Σαν σήμερα: Η 9η Φεβρουαρίου στην ιστορία

1857. Πεθαίνει ο Διονύσιος Σολωμός, ο εθνικός ποιητής της χώρας μας.

1828. Ο Ιμπραήμ Πασάς φθάνει στην Τρίπολη επικεφαλής δύναμης 12.000 ανδρών, από τους οποίους οι 3.000 ιππείς, και διατάσσει την κατεδάφιση των τειχών και την ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης.

1909. Κυκλοφορεί το πρώτο φύλλο της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Ριζοσπάστης», με διευθυντή το Γεώργιο Φιλάρετο. Η εφημερίδα, που είναι όργανο του Ριζοσπαστικού Συνδέσμου, προπαγανδίζει την ανάγκη για λαϊκή δράση κατά της μοναρχίας και την εξυγίανση του δημόσιου βίου της χώρας.

1938, Μαδριτη. Ο Στρατηγός Φράνκο, επικεφαλής της ισπανικής κυβέρνησης, με τον αδελφό του, Νίκολας Φράνκο, ο οποίος είναι υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του αδελφού του.

1943, Λένινγκραντ. Παιδιά που έχουν τραυματιστεί στους γερμανικούς βομβαρδισμούς, στο νοσοκομείο παίδων του Λένινγκραντ. Η πόλη πολιορκήθηκε επί 900 ημέρες από τους Γερμανούς, που δεν κατάφεραν να την καταλάβουν ποτέ.

1945, Λος Άντζελες. Η 22χρονη ηθοποιός Τζούντι Γκάρλαντ και ο 32χρονος σκηνοθέτης Βίνσεντ Μινέλι γιορτάζουν τους αρραβώνες τους. Σκοπεύουν να παντρευτούν το επόμενο φθινόπωρο.

1951, Λος Άντζελες. Η Σουηδέζα ηθοποιός Γκρέτα Γκάρμπο υπογράφει τα χαρτιά που της δίνουν την αμερικανική υπηκοότητα. Η Γκάρμπο αποχώρησε χωρίς να πει ούτε μια λέξη στους δημοσιογράφους.

1956, Παρίσι. Η νεαρή ηθοποιός Μπριζίτ Μπαρντό.

1965, Βατικανό. Μαθητευόμενοι ιερείς παίζουν με το χιόνι στην πλατεία του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Η συνήθως ηλιόλουστη Ρώμη, χτυπήθηκε από τη χειρότερη χιονοθύελλα μετά το 1796, με το χιόνι να πέφτει ασταμάτητα επί 16 ώρες.

1969, Ουάσινγκτον. Ένα Boeing 747 απογειώνεται για την παρθενική του πτήση, από τον αεροδιάδρομο του εργοστασίου της Boeing, στο Έβερετ της Ουάσινγκτον. Το 747 είναι το μεγαλύτερο αεροσκάφος μεταφοράς επιβατών στον κόσμο.

1970, Λονδίνο. Ο Τζον Λένον και η Γιόκο Όνο φιλιούνται, κατά τη διάρκεια συνέντευξής τους. Και οι δύο έκοψαν πρόσφατα τα μαλλιά τους προκειμένου να τα δωρίσουν σε δημοπρασία.

1981, Νέα Υόρκη. Ο Ρόμπιν Ουίλιαμς και ο Κρίστοφερ Ριβ, αναζητουν ταξί στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Ο Ουίλιαμς είχε πάει στο θέατρο για να παρακολουθήσει την παράσταση “The Fifth of July”, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Ριβ.

1995, Σαράγιεβο. Η πρωτεύουσα της Βοσνίας στο ηλιοβασίλεμα, με τα φώτα στους μιναρέδες της πόλης αναμένα. Είναι η πρώτη φορά από την έναρξη του πολέμουπου οι μιναρέδες του Σαράγιεβο ανάβουν τα φώτα τους για το Ραμαζάνι.

Μαρία Δεδούση – CNN Greece

Τζέιμς Ντιν: 90 χρόνια από τη γέννηση του «επαναστάτη» που έφυγε νωρίς…

Τζέιμς Ντιν: 90 χρόνια από τη γέννηση του «επαναστάτη» που έφυγε νωρίς…

Ένα από τα μεγαλύτερα είδωλα του αμερικανικού κινηματογράφου, έπαιξε μόλις σε τρεις ταινίες!

Υπήρξε από τα μεγαλύτερα είδωλα του αμερικανικού κινηματογράφου. Έπαιξε μόλις σε τρεις ταινίες, ενώ γυρίστηκαν πάνω από 15 φιλμ για τη ζωή του και τον πρόωρο χαμό του. Απ’ τις τρεις ταινίες μπόρεσε να παρακολουθήσει μόλις τη μία, ενώ ήταν ο πρώτος ηθοποιός που μπήκε στις υποψηφιότητες για Όσκαρ ερμηνείας μετά θάνατον! Φυσικά πρόκειται για τον Τζέιμς Ντιν, τον ηθοποιό που στο πρόσωπό του εκατομμύρια νέοι, ειδικά στην Αμερική, βρήκαν τον “Επαναστάτη Χωρίς Αιτία”, τον νέο που θα έφερνε στο προσκήνιο το χάσμα των γενεών, το ανυπότακτο πνεύμα απέναντι στη καθεστηκυία τάξη.

Ο πρόωρος τραγικός θάνατός του, θα μεγεθύνει το είδωλό του σε διαστάσεις που σήμερα είναι δύσκολο να εξηγηθούν. Θα καταστεί λαϊκό πολιτιστικό είδωλο, για να εξελιχθεί με τα χρόνια σε ένα γιγαντιαίο εμπορικό ποπ σήμα, ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα του υπερθεάματος και του Χόλιγουντ.

Από την Ιντιάνα, στον πάστορα και στη “Μέθοδο”

Baby James Dean with his mom and dad

Ο Τζέιμς Ντιν γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου του 1931 στο Φέρμουντ της Ιντιάνα και τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, αφού ο πατέρας του παράτησε αυτόν και την μητέρα του πολύ γρήγορα ενώ και η μητέρα του πέθανε όταν ο Ντιν ήταν μόλις οχτώ ετών. Πολύ γρήγορα θα νιώσει τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες και με τη βοήθεια ενός Μεθοδιστή πάστορα, που θα τον κάνει να αγαπήσει το θέατρο, θα βρεθεί στη Νέα Υόρκη και στο περίφημο Actors Studio να παίρνει μαθήματα υποκριτικής με την περιβόητη Μέθοδο του Λι Στράσμπεργκ.

James Dean Young formal portrait before he was famous

Εκείνη την περίοδο, που υπήρξε από τις πιο ευτυχισμένες της σύντομης ζωής του, ο Ντιν θα κάνει πολλά διαφημιστικά, λόγω της εμφάνισής του, παίζει κάποια ρολάκια σε σίριαλ, ενώ θα του δοθεί και η ευκαιρία να πατήσει το σανίδι του Μπρόντγουεϊ, στην παράσταση “Οι Ανήθικοι”, ένα θεατρικό του Αντρέ Ζιντ.

Επιλογή Στάινμπεκ

Actor James Dean in the 50s

Η εμφάνισή του στο θέατρο αποτέλεσε και το διαβατήριο για το Χόλιγουντ, όταν ο Ηλίας Καζάν ήθελε ένα νεαρό ηθοποιό για να πρωταγωνιστήσει στο δραματικό φιλμ “Ανατολικά της Εδέμ”. Αρχικά ο Καζάν ήθελε τον Μάρλον Μπράντο ή τον Μοντγκόμερι Κλιφτ, αλλά ο σεναριογράφος Πολ Όσμπορν θα προτείνει τον νεαρό και άγνωστο ηθοποιό. Τις αντιρρήσεις του Καζάν έκαμψε ο Τζον Στάινμπεκ, στου οποίου το ομώνυμο βιβλίο θα στηριζόταν το σενάριο της ταινίας. Ο Στάινμπεκ θα συναντηθεί με τον Ντιν, θα αποκομίσει τις καλύτερες εντυπώσεις και θα τον προτείνει ανεπιφύλακτα.

Η ταινία που πρόλαβε να δει

Έτσι, το μοιραίο 1955 οι κινηματογραφόφιλοι και κυρίως οι νέοι θα γνωρίσουν στον χαρακτήρα του Καλ Τρασκ, του μοναχικού, περιθωριακού επαναστάτη, ένα διαφορετικό ήρωα στα δικά τους μάτια. Η αποδοχή του έφτασε στα επίπεδα της τρέλας, η αισθησιακή ερμηνεία ενός βαθιά πληγωμένου νεαρού θα προχωρούσε ένα βήμα παραπέρα απ’ αυτό που είχε χτίσει ο Μάρλον Μπράντο. Ο Ντιν, στον ρόλο ενός νέου που ψάχνει να βρει την ταυτότητά του και να κερδίσει την αγάπη και εκτίμηση του θρήσκου πατέρα του, θα τα πάει περίφημα και θα λάβει μία υποψηφιότητα για Όσκαρ, μετά θάνατο. Ήταν η ταινία που πρόλαβε να δει ολοκληρωμένη…

Το είδωλο της νεολαίας

Την ίδια χρονιά θα γυρίσει τη μεγαλύτερη επιτυχία του, περίπου πάνω στην ίδια λογική, το κλασικό “Επαναστάτης Χωρίς Αιτία”, σε σκηνοθεσία του Νίκολας Ρέι. Και πάλι ανήσυχα νιάτα που έχουν να αντιμετωπίσουν τον περίφημο “αμερικάνικο τρόπο ζωής”. Ένα δράμα που με την πάροδο του χρόνου πήρε θρυλικές διαστάσεις, ενώ ο τίτλος της ταινίας θα συνοδεύει για χρόνια τα ζωηρά αγόρια. Σε συνδυασμό με την πρώτη του ταινία, ο Ντιν γίνεται το απόλυτο ίνδαλμα της νεολαίας, με τους πιτσιρικάδες να ντύνονται, να μιλούν, να συμπεριφέρονται όπως αυτός. Και όπως πάντα στην Αμερική, αυτό είχε ως αποτέλεσμα όλα αυτά να μετατραπούν σε χρήμα. Από τα γκισέ των κινηματογράφων και την εμπορική εκμετάλλευση του σταρ έως την κατακόρυφη αύξηση πωλήσεων στα μπλου τζιν και των πόστερ του “Επαναστάτη”…

Επίσης, εκείνη τη χρονιά θα προλάβει να συμμετάσχει και στο εξαιρετικό φιλμ “Ο Γίγας” του Τζορτζ Στίβενς, δίπλα στους πρωταγωνιστές Ελίζαμπεθ Τέιλορ και Ροκ Χάτσον. Ένα δράμα για την πορεία μιας οικογένειας Τεξανών γελαδάρηδων που θα κολυμπήσουν στο πετρέλαιο και στο χρήμα, ένα φιλμ επιτομή για ένα σημαντικό μέρος του αμερικανικού καπιταλισμού και τη φαιδρότητά του. Μία ακόμη ταινία που ο Τζέιμς Ντιν δεν θα προλάβει να δει ολοκληρωμένη. Ένα φιλμ με το οποίο επιχειρούσε να ξεφύγει από την τυποποίηση, τη μανιέρα, του επαναστατημένου νέου.

Η ασημί βολίδα και το τέλος

150917 james dean history

Ο Τζέιμς Ντιν είχε τρέλα με τα γρήγορα αυτοκίνητα. Για να γιορτάσει την επιτυχία του στο σινεμά, θα αγοράσει μία ασημί βολίδα, μία Porsche 550 Spider. Το απόγευμα της 30ης Σεπτεμβρίου του 1955, ανάμεσα στα γυρίσματα για την τελευταία του εμφάνιση στο σινεμά, πηγαίνοντας προς το Σαλίνας, για να πάρει μέρος σε ακόμη έναν αγώνα αυτοκινήτων, θα συγκρουστεί με το αυτοκίνητο ενός φοιτητή. Από τις στραπατσαρισμένες λαμαρίνες θα ανασυρθεί νεκρός, δίπλα στον βαριά τραυματισμένο φίλο του, Ρολφ Βίτεριχ, έναν Γερμανό μηχανικό αγωνιστικών αυτοκινήτων.

e85d224b0ba0a49e4a57592ffc633624

Και αν οι τρεις ταινίες που πρόλαβε να παίξει ο Τζέιμς Ντιν τον έκαναν είδωλο της νεολαίας, ο τραγικός όσο και κινηματογραφικός θάνατός του συνέβαλε ακόμη περισσότερο στη μυθοποίηση του φαινομένου του. Είναι άγνωστο πώς θα εξελισσόταν ως ηθοποιός. Ίσως η υποκριτική να έχασε ένα τεράστιο ταλέντο, αλλά σίγουρα με τον χαμό του κέρδισε το Χόλιγουντ και οι θρύλοι με τους οποίους τρέφεται….

Γιάννης Μακρής www.ogdoo.gr

Μια ωραία ιστορία: Πώς ο Έλληνας «Γκιαούρ» του λόρδου Βύρωνα δημιούργησε τον κόμη Δράκουλα

Μία όμορφη κόρη πληρώνει με τη ζωή της την αγάπη της για έναν νέο. Εκείνος σκοτώνει τον εκτελεστή της και δέχεται την ειδεχθή κατάρα…

Μία όμορφη κόρη πληρώνει με τη ζωή της την αγάπη της για έναν νέο. Εκείνος σκοτώνει τον εκτελεστή της και δέχεται την ειδεχθή κατάρα να ζει στο εξής τρεφόμενος από το αίμα των μελών της οικογένειάς του… Είναι ένας ζοφερός θρύλος, που κινείται ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, αφού φαίνεται πως τα πρόσωπα, που τον συνθέτουν, υπήρξαν. Ο λόρδος Βύρων, πάντως, άκουσε την ιστορία σε ένα από τα ταξίδια του στην Ανατολή και εμπνεύστηκε από αυτήν το επικό ποίημά του με τίτλο «Γκιαούρ», από όπου αργότερα θα «γεννηθεί» ο διαχρονικός, πιο «κακός» χαρακτήρας της λογοτεχνίας και του σινεμά: ο κύριος Δράκουλας! Η ιστορία μάλιστα θα ταυτιστεί με την Ελλάδα, καθώς, εκεί στις αρχές του 19ου αι., σε εποχή έντονων ζυμώσεων προς τον σκοπό της απελευθέρωσης από τον οθωμανικό ζυγό, ο φιλλέλην λόρδος θα «δει» στο πρόσωπο της κοπέλας του θρύλου, τη βασανισμένη Ελλάδα, που διεκδικούν ως άλλοι παθιασμένοι αντεραστές, Χριστιανισμός και Ισλάμ και ευρισκόμενος ήδη στο κατώφλι της επανάστασης, θα διαβλέψει την υπερίσχυση του πρώτου.

Αλλά όσο πιο δυνατή η ψυχή του καταπιεζόμενου, τόσο πιο μανιασμένη η οργή του δυνάστη. Γι αυτό και η κατάρα της συντήρησης, στη ζωή, με αίμα παραμένει νωπή για περισσότερα από 200 χρόνια…

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

ΠΩΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΒΡΙΚΟΛΑΚΑΣ – Η ΚΑΡΑΜΠΟΛΑ ΠΟΥ ΤΟΝ… ΒΑΦΤΙΣΕ »ΔΡΑΚΟΥΛΑ» ΚΑΙ ΤΟΝ … ΠΟΛΙΤΟΓΡΑΦΗΣΕ ΡΟΥΜΑΝΟ

Ο Ιρλανδός Μπραμ Στόκερ (Abraham Bram Stoker / 1847-1912), δημοσιογράφος και συγγραφέας, έχοντας γεννηθεί σε χρονική στιγμή που του επιτρέπει να εισπνέει την αντάρα μιας τεταμένης περιόδου ειδικά στην ανατολική Ευρώπη, όπου συντελούνται συμμαχίες καθοριστικές για το μέλλον της οθωμανικής επικράτειας, φαίνεται να κυριεύεται από ανησυχία για την εξέλιξη των γεγονότων. Ήδη, με το πρώτο του έργο υπό τον τίτλο «Το πέρασμα του φιδιού» δείχνει έντονο ενδιαφέρον για τις πολιτικές ζυμώσεις της εποχής και τη θέση της Ιρλανδίας στον τόπο και τον χρόνο.

Έχοντας ήδη μια μακρά θητεία ως δημοσιογράφος, Στόκερ «δουλεύει» μανιωδώς το επόμενο βιβλίο του, που φιλοδοξεί να ενταχθεί στη λογοτεχνία του συρμού της εποχής, τη γοτθική. Φαντάζεται, δηλαδή, μια ιστορία που συνδυάζει στοιχεία τρόμου (φυσικού και ψυχολογικού) και ρομαντισμού. Τα συστατικά ενός επιτυχημένου γοτθικού μυθιστορήματος είναι μυστήριο, στοιχειά, ζόφος, θάνατος, κατάρες που κληροδοτούνται από γενιά σε γενιά και κάπου ανάμεσα ένα ρομάντζο για να … σπάει η μονοτονία… Έχει συγγράψει περισσότερο από το μισό πόνημα, με τον μύθο να εξελίσσεται στα Καρπάθια Όρη, στα σύνορα Τρανσυλβανίας, Βουκοβίνας και Μολδαβίας, περιοχή που επιλέγει προσεκτικά, επειδή μορφολογικά και κλιματολογικά υποστηρίζει τον γοτθικό σκοτεινό, μυστηριακό χαρακτήρα του βιβλίου.

Στο μεταξύ, σε αυτήν την ίδια περιοχή έχει δράσει δεκαετίες νωρίτερα ο βοεδόδας (αρχηγός στρατού – τοποτηρητής) πρίγκιπας Βλαντ Γ΄ Τσέπες (Vlad Țepeș – 1431-1476) της Βλαχίας (σημερινής Ρουμανίας). Είναι αυτός που κυνήγησε όσο κανείς και με παροιμιώδη αγριότητα τους Τούρκους και έμεινε στην ιστορία ως «παλουκωτής». Ενδεικτικά, οι ιστορικοί Φλορέσκου και ΜακΝάλι (Radu R. Florescu και Raymond T. McNally), στο έργο τους με τίτλο «Δράκουλας, ο πρίγκιπας με τα πολλά πρόσωπα», κάνουν λόγο για ένα «δάσος ανασκολοπισμένων Οθωμανών» μήκους 17 σταδίων και πλάτους επτά, αναφερόμενοι σε παραδουνάβια πόλη, από όπου είχε περάσει ο Βλαντ με τον στρατό του, προκειμένου να σκοτώσει τον Σουλτάνο. Όταν δεν τα κατάφερε, ξέσπασε την οργή του στη πόλη.

Η πλοκή του έργου του Στόκερ στρέφεται γύρω από τον δικηγόρο Χάρκερ, που φυλακίζεται στο κάστρο τού ευγενή «κόμη βρικόλακα», ο οποίος τρέφεται με ανθρώπινο αίμα. (Έτσι κι αλλιώς, ο «βαμπιρισμός» ως έννοια είναι ήδη γνωστός από τον καιρό της… λάσπης. Πάμπολλες αιμοδιψείς μορφές της ελληνικής μυθολογίας αποτυπώνονται σε έργα φιλοσόφων και ποιητών της αρχαίας Ελλάδας, με πρώτη και καλύτερη τη Λάμια, την πανέμορφη βασίλισσα της Λιβύης, την οποία ερωτεύτηκε ο Δίας, προκαλώντας τη ζήλια της Ήρας, που σκότωσε όλα τα παιδιά του ανόσιου ζεύγους και μεταμόρφωσε τη Λάμια σε τέρας. Κι εκείνη, από αβάσταχτη θλίψη για τον χαμό των παιδιών της, έκλεβε μωρά και έπινε το αίμα τους!)

Ωστόσο, λίγο πριν ο Ιρλανδός συγγραφέας βάλει την τελευταία τελεία στο έργο του και καθώς ερευνά για νέα στοιχεία, που θα εμπλουτίσουν τον μύθο, «σκοντάφτει» στην αναφορά του Βρετανού προξένου της Μολδοβλαχίας Γουίλιαμ Γουίλκινσον (William Wilkinson) με τίτλο «An Account of the Principalities of Wallachia and Moldavia» («Απολογισμός των Πριγκιπάτων της Βλαχίας και της Μολδαβίας») και από εκεί ενημερώνεται για τη σκοτεινή προσωπικότητα του Βλαντ Γ, ο οποίος όμως δεν αναφέρεται ως Τσέπες, αλλά ως πρίγκιπας Ντράκουλα, βάσει του θυρεού της οικογένειας και ως τέκνο του Βλαντ Β΄Ντράκουλ (Drăcul). Στην πραγματικότητα, ο Στόκερ αγνοεί έως εκείνη τη στιγμή το εύρος της δράσης του πρίγκιπα με το ζοφερό πρόσωπο, αλλά δεν εντυπωσιάζεται και από αυτήν. Άλλωστε, η δική του φαντασία έχει ξεπεράσει την πραγματικότητα και έχει ήδη διαμορφώσει τον δικό του αποτρόπαιο ήρωα. Τον εντυπωσιάζει όμως η υποσημείωση στην τελευταία σελίδα της μακροσκελούς αναφοράς: «Δράκουλας» (Drăcul) = όνομα μεγάλης οικογένειας της Βλαχίας (μεταφράζεται ως «διάβολος»)! Το όνομα είναι «πιασάρικο» και η ερμηνεία του ακόμη περισσότερο! Το σημαντικότερο είναι ότι καθώς το Ντράκουλ αποτελεί μια απλή λέξη της Βλαχικής, ουδείς εκ των απογόνων της οικογενείας θα διεκδικήσει αποζημίωση ή και ποσοστά από τις πωλήσεις… Ο Στόκερ ξαναβαφτίζει τον ήρωά του! Πιάνει το βιβλίο του από την αρχή και όπου «κόμης βρικόλακας» βάζει «κόμης Δράκουλας»! Έτσι, από μία σύμπτωση, από μια βιαστική ματιά στις πηγές μιας προξενικής αναφοράς, το θρυλικό δημιούργημα του Στόκερ θα ταυτίζεται εις τους αιώνας με τους Τσέπες!

Έχει ήδη ξημερώσει το 1897. Ο Δράκουλας του Στόκερ εκδίδεται και το αποτέλεσμα εκπλήσσει και τον ίδιο. Το βιβλίο κυκλοφορεί με την ταχύτητα του ανέμου. Το περιεχόμενο που τρομοκρατεί και συνάμα σκανδαλίζει, καθιερώνει τον αιμοδιψή κόμη σε θρύλο που ζωντανεύει στους χειρότερους εφιάλτες των αναγνωστών…

Την επιτυχία πιστώνεται ασφαλώς ο δημιουργός συγγραφέας, που καταφέρνει να παρουσιάσει την ιστορία του κρατώντας την με εντυπωσιακή ικανότητα ανάμεσα σε φαντασιακό και ιστορικούς ακροβατισμούς. Το βιβλίο είναι γραμμένο επιστολικά (και πολύ σοφά, ως αποδεικνύεται), δηλαδή μέσα από γράμματα, καταχωρήσεις σε προσωπικά ημερολόγια αλλά και ημερολόγια πλοίων, των οποίων αφηγητές είναι οι πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος. Πολλές φορές, η ιστορία συμπληρώνεται με αποκόμματα εφημερίδων που αφηγούνται περιστατικά, τα οποία συνέβησαν χωρίς την παρουσία αυτόπτη μάρτυρα (άρα, ενδεχόμενες φαντασιοπληξίες της εποχής). Τα δε γεγονότα που αποτυπώνονται στις σελίδες του βιβλίου, παρατίθενται κατά χρονολογική σειρά, μεταξύ 3 Μαΐου και 6 Νοεμβρίου μιας συγκεκριμένης χρονιάς της δεκαετίας του 1890. Όλα έχουν μία αληθοφανή βάση.

Ο κόμης Δράκουλας είναι πια εδώ και σαν αυθεντική νεκροζώντανη φιγούρα, που κρατιέται με κάθε (ανθρωπο)θυσία ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, δεν θα πεθάνει ποτέ. Ως είθισται, το κοινό διαποτίζεται από την ανάγκη να αρπάξει τον ήρωα από το φαντασιακό και να τον τοποθετήσει στην πραγματικότητα. Τόσο το όνομα και η τρομακτική προσωπικότητα του ευγενή βρικόλακα όσο και το υποβλητικό τοπίο των Καρπαθίων, συνηγορούν στο να πολιτογραφηθεί Ρουμάνος ο δημοφιλής κόμης. Αλλά, φυσικά, το έρεισμα του Στόκερ τοποθετείται αρκετά μακριά από τα βαλκάνια… Ας γυρίσουμε τον χρόνο ακόμα πιο πίσω.

ΜΥΣΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ – Ο ΕΛΛΗΝΑΣ «ΓΚΙΑΟΥΡ» ΤΟΥ ΛΟΡΔΟΥ ΒΥΡΩΝΑ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ… ΒΡΙΚΟΛΑΚΩΝ;

Ιούνιος του 1816 στη Villa Diodati, το σπίτι του λόρδου Βύρωνα στη λίμνη της Γενεύης. Είναι καλεσμένοι ο προσωπικός γιατρός του λόρδου και συγγραφέας Τζον Γουίλιαμ Πολιντόρι (John William Polidori), ο φίλος του λόρδου, ποιητής, Πέρσυ Σέλλεϋ (Percy Bysshe Shelley), και η 19χρονη σύντροφος του τελευταίου και κατοπινή σύζυγός του, Μαίρη Γουόλστονκραφτ (Mary Wollstonecraft). Είναι μια περίεργη χρονιά, που θα μείνει στην ιστορία ως «το έτος χωρίς καλοκαίρι». Κατά τη θερινή σεζόν, οι θερμοκρασίες κρατιούνται σε εξωπραγματικά χαμηλά επίπεδα και οι βροχές δεν έχουν σταματημό. Στο αρχοντικό του λόρδου, απλωμένα γύρω από το τζάκι, κάτω από τα μονότονα μπουμπουνητά του ουρανού, τα μέλη της συντροφιάς έχουν πιάσει κουβέντα ζόφου, διαβάζοντας φοβιστικές ιστορίες από την παγκόσμια λογοτεχνία. Ο Βύρων ρίχνει την ιδέα, αφού όλοι οι παρευρισκόμενοι είναι λάτρεις της γραφής (η Μαίρη έχει ήδη αρχίσει να συγγράφει), να στήσει ο καθείς τη δική του τρομακτική ιστορία. «Θα είναι ένας πρωτότυπος διαγωνισμός συγγραφής!» λέει με ενθουσιασμό στους φίλους του, των οποίων η λογοτεχνική δραστηριότητα περιστρέφεται ως εκείνη τη στιγμή αποκλειστικά γύρω από τη ρομαντική ποίηση. Στην αρχή δυσανασχετούν. Εντέλει, τους πείθει.

Η βραδιά γεννά θαύματα… Ο Πολιντόρι συγγράφει την περίφημη νουβέλα “Vampyre” («Βρικόλακας») με κεντρικό ήρωα, τον λόρδο Ruthven, που ζει από το αίμα των θυμάτων του (στο πρόσωπο του λόρδου ήρωα αναγνωρίζεται ο Βύρων και η… νεκροζώντανη παρουσία του αποδίδεται συμβολικά στην ακροβασία του ανάμεσα στην Αγγλία και την Ελλάδα). Αλλά το πρόσωπο του αιμοσταγή Ruthven «πατάει» στον ήδη γνωστό «Γκιαούρ», έργο του λόρδου Βύρωνα, που κυκλοφορεί στην Ευρώπη με τεράστια επιτυχία. Γι αυτό, ο πνευματικός δημιουργός του “Vampyre” θα αμφισβητηθεί, γεγονός που θα αναγκάσει αργότερα τον Πολιντόρι να δηλώσει με θυμό: «αν το θεμέλιο της νουβέλας είναι ο λόρδος Βύρων, η ανάπτυξη της ιστορίας είναι δική μου!»

Ο Σέλλεϋ από την πλευρά του δυσκολεύεται να ακροβατήσει ανάμεσα στον έμφυτο ρομαντισμό του και στον ζόφο, που απαιτεί ο παράξενος διαγωνισμός και βάζει ένα… χεράκι στο δημιούργημα της Μαίρης, που εκείνο το βράδυ θα συλλάβει την ιδέα τού «Frankenstein», σφραγίζοντας την υστεροφημία της…

Όσο για τον οικοδεσπότη λόρδο, συγγράφει το “Fragment of a Novel” («Απόσπασμα από μια νουβέλα»), μια ημιτελή ιστορία βαμπιρισμού με κεντρικό ήρωα τον αριστοκράτη βρικόλακα Augustus Darvell (τα έργα των Πολιντόρι και Βύρωνα θα τυπωθούν αργότερα σε μία κοινή έκδοση). Άλλωστε, για τον λόρδο, το θέμα είναι οικείο. Ο γκιαούρης του θα αποτελέσει ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης τόσο για όλα τα κατοπινά γοτθικά λογοτεχνήματα, όσο και για τον περίφημο ζωγράφο Ευγένιο Ντελακρουά, που θα αποτυπώσει αριστουργηματικά στον καμβά τμήμα της ιστορίας του λόρδου.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΑΥΤΟΣ Ο «ΓΚΙΑΟΥΡ»;

Ο θρύλος επικεντρώνει στη μέχρις εσχάτων μονομαχία για τα μάτια μιας γυναίκας. Αγαπημένη του Βενετού άπιστου στρατιώτη («γκιαούρ» κατά την τουρκική αφήγηση στον λόρδο Βύρωνα, όπως όλοι οι μη μουσουλμάνοι) είναι η όμορφη Λεϊλά, που καταλήγει σκλάβα στο χαρέμι του Χασάν, ο οποίος την ερωτεύεται παράφορα αλλά όταν πληροφορείται ότι εκείνη αγαπά τον Βενετό πολεμιστή, την κλείνει σε ένα τσουβάλι και την ρίχνει στη θάλασσα. Ο «γκιαούρ» κυνηγάει τον Χασάν και σε μια άγρια αναμέτρηση τον σκοτώνει. Η κατάρα του Οθωμανού στοιχειώνει τον γκιαούρη… Για τον λόρδο Βύρωνα, η ιστορία των αντεραστών κρύβει έναν ισχυρό συμβολισμό. Στο ποίημά του, που αριθμεί περισσότερους από 1.300 στίχους, βλέπει στη μορφή του κεντρικού χαρακτήρα τη δράση του Φεραίου, του Κατσώνη, των σουλιωτών οπλαρχηγών και άλλων πολλών ηρώων του αγώνα, αρκετούς από τους οποίους γνώρισε και προσωπικά. Η Λεϊλά ενσαρκώνει την Ελλάδα. Τη διεκδικούν μετά μανίας Χριστιανισμός και Ισλαμισμός, αλλά εκείνη αφανίζεται μέσα σε μια ιστορική συγκυρία που κορυφώνεται δραματικά με την αποτυχία των Ορλοφικών, το 1770. Ωστόσο, το πάθος των Ελλήνων πολεμιστών για λευτεριά είναι άσβεστο («Αυτός είναι! καλώς ήλθε! Δέξου τώρα τα πληγάς μου, ω Γιαούρ κατηραμένε! Ω ληστά της Λεϊλάς μου!»)

Το εμβληματικό ποίημα του λόρδου Βύρωνα (γράφτηκε το 1813 και εκδόθηκε τον επόμενο χρόνο) μεταφράζεται αριστουργηματικά από τη λόγια φαναριώτισσα Αικατερίνη Μαυροκορδάτου Δοσίου (μικρανεψιά του πρωθυπουργού Αλ. Ν. Μαυροκορδάτου, σύζυγος του υπουργού Κων. Δοσίου και μάνα του επίδοξου εκτελεστή της βασίλισσας Αμαλίας, Αριστείδη), η οποία γοητεύεται από την ποίηση του λόρδου Βύρωνα. Με όλη τη μαστοριά της πλούσιας γλωσσικής φαρέτρας της μεταφέρει υπέροχα στην Ελληνική τούς αγγλικούς στίχους, που διαποτίζονται από δυνατό πάθος. Αλλά όταν αποπερατώνει τη μετάφραση, το 1843, και η μητέρα της την παροτρύνει να την εκδώσει, εκείνη δειλιάζει. Κρίνει ότι είναι «ανάξια τέτοιας τιμής». Αξιολογεί τη δουλειά της ως «φτωχή» και ξαναμεταφράζει το έργο. Εντέλει, η ελληνική έκδοση του «Γκιαούρ» κυκλοφορεί το 1857, με πρωτοβουλία του συζύγου της, αφού η Δοσίου έχει αποδημήσει.

Οι οθωμανικές κατάρες που περιβάλλουν τον γκιαούρη, έτσι όπως αποτυπώνονται στο ποίημα του λόρδου, προκαλούν ανατριχίλα. Είναι η πρώτη φορά στα παγκόσμια λογοτεχνικά χρονικά, που η τρομακτική μορφή και αγωνία, για ζωή, ενός βρικόλακα περιγράφονται με τέτοιες αποτρόπαιες λεπτομέρειες…

«Πρώτον όμως θα εξέλθης από της ταφής τον λάκκον,

και την γην θα περιτρέχης μορφήν έχων βρυκολάκων,

εις τα δώματα θα έμβης της πατρώας σου οικίας,

θέλων, τέρας, να ροφήσεις αίμα της οικογενείας.

Περί μέσας νύκτας πίνεις την ζωήν της θυγατρός σου,

Την ζωήν της αδελφής σου και αυτής της γυναικός σου,

της τροφής αηδιάζεις και το πρόσωπόν σου στρέφεις

το ημισαπές πλην σώμα πρέπει εξ αυτής να τρέφεις.

[…………………………………………………………….]

Μία όμως ήτις θύμα πρέπει και αυτή να γένη,

νεωτέρα μεν τα έτη, πλέον δε ηγαπημένη,

θνήσκουσα θα κράζη, Πάτερ! κ΄ ενταυτώ θα σ΄ ευλογήση

θα σε καυσ΄ αυτή η λέξις και τα σπλάχνα σου θα σχίσει.

Πλην τι όφελος; να πίης πρέπει και αυτής το αίμα,

να ιδείς απεσβεσμένον το ακτινοβόλον βλέμμα,

βαθμηδόν των παρειών της μαραινόμενον το χρώμα,

κρυσταλλούμενον εκείνο το λαμπρόν, γλαυκό της όμμα.

[…………………………………………………………….]

Οι οδόντες σου θα τρίζουν από τ΄ άσαρκά σου χείλη,

Των αιμάτων σου θα στάζη η καθαροτέρα ύλη.

Τέλος, ύπαγε και κλείσου εις τον σκοτεινόν σου λάκκον,

φύγε, – και μετά δαιμόνων χοροπήδα των παγκάκων,

Πλην και ούτοι βλέποντές σε, φεύγουσι τον μιαιφόνων,

Επειδή συ τέρας είσαι βδελυρότερον δαιμόνων!»

Στην Αγγλία το ποίημα αγαπιέται τόσο πολύ που σε δύο χρόνια από την έκδοσή του κυκλοφορεί σε 15 ανατυπώσεις. Η δε φήμη του απλώνεται εκτός της χώρας τόσο γοργά που ταυτόχρονα με τις επανεκδόσεις στην Αγγλική, μεταφράζεται την Ιταλική, τη Γερμανική και τη Ρωσική. Ο ίδιος ο δημιουργός, πάντως, δεν εμφανίζεται περήφανος από το συγκεκριμένο έργο του. Κάποιες φορές μάλιστα εκφράζεται ευθέως αρνητικά. Ως φανατικός φιλέλλην, ο Βύρων από τη μία αισθάνεται αμήχανος με την έμπνευση που του έχει προκαλέσει μια τουρκική ιστορία απροσμέτρητης αγριότητας, και από την άλλη νιώθει σχεδόν υπόλογος έναντι εκείνων που σπεύδουν αβασάνιστα να τον κατηγορήσουν ότι περιβάλλει με ζόφο τον κεντρικό ήρωα με τον οποίο ταυτίζει την υπόθεση της Ελλάδας. Ωστόσο αργότερα, ο «Γκιαούρ» θα αξιολογηθεί ως ίσως το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα φιλελληνισμού, το οποίο μάλιστα συνετέλεσε σοβαρά στη μεταστροφή της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης υπέρ της Ελλάδας, στα δύσκολα χρόνια που θα ακολουθούσαν.

Για κάμποσα χρόνια ο Έλληνας «Γκιαούρ» του λόρδου Βύρωνα «κατατρύχει» τις συνειδήσεις ολόκληρης της Ευρώπης. Στο μήνυμά του το έργο είναι βαθιά φιλελληνικό και ψυχωφελές, αλλά η εικόνα του βαμπιρισμού, που ξεδιπλώνεται σε περισσότερους από 30 στίχους (!) μετατρέπεται με τη σειρά της σε έμπνευση της γοτθικής λογοτεχνίας και «γεννά» έναν από τους μακροβιότερους «κακούς»…

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Της Τόνιας Α. Μανιατέα

www.womantoc.gr

Σαν σήμερα: Η 8η Φεβρουαρίου στην ιστορία

1981. Η τραγωδία της Θύρας 7 του σταδίου «Καραΐσκάκη». Μετά το τέλος του αγώνα Ολυμπιακού – ΑΕΚ (6-0) οι οπαδοί των ερυθρολεύκων, στην προσπάθειά τους να βγουν από το γήπεδο, βρίσκουν τη Θύρα 7 κλειστή, με συνέπεια να ποδοπατηθούν. Ο απολογισμός: 21 νεκροί και 32 τραυματίες.

1939, σύνορα Γαλλίας-Ισπανίας. Χιλιάδες Ισπανοί πρόσφυγες περνούν κάθε μέρα τα σύνορα με τη Γαλλία, σε αναζήτηση ασφάλειας από τον εμφύλιο πόλεμο.

1947. Οι καταρράκτες του Νιαγάρα σε μια σπάνια στιγμή που έχουν παγώσει εντελώς.

1947, Μασαλία. Πεντακόσιοι εξήντα πέντε Πολωνοί, Αυστριακοί και Ούγγροι Εβραίοι επιβιβάζονται στο πλοίο το οποίο θα τους μεταφέρει στην Αυστραλία, όπου ελπίζουν να βρουν ξανά μια πατρίδα.

1957, Κιότο. Ο Μάρλον Μπράντο με δύο Γιαπωνέζες ηθοποιούς, με τις οποίες πρόκειται να συμπρωταγωνιστήσει στην επόμενη ταινία του που θα γυριστεί στην Ιαπωνία.

1964, Νέα Υόρκη. Οι Beatles κάνουν πρόβες για την παρθενική τους τηλεοπτική εμφάνιση στις ΗΠΑ, στο “Ed Sullivan Show”.

1974, Νέα Υόρκη. Η ουρά των αυτοκινήτων σε ένα βενζινάδικο στο Κουίνς, είναι ατελείωτη, καθώς η έλλειψη καυσίμων κορυφώνεται.

1980. Πεθαίνει ο τραγουδιστής και λυράρης Νίκος Ξυλούρης. 

1984, Σαράγιεβο. Η έναρξη των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Σαράγιεβο, στη Βοσνία.

1985, Κούβα. Ο Πρόεδρος της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο, δίνει συνέντευξη σε αμερικανικό δίκτυο. Ο Κάστρο είπε ότι η σύσφιξη των σχέσεων Κούβας-ΗΠΑ θα βοηθούσαν να εκτονωθεί η διεθνής ένταση, όμως “δεν θα αλλάξω ούτε μια από τις αρχές μου για χίλιες σχέσεις με χίλιες χώρες σαν τις ΗΠΑ”.

2010, Λος Άντζελες. Ο Κόνραντ Μάρεϊ, προσωπικός γιατρός του Μάικλ Τζάκσον φτάνει στο δικαστήριο, όπου θα έρθει αντιμέτωπος με την κατηγορία ότι ευθύνεται για το θάνατο του τραγουδιστή.

Μαρία Δεδούση – CNN Greece

Από πού βγήκε η έκφραση «γκραν γκινιόλ» Οι φρικιαστικές θεατρικές παραστάσεις, όπου οι θεατές λιποθυμούσαν από τρόμο

«Γκραν γκινιόλ»: Όταν χρησιμοποιούμε αυτή την έκφραση, αναφερόμαστε σε κάτι που έχει μεγάλη αγωνία και σασπένς. Για παράδειγμα, μπορεί να την πούμε όταν μιλάμε για μια ταινία ή για τα τελευταία λεπτά ενός αγώνα με το σκορ να είναι οριακό.

Η λέξη είναι γαλλική και στην κυριολεξία σημαίνει «μεγάλη μαριονέτα». Αυτό όμως δεν παραπέμπει σε τρόμο και αγωνία. Οπότε, πώς κατέληξε στις μέρες μας να χρησιμοποιείται σε τέτοιου είδους περιπτώσεις;

Από το 1897 μέχρι και το 1962, υπήρχε στο Παρίσι ένα θέατρο το οποίο ονομαζόταν «Le Théâtre du Grand Guignol» ή αλλιώς «Το θέατρο της μεγάλης μαριονέτας». Κρυμμένο σε ένα παλιό εκκλησάκι στο Παρίσι, το Grand Guignol ήταν το σπίτι του τρόμου επί σκηνής, με τρομερά ειδικά εφέ συν σεξ για να δελεάσει τα πλήθη. Ήταν τέτοια η φήμη του, που το όνομά του έγινε συνώνυμο της φρίκης.

Στο θέατρο αυτό ανέβαιναν παραστάσεις τρόμου, με εντυπωσιακά τρομακτικά εφέ για την εποχή. Αποκεφαλισμοί, βασανιστήρια, δολοφονίες, ακρωτηριασμοί. Μην ξεχνάμε ότι τότε τα μέσα ήταν πολύ λιγότερα και πιο απλά, ενώ η τηλεόραση και ο κινηματογράφος δεν μπορούσαν να αποτυπώσουν στην οθόνη τις φρικιαστικές σκηνές και την αγωνία, όπως συμβαίνει στις μέρες μας.

Το θέατρο άνοιξε το 1897 σε ένα παλιό εκκλησάκι στο Πιγκάλ, μια κακόφημη περιοχή κοντά στη Μονμάρτη, δίπλα στο Moulin Rouge. Ξεκίνησε ως ένα συνηθισμένο θέατρο για τους απλούς Παριζιάνους. Όμως, η παράσταση που άναψε φωτιές και έκανε το κοινό να μιλά συνεχώς γι’ αυτό ήταν μια διασκευή ενός διηγήματος του Γκυ ντε Μωπασσάν κατά τη διάρκεια του ΓαλλοΠρωσικού Πολέμου, όπου μια Γαλλίδα πόρνη σκοτώνει έναν Γερμανό αξιωματικό.

Εντοπίζοντας αυτήν τη λαχτάρα, ο δεύτερος ιδιοκτήτης του θεάτρου Max Maurey έδωσε γρήγορα μια ξεχωριστή ταυτότητα στο Grand Guignol: έγινε το σπίτι των τρομερά πειστικών ιστοριών τρόμου, που βασίζονται συχνά σε πραγματικά παραδείγματα αρρωστημένης βίας. Με έξυπνες τεχνικές και ιστορίες που προέρχονταν από αναφορές σε εφημερίδες για πραγματικά εγκλήματα και ανήθικά πράγματα, το Grand Guignol αποδείχθηκε πολύ πιο τρομακτικό και δημοφιλές από τις παραδοσιακές αφηγήσεις τρόμου για φαντάσματα ή τέρατα.

«Έγινε ένα θέατρο τρόμου, αλλά όχι ένα υπερφυσικό θέατρο -τους ενδιέφεραν οι κατά συρροήν δολοφόνοι, οι δραπέτες που το έσκαγαν, οι επιθέσεις εκδίκησης. Τα οποία αναμφίβολα προσέλκυαν τους ανθρώπους: το διάβασαν στην εφημερίδα και μετά το έβλεπαν στη σκηνή», λέει ο Richard J Hand, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Αγγλίας.

 Μια από τις αφίσες του θεάτρου Γκραν Γκινιόλ, από τον Ζυλ-Αλεξάντρ Γκριν

Τρομακτικά ειδικά εφέ

Ένας ηθοποιός, ο Paul Ratineau, ο οποίος ήταν επίσης τεχνικός της σκηνής, πρωτοστάτησε σε τρομερά, lo-fi ειδικά εφέ. «Ήταν πολύ διάσημος για την εφεύρεση του αίματος επί σκηνής. Ανέπτυξε καταπληκτικές ψευδαισθήσεις, συχνά βασισμένες σε μαγικά κόλπα, όπως το να πετάγονται τα μάτια έξω, να κόβονται κεφάλια ή οξύ να λιώνει ένα πρόσωπο». Οι επιθέσεις με οξέα ήταν στις ειδήσεις τότε, όπως τώρα, και αποδείχθηκαν πηγή φρικτής έμπνευσης. Οι ηθοποιοί του Grand Guignol θα χρησιμοποιούσαν μια πρώιμη μορφή λάτεξ για να κάνουν ένα πρόσωπο να δείχνει πως λιώνει.

Για να μη γίνονται τα πράγματα πολύ ζοφερά, τα σύντομα έργα τρόμου ήταν διανθισμένα με μια σκηνή σεξ. Για τα μέλη του κοινού που δεν άντεχαν το θέαμα, υπήρχε βοήθεια. Λέγεται πως το κοινό λιποθυμούσε σε κάθε παράσταση, έκαναν εμετό, ενώ άλλοι διεγείρονταν ερωτικά. Έτσι το θέατρο είχε πάντα έναν γιατρό εκεί.

Το θέατρο Γκραν Γκινιόλ έγινε τόσο δημοφιλές που έφτασε σε φήμη και τον Πύργο του Άιφελ για ένα διάστημα, όπως λένε. Ο χώρος, ο οποίος είχε περίπου 150 καθίσματα, είχε τη δική του ξεχωριστή ατμόσφαιρα. Οι σκαλιστοί πέτρινοι άγγελοι ύψους 2,1 μέτρων που ήταν μέρος του παρεκκλησίου παρέμειναν, κοιτάζοντας το κοινό, ενώ η μυρωδιά του θυμιάματος εξακολουθούσε να αιωρείται στον αέρα. «Ως μέρος για θεάματα ταμπού ήταν ακούσια τέλειο», λέει ο Hand.

Στο πίσω μέρος του θεάτρου υπήρχε μια σειρά από ιδιωτικά δωμάτια με πλέγματα που επέτρεπαν σε όσους έμπαιναν να παρακολουθήσουν την παράσταση, αλλά οι υπόλοιποι δεν μπορούσαν να τους δουν, κάτι που πολλά ζευγάρια εκμεταλλεύτηκαν πλήρως.

Γιατί, όμως, το κοινό προσελκύεται από την παρακολούθηση ανείπωτων πράξεων; Από δημόσιους απαγχονισμούς μέχρι βίαια αθλήματα, έχουμε εδώ και χρόνια όρεξη για βία. Αυτό είναι ακόμα ζωντανό σήμερα, επισημαίνει ο Hand: από εφημερίδες που επιλέγουν δυσάρεστα περιστατικά, έως την τρέχουσα μόδα για δράματα αληθινών εγκλημάτων. Οι άνθρωποι ξέρουν ότι δεν πρέπει, λέει ο Hand, αλλά έχουν την επιθυμία να το δουν με τα μάτια τους.

Υπάρχει μια έντονη γοητεία εκεί, σίγουρα, αλλά η επιθυμία να δούμε πραγματικά μια τρομακτική σκηνή μπορεί, με έναν αστείο τρόπο, να είναι επίσης μια τεχνική για την εξουδετέρωση των φόβων μας. «Αυτό είναι ενδιαφέρον με το ρεπερτόριο του Grand Guignol: θα έμπαιναν και θα έβγαιναν με την αδρεναλίνη στα ύψη, καθώς μόλις είχαν δει να συμβαίνει κάτι φρικιαστικό σε κάποιον άλλον», δηλώνει ο Hand.

τρομακτική σκηνή

Υπήρχε μια ανησυχία ότι το Γκραν Γκινιόλ τροφοδοτούσε τα βασικότερα ένστικτά μας, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα το θέατρο να δεχθεί επίθεση από κριτικούς. Παρ’ όλα αυτά, το σέβονταν στο καλλιτεχνικό κομμάτι.

«Είχε υπέροχους ηθοποιούς. Πολλοί κριτικοί θαύμαζαν την Paula Maxa, η οποία ήταν η μεγάλη “βασίλισσα της κραυγής” του Γκραν Γκινιόλ. Ήταν ένα must-see στη μέρα της. Και ήταν ένα θέατρο όπου είχε υπέροχη γραφή -ακόμη και κριτικοί που κατήγγειλαν την ηθική του, είπαν ότι τα έργα ήταν τουλάχιστον καλογραμμένα», ανέφερε ο Hand.

Προσέλκυσε μεγάλους συγγραφείς, όπως ο Gaston Leroux, συγγραφέας του «The Phantom of the Opera», και ο Maurice Renard, ο οποίος έγραψε το «The Hands of Orlac».

Η δημοτικότητά του παρέμεινε ψηλά επί δεκαετίες. Εκτοξεύθηκε τη δεκαετία του 1920, αλλά μετά το ξέσπασμα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου το θέατρο αντιμετώπισε δυσκολίες. Είχε μείνει ανοιχτό καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, καθώς ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις.

Το θέατρο έκλεισε το 1962. Μετά τη φρίκη της κατοχής, τους θανάτους, τις ιστορίες για το τι συνέβη στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα απάνθρωπα εγκλήματα που είχαν διαπραχθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο κόσμος δεν ήταν το ίδιο πρόθυμος να παρακολουθήσει ψεύτικα βασανιστήρια και εκτελέσεις στη σκηνή του θεάτρου.

Άλλος ένας λόγος που λέγεται ότι συνετέλεσε στην πτώση και στο κλείσιμό του ήταν η άνοδος του κινηματογράφου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, αν θέλατε να δείτε τρόμο, θα πηγαίνατε στον κινηματογράφο για το «Psycho» ή το «Les Diaboliques». «Το κοινό βλέπει τις κοντινές λήψεις του κινηματογράφου και το Grand Guignol φαίνεται ξαφνικά λίγο περίεργο και λίγο παλιό», λέει ο Hand.

Πιστεύει, ωστόσο, ότι το πνεύμα του είναι ακόμα ζωντανό σήμερα. Οι ταινίες τρόμου σίγουρα έμαθαν από αυτό, όπως υποστηρίζει, ειδικά σε αυτήν την ανάγκη να δημιουργήσουμε έναν τρόμο ή να αλλάξουμε μεταξύ τρόμου και κωμωδίας. Αλλά η επιρροή του μπορεί επίσης να φανεί και στο θέατρο σήμερα. Φαίνεται ότι, ακόμη και αν δεν υπήρχαν φαντάσματα στη σκηνή, αυτό το ασυνήθιστο μικρό παρισινό θέατρο συνεχίζει να μας στοιχειώνει μέχρι σήμερα.

www.iefimerida.gr

Η ημέρα που λαβώθηκε το ποδόσφαιρο

Η ημέρα που λαβώθηκε το ποδόσφαιρο. Η αεροπορική τραγωδία του Μονάχου δεν πλήγωσε μόνο την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αλλά και την ίδια την ιστορία του σπορ…

Η 6η Φεβρουαρίου 1958 είναι μία ημερομηνία που οι φίλοι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αλλά και του ποδοσφαίρου γενικότερα δεν θα ξεχάσουν ποτέ. Κι αυτό γιατί συνδέεται με μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες που γνώρισε ποτέ το άθλημα. Μία από τις κορυφαίες μεταπολεμικές ομάδες και σίγουρα η καλύτερη της εποχής της, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Matt Busby, ηττήθηκε από τη μοίρα, ύστερα από το αεροπορικό δυστύχημα του Μονάχου. 

Το χρονικό της τραγωδίας

Στις 5 Φεβρουαρίου 1958, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αντιμετώπιζε στο Βελιγράδι τον Ερυθρό Αστέρα για το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης τον πρόγονο του σημερινού Champions League. Το πρώτο παιχνίδι στο Νησί είχε λήξει με 2-1 υπέρ της αγγλικής ομάδας, ενώ ο επαναληπτικός στην γιουγκοσλαβική πρωτεύουσα τελείωσε ισόπαλος με 3-3. Για να γιορταστεί η πρόκριση στην επόμενη φάση του θεσμού, η αγγλική πρεσβεία εκεί διοργάνωσε ένα πάρτι, στο οποίο παρευρέθηκαν όλα τα μέλη της Γιουνάιτεντ. Το επόμενο πρωί, η ομάδα θα γυρνούσε στο Μάντσεστερ μέσω Μονάχου.

Για να διευκολυνθούν άπαντες -μιας και ακολουθούσε ντέρμπι με την Γουλβς για το πρωτάθλημα- η διοίκηση των Μπέμπηδων μίσθωσε ένα από τα ασφαλέστερα αεροσκάφη της εποχής, το Airspeed Ambassador των βρετανικών αερογραμμών ΒΕΑ (που αργότερα έγιναν η British Airways). Φεύγοντας από τον γιουγκοσλαβικό εναέριο χώρο, οι συνθήκες του ταξιδιού ήταν ιδανικές και ο καιρός δεν ενέπνεε καμία ανησυχία. Το stopover της πτήσης θα γινόταν στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας, για να ανεφοδιαστεί με καύσιμα το αεροπλάνο. Ο καιρός είχε αλλάξει από τη στιγμή που το αεροσκάφος μπήκε στη δυτική Γερμανία, ωστόσο δεν υπήρξε κάποιο πρόβλημα κατά την προσγείωση στο αεροδρόμιο Riem.

Η ημέρα που λαβώθηκε το ποδόσφαιρο
ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ ΓΙΟΥΝΑΪΤΕΝΤ ΜΟΝΑΧΟ 2
ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ ΓΙΟΥΝΑΪΤΕΝΤ ΜΟΝΑΧΟ 3

Οι 44 συνολικά επιβαίνοντες αποβιβάστηκαν για περίπου 45′, έως ότου ολοκληρωθεί ο ανεφοδιασμός. Λίγα λεπτά μετά τις 14.00 τοπική ώρα, ο πύργος ελέγχου έδωσε άδεια για απογείωση αλλά ένας θόρυβος στις μηχανές ανάγκασε τους πιλότους να σταματήσουν τη διαδικασία. Κατά τη δεύτερη προσπάθεια απογείωσης ο θόρυβος εξακολουθούσε να ακούγεται, με αποτέλεσμα το αεροπλάνο να σταματήσει και πάλι στη μέση του διαδρόμου. Αφού έγινε ένας σύντομος έλεγχος, δόθηκε άδεια απογείωσης στις 15.02, όταν και ξεκίνησε η νέα προσπάθεια. Η ταχύτητα του αεροπλάνου όμως μειωνόταν αντί να αυξάνεται, την ίδια στιγμή που ο αεροδιάδρομος τελείωνε.

Η πτήση 609 προς το Μάντσεστερ δεν έφυγε ποτέ από το Μόναχο καθώς το αεροπλάνο έπεσε με δύναμη στον προστατευτικό φράχτη, βγήκε στο δρόμο και τελικά προσέκρουσε σε ένα γειτονικό σπίτι. Ένα μεγάλο μέρος της ουράς και το ένα φτερό διαλύθηκαν κατευθείαν, με την άτρακτο να στριφογυρίζει στο παγωμένο έδαφος, πριν το αεροπλάνο χτυπήσει αρχικά σε ένα δέντρο, έπειτα σε ένα ξύλινο υπόστεγο και τελικά σε ένα βυτίο με καύσιμα, για να ακολουθήσει μία μεγάλη έκρηξη.

Ο μύθος των Μπέμπηδων

Το ρολόι έδειχνε 15.04. Ο τραγικός απολογισμός ήταν 20 άτομα να χάσουν αμέσως τη ζωή τους συνολικά οι νεκροί ήταν 23. Μεταξύ αυτών οι ποδοσφαιριστές της ομάδας Roger Byrne, Geoff Bent, Mark Jones, Eddie Colman, David Pegg, Tommy Taylor, Liam “Billy” Whelan. Ο Duncan Edwards, ο αριστερός χαφ και πιο ταλαντούχος παίκτης της γενιάς του, υπέκυψε στα τραύματά του δύο εβδομάδες αργότερα, στις 21 Φεβρουαρίου, στο νοσοκομείο Rechts der Isar του Μονάχου. Για τον Edwards, ο Sir Bobby Charlton είχε πει παλαιότερα σε συνέντευξή του: “Ακούγοντας τον Muhammad Ali να λέει πως είναι ο σπουδαιότερος αθλητής του κόσμου, χαμογελάω. Ο καλύτερος που υπήρξε ποτέ είναι ποδοσφαιριστής. Και είναι ο Duncan Edwards, ο μόνος που με έκανε να νιώθω κατώτερος μέσα στο γήπεδο“. 

ΜΑΤ ΜΠΑΣΜΠΙ ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ ΓΙΟΥΝΑΪΤΕΝΤ

Δύο ακόμη ποδοσφαιριστές, οι Johnny Berry και Jackie Blanchflower, τραυματίστηκαν σοβαρά, με αποτέλεσμα να μην παίξουν ποτέ ξανά ποδόσφαιρο. Ήταν ουσιαστικά το άδοξο και άδικο τέλος για μία από τις πιο ταλαντούχες ομάδες που είχε δει μέχρι τότε ο πλανήτης σε συλλογικό επίπεδο και η οποία προοριζόταν να γράψει ιστορία. Ο Σκωτσέζος προπονητής Matt Busby ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά στο δυστύχημα είχε καταφέρει να δημιουργήσει μία πρωτοποριακή για την εποχή ομάδα, συγκεντρώνοντας τους πιο ταλαντούχους παίκτες από κάθε γωνιά του Ηνωμένου Βασιλείου.

Μάλιστα, έκανε ο ίδιος το recruiting και προπονούσε με δικές του μεθόδους. Δεν δίσταζε να χρησιμοποιεί αρκετά συχνά και παίκτες από την εφηβική ομάδα. Το 1956, η Γιουνάιτεντ κατέκτησε το πρωτάθλημα Αγγλίας με παίκτες που είχαν μέσο όρο ηλικίας τα 22 έτη, παίζοντας εντυπωσιακό και άκρως επιθετικό ποδόσφαιρο χαρακτηριστικό είναι πως σημείωσε 103 γκολ.

ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ ΓΙΟΥΝΑΪΤΕΝΤ ΜΟΝΑΧΟ 5

Την επόμενη χρονιά, οι “Μπέμπηδες του Busby” πήραν και πάλι τον τίτλο. Η Γιουνάιτεντ μάλιστα έγινε και η πρώτη αγγλική ομάδα που έπαιξε ποτέ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, φτάνοντας την πρώτη της χρονιά μέχρι τα ημιτελικά του θεσμού, όπου αποκλείστηκε από την Ρεάλ Μαδρίτης. Το 1958 όμως μπήκε στη διοργάνωση αποφασισμένη να φτάσει μέχρι το τέλος. Μάλιστα, είχε συντρίψει και την Άντερλεχτ με 10-0 στην πρώτη φάση του θεσμού, που μέχρι σήμερα είναι η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή νίκη στην ιστορία της ομάδας. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια για την σπουδαία φουρνιά παικτών από την κόκκινη πλευρά του Μάντσεστερ.

Εικόνα

Έξω από το Ολντ Τράφορντ υπάρχει πάντοτε ένα ρολόι, οι δείκτες του οποίου είναι σταματημένοι στις τρεις και τέσσερα πρώτα λεπτά, ώστε να μην ξεχαστεί ποτέ εκείνη η ομάδα.

Η εξιλέωση

Ο Busby έμεινε στο νοσοκομείο για κάτι παραπάνω από δύο μήνες, με τους γιατρούς να μην του δίνουν αρκετές ελπίδες να τα καταφέρει. Ο πεισματάρης Σκωτσέζος αρνήθηκε να αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο και, παρότι σκέφτηκε να παρατήσει την προπονητική, αποφάσισε να συνεχίσει, κυρίως για να τιμήσει την μνήμη όσων έφυγαν, ύστερα κι από επίμονες προτροπές της συζύγου του.

Σε μία από τις πρώτες του δηλώσεις μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο ζήτησε δεκαετή προθεσμία, προκειμένου όχι μόνο να χτίσει και πάλι τους Κόκκινους Διαβόλους αλλά να τους οδηγήσει μέχρι το τρόπαιο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Τα επόμενα χρόνια στηρίχθηκε κυρίως σε δύο από τους επιζήσαντες του δυστυχήματος του Μονάχου: Τον κεντρικό μέσο και θρύλο της ομάδας Bobby Charlton και τον επίσης εξαιρετικό αμυντικό μέσο Bill Foulkes. Σε αυτούς, προστέθηκε το καλοκαίρι του 1963 και ένας αλητήριος μπαλαδόρος από το Μπέλφαστ, με σπάνιο ταλέντο και ιδιαίτερο χαρακτήρα. Ο μοναδικός George Best.

ΤΖΟΡΤΖ ΜΠΕΣΤ
ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ ΓΙΟΥΝΑΪΤΕΝΤ 1968

Στις 29 Μαΐου 1968, η μοίρα αποφάσισε να ξεχρεώσει τον Busby, τον Charlton, τον Foulkes και την ίδια την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Γουέμπλεϊ, η MU θα επικρατήσει με 4-1 της Μπενφίκα του Eusebio και θα στεφθεί για πρώτη φορά πρωταθλήτρια Ευρώπης. Ο Bobby Charlton θα σκοράρει δύο φορές σε εκείνο το ματς.

Γράφει: Μπάμπης Δούκας esquire.com.gr

Σαν σήμερα: Η 6η Φεβρουαρίου στην ιστορία

1958, Μόναχο. Το αεροπλάνο που έφερνε πίσω από τη Γιουγκοσλαβία την ποδοσφαιρική ομάδα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, έχει συντριβεί σε ένα χωράφι λίγο έξω από το αεροδρόμιο. Το αεροπλάνο συνετρίβη κατά τη διάρκεια της απογείωσης από το αεροδρόμιο του Μονάχου. Σε αυτό επέβαιναν έξι μέλη του πληρώματος και 36 επιβάτες, ανάμεσα στους οποίους όλη η ομάδα, που είχε παίξει στους προημιτελικούς του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου ενάντια στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου.

1912. Πορτραίτο του Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ.

1931, Νέα Υόρκη. Ο Τσάρλι Τσάπλιν φθάνει στην πρεμιέρα της ταινίας “City Lights” με τη συνοδεία φίλων του και αστυνομικών.

1934, Νέα Υόρκη. Μια πολύ σπάνια εικόνα της Νέας Υόρκης με το νερό στους ποταμους της να έχει παγώσει εντελώς.

1941, Κοπεγχάγη. Θαρραλέες Δανέζες βγαίνουν με το μαγιό τους στο χιόνι, προκειμένου να μαζέψουν χρήματα για τους φτωχούς της Κοπεγχάγη.

1945, Τζαμάικα. Γεννιέται ο Μπομπ Μάρλεϊ, εμβληματική μορφή της ρέγκε μουσικής.

1950, Νέα Υόρκη. Το κτήριο των Ηνωμένων Εθνών βρίσκεται υπό κατασκευή. Θα έχει 39 ορόφους και θα στεγάσει τις υπηρεσίες του Οργανισμού.

1953, Ολλανδία. Περισσότεροι από 1.200 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους όταν καταστροφικές πλημμύρες χτύπησαν την ευάλωτη Ολλανδία, στις 31 Ιανουαρίου. Οι αρχές συνεχίζουν να αναζητούν επιζώντες.

1967, Νέα Υόρκη. Ο σκηνοθέτης Ελία Καζάν με αντίγραφα του βιβλίου του, “Ο Συμβιβασμός”.

1968, Βιετνάμ. Ένας πεζοναύτης βγάζει από το κατεστραμμένο σπίτι του ένα σοβαρά τραυματισμένο παιδί.

1977, Ταϊπέι. Ο Βραζιλιάνος σταρ του ποδοσφαίρου, Πελέ, με την ομάδα του Κόσμος, βρίσκονται στην Ταϊπέι για ένα τετραήμερο ποδοσφαιρικό τουρνουά και ο κόσμος παραληρεί βλέποντάς τον.

2002, Λονδίνο. Η βασίλισσα Ελισάβετ στο 50ό ιωβηλαίο της βασιλείας της.

Μαρία Δεδούση – CNN Greece

ΦΛΕΡΥ ΝΤΑΝΤΩΝΑΚΗ: Μια γυναίκα με πολλά ταλέντα και πολλά τραύματα

Μια γυναίκα με πολλά ταλέντα και πολλά τραύματα

«Η Φλέρυ είναι ανεπανάληπτη ακόμα και όταν δοκιμάζει… Της είχα πει πως μια αληθινή τραγουδίστρια περιέχει την τεχνική τελειότητα της Σβάρτσκοπφ και τη γήινη αμεσότητα της Νίνου, και η Φλέρυ αποδεικνύει περίτρανα πως είναι μια αληθινή τραγουδίστρια», έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις για τη συνεργασία τους στα «Λειτουργικά». Την είχε γνωρίσει το 1970 στη Νέα Υόρκη και έκτοτε τον μάγεψε.

Φλέρυ Νταντωνάκη, μία από τις σπουδαιότερες φωνές, με αίσθημα, ένταση και χαρακτήρα. Μια γυναίκα πολυτάλαντη, με πολλά τραύματα και ακόμη περισσότερους εσωτερικούς δαίμονες να την κυνηγούν. Βιομηχανοποιημένα όλα, η εποχή δεν έχει χώρο για ιδιαίτερους ανθρώπους όπως εκείνη. Ευτυχώς, όμως, υπάρχουν περιοδικά όπως ο «Μετρονόμος» (Θανάσης Συλιβός) που ξεφεύγουν από τον κανόνα, διασώζουν και φωτίζουν τέτοιας σημασίας καλλιτέχνες.

mia-gynaika-me-polla-talenta-kai-polla-traymata0

Είναι εξαιρετικό το αφιέρωμα του ερευνητή δημοσιογράφου Αντώνη Μποσκοΐτη στη μούσα του «Μεγάλου Ερωτικού», με την οποία ασχολήθηκε και στο παρελθόν σε βάθος, όπως στο ντοκιμαντέρ του για εκείνη. Παίρνοντας το νήμα από την αρχή. Τα ανέμελα χρόνια της Ιονίου Σχολής με συμμαθήτριες τη συγγραφέα Λότη Πέτροβιτς, την εικαστικό Αλίκη Θεοδόση και την ηθοποιό Χριστίνα Σύλβα, τότε που η δεκάχρονη Φλέρυ (Ελευθερία Παπαδαντωνάκη) μάγευε με τη φωνή της μικρούς και μεγάλους. Ωσπου, στα 19 της, το καλοκαίρι του 1956, έφυγε μόνη της για σπουδές στη Νέα Υόρκη.

Ένα οδοιπορικό με πολλούς σταθμούς και πολλές συναντήσεις, μέχρι το 1972 που επέστρεψε στην Ελλάδα οριστικά αρχίζοντας μια νέα καριέρα δίπλα στον Χατζιδάκι. Άρχισε όμως και η φυγή της σε άλλα μονοπάτια. Μέσα της δεκαετίας του ’80 τραγουδά τη «Νυχτερινή δοκιμασία» του Ηλία Λιούγκου, εμφανίζεται σε μικρούς χώρους όπως το «Καφεθέατρο», συγκινεί όσους την ανακαλύπτουν στον «Πύργο των Αθηνών» με πιανίστα τον Γιάννη Σπυρόπουλο Μπαχ, να τραγουδά ελληνικό ρεπερτόριο και να μαγεύει σαν αγγίζει την τζαζ. Έπειτα, οι Τερμίτες, η επεισοδιακή συναυλία στη Ρωμαϊκή Αγορά με τη Δήμητρα Γαλάνη, οι αποχωρήσεις της. Φίλοι της, όπως η Μαρίζα Κωχ, η Μαρία Φαραντούρη, ο Θανάσης Μωραΐτης, η κόρη της, προσπαθούν να τη βοηθήσουν, αλλά ο ψυχικός της κόσμος είχε κλονιστεί χωρίς επιστροφή. Έπειτα ήρθε ο καρκίνος.

Η ιστορία του πρώτου της δίσκου, οι ανέκδοτες ηχογραφήσεις της με τον Μάνο Χατζιδάκι, η συνεργασία με τον Σταύρο Ξαρχάκο, η γνωριμία με τον Γιώργο Σταυριανό και οι ατέλειωτοι αυτοσχεδιασμοί της είναι μέρος του αφιερώματος των 43 σελίδων. Εξίσου ενδιαφέρον, με πολλές πληροφορίες και λεπτομέρειες, είναι το κείμενο του Φώντα Τρούσσα για το ξεχασμένο άλμπουμ της με τον Γιώργο Ποταμιάνο.

Γιώτα Συκκά www.kathimerini.gr

Σαν σήμερα: Η 5η Φεβρουαρίου στην ιστορία

1919, Χίος. Γεννιέται ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ και επί πολλά έτη πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ανδρέας Παπανδρέου. Στη διάρκεια της πολιτικής του καριέρας, διετέλεσε πρωθυπουργός τις περιόδους 1981-1989 και 1993-1996, ενώ έτυχε ευρύτατης λαϊκής αποδοχής. Έφερε «ανανεωτικό» αέρα στα πολιτικά πράγματα της χώρας, πράγμα που αντικατοπτρίζεται και στην ιδρυτική διακήρυξη της 3ης Σεπτεμβρίου του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, του οποίου και υπήρξε ιδρυτής, στο τρίπτυχο «Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Απελευθέρωση». Ο Ανδρέας έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της 23ης Ιουνίου του 1996, από ανακοπή καρδιάς.

1865, Ουάσινγκτον. Αυτή είναι η τελευταία φωτογραφία του Αβραάμ Λίνκολν, πριν τη δολοφονία του.

1930. Εκδίδεται το Προεδρικό Διάταγμα με το οποίο οι Ελληνίδες αποκτούν δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές.

1945, Γερμανία. Στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Σαντμπόστελ, ένας αποστεωμένος κρατούμενος είναι ξαπλωμένος στο πάτωμα του αναρωτηρίου. Περίπου 100 άνθρωποι την ημέρα πεθαίνουν από τύφο. Ο Βρετανικός στρατός απελευθέρωσε το στρατόπεδο στις 5 Φεβρουαρίου 1945.

1963, Λονδίνο. Ο οκτώ φορές υποψήφιος για Όσκαρ, Πίτερ Ο Τουλ κατά τη διάρκεια πρόβας στο θέατρο Φοίνιξ στο Λονδίνο.

1971, Καλιφόρνια, Ο Κλιντ Ίστγουντ στις Χρυσές Σφαίρες με το βραβείο που κέρδισε ως “ο αγαπημένος άντρας πρωταγωνιστής του κινηματογραφικού κόσμου”.

1972, Σικάγο. Ιρλανδοί κάτοικοι του Σικάγο τηρούν σιγή 13 λεπτών, στη μνήμη των 13 ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στο Λόντοντέρι, από βρετανικά πυρά, τη “Ματωμένη Κυριακή”.

1983, Βυρηττός. Ένας διασώστης τραβάει μια τραυματισμένη γυναίκα από τα συντρίμμια, μετά από έκρηξη βόμβας στη Βυρηττό. Η έκρηξη έγινε έξω από το κτήριο που στεγάζει το Πρακτορείο Ειδήσεων του Λιβάνου και το Παλαιστινιακό Κέντρο Ερευνών. Οκτώ άνθρωποι σκοτώθηκαν και άλλοι 50 τραυματίστηκαν.

1988, Λονδίνο. Ο πρίγκιπας Άντριου φοράει μια κόκκινη μύτη, συμμετέχοντας στην Comic Relief Day, μια φιλανθρωπική εκδήλωση που έχει ως σκοπό να συγκεντρώσει χρήματα για τους πεινασμένους της Αφρικής.

1991. Αεροσκάφος C-130 της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας συντρίβεται στο Όρος Όθρυς, κατά τη διάρκεια της προσέγγισης στο αεροδρόμιο της Νέας Αγχιάλου. Νεκροί και οι 63 επιβαίνοντες, εκ των οποίων 19 αξιωματικοί και υπαξιωματικοί και 44 στρατεύσιμοι.

1993, Ουάσινγκτον. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπίλ Κλίντον, τρέχει στις όχθες του ποταμού Ποτόμακ.

1994, Σαράγιεβο. Εξήντα οκτώ άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και δεκάδες τραυματίστηκαν από έκρηξη σερβικής οβίδας στην κεντρική αγορά του Σαράγιεβο, στη Βοσνία Ερζεγοβίνη.


Μαρία Δεδούση
 – CNN Greece

Σαν σήμερα: Η 4η Φεβρουαρίου στην ιστορία

1867. Καταστροφικός σεισμός, μεγέθους 7,2 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, πλήττει την Κεφαλονιά (23 Ιανουαρίου με το παλαιό ημερολόγιο). Σκοτώνονται 224 άνθρωποι και καταρρέουν 2.612 σπίτια.

1913, Αλαμπάμα. Γεννιέται η Ρόζα Παρκς, η γυναίκα που αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό, ξεκινώντας ουσιαστικά τους αγώνες των μαύρων για ισότητα και το τέλος των φυλετικών διακρίσεων.

1946, Παρίσι.

1961, Ουάσινγκτον. Ο Πρόεδρος Κένεντι κρατάει στην αγκαλιά του την κόρη του Κάρολαϊν, ενώ δίπλα του, στην προεδρική λιμουζίνα, η Τζάκι έχει στη δική της αγκαλιά το μικρό Τζον.

1976, Ίνσμπρουκ. Το άναμμα της φλόγας, στην τελετή έναρξης των χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Ίνσμπρουκ, στην Αυστρία.

1976, Γουατεμάλα. Μια οικογένεια βρίσκεται στο δρόμο, καθώς το σπίτι της καταστράφηκε ολοσχερώς από το σεισμό που χτύπησε την πόλη της Γουατεμάλα. Στο σεισμό έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από 2.000 άνθρωποι.

1978, Νέα Υόρκη. Ο σχεδιαστής Κάλβιν Κλάιν δίνει συνέντευξη Τύπου για την πολύκροτη υπόθεση της απαγωγής από αγνώστους της 11χρονης κόρης του.

1986, Καλιφόρνια. Ο Τσαρλς Μάνσον σε μια ακόμα ακρόαση, μετά από αίτημά του να αποφυλακιστεί. Ο Μάνσον βρίσκεται στη φυλακή για το φόνο της ηθοποιού Σάρον Τέιτ και πέντε ακόμα ανθρώπων. Το αίτημά του απορρίφθηκε.

1993, Νέα Υόρκη. Ο ηθοποιός Λουκ Πέρι, υπογράφει αυτόγραφα στο εστιατόριο Planet Hollywood.

1996, Βοσνία. Το κρανίο ενός μουσουλμάνου στρατιώτη, δίπλα σε άλλα αντικείμενα, στο πεδίο μάχης έξω από τη Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας. Περισσότεροι από 7.000 μουσουλμάνοι αγνοούνται από την ημέρα που η πόλη έπεσε στα χέρια των σερβοβοσνιακών δυνάμεων, τον ιούλιο του 1995.

1997, Καλιφόρνια. Ο Ο.Τζ. Σίμπσον φεύγει από το δικαστήριο στο Λος Άντζελες, όπου κρίθηκε υπεύθυνος στην αστική υπόθεση των θανάτων της Νικόλ Μπράουν Σίμσον και του Ρόναλντ Γκόλντμαν.

2004. Ανεβαίνει στο διαδίκτυο η πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης Facebook.

Μαρία Δεδούση – CNN Greece

1 3 4 5 6 7 43