχει δημιουργήσει τη φήμη ότι ήταν μοναχικός και κρατούσε αποστάσεις, ειδικά στη σεξουαλική του ζωή. Ωστόσο ο Γκόπνικ γράφει ότι αυτό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και περιγράφει λεπτομερώς τις κατακτήσεις του, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο Γουόρχολ χαρακτηρίστηκε ως ασεξουαλικός «λόγω της ομοφοβίας που υπάρχει στον πολιτισμό μας».

«Αν τελικά αποδεχθούμε ότι ένας από τους πιο εμβληματικούς καλλιτέχνες μας ήταν ομοφυλόφιλος, θα προτιμούμε ακόμα να μην τον κάνουμε εικόνα να συνευρίσκεται με άντρες», γράφει ο Γκόπνικ.

Η εμμονή του Αντι Γουόρχολ με τον Τρούμαν Καπότε

Ο Γουόρχολ γεννήθηκε ως Andrew Warhola το 1929 από γονείς μετανάστες από τη σημερινή Σλοβακία στο Πίτσμπουργκ, όπου το να είσαι ομοφυλόφιλος θα μπορούσε να οδηγήσει στη σύλληψή σου. Ετσι, ο διάσημος καλλιτέχνης μεγάλωσε σε ένα καταπιεστικό περιβάλλον, όπου οι γκέι άντρες και γυναίκες αντιμετωπίζονταν σαν εγκληματίες.

Αρχισε να ανακαλύπτει την ομοφυλοφιλική ταυτότητά του όταν μετακόμισε το 1949 στη Νέα Υόρκη, σύμφωνα με τον Γκόπνικ. Ο Γουόρχολ «απορροφήθηκε» αμέσως στην γκέι κοινότητα του Μανχάταν. Ο πρώτος του έρωτας ήταν ένας νεαρός ξανθομάλλης καλλιτέχνης, ο Τόμι Τζάκσον, τέσσερα χρόνια νεότερός του, με τον οποίο αλληλογραφούσαν και έστελναν πρόστυχες καρτ ποστάλ ο ένας στον άλλον.

Ανάμεσα στους άντρες που τράβηξαν την προσοχή του Άντι Γουόρχολ ήταν ο συγγραφέας Τρούμαν Καπότε, με τον οποίο απέκτησε εμμονή και άρχισε να τον καταδιώκει. Έστελνε κάρτες στο σπίτι του, μετά άρχισε να τον παρακολουθεί και κάποια φορά τον περίμενε έξω από ένα εστιατόριο, όπου ο Καπότε έτρωγε με φίλους. Μια μέρα, ενώ τον περίμενε έξω από το διαμέρισμά του, η μητέρα του συγγραφέα τον κάλεσε μέσα επειδή προφανώς τον λυπήθηκε.

Ο Γουόρχολ αυτό το πήρε ως ένδειξη για να αρχίσει να τηλεφωνεί στον Κάποτε κάθε μέρα, μέχρι που η μητέρα του τού είπε να σταματήσει. Oι δύο άντρες θα γίνονταν αργότερα, τη δεκαετία του 1970, φίλοι.

Ο πρώτος «κανονικός» εραστής του Αντι Γουόρχολ

Ο πρώτος πραγματικός εραστής του Γουόρχολ ήταν ο 20χρονος Κάρλτον Άλφρεντ Γουίλερς, από τον οποίο φαίνεται να έχασε την παρθενιά του, όπως αναφέρεται στο βιβλίο. Ο Γουίλερς ήταν υπάλληλος στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης και ο Γκόπνικ γράφει ότι οι δύο άντρες είχαν ερωτικές σχέσεις.

Ο Γουίλερς περιγράφει τον Γουόρχολ ως «απαίσιο στο κρεβάτι», χαρακτηρισμό που του απέδωσαν και άλλοι εραστές αργότερα. «Σίγουρα δεν ήταν παθιασμένος με το σεξ, ήταν πιο παθιασμένος με το φαγητό», φέρεται να έχει πει ο Γουίλερς. Χρειάστηκε πολλή προσπάθεια για να κάνουν σεξ και ο Γουόρχολ «μπορούσε με το ζόρι να διαχειρίζεται τις σεξουαλικές σχέσεις», δήλωσε ο Γουίλερς, ο οποίος αποκάλυψε ότι περιστασιακά κατά τη διάρκεια μιας «οικείας στιγμής», όταν αγκαλιάζονταν, ο Γουόρχολ έκλαιγε.

Η άποψη του Γουόρχολ για το σεξ και οι εραστές του

Ο Στίβεν Μπρους, ένας από τους ιδρυτές του δημοφιλούς καφέ Serendipity στο Μανχάταν, όπου ο Γουόρχολ ήταν τακτικός πελάτης, είπε ότι ο πρωτοπόρος καλλιτέχνης γοητευόταν από «κάθε ελκυστικό νεαρό άντρα στην πόλη, συμπεριλαμβανομένου και εμού».

Ένας τέτοιος νεαρός άνδρας ήταν ο Ντάντλεϊ Χάπλερ, ένας καλλιτέχνης από το Γουισκόνσιν, ο οποίος ήταν 11 χρόνια μικρότερος από τον Γουόρχολ και έμεινε κοντά του για αρκετά χρόνια.

Ο επόμενος μεγάλος εραστής του ήταν ο «ψηλός και μελαχρινός» Τσαρλς Λίζανμπι. Ο Γκόπνικ γράφει ότι η σχέση τους «αιωρούνταν μεταξύ μιας φιλίας, ενός φλερτ και μιας ερωτικής σχέσης -ανάλογα με το ποιον από τους δύο θα ζητούσατε να σας την περιγράψει».

Σύμφωνα με τον Λίζανμπι, το σεξ για τον Γουόρχολ ήταν κάτι «δυσάρεστο». «Μου είπε ότι είχε κάνει σεξ μερικές φορές, το δοκίμασε και δεν του άρεσε πολύ». Ωστόσο, ο Γκόπνικ σημειώνει ότι υπάρχουν πολλά αποδεικτικά στοιχεία ότι ο Γουόρχολ απολάμβανε «κάθε είδους ερωτική επαφή εκείνα τα πρώτα χρόνια και κατά τη διάρκεια της ζωής του». Όσον αφορά τη «σεξουαλική λειτουργία», όπως έχει πει ο Λίζανμπι, ο Γουόρχολ ήταν «φυσιολογικός από κάθε άποψη».

Τα επόμενα χρόνια, ο Γουόρχολ αντιμετώπισε προβλήματα υγείας με τον πρωκτό του. Όπως γράφει ο Γκόπνικ, έκανε χειρουργική επέμβαση για κονδυλώματα πρωκτού, μια σεξουαλικά μεταδιδόμενη ασθένεια, ενώ μια δεκαετία αργότερα υποβλήθηκε σε θεραπεία για κονδυλώματα σε νοσοκομείο και η ανάρρωσή του διήρκεσε αρκετές εβδομάδες.

Ο Τέιλορ Μιντ, τον οποίο ο Γκόπνικ αποκαλεί έναν από τους «πλησιέστερους γκέι συνεργάτες» του Γουόρχολ, ισχυρίστηκε κάποτε ότι «χτυπάει σαν τρελός -ή οπουδήποτε μπορεί να το πάρει», προφανώς αναφερόμενος στο στοματικό σεξ. Αρκετοί άλλοι φίλοι «είτε είδαν τον Γουόρχολ να κάνει σεξ είτε τον άκουσαν να καυχιέται γι’ αυτό».

Ο Γουόρχολ κάποτε θύμωσε με τον πρώην βοηθό του, Βίτο Τζιάλο, επειδή δεν τον ακολούθησε στα «μαθήματα σεξ» της Τετάρτης το βράδυ με τη φίλη του και τον ναύτη εραστή της. Ο Τζιάλο, ο οποίος ήταν πολύ σεμνός και χαμηλών τόνων, τους χαρακτήρισε «πολύ περίεργους για αυτόν».

Ένας άλλος από τους εραστές του Γουόρχολ ήταν ο Μπίλι Νέιμ, γνωστός και ως William George Linich, ο οποίος ήταν φωτογράφος και αρχειονόμος στο The Factory, τον περίφημο χώρο εργασίας και πάρτι του Γουόρχολ στο Μανχάταν.

Ο Νέιμ έγινε το «κατοικίδιο» του Γουόρχολ, ο οποίος του έστελνε σημειώματα λέγοντας: «Η μητέρα μου μού είπε να διαλέξω τον καλύτερο. Διαλέγω εσένα». Οι δύο έγιναν σύντομα εραστές, αλλά «ήταν πολύ αμήχανοι και πολύ ντροπαλοί για όλο αυτό το σεξουαλικό πράγμα», είπε ο Νέιμ. Ένας άλλος εραστής του είπε ότι ο Γουόρχολ ήταν «ειδικός στην πεολειχία».

Ένας άλλος σύντροφος του Γούορχολ ήταν ο Ρομπέρ Πίνκους-Βίτεν, ο οποίος εμφανίστηκε στην ταινία του Γουόρχολ «The 13 Most Beautiful Boys». Ο Πίνκους Βίτεν ήταν ένας 19χρονος που αναζήτησε τον Γουόρχολ στο The Factory. Όπως πολλοί από τους εραστές του, ο Βίτεν είπε ότι το σεξ μαζί του ήταν «κακό και περίεργο, ακόμη και παράλογο» και δεν κράτησε πολύ. O Γουόρχολ τον κόλλησε ψείρες, με τον Βίτεν να αστειεύεται ότι εάν τα παράσιτα δεν προέρχονταν από τον καναπέ στο The Factory, τότε ήταν από τον «καβάλο του Άντι».

Το 1968 ο Γουόρχολ επέζησε μιας απόπειρας δολοφονίας από τη ριζοσπαστική φεμινίστρια συγγραφέα Βαλερί Σολανά, που τον άφησε με βαθιές ουλές από τις πληγές της σφαίρας.

Η σχέση του Τζεντ Τζόνσον με τον Αντι Γουόρχολ και ο χωρισμός

Εκείνη τη χρονιά ο Γουόρχολ γνώρισε τον Τζεντ Τζόνσον, ο οποίος αργότερα θα γινόταν διάσημος σχεδιαστής εσωτερικών χώρων. Οι δυο τους έμειναν μαζί για 12 χρόνια. Εκείνη την εποχή ο Τζόνσον ήταν ένα 19χρονο κολεγιόπαιδο από την Καλιφόρνια που εργαζόταν στο The Factory για να διορθώνει πράγματα

Στη συνέχεια μετακόμισε με τον Γουόρχολ και «λειτουργούσαν ως σύζυγοι», έχοντας μια πλήρη σεξουαλική σχέση. Ο Τζόνσον αργότερα είπε σε έναν φίλο του ότι το σεξ με τον Γουόρχολ ήταν «σε επίπεδο μαθητή».

Δημοσίως δεν ήταν εκδηλωτικοί, με τον Γουόρχολ να χαρακτηρίζεται ζηλιάρης και χειριστικός. Η σχέση τους κράτησε μέχρι το 1980, όταν ο Γουόρχολ έκανε πάρτι στο Studio 54, όπου «δεν μπορούσε να κρατήσει τα μάτια του, ή τις σκέψεις του, ή μερικές φορές τα χέρια του, από τα πανέμορφα νεαρά παιδιά που έβλεπε στην πίστα του χορού τις περισσότερες νύχτες».

Σε ένα αποχαιρετιστήριο σημείωμα ο Τζόνσον είπε στον Γουόρχολ: «Δεν νομίζω ότι θα πάρεις αυτό που ψάχνεις από τους Βίκτορ και Κέβιν και τις νύχτες στο Studio 54. Είχες όλη μου την αγάπη και τον σεβασμό. Λυπάμαι που πήγε στραβά».

Ο Γκόπνικ γράφει ότι κάτω από το απόμακρο και cool look του καλλιτέχνη, ο Γουόρχολ ήταν στην πραγματικότητα «ρομαντικός και συναισθηματικός». «Επένδυσε βαθιά» για να βρει έναν σύντροφο ψυχής και έμεινε «μπερδεμένος και δυστυχισμένος» όταν δεν λειτουργούσε, όπως συνέβαινε συχνά.

«Ε και λοιπόν…»

Σε μια συνέντευξη πριν από τον θάνατό του στις 22 Φεβρουαρίου 1987, από επιπλοκές έπειτα από χειρουργική επέμβαση στη χοληδόχο κύστη, ο Αντι Γουόρχολ δήλωσε ότι «η καρδιά του έσπασε αρκετές φορές».

Είπε χαρακτηριστικά: «Μερικές φορές οι άνθρωποι αφήνουν τα ίδια προβλήματα να τα κάνουν να είναι άθλια για χρόνια, όταν θα έπρεπε απλά να λένε “ε και τι”. Αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα να λέω. Και τι λοιπόν. Η μητέρα μου δεν με αγάπησε. Και τι λοιπόν. Ο σύζυγός μου δεν θα με π…..ει. Και λοιπόν;».

Σοφία Παφτούνου www.iefimerida.gr


Ένα αντίο στην ελεύθερη ψυχή του Χρήστου της Σταδίου

Καλό ταξίδι Miky Free! Ένα σύντομο αντίο στην ελεύθερη ψυχή του Χρήστου της Σταδίου…

Όταν προηγείται το επίθετο «άστεγος», το όνομα του ανθρώπου που ακολουθεί και ο ίδιος ο άνθρωπος μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Το επίθετο «άστεγος» είναι αυτό που υπερισχύει και προσδιορίζει τον άνθρωπο, στην ουσία τον ισοπεδώνει το βάρος του, του αφαιρεί κάθε άλλη ιδιότητα. Πώς άραγε έχει αποτιμηθεί στη συνείδησή μας η αξία της ζωής ενός άστεγου;

Πόσες «ζωές άστεγες» πρέπει να τοποθετηθούν στη μια μεριά της αόρατης κοινωνικής τραμπάλας για να ισορροπήσουν τη ζωή ενός στεγασμένου, ενός «κανονικού» ανθρώπου;

Αυτή η σκέψη με απασχολεί διαβάζοντας την είδηση για το θάνατο του Χρήστου της Σταδίου, που τον συναντούσες καθισμένο στο αριστερό πεζοδρόμιο προς το Σύνταγμα λίγο μετά την Κοραή.

« Πέθανε ο πιο γνωστός άστεγος της Ελλάδας», «Πέθανε ο Χρηστάρας, ο άστεγος της Σταδίου που στόλιζε κάθε χρόνο δέντρο», «Θλίψη: Πέθανε ο πιο παλιός άστεγος της Αθήνας – Ο Χρηστάρας της οδού Σταδίου», «Πέθανε ο Χρήστος, ο «διάσημος» άστεγος της Σταδίου – Μάλλον από κορωνοϊό».

Δεν γνώριζα το όνομά του, αλλά ως Χρήστος, μισώ το «Χρηστάρας» εκτός αν προέρχεται από ανθρώπους που ξέρω ότι με αγαπούν αληθινά. Εδώ σε αυτή την περίπτωση το «Χρηστάρας» γραμμένο από ξένους ηχεί στα αυτιά μου υποτιμητικά, σαν να προσδιορίζει έναν ημιτελή Χρήστο, μία ανθρώπινη ύπαρξη περιορισμένης ευθύνης, έναν παρία.

Τον έβλεπα καθισμένο στο σκαλοπάτι του, με όλα τα υπάρχοντά του τριγύρω απλωμένα, σπαράγματα μιας άλλης εποχής, τότε που διέθετε υπόσταση, επίθετο και… στέγη. Που διέθετε αγαπημένους και ελπίδα.

Φωτο:Κώστας Τσίπηρας

Όταν η στέγη απουσιάζει, χάνεται και το επίθετο, δεν το δικαιούσαι χωρίς ένα κεραμίδι επάνω από το κεφάλι σου, σου το αφαιρούν μαζί με την ταυτότητα και τα δικαιώματά σου, μαζί με την ανθρώπινη υπόστασή σου. Δεν δικαιούσαι πλέον αγάπη, παρά μόνο μία μικρή φευγαλέα δόση οίκτου που αρκεί για να σου δηλητηριάζει το αίμα.

Τον έβλεπα στο πλατύσκαλό του, καθισμένο με μία πληγωμένη αλλά ζωντανή αξιοπρέπεια, με ένα διαρκές όνειρο φυγής να αποτυπώνεται στις ζωγραφιές του, που σκάρωνε με κηρομπογιά σε χοντρά φύλλα ιχνογραφίας.

Παιδικές ζωγραφιές με μπλε ουρανούς, καφέ βουνά, γαλάζια ποτάμια, πράσινα δέντρα, έναν ελπιδοφόρο κίτρινο ήλιο επάνω δεξιά και ελεύθερα πουλιά να σκίζουν τον άνεμο σε σχήμα ουράνιων κυμάτων.

Απουσίαζαν τα σπίτια από τα φύλλα της ιχνογραφίας, σαν να μην είχαν θέση ούτε στα όνειρά του, σαν να μην τα είχε πια ανάγκη ή να του θύμιζαν κάτι πονεμένο.

Σε αυτό τον τόπο που ζωγράφιζε φαντάζομαι τον Χρήστο, ελεύθερο, χωρίς πόνο, ξαπλωμένο κάτω από τον ίσκιο ενός δέντρου, πλάι στο ποτάμι…

Υ.Γ Κρατώ στο χέρι μου τη ζωγραφιά με την υπογραφή MIKY FREE, επέμεινε να μου την προσφέρει σαν αντάλλαγμα για λίγα ψιλά που του είχα γλιστρήσει στο χέρι τον περασμένο Δεκέμβρη, ποτέ δε θα τον ξεχρεώσω.

Χρήστος Ασημακόπουλος www.ogdoo.gr

6 Μαΐου 1968 : Η Ματωμένη Δευτέρα του Γαλλικού Μάη

Η 6η Μαΐου 1968, η αποκληθείσα και Ματωμένη Δευτέρα, υπήρξε η πλέον βίαιη ημέρα του περίφημου Γαλλικού Μάη του ’68.

Με επίκεντρο το Καρτιέ Λατέν, την ημέρα εκείνη έλαβαν χώρα στο Παρίσι σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ χιλιάδων διαδηλωτών και αστυνομικών δυνάμεων.

Τη Δευτέρα 6 Μαΐου 1968 η Εθνική Ένωση Σπουδαστών και η Ένωση των Πανεπιστημιακών Καθηγητών της Γαλλίας είχαν καλέσει σε πορεία όσους ήθελαν να διαμαρτυρηθούν για την εισβολή των δυνάμεων της Γαλλικής Αστυνομίας στη Σορβόννη.

Στην πορεία που πραγματοποιήθηκε έλαβαν μέρος δεκάδες χιλιάδες φοιτητές και καθηγητές.

Οι άνδρες της Γαλλικής Αστυνομίας, που είχαν αποκλείσει τη Σορβόννη, κινήθηκαν εναντίον του πλήθους, που άρχισε να διαλύεται.

Στις οδομαχίες που ακολούθησαν οι διαδηλωτές έστησαν πρόχειρα οδοφράγματα και η Γαλλική Αστυνομία προέβη στη ρίψη δακρυγόνων.

Οι συγκρούσεις αυτές είχαν ως αποτέλεσμα 945 τραυματίες, από τους οποίους 345 αστυνομικοί, και 422 συλλήψεις.

Ο Γαλλικός Μάης σε λίγες γραμμές

Η φοιτητική αναταραχή στη Γαλλία είχε ξεκινήσει από το Πανεπιστήμιο της Ναντέρ, αλλά από τις αρχές του Μαΐου είχε πλέον επεκταθεί σε ολόκληρη τη χώρα.

Σε ηγετική φυσιογνωμία του φοιτητικού κινήματος είχε αναδειχθεί ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ.

Στο χορό των κινητοποιήσεων είχαν μπει και τα εργατικά συνδικάτα της Γαλλίας, με μεγάλης κλίμακας απεργίες.

Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα η Γαλλία, ειδικότερα δε το Παρίσι, να συγκλονίζεται από μεγάλες ταραχές, που κορυφώθηκαν στο τρίτο δεκαήμερο του Μαΐου, την ίδια στιγμή που η οικονομία της χώρας βρισκόταν σε φάση παράλυσης.

Ο γάλλος πρόεδρος, Σαρλ ντε Γκωλ, μολονότι φαινόταν ότι η κατάσταση είχε ξεφύγει από τον έλεγχό του, κατάφερε τελικά να αντιμετωπίσει με δυναμισμό και αποφασιστικότητα τις φοιτητικές αναταραχές και τις εργατικές διεκδικήσεις.

Στα τέλη του Μαΐου διοργανώθηκε στο Παρίσι μεγάλη διαδήλωση υπέρ της κυβέρνησης και της προστασίας της ομαλότητας.

Ο ντε Γκωλ κατάφερε να επικρατήσει με πανηγυρικό τρόπο στις βουλευτικές εκλογές που ακολούθησαν.

Βεβαίως, τα ριζοσπαστικά φοιτητικά κινήματα, παρά την πολιτική κυριαρχία του ντε Γκωλ, συνέχισαν τη δράση τους και τα επόμενα χρόνια, γεγονός που αντανακλούσε τις σημαντικές εξελίξεις που σημειώνονταν στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο μετά την οικονομική ανάπτυξη των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων.

Εν κατακλείδι, ο Γαλλικός Μάης του ’68 κατέστη συνώνυμο με την αλλαγή στο πεδίο των κοινωνικών αξιών, αποτέλεσε ορόσημο για τη μετάβαση της γαλλικής κοινωνίας από το συντηρητισμό στις φιλελεύθερες ιδέες, αλλά και πηγή έμπνευσης για ανάλογους κοινωνικούς αγώνες σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Πηγή: in.gr

www.apenanti.gr

1 36 37 38 39 40 43